Nie da się ukryć, że Cyberpunk 2077 to istny fenomen i jedna z najbardziej wyczekiwanych gier dekady, a obsuwa premiery na grudzień stworzyła idealną okazję dla twórców „God’s Trigger”, aby ich najnowsza produkcja zalśniła najmocniej.

Technicznie Ghostrunnera można przyrównać do znanych z gier mobilnych endless runnerów, gdzie gnamy przed siebie i staramy się unikać przeszkód, ale byłaby to zwykła trywializacja,  gdyż tak jak tamte tytuły odpuszczamy zazwyczaj po godzinie, tak do tego tytułu ciężko nie wracać, szczególnie gdy macie bzika na bicie rekordów.

Jaki jest w ogóle nasz cel? Już na samym początku nasz główny bohater, tytułowy Ghostrunner, słyszy w głowie głos niejakiego Architekta, który potrzebuje naszej pomocy w powtrzymaniu nikczemnego, a raczej nikczemnej Klucznik, aby uwolnić ludzkość z jej tyranii. Nie jest to wielce ambitna fabuła, ale sama gra też tego nie ukrywa, lecz nic dziwnego, bo i tak ciężko za czymkolwiek nadążyć. Tempo tutaj jest ogromne.

Początkowo można odnieść wrażenie, że przez całą rozgrywkę będziemy wyłącznie biegać po ścianach, bawić się w zatrzymywanie czasu i przecinać coraz to kolejnych przeciwników – nic bardziej mylnego! Poza podstawową umiejętnością przepoławiania naszych oponentów z czasem odkrywamy nasze ukryte zdolności, jak np. Burza, którą najłatwiej przyrównać do odepchnięcia mocą niczym w Gwiezdnych Wojnach.

Byłoby zbyt banalnie, gdyby wrogowie po prostu stali i kierowali w naszą stronę pociski, prawda? Dlatego istnieje kilka rodzajów naszych adwersarzy – jedni będą na nas szarżować z mieczem, inni próbowali nas zaatakować ze skokiem z zaskoczenia, a jeszcze inni teleportować i puszczać promienie, których nasz miecz niestety nie jest w stanie odbić. Gdyby tego było mało, to czasami jeszcze chronieni są specjalną barierą, a by się jej pozbyć, to trzeba zniszczyć specjalny generator.

Wszystko to w połączeniu z tempem oraz faktem, iż giniemy od pierwszego strzału/ciosu, powoduje, że giniemy częściej, niż w produkcjach From Software, które nie bez powodu służą jako punkt odniesienia „śmiertelności w grach”.

Ekran porażki ogląda się naprawdę często (osobiście ginąłem średnio po 60-70 razy za pierwszym podejściem do poziomu), jednakże w ogóle nie wprawiało mnie to we frustrację, jak to miało miejsce np. w najnowszym Crashu Bandicoocie, gdyż każa śmierć tylko bardziej mnie motywowała, abym wymyślił magiczne rozwiązanie na pokonanie konkretnego etapu.

Otwiera nam to furtkę na różne możliwości przejścia poziomów, bo to od nas zależy czy danego przeciwnika poćwiartujemy, poczęstujemy go jego własnym pociskiem, zepchniemy w przepaść czy przejmiemy kontrolę nad jego umysłem, aby ten zlikwidował za nas swoich towarzyszy.

Gra faktycznie jest bardzo ciężka, ale sprawiedliwa. Poziomy nie są sadystycznie zaprojektowane (no może poza ostatnim…), dlatego trudno jest się denerwować. Każdy sukces napawał mnie ogromną satysfakcją, a poprawnie wykonane sekwencje najczęściej wyglądały niezwykle efektownie i pokusiłoby się to o tryb powtórki, rodem ze wspomnianego wcześniej SUPERHOT, ale tutaj levele są  na to zbyt długie.

Klimat jest bajeczny. To cyberpunk pełną gębą i choć ciężko doszukiwać tu się jakiejś większej oryginalności, tak jeszcze ciężej jest się tym wszystkim nie zachwycać, a w szczególności, gdy opuścimy „kanały” i wyjdziemy na powierzchnię (a raczej dachy miasta!).

Pełno tu charakterystycznych dla stylu futurystycznych elementów i innych neonów oraz świecidełek. Wizualnie całokształt bardzo cieszy oko, aż momentami chciałoby się pospacerować na spokojnie, jednakże zapomnijcie, że gra wam na to pozwoli.

Nie mogło zabraknąć także dawki solidnego synthwave’u, który nie tylko idealnie komponuje się z całością, ale i niezwykle relaksuje oraz kojąco wpływa na gracza, co w przypadku tej pozycji jest akurat bardzo potrzebne. Mógłbym się co najwyżej przyczepić, iż w pewnym momencie możemy odnieść, iż ścieżka dźwiękowa nieco się powtarza, ale nie jest to jakoś wielka wada.

Bardzo pozytywnie jestem zaskoczony od strefy technicznej. Osobiście ogrywałem wersję na zwykłym PS4, ale klatki utrzymywane były na stałym poziomie i zaledwie kilka razy można było poczuć delikatny spadek, a same poziomy wczytywały się naprawdę szybko, co jest bardzo ważne przy grze, w której ginie się dosłownie co chwilę.

Spodziewałem się także, iż przez rozgrywkę na kontrolerze, nie będę w stanie poczuć tej dynamiki i frajdy płynącej z biegania i wymachiwania mieczem, pamiętam, że miałem z tym wielki problem przy np. DOOMie, ale gra jest tak zaprojektowana, iż nie sposób to odczuć. Dość szybko idzie się przyzwyczaić i poczuć się „naturalnie”. Ukłony w stronę twórców!

Czy w takim razie mamy do czynienia z grą idealną, bez skaz? Pomimo niezwykle pozytywnych wrażeń, to nie sposób jest przyczepić się do dwóch aspektów tejże produkcji.

Wyżej wspominałem, iż fabuła nie należy do zbyt ambitnych, jednakże mimo wszystko człowiek chciałby ją jakoś śledzić i tak jak osobiście nie miałem z tym większego problemu, to jestem przekonany, iż sporo osób będzie miało jednak problem z nadążaniem z dialogami, które odbywają się w trakcie przechodzenia poziomów.

Często musimy skupiać się na kilku rzeczach jednocześnie, a wsłuchiwanie się w to, co bohaterowie mają do powiedzenia, będzie w takich chwilach najmniejszym priorytetem.

Poza tym w grze występują dwie walki z bossami i tak jak tę finałową wspominam nawet pozytywnie, tak już tę pierwszą nie do końca. Wspominałem, iż ciężko się przy tej grze zdenerwować, ale to był właśnie ten jeden z nielicznych momentów, przy których było można się złamać. Sama walka nie należy do najcięższych – gracz po prostu nie otrzymuje żadnej podpowiedzi jak sobie z oponentem poradzić i nie zdziwiłbym się, gdyby większości udało się to odkryć przez przypadek.

Ghostrunnera wyczekiwałem od pierwszej zapowiedzi, gdyż już wtedy zainteresował swoim konceptem. Summa summarum gra sprostała moim oczekiwaniom i wnioskując po opiniach internautów – nie tylko ja jestem zachwycony najnowszym produktem studia One More Level.

Nie jest to pozycja dla wszystkich – to bardzo wymagający tytuł i jestem świadom, że nie każdemu podoba się wizja zgonów co pięć sekund, lecz sam tytuł to świetna rozgrzewka przed premierą „Cyberpunka”, która rozkochuje w sobie nie tylko klimatem, ale i bardzo satysfakcjonującym gameplay’em.

Zdecydowanie warto zainteresować się tą grą szczególnie iż cena jest zdecydowanie dużo niższa od większości obecnych premier.

Artykuł Cyberpunkowy parkour- Recenzja Ghostrunner od One More Level! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Spider-Man, w którego obecnie wciela się Tom Holland, to wciąż niezbyt doświadczony nastolatek, któremu zdecydowanie potrzebne jest wsparcie. Do tej pory jego mentorem był Tony Stark, który z wiadomych przyczyn nie może już szkolić Parkera. Według doniesień rolę tę ma przejąć właśnie Pan Strange.

Magia doktora może być także kluczowym elementem w rozwiązaniu sprawy odkrycia tożsamości Petera, który pod koniec „Daleko od domu” został osądzony za morderstwo Mysterio. Spekuluje się także, że czarodziej miałby zapoczątkować filmowe Spider-Verse i przywrócić Tobeya Maguire’a oraz Andrewa Garfielda do pajęczego świata.

Biorąc pod uwagę fakt, iż w poprzedniej części J.K. Simmons powtórzył swoją rolę z trylogii Sama Raimiego i wcielił się w J. Jonah Jamesona oraz to, iż Jamie Foxx ponownie stanie się Electro, którego odgrywał już w The Amazing Spider-Man 2, to pomysł ten nie wydaje się nierealny.

Przypominam także, iż to właśnie Sam Raimi jest reżyserem drugiej części Doktora Strange’a, co tylko bardziej podsyca podrzucone do tej pory plotki.

Osobiście bardzo cieszę, iż Benedict Cumberbatch jest częścią obsady nadchodzącego Spider-Mana. Planowo zdjęcia mają ruszyć w tym miesiącu, więc istnieje szansa na przypływ nowych informacji z planu filmowego.

Na ten moment premiera Spider-Mana 3 planowana jest na 17 grudnia 2021 roku.

Artykuł Doktor Strange pojawi się w Spider-Man 3! Początek filmowego Spider-Verse? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Oczywiście kluczem na imprezie jest nie tylko duża ilość napojów, ale również muzyka i co najważniejsze… Sprzęt audio! Z tej okazji mogę bardzo polecić bezprzewodowy głośnik Savio BS-022, który rozkręci nie jedną imprezę!

Savio jest polską firmą oferującą sporo różnego rodzaju sprzętu, w tym także audio od słuchawek po opisywane głośniki. Aktualnie mam okazję testować głośnik bezprzewodowy model BS-022 i z góry zaznaczam, że istnieją również modele BS-021 i BS-023, które od mojego 022 różnią się tylko kolorem przedniej maskownicy. Ja akurat lubię kolor czerwony, zatem przypadł mi do gustu. Głośnik zapakowany jest w normalne pudełko, na którym znajduje się spora ilość informacji technicznej co może bardzo zaskoczyć, bo nie zdarza się to nawet w droższych markach. Do zestawu dołączona została instrukcja, gumowy pasek (uchwyt na głośnik), oczywiście głośnik i kabel usb-microUSB służący do ładowania głośnika.

Wygląd samego głośnika przypomina walec, rozmiary to 23 cm szerokości i ok. 8,5 cm średnicy, a waży zaledwie 700 g. Przyciski sterujące znajdują się na samej górze, banalne proste w obsłudze, a ustawienie trybu bluetooth w bardzo łatwy i szybko sposób umożliwia parowanie głośnika z smartfonem. Jedynie przyznam się szczerze, że miałem problem z funkcją Radia FM, niestety jak na razie wyłapałem najbliższą radiostację Radio 90. Muszę jeszcze nad tym popracować i zobaczyć w innym miejscu, czy uda mi się trafić na inne fale. Po prostu brakuje wyświetlacza z informacją o zakresie częstotliwości i trzeba to robić na wyczucie.

Testowałem również funkcję odtwarzania muzyki z pendrive i karty micro sd i przy obu nośnikach, głośnik naprawdę spisał się na medal!

Podsumowując, tak naprawdę dużą zaletą może być moc głośnika i jakość audio, można wyczuć nawet lekkie bezszumowe basy no i oczywiście cena jest tutaj najważniejsza, bo jest mega niska jak za taki sprzęt, a to tylko 79,00 zł wg. ceneo.pl. Naprawdę za taką kwotę sprzęt od Savio jest tego warty i na pewno się nie zawiedziecie!

Poniżej krótki test głośnika i zapowiedź recenzji wideo, która niebawem ukażę się na naszym kanale na YouTube!

https://streamable.com/9i7mhg

Nie czekaj, kup już teraz!

Opis produktu:

Bezprzewodowy Głośnik Stereo Bluetooth BS-022 to najlepszy sposób, aby Twoja ulubiona muzyka towarzyszyła Ci wszędzie!

Przyjęcie w ogrodzie, impreza w domu lub wycieczka nad jezioro – od teraz możesz cieszyć się czystym dźwiękiem, gdzie tylko zechcesz. Wyjątkowo trwała konstrukcja głośnika, solidna podstawa i dołączony wygodny uchwyt, pozwalają łatwo przenosić, postawić lub powiesić go w dogodnym miejscu. Długą zabawę w otoczeniu Twoich ulubionych dźwięków zapewni wbudowana pojemna bateria.

Odtwarzanie muzyki nigdy nie było prostsze. Głośnik można połączyć za pomocą Bluetooth, odtwarzać pliki poprzez port USB, korzystać ze slotu na kartę Micro SD lub włączyć ulubioną stację radiową. Dodatkowo urządzenie ma wbudowaną funkcję zestawu głośnomówiącego, dzięki czemu może stanowić rewelacyjne rozwiązanie podczas konferencji.

Z głośnika możesz korzystać gdzie tylko chcesz, za każdym razem uzyskując najlepszą jakość brzmienia.

Wersja Bluetooth: v4.0 + EDR
Moc wyjściowa: 2x5W Stereo
Zasięg Bluetooth: do 10m
Impedancja: 3Ω
Pojemność baterii: 1200mAh
Napięcie pracy: DC 5V
Maksymalna głośność: ≥ 80dB
Zakres częstotliwości: 120Hz – 20 kHz
Maksymalna pojemność USB: 32GB
Maksymalna pojemność karty SD: 32GB
Zakres częstotliwość Radia FM: 87.5 – 108.0MHz
Czas pracy: do 7 godzin (w zależności od poziomu głośności)
Czas ładowania: 2.5 godziny
Wymiary: 230x85x88mm
Kolor: Czerwony
Waga: 700g

Artykuł Superbohaterska impreza z głośnikiem Savio BS-022 [Recenzja] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

„Batman” (1966)

Pierwszy raz dane nam było ujrzeć Jokera w serialu Batman z 1966 roku z ś.p Adamem Westem w roli głównej! W rolę przeciwnika Człowieka Nietoperza wcielił się ś.p Cesar Romero, którego Błazen był wzorowany typowo na komiksach z tamtego okresu, kiedy to był nieco bardziej „skomplikowanym” dowcipnisiem, niżeli psychopatycznym mordercą. Jeżeli chodzi o aparycję, to otrzymaliśmy najbardziej klasyczny wizerunek tej postaci – fioletowy garnitur, zielona koszula, make-up i poczochrane włosy.

„Batman” (1989)

Na kolejną aktorską wersję Błazeńskiego Księcia Zbrodni przyszło nam czekać ponad 20 lat. W filmie Tima Burtona pt. Batman w jego rolę wcielił się Jack Nicholson i to właśnie w tej produkcji postanowiono „stworzyć” prawdziwą tożsamość Jokera – Jacka Napiera, który początkowo działa jako prawa ręka Carla Grissoma – Gangstera z Gotham, który chce pozbyć się swojego „towarzysza”. Wysyła go do Ace Chemicals, gdzie planowo miał zostać zatrzymany przez policję, jednak ostatecznie mierzy się z Batmanem, w wyniku czego trafia do chemikaliów i staje się znanym nam wszystkim złoczyńcą.

W odróżnieniu od Jokera z 1966 – ten tutaj każe nazywać siebie pierwszym na świecie zabójcą-artystą i zdecydowanie dużo bardziej przypomina nam błazna, którego kojarzy większość z nas. Pod względem aparycji nie zmieniło się zbyt wiele poza żółtą koszulą oraz przylizaną fryzurą.

„Birds of Prey / Ptaki Nocy” (2002-2003)

Na początku nowego millennium powstał serial poświęcony Oracle, Huntress i Black Cannary, gdzie w jednym z odcinków Joker zaliczył swoje małe cameo. Wcielił się w niego Roger Stoneburner, a głosu użyczył sam Mark Hamill!

Przedstawiony został w formie rozmazanej retrospekcji, a dokładniej chodzi o moment, w którym sparaliżował Barbarę Gordon. Co do jego wyglądu, to można stwierdzić, iż jest to mix poprzednich dwóch błaznów.

„Batman: The Dark Knight / Mroczny Rycerz” (2008)

Pora na jednego z najbardziej rozpoznawalnych Jokerów, czyli tego, który został odegrany przez Heatha Ledgera w The Dark Knight Christphera Nolana. Tym razem otrzymaliśmy jeszcze bardziej „mroczniejszą” wersję Błazna, którego sam aktor określił jako „psychopatyczny, schizofreniczny, pozbawiony empatii seryjny morderca-klaun”. Patrząc na całokształt produkcji, można byłoby stwierdzić, iż tym razem z najsłynniejszego przeciwnika Batmana uczynili anarchistę, co świetnie pasowało do wizji świata Mrocznego Rycerza, którą przedstawił nam reżyser.

Nolanowski Joker wyróżnia się także pod względem aparycji – tym razem odzież jest dużo mniej „zadbana”, włosy długie i faliste, a  skóra na twarzy nie została (tak jak do tej pory to czyniono) wybielona chemikaliami, tylko postawiono na full make-up.

„Gotham” (2014-2019)

Pozycja, która w teorii nie powinna się tu znaleźć, gdyż „oficjalnie” nigdy nie padła tam nazwa „Joker” (chodziło głównie o prawa do postaci), jednak charakteryzacja dwójki bohaterów mówi sama za siebie. Mowa oczywiście o braciach – Jerome i Jeremiahu Valeska, którzy zaprezentowali nam aż trzy (!!!) wersje Błazeńskiego Księcia zbrodni!

Jerome odegrał klauna, który, można by rzec, był połączeniem tego z serii gier Arkham i komiksowego New 52. Jego brat był zdecydowanie spokojniejszą wersją obłąkanego szaleńca, któremu najbliżej było do Jokera Nicholsona. W finałowym epizodzie serialu ukazano nam jeszcze jeden wariant tego złoczyńcy, z wyglądu przypominającego nam błazna z Ziemi-2, a z charakteru stanowił mix Jerome’a i Jeremiaha.

„Suicide Squad / Legion Samobójców” (2016)

Prawdopodobnie najbardziej znienawidzona „interpretacja” arch-nemesis Mrocznego Rycerza, która została odegrana przez Jareda Leto. Pełen tatuaży klaun „bawiący” się w gangstera zdecydowanie nie przypadł do gustu widzom, a biorąc pod uwagę ostatnie działania WarnerBros. – raczej już go w filmowym uniwersum nie ujrzymy. Pod względem aparycji/charakteru można stwierdzić, iż był on mieszanką czterech różnych Jokerów – tego z Batman R.I.P, Ostatecznej Rozgrywki, Powrotu Mrocznego Rycerza i All-Star Batman i Robin.

„Joker” (2019)

Pora na najnowszą aktorską inkarnację błazna, odegraną przez Joaquina Phoenixa. Film, który zdobył Złotego Lwa i został nominowany do Oscarów w 11 kategoriach oraz ustanowił nowy rekord w box-office produkcji z kategorii „R-rated”. Produkcja postawiła na oryginalność i przedstawiła nam Jokera jako osobę niepełnosprawną, której życie zdecydowanie nie rozpieszcza. Zaprezentowana jest nam szczegółowa geneza klauna, którego prawdziwą tożsamością tym razem jest Arthur Fleck. Jeżeli chodzi o aparycję – fioletowy garnitur został zastąpiony czerwonym, a zamiast klasycznej białej skóry z przeciągniętą czerwoną farbą po ustach, otrzymaliśmy zniszczony make-up klauna.

I to by było na tyle! Wydawałoby się, że było tego więcej, prawda? Każdy z powyższych aktorów na pewno pozostawił po sobie ślad, niektórzy większy, inni natomiast zapewne zostaną zapamiętani nieco gorzej, jednak wszyscy zaprezentowali nam odmienne wersje jednego bohatera. Joker to ponadczasowy złoczyńca, którego cały czas będzie można interpretować inaczej, dlatego z niecierpliwością czekam na kolejną aktorską inkarnację tejże postaci.

Tymczasem zachęcam do sięgnięcia po DVD/Blu-Ray najnowszej produkcji Todda Phillipsa z Klaunem w roli głównej, której dystrybucją w naszym kraju zajęło się Galapagos! Jeżeli jakimś cudem ominęliście ten film w kinie, to zachęcam czym prędzej udać się do sklepu po swoją kopię. Reszty raczej nie muszę do tego przekonywać.

Artykuł Joker przed obiektywem! Ewolucja postaci błazna na ekranie pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Tak dla przypomnienia, to warto nas śledzić na naszym fanpage, gdzie często organizujemy różne ciekawe konkursy, jak i rozmawiać na grupach dyskusyjnych oraz discordzie. Wystarczy tylko kliknąć w poniższe odsyłacze, a traficie tam gdzie trzeba!

– Fanpage FLARROW.pl
– Grupa FLARROW.pl – Świat superbohaterów i popkultury
– Serialomaniak – Grupa o wszystkich serialach na świecie
– Akademia Bohaterów MARVEL – Fani Marvela
– Kanał na Discordzie
– Instagram @flarrow.pl

Artykuł Wesołych Świąt życzy zespół FLARROW.pl pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Bardzo dziękujemy Galapagos za dostarczenie nam kopii do recenzji!

Film zadebiutował w lipcu br. Także minęło już nieco czasu od premiery, jednakże dzięki świeżemu wydaniu Blu-ray mamy okazję przeżyć to doświadczenie na nowo.  W ramach wstępu dodam, iż prawdopodobnie nieco łatwiej jest mi ocenić tę produkcję, gdyż oryginał, choć lubiłem i lubić będę, to nigdy na piedestał jej nie wynosiłem, a co z tym się wiąże – oczekiwań co do remake’u nie miałem wygórowanych. Nie zmienia to faktu, że Hakuna Matata czasami podśpiewuję sobie pod nosem, a najsłynniejsze ze scen pamiętam, jakbym dopiero co je widział.

Wiele osób miało spore obawy przed tym, czy aby nie zostaną wprowadzone zbytnio wielkie zmiany w stosunku do fabuły. Z miejsca chciałbym rozwiać te wątpliwości, gdyż całość pozostaje niemalże identyczna. Kilka scen dodano, niektóre też usunięto, zapewne z tego powodu, iż nie wszystko dało się odtworzyć w tym „nowym”, przepięknym stylu.

Przepięknym, gdyż pod względem wizualnym mamy do czynienia z majstersztykiem. W trakcie seansu można się poczuć, jakby oglądało się National Geographic, ale nie oznacza to, że zabrakło tu iście bajecznych, typowo Disneyowskich scen. Zdecydowanie nie brak tutaj poczucia „epickości”, która niesamowicie oddaje klimat produkcji. Ekipie filmowej udało się uzyskać efekt, który sprawia, iż widz wie, iż to dalej wszystko jest animowane, ale chciałby, by jednak to wszystko wyglądało jak na ekranie. Majstersztyk!

Niestety, to co jest największą zaletą, stało się także największą wadą całokształtu. Choć nie da się ukryć, że cały design zachwyca, tak cały ten realizm sprawia, iż personifikacja naszych zwierzaków nie jest oddana na takim poziomie, jak to miało miejsce w przypadku oryginału. Mimo że mimika ich ryjków istnieje, tak na próżno doszukiwać się większych emocji z nich płynących, wszakże to niemożliwe, aby lwy (czy tam też guźce i pawiany) wykrzywiały się w ten sposób. Jeżeli oczekiwaliście także, że ujrzycie między innymi Skazę podduszającego swoje hieny, to niestety muszę was zawieść. Wszakże kciuki też im „obcięto”.

Choć może wywołać to w widzach uczucie zawodu, tak w ostatecznym rozrachunku nie wpływa to aż tak na odbiór całości. Szczególnie gdy w grę wchodzi warstwa audiowizualna. Już animacja z 1994 wypadała pod tym względem rewelacyjnie, ale dzieło Jona Favreau wyniosło ją na wyższy poziom. Nic dziwnego, przecież do głównych ról zaangażowano dwóch profesjonalnych muzyków. Mowa oczywiście o Beyonce i Donaldzie Gloverze (oglądałem z angielskim dubbingiem, muszę sprawdzić, jak to jest z polską wersją). „Miłość rośnie wokół” nas w ich wykonaniu to coś, co po prostu trzeba usłyszeć. Magia!

Pozostali aktorzy także kawał dobrej roboty, jednak nie bez wyjątków. Od oryginalnego Skazy czuć było tę typową Disneyowską „złość”. Nie odbiegał on niczym od innych klasycznych złoczyńców. Nic dziwnego, że to właśnie hieny mu służyły, gdyż ze wszystkich, to on był najbardziej przebiegły i chciwy. W tym przypadku brata Mufasy przedstawiono bardziej nie jako złowrogiego geniusza, a po prostu typowego, ‘napakowanego’ zbira. Odniosłem podobne wrażenia przy Jafarze w odświeżonym „Alladynie”. Chociaż w tym przypadku jest to już nieco bardziej uzasadnione, wszakże… to tylko lew, którym kierują dzikie instynkty.

Teraz warto zadać sobie pytanie, czy aby na pewno w ogóle potrzebowaliśmy tego typu film? Dla starszego odbiorcy jest to nostalgiczna podroż, dla młodszego natomiast zwykła ciekawostka,  o której pewnie zapomni zaraz po seansie. Niestety zwierzaki nie są już tak słodkie i urocze, jak to miało miejsce w oryginale, także utrzymuję się w przekonaniu, iż studio wyszłoby o wiele lepiej, gdyby po prostu wypuściło re-edycję podbitą do dzisiejszych standardów

Jednak czy jest to produkcja, którą należy omijać szerokim łukiem? Zdecydowanie nie! To dalej jest „Król Lew”, tym razem podany w niesamowitej oprawie graficznej i audiowizualnej, uczta dla oczu i uszu. Serducho dalej rozgrzewa, także na zimowe wieczory jak znalazł. Nic, tylko usiąść z ukochaną, rodziną, dziećmi itp. I po prostu odpocząć. Chyba należy nam się taka chwila, prawda?

Poza samym filmem, na wydaniu Blu-Ray, którego dystrybucją w Polsce zajęło się Galapagos, znajdują się takie dodatki jak:

• Director Jon Favreau Intro – Czyli wstęp do produkcji, wyjaśniające między innymi to, które ujęcia powstały komputerowo, a które nie
• Audio Commentary – Komentarz reżysera, który omawia różne aspekty produkcji. Zdecydowanie największa skarbnica wiedzy o filmie.
• The Journey to The Lion King – Making-Off “Króla Lwa”, podzielony na trzy części:
• The Music (Warstwa audiowizualna)
• The Magic (Warstwa wizualna)
• The Timeless Tale (W jaki sposób remake stara się uhonorować oryginał)
• More to Be Scene – Prezentacja ujęć w trakcie różnych etapów ich produkcji
• Music Videos – Teledyski do „Spirit” Beyonce I “Never Too Late” Eltona Johna
• Song Selection – Tzw. “Muzyczne” Menu : )
• Sing Along with the Movie– To uruchomi nam “Tryb karaoke”, gdzie w miejscu piosenek dodane zostaną napisy z podświetlanymi słowami. Mega bajer!
• Protect the Pride– ogłoszenie zachęcające do udziału w ochronie lwów zamieszkujących Afrykę.

Choć mogłoby być nieco więcej, tak nie da się ukryć, że to i tak sporo ciekawego materiału! Osobiście bardzo szanuję pomysł z „karaoke”, a sam z wielką chęcią odpaliłem making-off, by dowiedzieć się, jak to wizualne arcydzieło zostało wykonane.

Artykuł „Hakuna Matata!” – Recenzja „Króla Lwa” Jona Favreau pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Źródło #1

Źródło #2

Wersja: HDTVx264-SVA

Napisy autorstwa zespołów: BlueSquad.eu i FLARROW.pl

Artykuł [Napisy PL]: The Flash S06E08 ,,The Last Temptation of Barry Allen, Pt.2” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Dystrybucją w Polsce zajęło się Wydawnictwo Insignis i to właśnie im dziękujemy za dostarczenie nam egzemplarza do recenzji.

Dla niewtajemniczonych – Carmen Sandiego po raz pierwszy zadebiutowała w grze komputerowej z 1985 roku, a w ’94 otrzymała własny serial animowany. Nieco starsi widzowie powinni go kojarzyć, gdyż był u nas emitowany na Polsacie. 18 stycznia 2019 r., za pośrednictwem Netflixa, ta zręczna złodziejka otrzymała szansę, aby zabłysnąć na nowo. Niestety w Polsce przeszło to bez większego echa, co jednak mam nadzieję, zmieni się właśnie dzięki książkowej adaptacji.

Pierwsze dni Czarnej Owcy

Jeżeli jednak jesteście już po seansie i obawiacie się, iż otrzymacie dokładnie to samo, to z przyjemnością rozwieję wasze wątpliwości. Choć faktycznie wszystkie sceny, które znajdują się w pisanej powieści, miały także swoje miejsce w serialu, to jednak pozycja ta jest jej bardzo dokładnym uzupełnieniem. Brakowało wam w animacji nieco bardziej rozbudowanej genezy postaci Carmen? Oto i ona.

Całość rozpoczyna się zupełnie jak w Netflixowej wersji, jednak prawdziwa zabawa rozpoczyna się wraz z początkiem retrospekcji. Tym razem szczegółowo opisano wczesne życie Czarnej Owcy – od momentu, gdy tylko pojawiła się na wyspie, poprzez jej wstąpienie do akademii, aż po jej „pierwszą misję”.

Dużo większą uwagę skupiono na relacjach Carmen z jej przyjaciółmi i wrogami, przedstawiono cały etap jej edukacji w VILE, łącznie z przebiegiem egzaminów, które w serialu zostały po prostu pominięte. Dużo więcej sensu mają teraz także jej relacje z Graczem czy Szarym. Wiemy też już, skąd wzięły się te niesamowite umiejętności głównej bohaterki. Nie szczędzono tu na tego typu szczegółach, których niestety bardzo brakowało mi w serialu.

Piękna dama, ubrana w piękny płaszcz

Pióro autorki jest bardzo lekkie, a to niesamowity plus. Nie jest to w żaden sposób wymagająca lektura. Młodsze grono nie powinno mieć żadnego problemu z jej odbiorem, a dla starszych stanowić będzie swojego rodzaju odmóżdżacz. Lektura tej powieści to sama przyjemność, a staranne opisy tylko bardziej pobudzają naszą wyobraźnię, przez co idzie się poczuć, jakby samemu się było tam na miejscu.

Na pochwałę zasługuje także samo wydanie książki. Stylistycznie jest wzorowana na przygodach tego współczesnego Robin Hooda, czerwieni tu pełno, a kerning i tracking tekstu rozwiązany jest rewelacyjnie. Powieść czyta się przez to bardzo przyjemnie, gdyż wzrok praktycznie w ogóle nie powinien się męczyć. To spora zaleta, szczególnie że ostatnio wydawcy zdają się o tym zapominać.

To kim, do licha, jest Carmen Sandiego?

To właśnie dzięki tej pozycji dowiedziałem się może nie tyle kim jest Carmen Sandiego, a o tym, iż Netflix postanowił odświeżyć tę animację. Ostatnio coraz częściej praktykuje się przekładanie różnych dzieł na inne formy i jak najbardziej jestem tego zwolennikiem. Właśnie dzięki temu niektóre dzieła mają okazję otrzymać uwagę, na którą zasługują i to samo tyczy się właśnie tej książki.

Czytając dzieło Rebecci Tinker relaksowałem swój mózg. Jest to niezwykle lekko napisana powieść na jeden, dwa wieczory, która powinna pozostawić na waszych ustach uśmiech, a jednocześnie zachęcić do sprawdzenia animacji na platformie streamingowej sygnowanej czerwoną literą N.

Dlatego zachęcam do sięgnięcia po tę książkę. Nie zawiedziecie się, a być może rozchmurzycie się w któryś z tych depresyjnych, jesiennych wieczorów…

Artykuł „Kim, do licha, jest Carmen Sandiego?” – Recenzja książki! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

POBIERZ

MIRROR

Napisy PL do wersji: 720p.WEB.x264-TBS

Artykuł [Napisy PL]: Pennyworth S01E02 ,,The Landlord’s Daughter” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

„Zaręczonych”, których recenzję popełniłem w zeszłym miesiącu, oceniłem bardzo pozytywnie, ryzykując nawet stwierdzenie, iż jest to jedno z moich ulubionych wydań zbiorczych przygód Mrocznego Rycerza.  Tom King w nieco inny sposób podchodzi do postaci detektywa, za każdym razem próbując eksponować go w nieco innym świetle. Koniec końców to też człowiek, a nie bezduszna maszyna.

„Narzeczona czy włamywaczka” składa się z czterech historii, a całość zaczyna się od części detektywistycznej. Coś, co nietoperki lubią najbardziej!  Nasz bohater stara się rozwiązać sprawę morderstwa rodziców pewnego nastolatka, którym obecnie zajmuje się lokaj i nie chodzi tu o Brusa z innej ziemi. Okazuje się, że na poszukiwany to seryjny zabójca, pozostawiając za sobą kolejne trupy, a na dodatek wszystkie ofiary były rodzicami.  Trop prowadzi do dwóch złoczyńców, Zsasza i Two-face’a, ale prawda jest nieco mroczniejsza, nie zdziwcie się, jak przejdą was ciarki. Ta krótka, jednakże ciekawa historia, stara się przedstawić kolejną rzecz, która definiuje postać Batmana i co motywuje go do działania. Ukazano także początek nowego villaina, którego mam nadzieje, że jeszcze ujrzymy w przyszłości. Jest to typowa historia o Batmanie, coś, czego ostatnimi czasy nieco brakuje, chociaż jak zależy wam na czymś w 100% Gackowym, to polecam sięgnąć po „Mrocznego Księcia z bajki”.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

Seryjny zabójca odnaleziony? Pora samemu nabić niezły licznik śmiertelnych ofiar, ale nie martwcie się, Wayne nie ześwirował. Chodzi tu o obietnicę, którą złożył wraz z Wonder Woman Gentle-Manowi. Takim oto sposobem otrzymujemy kolejną część „Superfriends”, które poprzednio bardzo wychwalałem. Tym razem jest nieco inaczej, na pewno nie ma tego uroku, co podwójna randka w lunaparku, jednakże nie oznacza to, że jest nieciekawie. Bruce i Diana zastępują Juliana, który na co dzień  walczy z niekończącą się hordą potworów, którzy próbują dostać się z innego wymiaru na ziemię.

To chyba nici takiego dla dwójki wprawionych w boju wojowników, prawda? Nie byłoby z tym większego problemu, gdyby nie to, iż czas tam płynie inaczej. Gentle-man odpoczął sobie na dzień, gdzie dla naszych bohaterów było to…37 lat! W związku z tym związek Wayne’a z Seliną został poddany próbie i choć ciała Batmana i Wonder Woman pożądały siebie nawzajem, to ostatecznie serce i umysł zwyciężyły. Mroczny Rycerz w końcu pojął co dokładnie czuje do panny Kyle. Brawo!

Poprzednia część powodowała uśmiech na twarzy, chwytając i radując serce. Tym razem czytelnik wprawiany jest w swoistego rodzaju smutek, powoduje współczucie, a także nieco skłania do refleksji. Choć nie było już tak milusio, to jednak była kolejna ważna historia dla postaci Batmana.

Po małym rendez vous z Dianą, przechodzimy do głównej historii, która jest kontynuacją wydarzeń, które miały miejsce w „Wojnie żartów z zagadkami”, jednak całość skupiona jest na postaci Poison Ivy, która wtedy wybrała stronę Człowieka-Zagadki. Pamela nie może się pogodzić z grzechami przeszłości i stara się uczynić świat miejscem idealnym, kontrolując dosłownie wszystkich mieszkańców ziemi, w tym takich bohaterów jak Superman, Zielona Latarnia, czy Flash. Jedynymi ludźmi wolnymi od hipnozy, jak nietrudno się domyślić, są Bruce i Selina, którzy starają się przemówić jej do rozsądku.

Cóż, liczba mnoga to przesada, głównym mózgiem operacji jest oczywiście Batman, który ponownie udowadnia, że jest świetnym strategiem. Panna Kyle za to PONOWNIE wchodzi na wyżyny swoich umiejętności walecznych, ścierając się z przeciwnikiem, który w teorii nie powinien mieć żadnego problemu z jej pokonaniem, chociaż to wciąż mniej absurdalne od walki z Talią.

Osobiście uważam, że ta część wypadła najgorzej ze wszystkich przedstawionych w tym tomie. Całość była za długa i nie ma większego wpływu na wydarzenia, poza pierwszą wzmianką o sanktuarium, czyli miejscu wydarzeń z „Heroes in Crisis”. Myślę, że odbiór byłby lepszy, gdyby historię tę skrócono o połowę, tak to po prostu nieco mnie wymęczyła, w szczególności, że dwie poprzednie opowieści czytałem z nieustającym zaciekawieniem.

Finał stanowi tytułowa opowieść, czyli „Narzeczona czy włamywaczka?”, w której Selina wykrada się w nocy, przymierzając suknie ślubne i wspominając jej spotkania z Batmanem na przestrzeni lat oraz to jak się „zmienili”. Choć w teorii nie ma tu nic ciekawego, to jednak uważam, że jest to idealne zamknięcie tego tomu. Ślub tuż za rogiem, a historia przypomniała nam nie tylko o tym, ale także jaką wagę ma owo wydarzenie. Wszakże, powtórzę, GACEK SIĘ ŻENI!

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

W poprzednich wydaniach zbiorczych bardzo chwaliłem sobie szatę graficzną, ale to właśnie ten tom wypada obecnie najlepiej. Ilustracje są śliczne, pełne szczegółów i palety barw, która dobierana jest odpowiednio do panującej sytuacji. W pierwszej części pełno jest zimniejszych kolorów, gdyż chodzi przecież o zabójstwo. Następnie aż huczy ogniem, gdy Bruce i Diana walczą z kolejnymi to hordami potworów w innym wymiarze. W części z Ivy spodziewajcie się wręcz nadmiaru saturacji kolorów. Kadry są świetne, a strony przekłada się z taką lekkością, iż wydawałoby się, że oglądamy jakąś animację. Jestem zachwycony!

Odnosząc się do pytania zadanego w pierwszym akapicie: Tak! Tom King dalej trzyma poziom, który narzucił ostatnimi dwoma tomami. Autor wręcz bawi się postacią Mrocznego Rycerza, eksplorując jego charakter na różne sposoby, przez co cały czas jest dość ciekawie. Największym minusem obecnego wydania jest trzecia historia, czyli ta poświęcona Ivy, jednak dalej zdecydowanie warto sięgnąć po ten tom. „Narzeczona czy włamywaczka” to nie tylko ciekawe opowieści, ale i przepiękna szata graficzna. Czy „Ślub” okaże się kolejnym hitem? Tego dowiemy się już za parę tygodni.

Tytuł oryginalny: Batman Vol. 6: Bride or Burglar
Scenariusz: Tom King
Rysunki: Mikel Janin, Joëlle Jones
Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
Wydawca: Egmont 2019
Liczba stron: 156

Artykuł Narzeczona czy włamywaczka? Recenzja 6. Tomu Batmana pochodzi z serwisu FLARROW.pl.