Może będzie to „huge spoiler”, a może przekreślenie dalszych opinii zbyt szybką konkluzją, ale muszę to powiedzieć na wstępie – nie pamiętam, aby jakiś komiks z Batmanem wchodził mi tak opornie jak ten. Właściwie to odnosi się do całej serii (a raczej do większości, bo przyznam się bez bicia, że mogłem ominąć 2 lub 3 tomy). Od razu muszę wspomnieć, iż odniosłem wrażenie, że ominięcie chociaż jednego tomu negatywnie wpływa na odbiór epilogu, gdyż wszystkie 12 tomów stanowią jednolitą całość, co właściwie jest fajne, bo czytamy coś co jest spięte fabularną klamrą. Nawet jeśli sama fabuła nie jest wysokich lotów, to po zamknięciu zeszytu dostrzegłem tę jednolitość oraz to, że historia jest na swój sposób spójna i stanowi powieść podzieloną na odcinki, a nie jest zbiorem epizodów, z których każdy opowiada o czym innym, usilnie połączonych jednym wątkiem. Niezapoznanie się z przynajmniej większością poprzednich tomów skutecznie wyeliminuje nam przyjemność z czytania tego komiksu.

Jednak gdy już zacznę zagłębiać się w szczegóły fabuły, zacznie się wyliczanie minusów. Niestety, mimo tego „zwarcia”, historia przewijająca się w całym cyklu i mająca swoją kulminację w Tomie 12. smakuje jak odgrzewany kotlet. Mimo tytułowego odrodzenia, nie czuję tutaj zbytniego powiewu świeżości, bo motyw upadłego Rycerza, powracającego do Gotham na ponowne starcie ze swoim Nemezis jest znany, nie tylko z finału trylogii Nolana, ale i z poprzednich serii. To co się dzieje jest więc bardzo przewidywalne. Dorzucenie tutaj Gotham Girl i drugiego antagonisty nie ratują sytuacji i niczego nie odświeżają. Tym bardziej niezbyt wpływają na rozwój wydarzeń. Dodatkowo, przez niezbyt wartką akcję ,większość stron wypełniają dialogi. To jest minus numer jeden – komiks jest zdecydowanie przegadany. Roi się od nic nie wnoszących dialogów i monologów, brakuje za to akcji i elementów, które zawsze w historiach z Batmanem były obecne, jak na przykład beletrystyki. Mimo bardzo ładnej kreski, akcja pozostawia wiele do życzenia, zwłaszcza w tak ubogich ilościach. Pojedynki nie są wciągające czy zaskakujące, czy nawet wystarczająco długie.

Powtarzalność motywu Bane’a, władającego Gotham sprawiła, że z pewną dozą niechęci zabierałem się za część, jednak delikatna ciekawość zatrzymała mnie do końca lektury. Niestety pojawienie się w historii pewnej niespodziewanej postaci, kompletnie mi nie leży. Otóż Thomas Wayne, czyli Zły Batman z flashpointowej rzeczywistości jest według mnie wrzucony totalnie na siłę. Mimo, że pod koniec byłbym w stanie zrozumieć pokrętną logikę i motywacje tego bohatera to sama jego egzystencja w tej historii jest dla mnie po prostu nietrafiona. Chociaż to, że skumał się z Banem i skutecznie wykasował „syna” z walki o Gotham, stając się Gackiem numer jeden w mieście stanowiło niezły clifhanger. Znajdzie się też z jeden zaskakujący zwrot akcji. Jednak mimo to, całość delikatnie mówiąc – nie powala.

Ale nawet nie flashpointowy Batman jest najgorszym elementem. Bo oto dochodzimy do głównej bolączki – romansu Batmana i Catwoman. Wątek miłosny, to coś, co nie powinno tego tomu przepełniać. W pewnym momencie jednak komiks stał się romansidłem a nie historią o powstaniu Mrocznego Rycerza. Wayne teoretycznie powraca do sił przy pomocy Kobiety Kot, ciężko trenując, a w rzeczywistości większość czasu baraszkują w hotelu na rajskiej wyspie i popijają drinki z palemką. Jakby nie patrzeć, jest to świetny sposób na odpoczynek i zregenerowanie się. Ale rozmowy o tym co w związku Bruce’a i Seliny poszło nie tak, przeciągnięte rozkminy o ucieczce sprzed ołtarza i miłosne uniesienia zaczynały mnie tak męczyć, że marzyłem o jakimś tragicznym zwrocie akcji. Taki jednak nie nadszedł i musiałem czekać aż niedoszli państwo młodzi wygramolą się z wyra i wrócą do Gotham.

Także reasumując, komiks nie należy do najlepszych – łagodnie mówiąc. Jest zbyt dużo dialogów wybijających z rytmu, akcja nieco chaotycznie rozpisana, przez co osoby, które nie czytały poprzednich części od deski do deski mogą się pogubić o co chodzi, a i Ci, którzy są na bieżąco mogą napotkać trudności. Zarówno na plus jak i na minus fakt, że jest to zamknięta, zwarta historia, niestety pod koniec skupiająca się bardziej na „lovestory” niż na „superbohaterowaniu”. Zabierając się za Batmana, nie oczekiwałem motywów ze Sparksa. Także niechętnie przyznam, że seria nie została dobrze poprowadzona i zakończona pod wieloma względami. Odradzenie przerodziło się w dogorywanie.

Artykuł Epilog Odrodzonego Batmana – recenzja komiksu „Miasto Bane’a”. pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Poprzedni tom zakończył się wyruszeniem Green Arrowa w podróż do innych miejsc działań Dantego i jego organizacji. Obecny natomiast rozpoczyna się od wizyty głównego bohatera na pierwszej ze „stacji” jego podróży, a więc zachowana jest ciągłość wydarzeń, co bardzo cenię.

Jak łatwo się domyślić, fabuła skupiona jest wokół wcześniej wspomnianej podróży Olivera, a każde odwiedzane przez niego miejsce ma „swojego” bohatera. Gotham z Batmanem, Metropolis z Supermanem oraz kilka innych miast, które pojedynczy członkowie Ligi Sprawiedliwości mogą uznawać za swój dom. Zbieżność interesów Green Arrowa z innymi postaciami doprowadza do powstawania tymczasowych duetów, które rządzą się własnymi prawami, jak i konfliktami – gdyż nie każdy z bohaterów ufa Szmaragdowemu Łucznikowi, co wynika z wydarzeń mających miejsce w tomie czwartym.

Jeżeli ktoś jest fanem kobiecych, niezależnych postaci to… dobra wiadomość! Sporo miejsca w komiksie otrzymał duet Black Canary – Red Arrow (Emiko), które dbają o to, by w Star City wszystko funkcjonowało, jak należy, pomimo wszechobecnych łap Dziewiątego Kręgu. No i oczywiście to właśnie one muszą dopilnować, aby Oliver miał dokąd wrócić, przecież każdy dzień zbliża go do rozprawy sądowej, gdzie ważyć się będą jego dalsze losy, zarzut morderstwa to nie byle co! O tym, skąd się to oskarżenie wzięło, możecie przeczytać w „Powstanie Star City”, które recenzowałem dla was przed paroma miesiącami,

Wydarzenia w sądzie zaprezentowane lepiej niż to miało w kochanym, serialowym „Flashu”, acz do pewnych drobiazgów mógłbym się przyczepić – przecież nawet ślepy by się zorientował, że ten Oliver Queen to nie zwykły paniczyk, po tym, jakie wsparcie on otrzymał.

Są też pewne powroty starych znajomych, acz o nich nic więcej nie powiem – no bo bez przesady, nie zdradzę wam każdego bohatera, który się tu przejawia.

Za scenariusz odpowiada Benjamin Percy, który, jak też wspominałem przy wcześniejszej recenzji, świetnie się spisał. Odpowiednia ilość akcji, poprowadzenie większości wątków w sposób należyty, chociaż niekoniecznie zaskakujący – głupota (lub naiwność) niektórych bohaterów mogła momentami zaboleć, ale nie było to nic, co miałoby zaważyć na ocenie całości… Pomijając to, jak pociągnięto dalej wątek postaci, której pojawienie się wieńczyło poprzedni tom, cholera Panie Percy, to dało się zrobić lepiej.

Patrząc na stronę artystyczną – jest po prostu pięknie. Doskonale dobrana kolorystyka, nawet na kadrach gdzie postaci jest multum. Wszystko zagrało, to też wiele wypisywać tu nie będę – Bombel mówił, że to piękna rysunkowo seria i tak też jest. Co najważniejsze – cały czas trzymany jest stabilny poziom, żadna z osób odpowiedzialnych za rysunki nie odstaje w żaden sposób poziomem od pozostałych, acz imiennie wymienię tylko jedną osobę – Otto Schmidt, bardzo podoba mi się jego okładka. Niewiele się na niej dzieje, stoi w olbrzymim kontraście względem poprzedniego tomu, ale jest po prostu świetna, a zarazem spoileruje wizytę jednego z bohaterów (niewymienionego w tekście).

Polecam każdemu, a zwłaszcza fanom Green Arrow (także serialowego, choćby po to, by zobaczyć jak wygląda komiksowy Dziewiąty Krąg) oraz tym, którzy uwielbiają Ligę Sprawiedliwości – bo sporo jej członków się przewija przez karty tego komiksu.

Artykuł [Recenzja]: „Konstelacja Strachu” – Ostatni tom przygód rebirthowego Green Arrow! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Rebirthowy run Ligi Sprawiedliwości nie cieszy się zbyt wielkim uznaniem wśród fanów i szczerze, to w ogóle mnie to nie dziwi. Bryan Hitch to człowiek, który widać, że na pewno poczuł klimat Justice League, miał ciekawe pomysły (chociaż nie zawsze trafne), a  historie, które opowiadał, wcale nie były takie najgorsze, jednakże całości towarzyszył wielki chaos, niewykorzystany potencjał niektórych wątków aż boli, a poziom rysunków w poszczególnych tomach bywał bardzo nierówny. Mimo wszystko poprzedni tom (którego recenzję możecie przeczytać TUTAJ) dawał nadzieję na lepszą przyszłość. Czy faktycznie jest lepiej?

Jak się okazuje, Dziedzictwo, bo taki tytuł nosi ten najnowszy zeszyt zbiorczy, jest ostatnim, który wychodzi spod pióra Hitcha. Czy scenarzysta godnie zakończył swoją przygodę z tą legendarna grupą superbohaterów?

Już na samym początku chciałbym zaznaczyć, że na pewno jest to najlepszy tom ze wszystkich dostępnych. Dlaczego? Otóż tym razem otrzymujemy wyłącznie jedną, rozbudowaną historię, napisaną tylko przez Hitcha, a całość zilustrowana jest wyłącznie przez Fernando Pasarina, także wszystko jest tym razem spójne, bardziej wyrównanie. To na pewno wielki plus.

Jeżeli chodzi o samą fabułę, to tak jak wspomniałem na samym wstępie, czeka nas przygoda związana z podróżami w czasie, gdyż okazuje się, że przyszłość (dokładniej 22 lata od wydarzeń z poprzedniego tomu), to jedno wielkie pustkowie, rządzone przez tzw. Monarchinię. Co z członkami Ligi? Wszyscy nie żyją. No prawie wszyscy, bo jednego z nich spotkał dużo gorszy los… Jeżeli uważacie, że Jason Momoa w roli Aquamana to badass, to polecam wam tę historię. Niczego wam nie zdradzam, bo po co psuć wam frajdę

Jednymi z ostatnich ocalałych na ziemi okazują się dzieci naszych superbohaterów, którzy postanawiają wyruszyć na wycieczkę do przeszłości, aby zapobiec wszystkim tym tragicznym wydarzeniom, które dotknęły cały świat. Oj dzieciaki, widać, że wyczyny Barry’ego były za mało przekonujące, aby wybić wam ten pomysł z głowy. Nie uczyli was, że z osią czasu się nie igra?

Mimo, że nasi młodociani bohaterzy o dziwo zostali dość ciepło przyjęci przez młodsze wersje swoich rodziców, którzy jednak odczuwali pewien dyskomfort. W szczególności dwójka z nich, a dokładniej wyżej wymieniony Flash oraz Diana. O ile w tym pierwszym przypadku powód jest dość błahy (Co by się stało jakby Iris się dowiedziała…), tak Wonder Woman ma nieco większy kłopot. Zdradzę tylko tyle, że nie ma najlepszych relacji ze swoim dzieckiem.

Cała historia przebiega bardzo sprawnie, a nowe postaci są ciekawe, z wielkim potencjałem na wykorzystanie ich w przyszłości. W szczególności bardzo chętnie przeczytałbym jakąś historię z Jasonem i Jennifer, młodych lanternów, którzy naturalnie posiadają moc władania każdym rodzajem emocjonalnego spektrum (cool!). Mógłbym się przyczepić, że zabrakło mi dłuższej, bardziej konkretnej walki, bo w większość stanowiły krótkie, szybkie starcia. Jestem także ciekaw konsekwencji płynących ze zmian w osi czasu, gdyż ostatecznie całość wyglądała tak, jakby nic się nie stało. Liczę tylko, że kiedyś się tego dowiemy.

Najbardziej zawodzi sama końcówka, gdyż zachodzi tu sytuacja podobna do tej z poprzedniego tomu, a dokładniej historii „Tysiące drobiazgów”, gdzie całość wypadała bardzo w porządku, jednak zakończenie wydawało się jakby „wymuszone” tj. spokojnie dałoby radę rozpisać to na jeszcze jeden dodatkowy zeszyt. Tego samego uczucia doznałem przy lekturze Dziedzictwa. Mimo, że sam scenariusz nie należy zbytnio do najoryginalniejszych, to opowiadana historia naprawdę wciąga i zachęca czytelnika do wertowania kolejnych to kart komiksu. Takie spłycenie końcówki pozostawia więc pewien niedosyt.

W ostatecznym rozrachunku trzeba przyznać, że Bryan Hitch odchodzi z godnością. Miał facet potencjał i kto wie, czy jakby pisał dalej, to nie otrzymalibyśmy czegoś epickiego! W końcu Williamsonowi pisanie Flasha zaczęło wychodzić dopiero w okolicach 50 numeru, z tym zastrzeżeniem, że nikt się tego nie spodziewał, a Bryan od trzeciego tomu przejawiał na to potencjał.

Jeżeli lubicie Ligę Sprawiedliwości, jesteście ciekaw nowych postaci, które mogą mieć znaczenie w przyszłości, to szczerze zachęcam do sięgnięcia po Dziedzictwo, w szczególności, że znajomość poprzednich tomów nie jest do końca wymagana. Także jak naszłaby was kiedykolwiek chęć na lekturę, to spokojnie możecie sięgnąć po tę historię.

Ciężko byłoby mi nie pochwalić rysunków Pasarina, bo ten bardzo się postarał. Jego śliczne, bogate w szczegóły rysunki bardzo cieszą oko. Zdecydowanie widać skok jakości w stosunku do poprzednich tomów, w szczególności, że tak jak wspominałem na początku, za wszystko odpowiada jeden człowiek.

Mimo niesatysfakcjonującego zakończenia, to jestem bardzo zadowolony po lekturze całości. Nie jest to na pewno historia, o której będzie się mówiło przez lata, nie jest to nic rewolucyjnego, oj nie. Jednak Bryan pod sam koniec swojej przygody z Justice League pozostawił w uniwersum coś z wielkim potencjałem na przyszłość, czyli ciekawych bohaterów, którzy z łatwością zdobyli moją sympatię i zapewne nie tylko moją. Oby któryś ze scenarzystów DC jakkolwiek ich kiedyś jeszcze wykorzystał! Teraz tylko pytanie, czy Egmont zdecyduje się na wydanie kontynuacji przygód Ligi sprawiedliwości.

Tytuł oryginalny: Justice League vol. 5 Legacy
Scenariusz: Bryan Hitch
Rysunki: Fernando Pasarin
Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
Wydawca: Egmont 2019
Liczba stron: 132

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

Artykuł Dziedzictwo! recenzja 5 tomu Ligi Sprawiedliwości. pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Po trzech tomach wypełnionych akcją i zakończeniu jakie zostało nam sprezentowane w ostatnim z nich, wydawałoby się, że akcja teraz nieco zwolni. Faktycznie, pod pewnym względem można uznać, że jest nieco spokojniej, gdyż całość najnowszego tomu to ‘spowiedź’ Bruce’a, który zwierza się swojej narzeczonej ze swojego mrocznego sekretu, który dusi go od lat.

Wojna Żartów z zagadkami to jedna większa historia rozpisana na 200 stron, a całość poświęcona jest krwawej jatce pomiędzy dwoma klasycznymi złoczyńcami spod szyldu DC, czyli Jokerem i Riddlerem. Aby nie zabierać wam całej radości z lektury, to postaram się to streścić jak najbardziej się da.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

Joker stracił swój ‘humor’, Riddler siedzi w Arkham, ale wykorzystuje okazję i się uwalnia, spotyka się z klaunem i składa mu propozycję pozbycia się Batmana (który w tamtym okresie działał dopiero rok), gdyż uważa iż to właśnie on jest ‘problemem’, który trapi obydwojga. Można się łatwo domyślić, iż raczej nie było nawet co liczyć na tę współpracę, przez co w Gotham wybucha swoistego rodzaju piekło.

Tom King, człowiek odpowiedzialny za scenariusz, w końcu się rozkręcił. W poprzednich historiach, chociaż dobrych, cały czas mi czegoś brakowało. Po lekturze czwartego tomu jestem w pełni usatysfakcjonowany. Oczywiście nie obyło się bez wad, gdyż momentami zostały nam wciśnięte nie do końca potrzebne zapychacze, typu historia Kite mana, ale nie wpływa to zbytnio na odbiór całej opowieści, gdyż kreacja Jokera i Riddlera jest po prostu niesamowita!

Postać Riddlera chyba nigdy nie była ciekawsza (przynajmniej w moim odczuciu), a z klauna została wyciągnięta cała esencja tego złoczyńcy. Cała historia jest odpowiednio stopniowana i wyważona. Dodam także, że moment wieczerzy w posiadłości Wayne’ów to również jeden z moich ulubionych scen, jakie kiedykolwiek dane było mi przeczytać, komizm całej sytuacji jest niesamowity! A to tylko jedna z wielu świetnych scen.

Wracając do słabszych stron scenariusza, poza Kite Manem nieco brakowało mi jeszcze dokładnego wyjaśnienia dlaczego poszczególni złoczyńcy wybrali daną stronę, po prostu są i tyle. Szkoda, bo krótkie opowieści zdecydowanie urozmaiciłyby całość historii.

Za rysunki odpowiadają głównie Mikel Janin i Clay Mann i muszę przyznać, że wykonali kawał solidnej roboty. Sama kreska jest dość mocna, aż rzekłoby się, że nieco ciężka, a całość została oprawiona w świetne kolory. Zdecydowanie oko się cieszy, a nie męczy.

Najlepszy, jak dotąd, tom Mrocznego Rycerza z Odrodzenia? Osobiście uważam, że tak. Kreacja postaci, w szczególności złoczyńców, napięcie, klimat, czy sama strefa wizualna, sprawiły, że całość przeczytałem za jednym podejściem, a w przypadku wielu historii z odrodzenia, często jest z tym problem.

Historia ta na pewno będzie gratką dla fanów Gacka, a każdego z was, kto miał obiekcje przed rozpoczęciem przygody z Rebirthowym Batmanem, zachęcam do nadrobienia zaległości, gdyż prawdopodobnie tak jak wy, cały czas nie mogłem się przekonać, aby się wbić w całą historię.

Tytuł oryginalny: Batman Vol. 4: The War of Jokes and Riddles
Scenariusz: Tom King
Rysunki: Mikel Janin, Clay Mann
Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
Wydawca: Egmont 2018
Liczba stron: 180

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

Artykuł Czy ten Joker może śmiać się? Oj chyba nie! Recenzja 4 tomu Batmana: Wojna żartów z zagadkami pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Emmerich zgłosił się do Smitha znów, gdy scenariusz do Dzień Niepodległości: Odrodzenie był gotowy, ale aktor zrezygnował z oferty, by mógł zagrać Floyda Lawtona aka. Deadshota w komiksowym filmie Davida Ayera, Suicide Squad.

Podczas promocji swojego nowego dramatu Ukryte piękno, Smith wyjaśnił dlaczego wybrał Suicide Squad, a nie sequel Dnia Niepodległości.

„Miałem dwa scenariusze przed sobą – do Suicide Squad i Dzień Niepodległości 2. Musiałem wybrać między tymi dwoma,” powiedział Smith w wywiadzie z EW. „Wybór Suicide Squad nie miał nic wspólnego z jakością filmu, ale to był wybór między próbą ruszenia do przodu, a przywiązania i przyczepienia się do przeszłości. Chcę agresywnie przeć do przodu i robić nowe rzeczy i tworzyć je i mam nadzieję być zdolnym do pokonywania nowych przeszkód.”

By wyjaśnić nieobecność smitha w Odrodzeniu, Hiller został zabity poza ekranem. Zostało wypuszczone wideo w stylu dokumentu, gdzie zostaje wyjaśnione i pokazane nam jak Hiller ginie podczas testu nowego statku do walki z obcymi.

Artykuł Will Smith o tym dlaczego wybrał Suicide Squad, a nie Dzień Niepodległości pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Według strony, Barry będzie miał coraz to nowsze wspomnienia, opowiadające o jego świecie, niezgodnym z tym, w którym się znajduje.”Barry zaczyna mieć nowe wspomnienia na przykład z ukończenia liceum czy nauki na studiach, natomiast nie pojawiają się wspomnienia z rodzicami, zastępowane innymi z drugiej linii czasowej” wyjaśnia EW.

Oczywiście fani będą pamiętać czyny Barry’ego z poprzedniego sezonu, które poprowadziły bezpośrednio do Flashpointu w tej serii. Pod koniec drugiego sezonu, Barry podjął nagłą decyzję o cofnięciu się w czasie, by zatrzymać Reverse Flasha od zabicia swojej matki. Sam incydent zmienia życie nastolatka kilka lat wcześniej. Decyzja o zmianie przeszłości, jest następstwem szeregu zmian w całym wszechświecie, zmuszając Barry’ego do życia w zupełnie innym świecie niż ten, z którego pochodzi. Choć bohater z pewnością będzie zadowolony z czasu, który spędzi ze swoimi martwymi, ale teraz żywymi rodzicami, lecz ostatecznie, konsekwencje Flashpointu dogonią Barry’ego.

W komiksach, Flashpoint jawi się jako jeden z przełomowych momentów DC Comics, jak historia 2011 była zasadniczo restartem ich multi-verse. Od momentu powstania, Flashpoint popchnął DC Comics do znalezienia własnej linii w „New 52” – a ostatnio – opublikował popularny serial „Odrodzenie„, aby napędzić swoje universum do przodu. Łuk Flashpointu założył Barry’emu zatrzymanie się w alternatywnej linii czasowej bez żadnych możliwości i pewności, jak wylądował w tym świecie.

Wraz z powrotem The Flash tej jesieni, fani będą mogli ujrzeć, jak Central City pod wpływem Flashpointu uległo zmianie, a nawet dalej w Universum DC, gdyż skutki zobaczymy również w Arrow.

Pierwsze spojrzenie na trzeci sezon The Flash, pokazany na Comic Conie w San Diego.

Artykuł Flashpoint przywraca Barry’emu nowe wspomnienia pochodzi z serwisu FLARROW.pl.