22 lutego 2023 roku do polskich księgarń trafiają „Opowieści o Ojczyźnie” – pierwsza książka Dmitrija Glukhovsky’ego publikowana w Polsce po wybuchu rosyjskiej agresji na Ukrainę. Pisarz, znany w Polsce przede wszystkim z bestsellerów „Metro 2033” i „Futu.re”, dorobił się w tym czasie w Rosji tytułu „agenta obcego wpływu” za to, że od samego początku publicznie przeciwstawiał się rozpętanej przez swój kraj wojnie i bezpardonowo krytykował jego rząd. Książki Glukhovsky’ego w rosyjskich księgarniach najpierw zaczęły być oznaczane stosowną zawieszką, by potem zupełnie z nich zniknąć. Sam Glukhovsky jest poszukiwany przez putinowski reżim listem gończym. Czytając „Opowieści o Ojczyźnie”, nie sposób nie zrozumieć, dlaczego.

W spowitym siarkową mgłą Norylsku – zamkniętym mieście położonym trzysta kilometrów za kołem podbiegunowym – pogrzebani przywołują do siebie żywych. „Niewinna” reforma rządowa sprawia, że w Rosji przestaje płynąć czas. Pluszowy miś negocjuje z prezydentem zmianę polityki Federacji Rosyjskiej. Samotny ojciec szuka w budynkach moskiewskiej administracji sprawiedliwości po tym, jak jego syn został potrącony przez gangsterskie BMW X5, należące do wysoko postawionego policjanta. Etniczna sprzeczka żołnierzy w rosyjskiej bazie wojskowej na wschodnich rubieżach Azji grozi światu zagładą jądrową. Komunia, w której zamiast wina przyjmuje się… wódkę. Winda, którą trzeba karmić workami z milionami rubli. Sysadmin sterujący mechaniką wyborów, któremu zabrakło pomysłów na przedwyborczy show. Robotyczni sędziowie. Wszechobecne makiety. A także śmiercionośna dla pacjentów symbioza służby zdrowia i policji, które to instytucje skracając życie niektórym Bogu ducha winnym obywatelom… wydłużają je innym – wszak statystyki muszą się zgadzać!

Te z pozoru odległe sytuacje łączy nie tylko ich absurdalność. Ich wspólnym mianownikiem jest Rosja – a raczej to, jak wyklęty przez Putina Rosjanin, Dmitry Glukhovsky, postrzega swoją Ojczyznę. 

„Opowieści o Ojczyźnie” to literacki tour de force Glukhovsky’ego, w Polsce najbardziej znanego z powieści „Metro 2033”, „Futu.re”, „Outpost” i „Tekst”. To dwanaście opowiadań, które bawią i smucą – ale przede wszystkim skłaniają do gorzkiej refleksji i żalu. Zawiedzione nadzieje, wszechobecne kłamstwo, rządy oligarchów, fasadowy prezydent – to dla Polaków nic nowego. Stan państwa rosyjskiego nie jest dla nas tajemnicą, potrafimy go trafnie zdiagnozować, ocenić i ostrzec świat przed jego konsekwencjami (inna sprawa, że nas nie wysłuchano). Jednak u Glukhovsky’ego rosyjska duszność, rosyjska klaustrofobia państwowości i urzędów staje się namacalna: można jej dotknąć, można ją poczuć. Spod mistrzowskiego pióra rosyjskiego pisarza wychodzi strumień metafor tak celnych, że wyobraźnia sama podpowiada nam odpowiednie obrazy, a wielość rozmaitych sytuacji sprawia, że mamy niepowtarzalną okazję przyjrzeć się piętnowanej przez autora tytułowej Ojczyźnie z rozmaitych punktów widzenia i perspektyw: z samego szczytu łańcucha pokarmowego, gdzie zasiadają samce alfa (rząd, oligarchia), ale i z dołu, tam gdzie toczy się prawdziwe, znojne życie, tam, gdzie swymi bezlitosnymi trybami drakoński system ściera w pył każdego szarego obywatela.

„Opowieści o Ojczyźnie” to w pewnym sensie słowiańska odmiana realizmu magicznego, taka trochę niechlujna, trochę przesadzona, trochę zakrapiana, ale na pewno niesamowicie sugestywna – gdyby nie on, czytalibyśmy historie, które od literatury faktu dzieliłaby naprawdę cienka granica. Tymczasem Glukhovsky, który w poprzednim zbiorze opowiadań, „Witajcie w Rosji”, uciekał się do lekkich motywów fantastyczno-naukowych, w „Opowieściach” czerpie z realizmu magicznego pełnymi garściami. Ożywają zabawki, baśniowe postaci przekraczają granicę między rzeczywistością a fikcją, magiczne eliksiry otwierają wrota świadomości na inne – choć zawsze stuprocentowo rosyjskie – wymiary, zatrzymuje się czas. A wszystko to w przaśnej rosyjskiej rzeczywistości, tyleż komicznej, co okrutnej. 

Połączenie tych elementów stanowi o wielkiej sile narracji. Z jednej strony jest boleśnie rzeczywista, z drugiej – gorzko fantastyczna. Te dwie domeny mieszają się w tyglu zwanym Rosją. Bo Rosja to nie państwo, to nawet nie Ojczyzna, to stan umysłu. I o tym stanie umysłu pisze jak nikt inny na świecie ktoś, kto dobrze go zna, ktoś, kto go czuje – aż do bólu. „Agent obcego wpływu” – człowiek, który od początku rosyjskiej agresji jej się sprzeciwiał, który się jej wstydził, za nią przepraszał, który z Ukraińcami stał jak z braćmi. Dmitry Glukhovsky. Prorok, któremu tak trudno nawracać jego własny kraj, i mistrz czułego, emocjonalnego pióra.

Zamów książkę w najlepszej cenie w przedsprzedaży już dzisiaj!

Link do przedsprzedaży w Empiku: https://bit.ly/opowiesci-o-ojczyznie-empik

Link do przedsprzedaży w Świecie Książki: https://bit.ly/opowiesci-o-ojczyznie-sk

Artykuł [ZAPOWIEDŹ]: „Opowieści o Ojczyźnie” to literacki tour de force Glukhovsky’ego pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Ja czytam, wścibsko przekładam kolejne kartki, nie mogąc doczekać się portretów pacjentów i opisów intrygujących przypadków, chcę poznać emocje samego lekarza. Z uwagi na to, że książka jest pamiętnikiem, możemy liczyć na zupełną szczerość. Z tym się spotykam, czytam o niepewności, o lęku, o obawach. Śledzę jego losy, śledzę losy pacjentów przyzwyczajona, że spotkam ich na stronicach parokrotnie, gdyż często powracają jak bumerang bezustannie szukając pomocy. Znam to z własnej autopsji.

Czytam o rozwoju lekarza, o chwilach prze-potężnie trudnych, o chwilach beztroskich, które dają wytchnienie i są niezbędne w tej lekturze. Jak wygląda anoreksja, depresja, paranoja, co to jest kompleks Edypa, czy można wszystkich uratować? Jeśli chcecie przez chwile poczuć emocje rodem z oddziału psychiatrycznego trafiliście w odpowiednie miejsce – ta książka zagwarantuje wam to doznanie w sposób lekki, przyjemny, zrozumiały, ale jednocześnie rzetelny, fachowy oraz zgodny z faktami. 

Motto, które wywarło na mnie ogromne wrażenie i pomaga we własnej pracy z dziećmi i młodzieżą psychiatryczną dodając mi otuchy brzmi: „Nigdy nie martw się sam”. 

Nic dodać nic ująć, to po prostu trzeba przeczytać! Adam Stern „Z pamiętnika początkującego psychiatry” – historia oparta na faktach. Poznaj świat lekarza odbywającego 4-letni staż.

Z całego serca zachęcam!

Artykuł [RECENZJA]: Teleport na oddział psychiatrii… pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

„Będzie bolało” to rozchwytywane dziś przez czytelników zapiski Adama Kaya, który pracował jako młody lekarz w szpitalach brytyjskiej służby zdrowia (NHS) jako ginekolog, położnik i chirurg. Kay zetknął się w swojej medycznej karierze z całym mnóstwem osobliwych, przerażających, ale i komicznych przypadków i sytuacji. Przedstawia je z właściwym sobie poczuciem humoru i dystansem (w końcu jest także komikiem i stand-uperem), co docenili czytelnicy na całym świecie – a od niedawna okazję do tego mają również widzowie! 

Od 27 maja można  bowiem oglądać serial medyczny (Canal+) na podstawie prozy Adama Kaya w polskiej wersji językowej i co docenią nowi fani autora, na księgarskie półki trafiło również wznowienie jego książki z grającym główną rolę Benem Whishawem na okładce. Nowe wydanie zawiera przedmowę autora opisującą kulisy powstawania serialu. Z naszej strony polecamy także sprawdzić, jak możecie spędzić wolny czas w upalne dni.

Zamów książkę już teraz w przedsprzedaży w najlepszej cenie!
https://bit.ly/bedzie-bolalo

Adam Kay po latach zrezygnował z pracy w brytyjskiej służbie zdrowia i bez ogródek opisał trudne realia, w jakich funkcjonują młodzi lekarze – obarczeni ogromną odpowiedzialnością, przepracowani, nie mogący liczyć chociażby na godziwe wynagrodzenie. Po sukcesie książki, która trafiła na listę bestsellerów (w Polsce sprzedała się w ponad 100 tysiącach egzemplarzy i została okrzyknięta Najlepszą autobiografią roku 2018 przez użytkowników Lubimyczytac.pl), autor przeniósł swoją historię na karty scenariusza. Serial wyreżyserowali Lucy Forbes („The End of the F***ing World”) i Tom Kingsley.

Co zobaczycie w siedmiu odcinkach serialu i o czym (jeszcze obszerniej) przeczytacie w książce? Oto rzeczywistość: dyżury w weekendy, marna pensja, nagłe przypadki, niekoniecznie wdzięczni pacjenci i zazwyczaj wściekli przełożeni. Witajcie w szpitalu. Oprowadzi was po nim Adam, lekarz stażysta, w którego wciela się Ben Whishaw. 

Premiera 15.06!

Artykuł [ZAPOWIEDŹ]: Adam Kay „Będzie bolało” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W księgarniach od 18 maja, dostępna już teraz w przedsprzedaży!

Dean Burnett, ceniony neurobiolog i autor bestsellera „Dlaczego rodzice tak cię wkurzają i co z tym zrobić”, wraca z nową książką, w całości dedykowaną zdrowiu psychicznemu. Można w niej przeczytać o logice psychiki. O „Psycho-logice”.

„Dlaczego rodzice tak cię wkurzają”, książka wydana przez Insignis w 2020 roku, okazała się gigantycznym bestsellerem i zagościła w wielu polskich domach. Ułatwia zrozumienie zachowań młodych ludzi – im samym, ale też ich rodzicom, nauczycielom czy terapeutom. Wyjaśnia przystępnie i z humorem, jak się przebudowują i jak działają mózgi nastolatków. Napisana bez tabu i krzywdzących stereotypów, za to z wyrozumiałością, zawiera mnóstwo konkretnych i przydatnych wskazówek, jak unikać typowych „usterek” w codziennym funkcjonowaniu i porozumiewaniu się. 

W równie życzliwy sposób Dean Burnett, „doktor od mózgu”, podchodzi do dorosłych czytelników w nowej książce: „Psycho-logika. Skąd biorą się problemy ze zdrowiem psychicznym i jak je zrozumieć”. Podtytuł świetnie nakreśla treść. Burnett – umiejętnie wykorzystując ogrom swojej wiedzy, ale i zapadające w pamięć analogie (nie zgadniecie, kiedy mózg można porównać do małej mieściny, w której właśnie otwarto olbrzymi stadion piłkarski – sprawdźcie dalej!), w zajmujący sposób tłumaczy, jakie zmiany zachodzą w mózgu (i czasem reszcie ciała), kiedy zdrowie psychiczne podupada, i dlaczego wiele problemów ze zdrowiem psychicznym daje wyraźne objawy fizyczne. Autor pisze też o przyczynach powszechności zaburzeń psychicznych we współczesnym świecie i wskazuje, dlaczego tym problemom nadal towarzyszy mnóstwo nieporozumień oraz stygmatyzacja. Jest to tak logiczne i racjonalne spojrzenie na problemy psychiczne, jak to tylko możliwe, co z kolei idealnie oddaje tytuł. Taki jasno wyłożony konkret, stelaż z wiedzy medycznej, w połączeniu z empatią autora to nie tylko solidna dawka fascynującej wiedzy, ale i solidne oparcie. 

Zamów książkę w przedsprzedaży w najlepszej cenie już dzisiaj!

https://bit.ly/psychologika

Co prawda od dłuższego czasu świadomość dotycząca takich problemów psychicznych jak depresja, stany lękowe czy uzależnienia rośnie, jednak ona sama – jak przekonuje autor „Psycho-logiki” – nie przekłada się automatycznie na zrozumienie. A to do spraw, których nie rozumiemy, podchodzimy zazwyczaj z większym lękiem i podejrzliwością. Mimo że zdrowie psychiczne jest bardziej nieuchwytne i trudniejsze do zdefiniowania niż zdrowie fizyczne, mając więcej informacji i wiedzy, można łatwiej pojąć, dlaczego i w jaki sposób rodzą się problemy psychiczne. I tu wchodzi „Psycho-logika”, cała na biało… to znaczy na niebiesko-żółto i z mnóstwem piłeczek pingpongowych, w różny sposób pogniecionych – chyba już domyślacie się dlaczego.

• Co dzieje się w ludzkim mózgu po zażyciu narkotyków?
• Witaj w miasteczku Mózg, w którym nagle pojawił się ogromny stadion! A czy można powiedzieć, że mózg przypomina komputer?
• Czym są neuroprzekaźniki i co mają wspólnego z jeziorem?
• Czy lęk ma jakieś zalety?
• I czy za depresję odpowiada konkretna część mózgu?
  To tylko garść z wielu zagadnień, które w „Psycho-logice” porusza Dean Burnett. 

Oprócz wiedzy wynikającej ze zgłębiania tajników mózgu zawarł w tej książce także spostrzeżenia i przemyślenia osób – od aktorów i komików po blogerki erotyczne i asystentów nauczyciela – które z powodu rozmaitych poważnych problemów psychicznych korzystały z różnych form pomocy. To również pomaga, bo jesteśmy stworzeniami społecznymi, w związku z czym często przyswajamy więcej informacji i czerpiemy większą otuchę z opowieści innych osób o tym, jak przechodzą czy przechodziły przez to samo, co spotyka nas lub naszych bliskich. 

Dean Burnett − doktor neurobiologii, popularyzator nauki, autor książek „Dlaczego rodzice tak cię wkurzają i co z tym zrobić”, „Gupi muzg”, „Happy mózg”, oraz niezliczonych wpisów na blogu, artykułów i innych prac poświęconych dziwnym i niesamowitym właściwościom ludzkiego mózgu. W ramach hobby występuje jako stand-uper, a żarcikami i zabawnymi anegdotami okrasza też wszystkie swoje książki.

Artykuł [ZAPOWIEDŹ]: „Psycho-Logika” Dean Burnett pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Ludzie tuszują pomyłki wprowadzają się tym samym w błędne koło. Dzisiejszy świat tuszuje wszystko, zakładamy filtry nie tylko na nasze twarze, ale także na nasze czyny – skutek szoku wizerunkowego nie wydaje się taki straszny, w zestawieniu z podaniem złego leku, ponieważ fiolki były identyczne, ale zawartość już nie.

Wyobraźmy sobie, w jakim miejscu byłaby obecnie medycyna, gdyby nie postęp, gdyby nie przyznawanie się do błędów i szukanie nowych, lepszych rozwiązań. Tutaj zostawię tylko krótką informację – upuszczenie krwi z organizmu. Działania zupełnie niepoparte badaniami klinicznymi, co więcej niejaki doktor Benjamin Rush jeszcze w 1810 roku miał zwyczaj utaczać krew swoim pacjentom, którzy rzecz jasna w tym momencie najbardziej potrzebowali jej życiodajnej energii. Na szczęście odeszliśmy od teorii Galena na rzecz cudów w rodzaju terapii genetycznych.

Ciekawi mnie, czy sprawdzaliście kiedyś statystyki? Ponoć każdego dnia lekarze rozbijają dwa jumbo jety pełne pacjentów. Zaś raz na dwa miesiące dochodzi do nowego ataku na World Trade Center. Dodatkowo szacuje się, że pacjentów borykających się z poważnymi powikłaniami jest dziesięciokrotnie więcej niż ofiar śmiertelnych. „Źródłem tego spustoszenia nie jest wcale mała grupa szalonych, żądnych krwi czy też niekompetentnych lekarzy. Częstotliwość występowania błędów medycznych podlega rozkładowi normalnemu. Zwykle błędy popełniają nie osoby znudzone, leniwe lub pełne złych intencji, lecz postępujące z uwagą i troską, jakiej oczekujemy od przedstawicieli zawodów medycznych.”

Dlaczego więc dochodzi do tylu pomyłek? Odsyłam Was do lektury, tam poznacie wiele czynników, ja chciałabym skupić się na jednym. Mianowicie – kultura błędu. Nastawienie do porażek jest fundamentem wszelkiego powodzenia. Zastanawialiście się może czy jawne raporty poparte szczerą oceną nie pomogłyby dokonać reform uniemożliwiających powtarzanie pewnych błędów? I nie mówimy tutaj tylko o medycynie, ale także o wielu, wielu innych zawodach.

Przykładowo, czy zastanawialiście się kiedyś jak lotnictwo, które ma najkrótszą historię w dziejach człowieka stało się najbezpieczniejszym środkiem transportu? W pierwszych szkołach lotniczych niemal jeden na czterech kandydatów nie dożywał końca szkolenia. Czy może pomogło to…? Załącznik 13 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym głosi, że badanie wypadku lub incydentu nie może być prowadzone w celu wykazania winy czy odpowiedzialności, a jego jedynym celem jest poprawa lotów. W Polsce statystycznie liczba wypadków ze skutkiem śmiertelnym utrzymuje się na stałym poziomie 14, w obecnych czasach pandemii, być może spadła jeszcze bardziej.

Jedno jest pewne w naszym codziennym życiu zawodowym, zbyt często zamiatamy po dywan informacje, które są niezbędne do tego, aby zrozumieć pewne mechanizmy. Istnieje bowiem nierozerwalna relacja między porażką, a powodzeniem. My natomiast reinterpretujemy fakty, odsiewamy niewygodne szczegóły, odwracamy kota ogonem, chronimy wygodne założenia, boimy się stracić wiarygodność w oczach innych, a przecież nikt nie jest nieomylny. Dopuszczamy się niesamowitych akrobacji umysłowych, aby zatuszować błędy.

Ale jak mówi Amy Edmondson z Harvard Business School… „Nauka na błędach jest pozornie prosta. Mało która firma wykazuje odpowiednie nastawienie i podejmuje działania potrzebne by skutecznie wykrywać i analizować błędy. Brakuje też świadomości, że strategie uczenia się muszą być dopasowane do kontekstu. Wnioski, które się dziś wyciąga, są więc banalne. Organizacje potrzebują nowych, lepszych narzędzi.”

Chciałabym Wam przedstawić kroplę w morzu ciekawych przykładów podanych przez autora książki, aby jeszcze bardziej zachęcić do przeczytania omawianej lektury. Naprawdę nie pożałujecie! Piszę to z ręką na sercu.

Zacznijmy od lat czterdziestych XX wieku – słynne bombowce Boeing B-17 z tajemniczych powodów często rozbijały się podczas lądowania. Okazało się, że przyczyna jest dość banalna – chcesz ją poznać? Zapraszam do lektury.

Chcesz dowiedzieć się jakie spostrzeżenie Walda wywarło dalekosiężny wpływ zarówno na decyzje dowództwa sił lotniczych, jak i na wynik ogółu działań wojennych – zapraszam do lektury.

Cud na rzeką Hudson – „Cała wiedza, jaką dysponujemy w lotnictwie, wszystkie punkty Regulaminu, wszystkie procedury, które stosujemy, wzięły się stąd, że ktoś kiedyś gdzieś zginął (…) odebraliśmy olbrzymim kosztem, dosłownie obkupiliśmy krwią lekcje, które musimy zachować dla przyszłych pokoleń w postaci fachowej wiedzy. Nie możemy sobie pozwolić na moralną porażkę, którą byłoby zapomnieć to wszystko i uczyć się tego od nowa.” komentuje pilot tego dramatycznego lotu. Chcesz poznać więcej szczegółów? Zapraszam do lektury.

Chcesz poznać jedną z najskuteczniejszych technik zarządzania w historii przemysłu? Czy wiesz, że jeden z dyrektorów szpitala wprowadził TPS do swojego zakładu opieki zdrowotnej?

A co z teoriami, chociaż nie przydatnymi, lecz które pomogły nam dotrzeć do lepszych wyjaśnień rzeczywistości i posługujemy się nimi do dziś? Przenieśmy się do Włoch, do XVI wieku kiedy rozumieniem praw fizyki rządziły niekwestionowane od stuleci teorie Arystotelesa, traktowano je z podobnym nabożeństwem co myśl Galena w medycynie, a każda próba zakwestionowania teorii traktowana była jako przejaw impertynencji. Kto zadał bolesny cios ówczesnym wyznawcom Arystotelesa i wykonał pewien eksperyment, który sprawił, że to nauka założyła wieniec laurowy. Kto odważył się zweryfikować pewne założenie? Zapraszam do lektury!

Nie tylko ta tajemnicza koncepcja wypadła z obiegu, jakie jeszcze?  Teoria wzroku oparta na emisji promieni przez oczy, prawo załamania światła Ptolemeusza, teoria eteru światło nośnego, teoria pustej Ziemi, model chmury elektronowej, teoria cieplika, teoria floginstonowa, teoria miazm jako nośnika chorób, a także dziesiątki innych – chcesz poznać jakie? Zapraszam do lektury.

A co z teorią psychoterapii Adolfa Adlera, która brzmi: koncepcja kompleksu niższości? Czy woda zawsze wrze w temperaturze 100 stopni? Jak to było z bronią masowego rażenia w Iraku? Kim była Dorothy Martin? Dlaczego tak wiele osób mimo braku namacalnych dowodów porzuciło swoje dotychczasowe prace, a nawet miejsce zamieszkania?

Sprawa Juana Rivery? Niewinnego skazanego w wieku 19 lat za zgwałcenie i zabójstwo 11 latki – absurdalne interpretacje oskarżycieli z ramienia stanu. Ciekawy przypadek, chcesz poznać więcej szczegółów? Standardowo, zapraszam do lektury!

A co z naszym głęboko zakorzeniony mechanizmem ludzkiej psychiki – dysonansem poznawczym? Czy im bardziej uzależniamy poczucie własnej wartości od tego, czy mamy rację, tym staranniej jesteśmy w stanie przeinaczać dowody na nie słuszność naszych decyzji?

To oczywiście nie wszystkie przykłady, myślę że to około 1/4 całej zawartości. Autor wykazuje się ogromną wiedzą, w sposób niebanalny porusza się między różnymi wątkami i łączy je w znakomitą całość. Jestem pod ogromnym wrażeniem ilości informacji zgromadzonej na 452 stronach.

Teoria jest bez wątpienia bardzo piękna i powinna być wdrażana na każdym kroku naszego życia. Niestety w wielu miejscach, rzeczywistość nie zachęca do przyznawania się do porażek, boimy się oceny, boimy się publicznego linczu, który w obliczu pozornej anonimowości internetowej nie jest niczym trudnym, dla naszego idealnie postępującego społeczeństwa. Potrzebujemy rewolucji, w której nasze błędy nie będą stygmatyzowane. Znajdźmy złoty środek, wykażmy się empatią, bądźmy dla siebie wsparciem. Ile razy słyszałeś „na swoim stanowisku, nie możesz popełniać błędów! To karygodne!” owszem, powinniśmy ich unikać, ale nikt z nas nie jest nieomylny i jeśli ktoś z nas popełnił błąd, zróbmy wszystko, aby wyciągnąć lekcję zarówno dla siebie jak i innych, na przyszłość. Pamiętajmy również, że w sytuacjach ekstremalnych, zawęża się nasza percepcja rzeczywistości, a wtedy łatwo popełnić błąd.

Na koniec tych długich rozważań umieszczę przepiękne słowa Joanny Chmielewskiej:
„Człowiek powinien się uczyć na cudzych błędach, bo sam wszystkich popełnić nie zdoła.”

Uważam, że ta książka to skarb. Posunę się nawet do daleko  idącego wniosku, że powinna być obowiązkową lekturą szkolną, edukacje nauki na błędach warto zacząć już w wieku nastoletnim, ponieważ stanowi integralną część kultury KROPKA.

Książkę możesz zakupić tutaj.

Z całego serca dziękuję Wydawnictwu Insignis za udostępnienie tak niebagatelnie wartościowej lektury!

Artykuł [RECENZJA]: Metoda czarnej skrzynki – Matthew Skyed pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Kontynuacja bestsellerowej serii to kompletne fiasko, czy zachwyt?

Przejdźmy do fabuły! Japonia, tutaj nie ma miejsca na nudę, poznamy wiele nowych nietuzinkowych postaci, poczujemy orientalny klimat kultury japońskiej. Jak myślisz czy nowa szkoła Takeshin Gakuim skrywa jakieś mroczne tajemnice? Czy dwie dziewczyny będą w stanie je odkryć? Sprawdź to! Kim jest Różowy Demon? Zagubiona Księżniczka to podróż w nieznane, jeśli spodziewasz się landrynkowego świata – ściągnij różowe okulary, tutaj nikt nie może czuć się do końca bezpieczny. Bohaterowie nie są coraz młodsi, dojrzewają, a wraz z biegiem lat wybory przed którymi muszą pochylić swe czoła, stają się nieproste. Kryzysy, zachwycające chwile, wątek miłosny, przerażające sceny, tajemnicza organizacja Lewiatan, sfałszowane wyniki egzaminów – to wszystko przed Tobą.

Książka „Zagubiona Księżniczka” napisana przez brytyjską youtuberkę Connie Glynn zaliczana jest do kategorii literatury młodzieżowej, ale nie ograniczajmy się. Myślę, że i starsze osoby przy kubku gorącej kawy będą mogły się zrelaksować. Niemniej jednak z tyłu głowy mogą się pojawić myśli o naiwności, czy infantylności bohaterów. Ale! Każdy wiek rządzi się swoimi prawami, prawda? Decyzje pozostawiam Wam.

Zostawiam dla Was fragment książki:

„ W jej oczach malowało się szaleństwo, oddech był nierówny. Dziewczyna ewidentnie nie myślała dzisiaj z typową dla partyzantów precyzją.
– Ta gra, księżniczko… – usta Ingrid wykrzywił drwiący uśmiech, na podbródku widać było ślady zakrzepłej krwi – nazywa się „prawda czy wyzwanie”.”

Miłego czytania!

Dziękujemy wydawnictwu Insignis za udostępnienie lektury!

Artykuł [RECENZJA]: Zagubiona Księżniczka – Connie Glynn pochodzi z serwisu FLARROW.pl.