Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Odrodzona Liga Światów z Thor na czele przybywa do Alfheimu by raz a dobrze wyzwolić go z oślizgłych rąk Malekitha Przeklętego. Wojna Światów zbliża się wielkimi krokami – a fakt, że znikąd w Asgardzie pojawia się Imperium Shi’Ar, które sieje w boskim królestwie zniszczenie i uprowadza Jane zdecydowanie nie pomaga w zwalczaniu mrocznych elfów. Ponownie jak w poprzednim tomie Potężnej Thor, mój największy zarzut wobec komiksu to fakt, że nie wydaje się on prowadzić naczelnego wątku sagi Aarona – walki z podbijającym świat za światem Malekithem – do przodu. Co prawda dwa pierwsze zeszyty w tym tomie skupiają się na zagrabionym przez mroczne elfy w pierwszej części przygód Thor z Marvel Now 2.0 Alfheime, jednak pozostałe pięć zeszytów zawartych w tym komiksie to już (prawie) kompletnie niezwiązana z dwoma początkowymi historia o Thor ścierającej się z bogami Shi’Ar w niecodziennych zawodach. O ile czyta się to przyjemnie, a końcówka zapowiada nadejście kolejnego wielkiego zagrożenia, z którym zmierzyć się będzie musiała Jane, to jednak chętnie zobaczyłbym położenie większego nacisku na nieubłagalnie nadciągającą Wojnę Światów.

Jason Aaron ponownie używa komiksu do skomentowania tematu wiary i bógów, jednak w przeciwieństwie do sagi o Gorrze Bogobójcy z Thora Gromowładnego, tutaj  jest on podjęty w zdecydowanie bardziej humorystyczny sposób. Z początkowo nieznanych czytelnikowi powodów naczelne bóstwa kosmicznego imperium Shi’Ar wysyłają swoich najlepszych wojowników do Asgardu, by pojmali oni Thor – pragną one zmierzyć się z Jane w bożym pojedynku raz na zawsze ustanawiającym, które z nich jest najbardziej godne czci w całym wszechświecie. Konkurencje w tym zawodach – w których sędzia jest, rzecz jasna, lokalny bożek sprawiedliwości – to między innymi sprowadzanie plag, kataklizmów, chorób i przymuszanie wiernych do składania ofiary. W komicznie przypominającym konflikt Boga z Szatanem w księdze Hioba bogowie Shi’Ar starają się udowodnić, że ich wielkość jest tak niezmierzona, że mogą katować swoich wyznawców ile dusza zapragnie, a ci nadal skierują do nich swoje modły – tymczasem niechętna do udziału w tej okrutnej olimpiadzie Thor za wszelką cenę stara się ratować mieszkańców planety tronowej Shi’Ar Chandlaru przed boskimi niesnaskami.

Powrót Aarona do fantastyczno-mistycznej natury Thora działa dla mnie zdecydowanie lepiej, niż bardziej ugruntowana opowieść z tomu drugiego – chociaż dwa pierwsze zeszyty momentami zgrzytają, zwłaszcza w dialogach brzmiących jak z słabego sitcomu sprzed dziesięciu lat, to już pompatyczne rozmówki Shi’arskich bóstw i rubaszne przekomarzanie się mieszkańców Asgardu czyta się bardzo przyjemnie. Do tego w pewnym momencie w powieści pojawia się jeden z moich ulubionych Marvelowych mutantów – niezwykle potężny, cyniczny i różowowłosy Quentin Quire, którego poznałem w serii Wolverine i X-Men również pisanej przez Jasona Aarona. Scenarzysta dobrze już zna charakter Kida Omegi i każda scena, w której bierze on udział od razu wywołuje uśmiech na ustach i pozwala zapomnieć o pewnych głupotkach co jakiś czas pojawiających się w komiksie, jak choćby Odinson materializujący się praktycznie znikąd, by pomóc w finałowej bitwie.

Oprócz standardowo ilustrującego Potężną Thor Russela Dautermana w tym tomie gościnnie pojawia się też Steve Epting, który rysował dwa pierwsze zeszytu Wojny Asgardu z Shi’Ar – jego nazwisko możecie kojarzyć z wydawanego również przez Egmont Kapitana Ameryki od Eda Brubakera. O ile styl Eptinga dobrze działa w mrocznej historii szpiegowskiej, tak moim zdaniem nie sprawdził się w fantastycznych klimatach Thora – jego postacie są dziwnie kanciaste i mało wyraziste. Dauterman tymczasem jak zwykle dostarcza przepiękne ilustracje pierwszej klasy – kolorowe, niesamowicie dynamiczne i nadające całości aż namacalnego klimatu epickości, świetnie wyrażające każdą ekspresję postaci – coś, co niestety tym razem nie wyszło Eptingowi.

Wojna Asgardu z Shi’Ar to raczej gratka dla tych, których już i tak kupiła nordycka saga Aarona – tom ten nie wybija się szczególnie ponad inne, ale i w żaden sposób nie odrzuca. Chociaż całościowo to raczej ten rozdział w Aaronowskiej opowieści o Thorze, o którym łatwo jest zapomnieć, to nadal potrafi on dostarczyć kupę frajdy i zachwycić cudownymi rysunkami.

Artykuł Potężna Thor. Wojna Asgardu z Shi’Ar – recenzja komiksu! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Chociaż ta ledwie pięciozeszytowa seria to w gruncie rzeczy poboczna opowiastka w ogólnej mitologii Thora, okazuje się dla postaci Odinsona niezwykle ważna. Jason Aaron to scenarzysta niezwykle pomysłowy i niezwykle utalentowany, a w swojej sadze o Gromowładnym stawiał przed Thorem przeróżne zagrożenia i przeciwności losu: lodowe giganty, stare i młode wersje jego samego czy Gorra Bogobójcę, spośród nich jednak najbardziej wyróżnia się obdarcie Thora z jego (dosłownej) godności. Tego konfliktu Odinson nie rozwiąże poprzez bicie potworów po głowie (chociaż i tego spróbuje) czy magię: tutaj jego największym wrogiem jest on sam. I chociaż póki co Aaron skupiał się głównie na przygodach nowej posiadaczki Mjolnira, przyszedł w końcu czas, by przyjrzeć się Odinsonowi.

A nie radzi sobie on za dobrze. W Niegodnym Thorze blondwłosego boga widzimy w najniższym punkcie jego życia – a zważywszy na to, że urodził się parę tysięcy lat temu, jest to naprawdę, naprawdę nisko. Pogrążony w depresji i kryzysie egzystencjalnym próbuje oddać się temu, co zazwyczaj przynosiło mu radość: walce z trollami i piciu dużej ilości alkoholu, to wszystko jednak na nic, gdy z tyłu jego głowy wciąż trąbią mu słowa, które wyszeptał mu kiedyś Nick Fury. W tym tomie w końcu dowiadujemy się, jak właściwie one brzmiały i chociaż po takiej podbudowie mogą one zawieść rozdmuchane oczekiwania niektórych czytelników, mnie rozwiązanie tej tajemnicy bardzo usatysfakcjonowało – Fury powiedział Thorowi coś bardzo prostego, a zarazem niezwykłego bolesnego; coś, co było w stanie obrócić w proch praktycznie wszystko, w co wierzył Odinson. Aaron potrafi idealnie opisać każdą emocję, wszystkie wątpliwości Thora i dobiera słowa tak, że często pojawiające się w Niegodnym przemyślenia tytułowego bohatera brzmią szczerze i wiarygodnie, przesiąknięte rozżaleniem, gniewem, niepewnością.

Warto też wspomnieć o jak zwykle świetnej oprawie graficznej Olivera Coipela – w przypadku Thora starego wyjadacza, bo ilustrował on znany run J. Michaela Straczynskiego, którego część mogliście przeczytać w tomie Thor: Odrodzenie z Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela. Jego Thor emanuje boskością, nawet gdy zapijaczony rozwala trolle na księżycu. Często występujące kadry, gdy widzimy tylko twarz Odinsona świetnie oddają jego emocje. Doświadczenie Coipela przydaje się też w momentach, gdy akcja przyspiesza – chociaż z każdej strony walą pioruny, lasery i nie wiadomo, co jeszcze, rysunki są zawsze czytelne i dynamiczne.

W komiksie oprócz Odinsona pojawia się wiele mniej lub bardziej znajomych twarzy – jedne zjawiają się, by pomóc Thorowi w odnalezieniu nowego Mjolnira, inni postanawiają pokrzyżować mu plany dla własnych celów. Z pewnością wielu ucieszy ponownie zobaczenie wieloletniego kompana Thora, Beta Ray Billa – Aaron relacje tej dwójki pisze dokładnie tak, jaka być powinna: przepełniona braterstwem i szacunkiem jednego do drugiego, przez co czujemy, że konioczłekowi rzeczywiście zależy na pomocy Odinsonowi. To właśnie świetnie rozpisane dialogi, monologi i relacje sprawiają, że Niegodny Thor ze zwykłej Marvelowej miniserii staje się ujmującą historią o czymś znacznie więcej.

Dla miłośników akcji nie zabraknie widowisk walk na młoty, siekiery, magię i kozły, ale po ten komiks warto sięgnąć przede wszystko dla duchowej podróży, jaką przechodzi tu Odinson, który na koniec rzeczywiście staje się odmieniony (zarówno pod względem zachowania, jak i nowej fryzury i kostiumu). Każdy fan postaci z pewnością znajdzie tu coś dla siebie – jeśli śledzicie sagę Aarona o Thorze i Asgardzie, Niegodny Thor to zakup obowiązkowy.

Artykuł Niegodny Thor – recenzja komiksu! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Ciężko nie mówić o tym komiksie bez spoilowania zakończenia pierwszego z jedenastu zawartych w tym tomie zeszytów – swego czasu wywołało ono w Internecie tyle krzyku, bólu, oburzenia i żalu, że wielu malkontentów w swoim Marvelowym bojkocie trwa do dziś. Bez zbędnego przedłużania: tak, na samym początku komiksu Kapitan wypowiada słynne „Hail Hydra”. Nie będę zdradzał w jakim kontekście, dlaczego tak zrobił i co działo się dalej, ale wystarczyło to jedno ujęcie, by na pięć minut wzburzyć pół świata, który zapomniał o całej sprawie w mgnieniu oka, ale zdążył narobić wystarczająco szumu, by zwrócić na nią uwagę sporej ilości kupujących. I z perspektywy czasu cieszę się, że tak się stało, bo komiks Spencera to świetna wiwisekcja amerykańskiej polityki tego wieku, eksploracja charakteru Rogersa z bardzo ciekawej strony i w końcu podważenie mitu dobrego harcerzyka w niebieskich rajtuzach biegającego po świecie z kolorową tarczą.

Jak można się domyśleć, organizacja Hydry gra tutaj niezwykle ważną rolę – na nowo odrodzona pod wodzą ponownie zmartwychwstałego Red Skulla nie jest już bandą nazistów biegających w zielonych kostiumach, ale czymś o wiele straszniejszym, bo o wiele prawdziwszym. Nowa Hydra rekrutuje ludzi zagubionych, samotnych, nieprzystosowanych do świata pędzącego przed siebie z zawrotną prędkością. Ludzi, którzy szukają celu, ale za nic nie mogą go znaleźć, szukają przyczyny, przez którą ich życie nie wygląda jak obiecywany im od dziecka amerykański sen. I poprzez manipulacje Hydra w teorii im to zapewnia: pozwala im przynależeć, być częścią czegoś wielkiego, jasno wskazuje im: oto jest wróg narodu, to przez niego nie jesteś szczęśliwy, to on zabrał twoją pracę, to on ma inny kolor skóry, orientację, wyznanie, poglądy. Walcz i pokonaj go, a zdobędziesz to, czego pragniesz. Rekruci Hydry po praniu mózgu zaczynają więc przeprowadzać szereg zamachów terrorystycznych na cywilach, a organizacja z grupy złoli grożących pięścią bohaterom staje się realnym zagrożeniem dla całego świata. Nietrudno zauważyć aluzję do rzeczywistych wydarzeń z ostatnich lat i tego, jak ekstremizm z każdej strony spektrum politycznego zdaje się przyciągać coraz więcej ludzi.

Po drugiej stronie stoi SHIELD, niby prawy obrońca ludzkości, w praktyce organizacja militarna chcąca za wszelką cenę przepchnąć w rządzie ustawę, która zapewni im możliwość inwigilacji praktycznie każdego człowieka na świecie – rzecz jasna, w służbie narodu. Czytając łatwo zauważyć coraz więcej podobieństw między założeniami Hydry i SHIELD – różnica jest taka, że ci drudzy stoją po stronie tych „dobrych”. Tutaj organizacja pod wodzą Marii Hill nie broni ludzi przed terroryzmem bo tak należy, a raczej bo pomaga im to w osiągnięciu ich własnego interesu. Jeśli dodać do tego Red Skulla, który w komiksie staje się zdolnym strzelać do niewinnego dziecka złem wcielony, jedyną postacią godną pochwały zostaje chyba sam Steve Rogers – tylko że, jak dowiadujemy się z dalszej lektury, zmuszenie nas do uznania racji Rogersa to raczej wybór mniejszego zła (i świetna zagrywka bawiąca się oczekiwaniami czytelnika ze strony Spencera).

Nie chcę psuć nikomu zabawy w odkrywaniu kolejnych tajemnic Rogersa, napisze więc tylko, że niuans, z jakim pisze go tutaj Spencer, jest godny pochwały. Jego Kapitan nie boi się podejmować trudnych decyzji i nie boi się ich konsekwencji, ponadto pokazywane nam wydarzenia z jego przeszłości pomagają lepiej zrozumieć jego teraźniejsze akcje i motywacje. To wciąż ten Kapitan, którego pokochały miliony – po prostu w innym wydaniu, które pomaga czytelnikom przeegzaminować parę ważnych spraw związanych z tym, jak jest postrzegany przez resztę uniwersum Marvela i przez nas samych. Jedyny zarzut, jaki według mnie można by postawić komiksowi, to fakt, że rysunki są w najlepszym wypadku zwyczajne, a w najgorszym nieudolnie próbują kopiować styl znanego z historii o Zimowym Żołnierzu Steve’a Eptinga – na szczęście Kapitan nadrabiania świetnym scenariuszem. To polityczna drama, pełna gębą i posiedzeń, knowań, dyskusji, rozpraw sądowych oraz zebrań mamy tu więcej niż tradycyjnej akcji bicia po twarzach, na szczęście dynamizm dialogów nie nudzi ani przez chwilę. Z utęsknieniem czekam na kolejny tom, zwłaszcza po zakończeniu, które optymizmem nie napawa – w świecie Marvela szykują się poważne zmiany.

Artykuł Hail Hydra! – recenzja pierwszego tomu „Steve Rogers: Kapitan Ameryka” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początku chcielibyśmy serdecznie podziękować wydawnictwu Egmont za użyczenie nam kopii komiksu do recenzji! Zachęcamy was do wspierania polskiego rynku i kupowania na Egmont.pl.

Gdy w 2014 roku Jason Aaron uczynił Thora kobietą, świat oszalał. Zewsząd lały się negatywne artykuły i komentarze, narzekające na nierespektowanie tradycji, dokonywanie zmian na siłę i podporządkowywanie się poprawności politycznej. Nawet dzisiaj, gdy to Odinson odzyskał już tytuł Boga Gromów, da się usłyszeć o tym, jakim okropnym pomysłem było zrobienie z Jane Foster żeńskiego Thora – często również od ludzi, którzy nie mieli w ręku nawet jednego zeszytu jej komiksowych przygód. Teraz, gdy ogłoszono, że w czwartym filmowym Thorze Natalie Portman powróci do roli Jane i będzie dzierżyła magiczny młot Mjolnir, temat na nowo rozgrzał serca i klawiatury milionów fanów. Jak to właściwie jest z tą Potężną Thor?

Pierwszy tom tej serii postawił solidne fundamenty: Malekith Przeklęty kontynuuje podbój światów, który rozpoczął w serii Thor Gromowładny, i tym razem upatrzył sobie Alfheim, świat elfów. Tymczasem Jane Foster stara się utrzymać jakoś balans między jej normalnym życiem, a działaniem jako superbohaterka o boskich mocach – niestety bez większych efektów. Kobieta choruje na raka i musi przyjmować chemioterapię, która – skoro jest swego rodzaju toksyną – jest usuwana z jej ciała gdy tylko podniesie Mjolnir, co sprawia, że za każdym razem, gdy wzbija się w powietrze jako Thor, zmniejsza się jej szansa na wygranie z nowotworem. Ponadto stara się ona utrzymać ład w Asgardii, którą nieudolnie włada szalony Odyn. Mimo usilnych starań, pod koniec tego tomu Jane kończy nawet w większym bagnie: Malekith podstępem przejął krainę elfów, a Loki, działając jako potrójny, a może i nawet poczwórny agent, otruł Wszechmatkę Freyę, co wpędziło Odyna w jeszcze większą apatię. Czy może być gorzej?

W drugim tomie serii, Władcach Midgardu, widzimy, jak korporacja Roxxon wykorzystuje podbity Alfheim jako kopalnię węgla i ropy naftowej, przynosząc prezesowi tej firmy, Dario Aggerowi, grube miliony. Agger, współpracujący z Malekithem, planuje zabezpieczyć się jakoś przed stratą tej elfiej żyły złota, gdyby, nie daj Odynie, Malekith miał gorszy dzień i zapragnął jego głowy, zwraca się więc o pomoc do Lokiego. Bóg Kłamstw opowiada mu historię Bodolfa Czarnego, nordyckiego władcy z ery wikingów, który pragnąc dorównać bogom wypił smoczą krew i stał się Hulkopodobną bestią. Prezes Roxxonu dodaje dwa do dwóch i nakazuje swoim najlepszym ludziom ubicie mieszkającego nieopodal smoka i wypicie jego krwi. Tymczasem na Ziemi nie dzieje się najlepiej – Jane zostaje siłą zaciągnięta na przesłuchanie przez dwóch Agentów SHIELD, którzy starają się poznać prawdziwą tożsamość nowego Thora. Tymczasem w Szwajcarii najbogatsi z najbogatszych – między innymi Wilson Fisk, Sebastian Shaw czy Shingen Karada – spotykają się, by omówić rosnący problem Roxxonu, który monopilzując międzywymiarowy rynek naftowy mocno denerwuje pozostałe głowy ogromnych korporacji. Cała sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy właścicielka fundacji Midasa na boku działająca jako kryminalistka Exterminatrix porywa Dario Aggera w celu wyciągnięcia od niego paru miliardów.

Cała ta zagmatwana sytuacja jest w gruncie rzeczy dość prostą historią – Thor musi dorwać Aggera, zanim jego osobista wyspa w ramach protokołu bezpieczeństwa zostanie zrzucona na Manhattan, zabijając miliony. Zabawa w wyścig z czasem nie prowadzi jednak do jakiejś większej konkluzji ani nie posuwa ogólnej historii pisanej przez Aarona naprzód. Pierwszy tom sporo namieszał, a drugi zamiast utrzymać tempo mocno spowalnia, koncentrując się głownie na świecie zwykłych śmiertelników takich jak my, czyli Midgardzie. Chociaż widmo Malekitha i Wojny Światów wciąż wisi nad bohaterami, Aaron raczej przypomina sobie o nim dopiero pod koniec, wcześniej racząc nas jedynie prostą, acz dość przyjemną historią pogoni za McGuffinem w postaci podłego do szpiku kości kapitalisty z mocą zmiany w minotaura. Uważam, że scenarzyście o wiele lepiej idzie prowadzenie opowieści o nordyckich bogach, mrocznych elfach, krasnoludach oraz kolorowych i rozbudowanych światach o nazwach brzmiących, jakby wzięto je żywcem z najnowszego katalogu Ikei, gdzie każdy mówi z szekspirowskim patosem. Co prawda na Ziemi widzimy sporo znajomych twarzy, dostajemy też element komediowy w postaci dwójki przedziwnych i mocno niekompetentych agentów SHIELD, ale całość wydaje się być jedynie miłym zapychaczem w znacznie bardzie rozległej i rozbudowanej narracji. Krótko mówiąc, chociaż może to brzmieć trochę głupio – o wiele lepiej czyta się o biciu młotkiem lodowych olbrzymów niż o konspiracjach prezesów firm. Chociaż Jane pisana przez Aarona jest pełna charyzmy i charakteru zarówno jako wątła i schorowana pani doktor, jak i bogini gromu, o wiele lepiej było widać to w pierwszym tomie, gdzie kobieta nie bała się przyłożyć w gębę samemu Odynowi. Aaron jednak odkupuje się pod koniec, gdy dowiadujemy się mocno zaskakującej prawdy na temat genezy mocy Mjolnira. Ten wcześniej nieznany sekret obraca o 180 stopni praktycznie wszystko, co wiedzieliśmy o zaklętym młocie.

Rysunki Russela Dautermana tradycyjnie świetnie pasują do historii Aarona – dynamiczne i klarowne, gdy przychodzi czas na akcje, ale i łagodne i wdzięczne, gdy następuję jakiś spokojniejszy moment. Tym razem są wyjątkowo przeplatane z ilustracjami Rafy Garresa, którego styl zdecydowanie rożni się od tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni – jego ręcznie malowane, kanciaste i ociężałe postacie pasują jednak do estetyki wikingów, chociaż momentami stają się nieczytelne i zlewają w jedną, szarą masę. Mimo wszystko nawet jeśli historia mnie nie porwała, praktycznie każda strona była niezwykle przyjemna dla oka.

Aaron powoli rozwija swój plan na stworzenie epickiej sagi o Thorze i patrząc na to, ile fantastycznych historii o Gromowładnym ma już na koncie, można mu wybaczyć moment lekkiej stagnacji. Czekam na dalszy rozwój wydarzeń, bo Jane Foster to świetna postać, której wieczny konflikt wewnętrzny wspaniale ukazuje, czym jest prawdziwe poświęcenie i bohaterstwo – mam nadzieję, że równie dobrze przełoży się to na wielki ekran.

Artykuł Jak nie młotem go, to gromem – recenzja komiksu „Potężna Thor: Władcy Midgardu”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

W “Na granicy” Logan staje na cienkiej linii dzielącej jego dziką naturę z człowieczeństwem. Opuszcza X-Menów by zaznać spokoju, a także wykorzystać swoją obecność w nowej linii czasowej do ochrony dziewczynki, która w znanej mu rzeczywistości, już jako dorosła kobieta, była jego żoną. Jednak Wolverine nigdy nie może pozwolić sobie na spokojne życie, które szybko zostaje zaburzone przez przybycie cybernetycznie zmodyfikowanych morderców – Reavers, którym przewodzi jego dawna ukochana. Czy stara miłość zabije przyszłą?

Tego się dowiecie czytając trzeci tom “Staruszka Logana”. Jednak co można powiedzieć o tej lekturze pomijając tak skrócony opis fabuły? Zacznę od wady, dla wielu mogącej nie być wadą, a dla mnie jest to rzecz dosyć istotna. O co się rozchodzi? Brakuje jakiegokolwiek wyjaśnienia tego, co się działo między tomem drugim, a trzecim. Oczywiście, zapewne czytając Extraordinary X-Men można by wypełnić pustkę fabularną, acz osobiście do tej serii mnie nie ciągnie, więc ją sobie odpuściłem z nadzieją, że wszelkie istotne informacje zostaną przystępnie streszczone jak to miało miejsce, chociażby w jednym z tomów Teen Titans. Z powodu dziury fabularnej sam wstęp do tego czytadła jest odrobinę niejasny – końcem poprzedniego tomu dołącza do X-Menów, początkiem tego ich opuszcza, to tyle. Streszczona została natomiast “Strefa Wojny” i “Berserk”, czyli poprzednie tomy tej serii. Acz jest to jedynie początkowy niesmak, pozostałe zeszyty są dużo bardziej wdzięczne.

Moment, w którym Wolverine poznaje Maureen został zrealizowany naprawdę wspaniale, na co niewątpliwy wpływ ma zestawienie dwóch wersji tego wydarzenia – linii czasowej, w której była dorosłą kobietą, a więc okres, kiedy stała się ona ukochaną Logana, a także w obecnej linii czasowej, gdzie jako mała dziewczynka stała się jego przyjaciółką, a on jej obrońcą. Właśnie spotykając małą dziewczynkę, zdaje się, że odnalazł swoje miejsce na ziemi. Miejsce, do którego przynależy.

Sceny walk także zostały nienagannie przeprowadzone, jednocześnie ukazując kto z Reavers jest jedynie pionkiem, a kto rzeczywistym przeciwnikiem, który z Wolverinem ma także osobiste porachunki. Do brutalności Logan zdążył już wszystkich przyzwyczaić, a więc też nie ma co się nad tym więcej rozwodzić – jest krew, kończyny (o ile tak można mówić o karabinach zamiast rąk) latają.

Nie zdradzę jednak, czym kończy się główna fabuła komiksu, gdyż ten moment uśmiechu na twarzy wolę pozostawić pod lekką osłoną tajemnicy. Jednak skoro użyłem określenia “główna fabuła”, to też musi dziać się coś pobocznego, tak? W tym tomie znajduje się również bonusowy, wręcz historyczny, zeszyt. Uncanny X-Men #205 z 1981! Przybliża on sam proces przemiany Yuriko w cyborga-mordercę, a także ukazuje Logana dzikiego jak za jego początków, gdzie instynkt jest jedyną rzeczą, która go prowadzi. No i nie brakuje dalszych starć z Reavers!

Za scenariusz odpowiada Jeff Lemire, który zgrabnie poprowadził całą historię, odpowiednio dozując i zamieszczając odpowiednie akcenty emocjonalne. Wiele emocji miało swoje miejsce w całej historii, jednak rzadko nakładając się na siebie, przynajmniej w moim odczuciu. Jeżeli ktoś jest przyzwyczajony do marvelowego humoru, może być zawiedziony – tu go po prostu nie ma, co jednak dobrze wpływa na całokształt przedstawionej historii, na żarciki nie było tu miejsca.

Warstwa artystyczna była w rękach Andrei Sorrentino, który ponownie stanął na wysokości zadania – ponownie, gdyż był on także rysownikiem i we wcześniejszych przygodach Staruszka Logana, więc też raczej nie mam co pisać kolejny raz tego samego, jednak MUSZĘ zaznaczyć, że pewną rozkładówkę chciałbym dostać w większym formacie i zamieścić jako plakat na ścianie bądź zamieścić na tapecie laptopa. Olbrzymia czaszka Logana, z której wręcz wysypują się czaszki X-Menów – złoto.

Całość zasługuje na polecenie, zwłaszcza jak czytało się poprzednie tomy, jednak by zachować całość fabularną jednak zalecałbym chwycić też po Extraordinary X-Men, których obowiązkowo muszę nadrobić – no jednak chcę wiedzieć co się działo po tym, jak Logan spotkał X-Menów na końcu “Berserka”. 

Artykuł Stać się chaosem! Staruszek Logan: Na granicy! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Już kilka pierwszych stron wystarczy nam, aby dobrze i z wystarczającą wiedzą wejść w historię. Te pierwsze ilustracje mają na celu zapoznanie nas z dotychczasowymi wybrykami i osiągnięciami Mistrza Sztuk Mistycznych. Do tej pory jego najtrudniejszymi przeciwnikami byli Dormammu i Shuma-Gorath, których oczywiście pokonał, ale musiał za to zapłacić wysoką cenę, gdyż jak głosi Monako – Książe Magii: „Za magię trzeba płacić. Za moich czasów, za każdym razem, gdy rzuciłem zaklęcie i wracałem do domu, to pierwsze co robiłem, to topiłem jednego ze swoich królików”. Pierwszego z nich poznaliśmy bliżej w filmie Doktor Strange. Natomiast Shumę widzieliśmy tylko przez kilka sekund w magazynie Kolekcjonera.

Po pierwszych zeszytach zostajemy wrzuceni w sam środek magicznego życia w Nowym Yorku. Z każdą stroną poznajemy nowe postacie powiązane z przygodami Strange’a. Oprócz tego dowiadujemy się także jak wygląda świat oczami Stephena oraz jak wiele niebezpieczeństw z innych wymiarów czyha na nas, zwykłych ludzi, za rogiem. Poznajemy również przesympatyczną bibliotekarkę, która z czasem zostaje odpowiedzialna za porządek w bibliotece nowojorskiego Domu Magii. Dowiadujemy się również kto stoi za zabójstwami czarodziejów oraz przez kogo magia znika z Multiversum.

W kolejnych rozdziałach widzimy najazd Empirikulów na wszystkie ośrodki magii na Ziemi. Stajemy się świadkami kolejnych pojmań i tortur na ziemskich czarodziejach. Niestety Scarlet Witch, Doktor Strange, Szaman, Doktor Voodoo i wielu innych superczarodziei nie daje rady najeźdźcy i magia znika z terenów ziemskich. Ale czy aby na pewno cała magia? Nie, Strange wierząc swojemu przekonaniu pochował magiczne przedmioty znalezione w ciągu ostatnich miesięcy po najdziwniejszych i jeszcze nie nazwanych zakątkach Ziemi. Ziemscy obrońcy magii bez niej są bezbronni, więc w łatwy sposób zostają porwani przez przywódcę przeciwników. Jednak jeden z nich decyduje się oddać życie, aby jego kompani mogli uciec.

Uciekinierzy decydują się na podjedzie próby zebrania pozostałości magii z Ziemi, nie jednokrotnie ryzykując przy tym życie. W między czasie ludzie mający styczność z magią licznie przybywają do Himalaj, do siedziby mnichów Strange’a, którzy krwawią i cierpią, aby on mógł dłużej bronić ludzkości. Stephen widząc tłumy ochotników nakazuje im odejść. Przenosimy się już na Bleecker Street 177A w Greenwich Village, gdzie odbędzie się finałowy pojedynek Magii z Inkwizytorami. Ale przed tym, czas na uświadomienie publiczności, że w nowojorskiej piwnicy przy wyżej wymienionym adresie znajduje się monstrum, które zna jedynie ból i cierpienie. To dzięki niemu Doktor wychodził przez tyle lat żywy z każdego starcia.

Przejdźmy już do finałowego starcia, gdzie magicy na czele ze Scarlet Witch z łatwością pokonują kolejnych inkwizytorów. Natomiast Strange (łuk + topór) staje do pojedynku z  Imperatorem (laser + supersiła). Nie chce wam dalej spoilerować, dlatego przejdźmy do rezultatu pojedynku, który wygrał Doktorek. Jednocześnie uwalniając „Potwora z piwnicy”. Czyżby to on był przeciwnikiem w następnych tomach?

Do tego tomiku zbiorowego dodany został również komiks Doktor Strange: The Last Days of Magic, który traktuje między innymi o niespodziewanym zniknięciu Doktora Voodoo’u oraz o tym, co działo się na świecie podczas pierwszego pojedynku Stephena z Imperatorem.

Jak zapewne zauważyliście w powyższym tekście komiks jest pełen zwrotów akcji i nie daje nam chwili na złapanie oddechu. Non stop coś się dzieje. Dlatego radziłbym zaplanować sobie jedno kilkugodzinne posiedzenie przy tej jakże wciągającej lekturze. Co do fabuły nie mam żadnych zastrzeżeń, bo zamykając jeden wątek otwiera kilka nowych, co daje nam nadzieję na jeszcze więcej akcji i doktorskiego humoru w następnych tomach. Jasonowi Aaronowi należą się gromkie brawa za zmieszczenie tak obszernej historii na zaledwie 300 stronach.

Trudno znaleźć mi pozytywy co do grafik, bo wyglądają one w większości jak narysowane przez opętane dziecko. Co jednak nadaje całości mrocznego klimatu, którego nie brakuje w komiksowych przygodach Stephena Strange’a. Niejednokrotnie przyglądając się bliżej ilustracjom możemy odnieść wrażenie jakby rysownik zapomniał o pewnej scenie. Jedynymi pozytywami jakie znajduje w tych ilustracjach to wszędobylskie easter eggi, od których aż roi się na niektórych stronach. Za grafiki odpowiedzialny był Chris Bachalo.

Link do komiksu w sklepie Egmont.pl: [KLIK].

Artykuł Recenzja komiksu – Doktor Strange Tom 1 pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Pewien zarys historii może być wam znany z recenzji poprzedniego tomu, którą napisał dla was Adrian, tak więc przejdę już konkretnie do “Berserka”.  Wolverine, nie wiedząc dlaczego, zostaje przeniesiony do czasów przed tym, jak wszystko się zepsuło, a za cel obiera wymordowanie osób odpowiedzialnych, za wymarcie superbohaterów. Od płotek, które na jałowym pustkowiu były upierdliwymi watażkami, po zdecydowanie większy kaliber: Red Skulla czy nawet samego Bruce’a Bannera – Hulka, którego dzieci mają mieć olbrzymi wpływ na przyszłość. 

Jak wcześniejsze zeszyty poświęcały dużą uwagę psychice Rosomaka, tak drugi tom, jak jego nazwa wskazuje, skupił się na zwierzęcej żądzy krwi Wolverina, żądzy przesłaniającej zdrowy rozsądek, a zaburzone postrzeganie i wyszukiwanie wszędzie obecności Mysterio, kierowało bohatera, by skierował swoje pazury przeciwko towarzyszom. Kto ryzykował bycie nadzianym na szpon? Hawkeye oraz Kapitan Ameryka. Swoje cameo mieli nawet X-Meni! 

Jednak przed każdym atakiem czytelnik mógł zaznajomić się z bardziej sprecyzowaną motywacją Logana, gdyż poprzedzone one były fragmentami historii Wolverina, od wizyty na targu przed rzezią Rzeźnika, czy wspomnienie dotyczące Gangu Hulka. Mające na celu przedstawienie logiki, z jaką obierane były na cel konkretne osoby. 

I to w sumie tyle co do scenariusza napisanego przez Jeffa Lemire’a, który postarał się o to, że ciężko mówić o fabule bez zdradzania zbyt wielu szczegółów. Dla czytelnika to niewątpliwy plus, ponieważ co chwilę pojawia się jakiś smaczek – dla tych bardziej zaznajomionych w temacie, jak i dla tych, co są kompletnymi laikami, każdy znajdzie coś dla siebie. Krew. Logan jest brutalny, a o stan ofiar się nie martwi. I dobrze, a jak po recenzji Moon Knighta możecie wiedzieć – lubię to. 

Autorem rysunków jest Andrea Sorrentino, a to, że był on jedynym rysownikiem widać na wszystkich stronach. Nie przykładający wielkiej uwagi do odwzorowania rysów twarzy bohaterów, a zarazem znakomicie ukazujący wiek głównego bohatera. Pomimo tego, wszelkie emocje towarzyszące postaciom są możliwe do odczytania. Niestroniący od brutalnych obrazów, strumieni krwi. Może nie jestem największym fanem takiego stylu rysowania, ale przy tym komiksie pasuje idealnie. 

Kończąc, napiszę tylko, że polecam wszystkim fanom Wolverina, zresztą tak jak robił to Adrian przy okazji swojej recenzji, a to w końcu to jest dalszy ciąg, więc i z tym konkretnym tomem warto byłoby się zapoznać. Dałbym mu kategorię +16, ale… 

Artykuł [Recenzja]: Staruszek Logan: Berserk pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

I tak o to mamy trzon kadry nowych Avengers: 

Falcona – Kapitana Amerykę, który wciąż nie do końca radzi sobie ze sławą i schedą po Rogersie, a jego kolor skóry przyczynia się do wielu uwag pod tym kątem. Tony Stark pozbawiony majątku, starający się jak najlepiej zainwestować pozostałą mu szybką gotówkę. Vision zmuszony przez duchy przeszłości do kasacji swoich uczuć poprzez usunięcie wspomnień.

Owa trójca uzupełniana jest o nowych bohaterów: Ms Marvel, którą przedstawił Adrian w recenzji jej solowego komiksu. Kolejny jest Nova, młodzieniec wyraźnie zauroczony Kamalą, a w pewnym względzie będący zarazem prowodyrem początku zjednoczenia Avengersów. Miles Morales również znalazł wśród nich swoje miejsce, Spiderman, którego poznać mogliście w Spiderman: Uniwersum. Lista zamykana jest przez Thor. Tak, nie Thora, a Thor. Tajemniczą kobietę dzierżącą Mjolnira, wątpliwą boginię gromów. 

Sam komiks skupia się na powolnym jednoczeniu drużyny, mimo tego, iż cały skład zebrany jest już niemalże na samym początku. Rozchodzi się tu bardziej o budowanie wzajemnego zaufania, a te poddawane jest już od startu różnorakim próbom, szantaże, podejrzewane zdrady, tajemnice zasiewające ziarno niepewności. Ma to miejscu już przy pierwszym przeciwniku, Warbringerze. Osoby bardziej wtajemniczone mogą wiedzieć, kto względem znajomości z owym złoczyńcom mógł mieć sekret, który wolał zachować dla siebie. Oczywiście, nie jest to jedyny przeciwnik, jaki stanie naprzeciw Avengers, ale pozostałych zachowam w tajemnicy, chociaż chwilowo. 

Innym ważnym, a właściwie najważniejszym motywem dla całej historii jest oś czasu, podróże w niej i paradoksy na ich skutek powstałe. Jeden ze złoczyńców wystąpił w kilkudziesięciu wersjach czasowych, niemalże jak Reverse Flash w jednym z finałów Legends of Tommorow, a więc osoby z sentymentem do seriali Arrowverse znajdą element dla siebie, chociaż komiks oczywiście nie jest powiązany z DC. 

Rysunki autorstwa Mahmuda Asrara i Adama Kuberta szczególnie się nie wyróżniają, ani w jedną, ani w drugą stronę. Pomijając strony początkowe poszczególnych zeszytów/rozdziałów, które są złotem. Natomiast ma to taką wadę, że właśnie okładka całego tomu jest piękna, ale rysunki wewnątrz nijak się do niej mają. Na szczęście całkiem solidny poziom i tak zostaje zachowany.

Mark Waid napisał przyjemny scenariusz, nieobciążający w żaden sposób czytelnika jakimikolwiek rozterkami. Lekki tom do przeczytania w podróży, czy wolnej chwil, umiejący wywołać grymas uśmiechu na twarzy, jednak niezostający w głowie na dłużej. Boleć może potraktowanie Warbringera na przestrzeni tego komiksu, ot. Kwestia tego, jak zaczął, a jak skończył. Ogólnie, polecam osobom chcącym się po prostu zrelaksować bez jakiegokolwiek wysilania szarych komórek, bądź po prostu interesują się losami Avengersów wszelkiej maści. 

PS. Gościnnie pojawia się Scarlet Witch.

Artykuł [Recenzja]: „Siedmiu Wspaniałych” czyli Avengers w odświeżonym składzie! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Tytułowy kwartet to wyszkolone zabójczynie, będące wytworami korporacji Alchemax Genetics. Ich 'produkcja’ odbywałoa się w całkowitej tajemnicy przed rządem, a one same miały być takim samym narzędziem jak ich pierwowzór – X-23.

Razem z Laurą zabierają czytelnika w pełną emocji podróż starając się odzyskać utracone życie, wędrówkę pełną emocji towarzyszących Wolverine przez całe życie zarówno jej, tak jak i „Sióstr Kinney”. Jednak całość ma jedno wielkie „ale”…

Jest nim pierwszy zeszyt tomu, który stanowi najgorszym element całokształtu. Dlaczego? Mógłbym zamknąć to w jednym słowie, a byłoby nim Angel. Postać tak marna w swej żałości i miłości, że jedyny jego pozytyw to bycie mobilnym środkiem transportu. Kiedy cały tom przeczytałem w oka mgnieniu, tak pierwszy etap tej podróży był zniechęcający i nie chodzi o wątek miłosny, a tyle o co troskę naszego „anioła” o Wolverine’a, o to by tej nic się nie stało, mimo tego, że zabicie jej prawie niemożliwe. Sceny jego  troski strasznie nużył i przedłużały lekturę. Gdyby było to rozegrane zgrabniej, pochwaliłbym. Natomiast tutaj mniejszych szkód narobiłby przysłowiowy słoń w składzie porcelany.

Oczywiście ukochany Laury jest zaledwie drzazgą w oku, kiedy zestawi się go z pozostałymi postaciami zaczynając od rodziny klonów: Gabby, nastoletnia dziewczynka, która jeszcze nie została spaczona przez zło tego świata, a troska pozostałych sióstr zdaje się wystarczająca, by ochronić ją przed staniem się tym, czym stały się pozostałe obiekty. Kolejne siostry poznane z imienia to Zelda i Bellona, pierwsza z tej dwójki to dowódca grupy, wydająca się być tą najrozsądniejszą. Ostatnia natomiast najpierw strzela, później zadaje pytania. Rządna krwi, a problemy z ufnością to najmniejsza z jej wad, niewątpliwie imię łączące ją z boginią wojny nie jest przypadkowe.

Kto interesujący pojawia się poza nimi? Dwójka bohaterów mająca swoje, lub po części swoje filmy. Mowa o Doctorze Strange, który ma okazję pochwalić się magią medycyny, a nie mistycznymi zaklęciami, a wisienką na torcie gościnnych występów jest Wasp i kostium Ant-Mana. Nawiązanie do wiśni nie wynika z rozmiarów bohaterki. Trzeci bez filmu, acz z wystąpieniem w konsolowym Spidermenie – Taskmaster! Który oczywiście staje naprzeciw X-23. Pojawia się jeszcze jedna postać, która może być znana niektórym z czytelników, acz jej już wam nie zaspoileruję.

Scenariusz już pochwaliłem, to dodam tylko, że jego autorem jest Tom Taylor i od razu przejdę do warstwy graficznej, za którą odpowiada David Lopez wraz z Davidem Navarrotą. Co mogę powiedzieć o rysunkach? Jest ładnie. Nie jest genialnie, nie jest brzydko. Jest ładnie. Stonowane kolory, gdzie jest krew – to ją widać, o to zadbano. Przyznam też dodatkowe wyróżnienie rysunkom twarzy. Do tego, wydaje mi się, że Dafne Keen (aktorka grająca Laurę w Loganie), za kilka/kilkanaście lat może być całkiem podobna do swojego komiksowego pierwowzoru

Całość? Jako, że nie kupujecie jedynie pierwszego zeszytu: Warto sięgnąć po ten tom. Sama historia Czterech Sióstr nawet mogłaby być całkiem wdzięczną ekranizacji. Gabby jest cudowna, tak cudowna, że widząc ją na okładce zapowiadającej „All-New Wolverine: II Wojna Domowa” wiem już, że jest to pozycja, której pojawienia się na rynku będę wyczekiwał. Tak, tak polubiłem tę małą istotkę, że chętnie zobaczę ją w kolejnych tomach. Może przy wprowadzaniu X-Menów do MCU zrezygnują z próby zastąpienia Hugh Jackmana i rolę Wolverina dadzą kobiecie? Dorosła Laura byłaby ciekawym odświeżeniem tej postaci, a zarazem mogłoby to pozwolić na uniknięcie porównań do „jedynego słusznego” Rosomaka, które na pewno się pojawią, niezależnie jaki mężczyzna przyjąłby tę rolę.

Artykuł [Recenzja]: All-New Wolverine: Cztery Siostry! Niby kobieta, a jaja ze stali! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.