Podczas gdy wielu czeka na powrót Supermana w wersji Henry’ego Cavilla na dużym ekranie. Jednak na tym małym rządzi aktor Tyler Hoechlin ze swoim własnym serialem u boku Lois Lane osadzonym w CWverse. Serial zadebiutuje w przyszłym roku na kanale The CW.

W Vancouver trwa produkcja „Superman & Lois” i wygląda na to, że Tyler Hoechlin będzie miał na sobie nowy strój. Autorami zdjęć jest portal Canadagraphs. Widać po nim małe inspiracje z komiksów DC Rebirth. Zobaczcie sami poniżej:

NEW BLOG#SupermanAndLois 1st on set photos of Tyler Hoechlin in the new #Superman wardrobe for the HBO Max / The CW #Arrowverse spin-off show.https://t.co/7nTCJT4mO4 pic.twitter.com/xr9bBhs4bC

— Canadagraphs (@canadagraphs) November 6, 2020

Artykuł [Zobacz]: Nowy strój Supermana w serialu „Superman & Lois” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Podczas ostatnich minut dostaliśmy kilka ujęć bohaterów z ich bliskimi. Część z nich objęła spotkanie Wyynde’a z nowym Aquamanem. Dwaj mężczyźni trzymają się za ręce przed wymianą pocałunku, a później ujawnili nam swój związek.

Do tej pory Kaldur nie dał nam żadnej wskazówki w serialu jakiej jest orientacji, więc większość przyjęła za oczywiste, że jest hetero. Tymczasem jest w związku z innym mężczyzną. W poprzednich sezonach pałał silną miłością do Tuli, koleżanki z akademii. Spotykała się wtedy z Garthem, co było trudne dla Kaldura, ale ostatecznie zaakceptował ich związek. Tula zginęła w czasie misji, przez co Aqualad opuścił szeregi Ligi Młodych.

Wiadomość o seksualności Kaldura może być szokująca dla fanów seriali. Ci bardziej oczytani wiedzą dobrze, że jest on postacią mocno gejowską w komiksach. Zarówno w tych starszych jak i tych z DC Rebirth (DC Odrodzenie).

Nie mamy pewności, czy ich wątek będzie dalej poruszany w animacji, ani jak ona się zakończy. Pozostaje nam jedynie czekać na dalszy rozwój sytuacji. Najbliższy odcinek już we wtorek.

Artykuł Aquaman jako przedstawiciel LGBTQ w Young Justice: Outsiders! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Pomimo tego, że sam tom zatytułowany jest “Powrót Kida Flasha” (proszę, nie spolszczajcie w ten sposób), tak temu wątkowi, jak i samemu speedsterowi, poświęcono niewiele miejsca. Jest to jedynie zaczątek całej historii, która później rozdziela się na kilka rozgałęzień. Centrum wszystkiego są natomiast emocje towarzyszące bohaterom, od miłości, po zazdrość i gniew. Jak we wcześniejszych dwóch tomach część członków drużyny pogodziła się z tym, kim są, uświadomili sobie, gdzie jest ich miejsce na świecie, tak teraz problem natury egzystencjalnej dotyka Starfire i Beast Boya. 

Rozterką pierwszej z tej dwójki poświęcono tylko jeden rozdział, ale był świetny pod względem zarysu fabularnego. Pozwalał on rzucić okiem na pewien element kultury Tamaranu, rodzinnej planety Starfire, jak i na wrogi jej gatunek, który za cel nadrzędny stawiał sobie eksperymentowanie na Tamaranach. Pamiętajcie tylko, wiek dla niej jest naprawdę drażliwą kwestią. 

Natomiast co się tyczy zielonego chłopaczka – cały tom powinien być zatytułowany “Piękna i Bestia”, jeżeli za prawa autorskie nikt by nie ścigał autorów. Spowodowane jest to tym, że tak naprawdę większa część komiksu jest poświęcona właśnie Beast Boyowi, który czuje, że zupełnie nie pasuje do drużyny Tytanów, jako jedyny nie ma domu, do którego mógłby się udać w sytuacji, gdy ich siedziba przestanie istnieć, odczuwa całkowity brak zrozumienia. Najlepszą opcją wydaje mu się ucieczka w krainę fantazji, w miejsce, gdzie każdy jest odmieńcem i nie pasuje do społeczeństwa. Z odrobiną kontroli umysłu. Tak pokrótce można opisać połowę historii zawartej w “Powrocie Kida Flasha”. 

Poza samymi głównymi bohaterami pojawiają się też gościnnie herosi znani z innych serii, dostają oni niewiele miejsca, acz Emiko odznaczyła się w interesujący sposób na kartach komiksu, gdzie wystąpienie Green Arrow było tylko dodatkiem – w końcu musiał zająć przynajmniej jeden kadr, kiedy jego siostra bierze udział w jakiejś większej akcji. 

Ciężko natomiast jednoznacznie powiedzieć coś o złoczyńcach, był Onomatopeja, który miał niewielki epizod, byli kosmici. Jednak to tylko niewielki fragment całości. Czytelnik bez wątpienia domyśli się kto będzie “głównym złym”, którego nie można usprawiedliwiać, a jednak… Można poczuć do tej postaci pewną dozę sympatii? Chyba będzie to odpowiednie słowo. Zagubiona istota, która chcąc dobra, czyniła zło. Jednak niezaprzeczalny jest fakt, że sam środek, który wykorzystywała do celu, kontrola umysłów, był czymś nieakceptowalnym. No i było nawiązanie do Piotrusia Pana! Nibylandia, chociaż pozornie mogła wydawać się czymś dobrym, po chwili zastanowienia i zbliżając się do końca historii, wykreowana została bardziej na wzór antyutopii. Jednak czy nie każdy miał chwilę, w której chciałby jednak pozostać dzieckiem? 

Fabularnie Benjamin Percy zrobił świetną robotę. Czytając, było widać, że maczał palce również przy „Green Arrow”. Romans wyważony, wrzucony tam, gdzie być powinien, delikatnie, nienachalnie. Beast Boy to dalej Beast Boy, którego wszyscy mogą znać z kreskówki, chociaż tutaj był bliższy każdemu z nas – nie był niepoprawnym śmieszkiem, przynajmniej nie przez cały czas. Pozostali bohaterowie – byli sobą, a Aqualad nie przodował w idiotycznej, nachalnej propagandzie (o czym wspomniałem w recenzji poprzedniego tomu). Scenariuszowy epizod zaliczył Marva Wolfman, współautor Starfire, który odpowiada za wcześniej wspomniany jeden rozdział poświęcony właśnie tej postaci, w którymś z powyższych akapitów wspomniałem, co o nim myślę, więc tylko dodam – no cóż, wyszła na obrażoną gwiazdeczkę, która zawsze musi być w centrum uwagi, a plany każdego muszą obejmować też ją, chociaż ostatecznie wyszła na prostą. 

Warstwa wizualna stoi na wysokim poziomie, chociaż czasami odnosiłem wrażenie, że największą uwagę jednak poświęcano Zmiennokształtnemu, ale to może przez to, że statystycznie to on miał najwięcej miejsca przeznaczonego tylko i wyłącznie dla niego. Walka Goliatha z GoliathBeastem, chociaż zajmująca może z cztery kadry, była piękna. Jon Snow mógłby się uczyć walki na bestiach, może walka z Nocnym Królem inaczej by się skończyła dla jego smoka. Khoi Pham i Scot Eaton – zróbcie jakiś poradnik smoczych walk! 

Kończąc krótko: Myśleliście kiedyś, że zupełnie nie pasujecie do miejsca, w którym jesteście? Myśleliście, że powinniście zniknąć / uciec / wyjechać w Bieszczady? Może to być dla was świetna lektura. Nie spotkały was takie myśli? Również polecam, z samej miłości, jaką darzyć można Nastoletnich Tytanów. No i gdyby nie to, że dziwnie byłoby mi skanować jedną z okładek to fapfolder, którego oczywiście nie mam, zostałby uzupełniony o jedną ze Starfire. 

Artykuł [Recenzja]: „Powrót Kida Flasha” czyli problemy wieku nastoletniego! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Poprzedni tom zakończył się wyruszeniem Green Arrowa w podróż do innych miejsc działań Dantego i jego organizacji. Obecny natomiast rozpoczyna się od wizyty głównego bohatera na pierwszej ze „stacji” jego podróży, a więc zachowana jest ciągłość wydarzeń, co bardzo cenię.

Jak łatwo się domyślić, fabuła skupiona jest wokół wcześniej wspomnianej podróży Olivera, a każde odwiedzane przez niego miejsce ma „swojego” bohatera. Gotham z Batmanem, Metropolis z Supermanem oraz kilka innych miast, które pojedynczy członkowie Ligi Sprawiedliwości mogą uznawać za swój dom. Zbieżność interesów Green Arrowa z innymi postaciami doprowadza do powstawania tymczasowych duetów, które rządzą się własnymi prawami, jak i konfliktami – gdyż nie każdy z bohaterów ufa Szmaragdowemu Łucznikowi, co wynika z wydarzeń mających miejsce w tomie czwartym.

Jeżeli ktoś jest fanem kobiecych, niezależnych postaci to… dobra wiadomość! Sporo miejsca w komiksie otrzymał duet Black Canary – Red Arrow (Emiko), które dbają o to, by w Star City wszystko funkcjonowało, jak należy, pomimo wszechobecnych łap Dziewiątego Kręgu. No i oczywiście to właśnie one muszą dopilnować, aby Oliver miał dokąd wrócić, przecież każdy dzień zbliża go do rozprawy sądowej, gdzie ważyć się będą jego dalsze losy, zarzut morderstwa to nie byle co! O tym, skąd się to oskarżenie wzięło, możecie przeczytać w „Powstanie Star City”, które recenzowałem dla was przed paroma miesiącami,

Wydarzenia w sądzie zaprezentowane lepiej niż to miało w kochanym, serialowym „Flashu”, acz do pewnych drobiazgów mógłbym się przyczepić – przecież nawet ślepy by się zorientował, że ten Oliver Queen to nie zwykły paniczyk, po tym, jakie wsparcie on otrzymał.

Są też pewne powroty starych znajomych, acz o nich nic więcej nie powiem – no bo bez przesady, nie zdradzę wam każdego bohatera, który się tu przejawia.

Za scenariusz odpowiada Benjamin Percy, który, jak też wspominałem przy wcześniejszej recenzji, świetnie się spisał. Odpowiednia ilość akcji, poprowadzenie większości wątków w sposób należyty, chociaż niekoniecznie zaskakujący – głupota (lub naiwność) niektórych bohaterów mogła momentami zaboleć, ale nie było to nic, co miałoby zaważyć na ocenie całości… Pomijając to, jak pociągnięto dalej wątek postaci, której pojawienie się wieńczyło poprzedni tom, cholera Panie Percy, to dało się zrobić lepiej.

Patrząc na stronę artystyczną – jest po prostu pięknie. Doskonale dobrana kolorystyka, nawet na kadrach gdzie postaci jest multum. Wszystko zagrało, to też wiele wypisywać tu nie będę – Bombel mówił, że to piękna rysunkowo seria i tak też jest. Co najważniejsze – cały czas trzymany jest stabilny poziom, żadna z osób odpowiedzialnych za rysunki nie odstaje w żaden sposób poziomem od pozostałych, acz imiennie wymienię tylko jedną osobę – Otto Schmidt, bardzo podoba mi się jego okładka. Niewiele się na niej dzieje, stoi w olbrzymim kontraście względem poprzedniego tomu, ale jest po prostu świetna, a zarazem spoileruje wizytę jednego z bohaterów (niewymienionego w tekście).

Polecam każdemu, a zwłaszcza fanom Green Arrow (także serialowego, choćby po to, by zobaczyć jak wygląda komiksowy Dziewiąty Krąg) oraz tym, którzy uwielbiają Ligę Sprawiedliwości – bo sporo jej członków się przewija przez karty tego komiksu.

Artykuł [Recenzja]: „Konstelacja Strachu” – Ostatni tom przygód rebirthowego Green Arrow! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Drugi tom Nastoletnich Tytanów skupia się właśnie na wspomnianym wyżej Jacksonie, znanemu jako Aqualad (W rodzimej wersji Young Justice był nazywany wodnikiem), który stara się poznać prawdziwego siebie i wykorzystać swoje moce, by nieść pomoc innym, by być docenionym. Oczywiście w całej historii nie brakuje elementów humorystycznych, o które dba Bestia będący fanem portali społecznościowych i rozgłosu w mediach. Głównymi przeciwnikami są znani fanom DC wodni przeciwnicy, a tym “głównym złym” jest Black Manta, który chce zdobyć artefakt pozwalający na nieograniczoną władzę nad wszelkiego rodzaju wodami. Oczywiście, młodych to rola, by temu zapobiec. 

Tylko jak prezentuje się sam komiks? Ogólnie pozytywnie, chociaż nie obyło się bez wad. Słyszałem opinie, że Aqualad w papierowym wydaniu jest w cholerę irytującym bohaterem i… nie był aż tak irytujący, jak się spodziewałem, chociaż na siłę zaznaczanie jego homoseksualizmu było nieco męczące… Rzeczywiście informacja “jestem gejem” była wciskana wręcz nachalnie i chyba w każdym z zeszytów tego typu słowa padały. Mimo całej mojej tolerancyjności, była to w moim mniemaniu spora wada. Rzucić raz czy dwa, by jego orientacja była zaznaczona, spoko. Zaznaczanie tego przy byle okazji jest już nachalne. 

Druga wada – akcja nie jest ciągła, a oznacza to tyle, że między zeszytami (pierwszym, a pozostałymi) jest pewna fabularna dziura, gdyż pomiędzy nimi odbywał się crossoverowy event Tytanów i Nastoletnich Tytanów, więc może pojawić się pewna niejasność, która może wpływać na odbiór całości. Odrobinę wrażenie poprawia streszczenie tego wydarzenia i jego wpływu na drugi tom, które zamieszczone jest tuż przed stronami pierwszego zeszytu. 

Zalety? Przyjemnie prowadzona akcja i wcześniej wspomniane elementy humorystyczne, w których przoduje Bestia, ale też swoje role mają pozostali członkowie drużyny, acz bardziej zespołowo niżeli jako indywidualności. Zgrabnie zrobiony origin Aqualada i jego droga do poznania prawdziwego potencjału posiadanych mocy. Widać tutaj, że za scenariusz odpowiadał Benjamin Percy, który także trzymał dłoń na Green Arrow, chociaż tutaj obyło się bez spisków, zaskakujących zwrotów fabularnych. Historia była prosta, niewymagająca, ale pozwalająca się zrelaksować.  

Chociaż walki mogłyby być… lepsze? Były krótkie, niewymagające, chociażby przyjrzenia co się zadziało na kartach. Ot, wszystko działo się szybko i w ostatecznym rozrachunku przychodziło bohaterom zbyt prosto. Okej, znalazła się więc trzecia wada. Jednak ciągle całość jest na plus. 

Co do rysunków ich poziom jest równy, na co zwykle staram się zwracać uwagę, kiedy przy jednym tomie pracuje większa liczba rysowników, czy też jeden lubiący mieć spadki jakości, tak tutaj ilustratorów było dwóch: Khoi Pham i Pop Mhan, wykonali oni naprawdę solidną pracę, a ich rysunki mogą się podobać. Na pewno część rysunkowa prędzej zachęci do zagłębienia się w treść pisaną, niżeli odwrotnie. 

Na zakończenie dodam jedynie od siebie, że z czystym sumieniem mogę Nastoletnich Tytanów polecić, zwłaszcza osobom, które mają sentyment do kreskówki emitowanej niegdyś na Cartoon Network. Bestia jest, prawie że identyczny jak jego ekranowy odpowiednik, chociaż fakt faktem – pozostali bohaterowie się różnią, ale go chyba każdy kochał. Tak? No i jest to przede wszystkim niewymagająca lektura, która pozwala na chwilę relaksu. 

Artykuł „Wejście Aqualada” – Recenzja drugiego tomu Nastoletnich Tytanów pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl! 

“Powstanie Star City” przedstawia zdecydowanie bardziej intrygującą genezę nazwy tego miasta, niż można było to zobaczyć w serialu “Arrow”. Oczywiście, zapewne wiadome wam jest, że w wielu rzeczach serial wymija się ze swoim pierwowzorem, także odniesienie do aktorskiego wydania jest niemalże nieuniknione, bo przecież to takie wygodne i obrazowe.

Choć nie będę zdradzał wam jak to się stało, w końcu po ten komiks naprawdę warto sięgnąć! 

Dlaczego? Na początku weźmy pod ostrzał bohaterów, których dane nam jest ujrzeć w komiksie. Wraca Roy Harper znany również jako Arsenal, czyli 'Robin’ Olivera! Mamy Black Canary, która jest… No cóż, po prostu Black Canary, powrót tej postaci zdecydowanie pozytywnie wpłynął na komiks. Gdyby tylko w serialu odwzorowano jej strój jeden do jednego, to pewnie nie tylko fani klimatów superhero by wzięli się za oglądanie. Wiecie o czym mówię Oczywiście jest też sam Oliver Queen,  bogacz, chociaż obecnie już tak jakby nie do końca, a także superbohater z dowódczymi zapędami. Warto również wspomnieć, że prawdopodobnie (na co wskazuje najnowszy odcinek “Arrow”) fałszywym Green Arrow jest Emiko Queen, to też komiks staje się świetnym sposobem przybliżenia sobie nowej bohaterki.

Jednak o czym tak właściwie jest czwarty tom? Poznajemy początki Roya Harpera jako Arsenala, jak i jego życie przed poznaniem Olivera, a cała historia nie jest wrzucona od tak, co by zapchać tom. Ma to znaczenie w późniejszej części opowieści, pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć relację, czasem napiętą, między oboma bohaterami. No i oczywiście, zdecydowanie różni się to od tego co mogliśmy ujrzeć w serialu i pseudonim “Arsenal” nabiera znacznie więcej sensu. 

Dodatkowo pojawia się też grupa złoczyńców wezwana przez Dziewiąty Krąg, aby pozbyć się Green Arrowa raz na zawsze. Czwórka, tak właściwie składająca się z trzech osób o jakimkolwiek bojowym potencjale, a czwartym koniem (czy też jeźdźcem) jest Broderick, czyli prezes Queen Industries, niegdyś przyjaciel Olivera. Kim więc jest pozostała trójka? Daniel Brickwell, który w the CW się pojawił. Tak! Jest to Brick, którego dużo było w scenach więziennych, i nie. Danny w komiksach nie jest takim zwykłym kryminalistą. Druga postać również pojawiła się w serialu, a był to Edward Fyers, który pojawiał się we flashbackach w pierwszym sezonie serialu, jako jeden z jednostki najemników znajdującej się na Lian Yu. Więc kto jest ostatni? Cheshire, płatny zabójca (a właściwie zabójczyni) wykorzystująca w walce złote pazury, nierzadko nasączone trucizną. Nawet śmiałbym powiedzieć, że dla zobaczenia ich walki z Green Arrow jest warto sięgnąć po ten komiks. 

Obecna jest też spora ilość mistycyzmu, który świetnie wpasowany był w wydarzenia tej serii, od tomu pierwszego po tom czwarty wskazująca wielkość rodziny Queenów jak i znaczenia Seattle. Doskonale pasujące do “Star City” i złoczyńców zwanych Dziewiątym Kręgiem. 

Nie brakuje też zwrotów akcji czy po prostu zaskakujących scen, które sprawiają, że aż chce się wrzucić mem z futuramy i podpisem “Take my money” byle tylko dostać następny tom szybciej niż ustawa przewiduje. 

Za scenariusz odpowiedzialny jest Benjamin Percy, który również maczał palce w “Nastoletnich Tytanach” i zrobił świetną robotę. Co prawda są momenty, gdzie można się przyczepić do pewnych rzeczy, które miały miejsce na kartach komiksu, ale… Kto wie co się zadzieje w następnych tomach i czy nie wyjaśni to tego, czego teraz mógłbym się przyczepić? Tak, piszę o Tobie Henry. 

Rysunki natomiast są robotą aż czterech autorów. Juana Ferreyry, Eleonory Carlini, Mirka Andolfo i Otto Schmidta. Jak w poprzedniej recenzji pisałem, że zmiana rysownika jest praktycznie niezauważalna, tak tutaj nie trzeba się szczególnie przyglądać by zobaczyć różnice. Poziom rysunków może wydawać się nierówny, ale nawet te “gorsze” kadry są po prostu… ładne. Przed jakimkolwiek napoczęciem tej serii doszły mnie słuchy, że to najpiękniejsza seria Odrodzenia i, nawet bez zapoznania się z większością Rebirtha, mogę się z tym zgodzić. Niektóre rysunki, zwłaszcza te przedstawiające samego Olivera lub w towarzystwie Black Canary są naprawdę piękne, aż chciałoby się wrzucić to na tapetę komputera by udawało czyjś piękny fanart. Nie wiem niestety kto jest autorem ilustracji na okładce, ale Dinah na niej jest po prostu przepiękna. 

Sam natomiast z czystym sumieniem mogę polecić zarówno fanom Green Arrow, jak i fanom Black Canary czy dobrego rysunku. Są nawet rozgrywki polityczne i medialne, romans jest oczywistością. Ot, każdy znajdzie coś dla siebie. No i wielbiciele cięższego klimatu, bez chwili wytchnienia dla głównych bohaterów… Zapraszam!

Artykuł „Powstanie Star City”. Recenzja czwartego tomu Green Arrow! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Nie wiem, jak Wy, ale ja takie pytanie sobie zadałem, jak już zobaczyłem, że Superman dostał „klasyczne” gacie w swoim #1000 wydaniu. Moje zażenowanie sięgnęło zenitu i zacząłem zadawać sobie pytanie: „Po co?”. Osobiście uważałem, że pozbycie się tego elementu kostiumu, choć klasycznego, to wyszło na dobre postaciom w ostatnich latach. Gejowsko-infantylne majtki na strojach herosów, zamiast je zdobić, w czasach obecnych zaczęły je raczej szpecić i ośmieszać. W końcu zastanówmy się, czy gdyby ktoś taki jak Bruce Wayne istniał naprawdę, chciał faktycznie walczyć ze zbrodnią, to czy aby wystraszyć zbirów, ubrałby kostium nietoperza z majtkami na wierzchu? Niby jak to miałoby wzbudzić strach w zbrodniarzach, zamiast salw śmiechu i kpin…

Wracając do wspomnianego numer #55 serii “Batman” oraz okładki stworzonej przez genialnego Tony Daniela, to widzimy na niej tym razem Mrocznego Rycerza, również z charakterystycznymi majtkami na kostiumie. Jest to coś, co wygląda zupełnie inaczej niż to, co wprowadził Greg Capullo jako wzór w ostatnich zeszytach w serii „Batman” jego autorstwa za czasów New DC. Co więcej, Batmana w kostiumie podobnym do tego autorstwa Daniela możemy również zauważyć na okładce innej serii, zapowiadającej najnowszy event, czyli „Heroes in Crisis”.

Oczywiście istnieje szansa, że okładka wyżej wymienionej serii wskazuje na retrospekcje z nawiązaniem do „Batman #54”, o którym wspomniano, że będziemy świadkami wycieczki po wspomnieniach Nightwinga.

Czy jednak na pewno? Może jesteśmy świadkami powrotu postaci w komiksach DC do tego, co mieliśmy okazję podziwiać przed Flashpointem oraz New DC. Pół żartem, pół serio muszę przyznać, że wtedy tytuł byłby w pełni adekwatny – „Bohaterowie w Kryzysie” (ang. „Heroes in Crisis”).

Co prawda nie sądzę, że DC/WB chciałoby przywrócić tak zwane sutki w kostiumie Mrocznego Rycerza, o czym wspomniałem w tytule artykułu. Jednak majtki na kostiumach w komiksach – to już się dzieje. Moim skromnym zdaniem ktoś powinien powstrzymać w DC tę falę „Classic Back” i przemówić pomysłodawcom inicjatywy do rozsądku.

Wybaczcie, ale pomimo że wychowałem się na komiksach i jestem zagorzałym fanem, to majtki i sutki w strojach bohaterów, czy też skrzydełka w maskach jakoś mnie nie przekonują. Ta era już dawno minęła i czas prezencję herosów pozbawić tych gadżetów. Stąd marzy mi się Batman i Superman bez majtek na stroju, czy Thor jak w wersji Ultimate, bez wiadra ze skrzydłami na głowie, wyglądający jak Terry „Hulk” Hogan z Mjolnirem z ostrzem zamiast prostokątnego młotka.

Co Wy sądzicie? Chcecie Supermana z kostiumem z majtkami na wierzchu w komiksie oraz Batmana z sutkami w filmie? Czy może podzielacie moje spostrzeżenia??

Artykuł Powrót „gaci” w komiksach DC zwiastunem powrotu „sutków” do DCEU? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Teraz pojawiły się nowe informacje, że nowy kostium ma nawiązywać do wdzianka Zielonego z komiksu Green Arrow: Rebirth. Oto jak wygląda Oliver w Odrodzeniu:

Kostium Zielonego w DC Rebirth przybiera nieco jaśniejszą zieloną barwę. Pewne elementy kostiumu, takie jak na przykład rękawice, są jasno brązowe – co sprawia, że Green Arrow wyglądem może przypominać Robin Hooda Czy Stephen Amell jako Green Arrow również zapuści kozią bródkę? Widzieliśmy go już z poważnym zarostem w serialu Legends of Tomorrow jako Olivera Queena z przyszłości w odcinku Star City 2046.

Co myślicie o takich zmianach?

Artykuł Spekulacje dotyczące nowego kostiumu Zielonej Strzały pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Artyści Carmine DiGiandomenico oraz Neil Googe, wprowadzili do nowej serii komiksów o Flashu wielu nowych speedsterów, którzy zyskali swoje moce podczas tzw: „Burzy Speedforce”. Barry Allen stanie przed trudnym zadaniem by wyszkolić wszystkich nowych speedsterów. Jednym z nich będzie nowy antagonista serii zwany „Godspeed”

Serwis „Newsarama” rozmawiał  z Joshem Williamsonem (jednym z twórców nowej serii Flasha) na „WonderConie 2016” o roli Barry’ego Allena w nowej serii komiksów, Wally Weście,  Rogues (Łotrach) oraz o innych znajomych twarzach które pojawią się w komiksie.

Newsarama: Josh! Przejmujesz nową serię komiksów Flasha!

Josh: Tak! Jestem bardzo podekscytowany. Czasami jest to bardzo surrealistyczne, a czasami czuję się bardzo dziwnie z tego powodu. Pracowałem nad tym bardzo długo i myślę że wyszło świetnie.

Newsarama: Masz bardzo ciekawe i ambitne pomysły w nowej serii o Flashu. Komiks zaczyna się od tego, iż w Central City w wyniku tego jak to nazwałeś „Burzy Speedforce”, „rodzi się” mnóstwo nowych speedsterów. Barry Allen w wyniku tego zdarzenia zamierza ich szkolić. Historycznie Barry miał już do czynienia ze szkoleniem nowych speedsterów. Co możesz powiedzieć nam o tej dynamice?

Josh: Sądzę że Barry to ktoś kto definitywnie chce pomagać ludziom. To jest to co robi, pomaga ludziom i kiedy widzi tylu niedoświadczonych ludzi obdarzonymi tymi zdolnościami chce im pomóc. Pamiętasz komiks „New 52” , kiedy Barry stał się Flashem, nie było innych speedsterów, nie było Jaya Garricka, był tylko on. On ma już to doświadczenie, myśli że musi pomóc tym ludziom. Zdaje sobie także sprawę z tego że bycie nauczycielem sprawia mu przyjemność i to jest właśnie to co chciałem pokazać w nowej serii. Barry lubi być nauczycielem, mentorem i wie, że to odpowiednia dla niego rola.

Newsarama: Jeżeli już mówimy o ludziach których szkolił Barry, czy Wally West będzie odgrywał jakąś rolę w tej całej historii?

Josh: Tak, na pewno. Chciałem użyć Wally’ego, to było bardzo ważne by umieścić go w tym komiksie, uwielbiam pisać o nim. Nie mogę powiedzieć więcej na ten temat.

Newsarama: Także przedstawiłeś nam nowego antagonistę na pierwszych zdjęciach, Godspeed’a który jest jednym z ludzi który zyskał moc „speedforce”. Co odróżnia go od innych złoczyńców speedsterów, z którymi Flash musiał się mierzyć?

Josh: To będzie bardzo skomplikowane, jeżeli spojrzysz na kogoś takiego jak „Zoom”, można zauważyć że jest on bardzo szalony i psychopatyczny, posiada nawet pewne cechy Jokera. Godspeed to bardziej typ kogoś kto wszystko planuje, wydaje się być bardzo sympatycznym człowiekiem. Były takie dni, kiedy pisałem o nim, czułem się jak bym się z nim utożsamiał w pewnym sensie, z pewnego punktu widzenia jest to kontrowersyjne, bo ludzie będą sobie zadawać pytania: Czy Godspeed jest tak naprawdę zły? Właśnie to jest to co odróżnia go od innych wrogów Flasha.

Newsarama: Więc jest bardziej sympatyczny – czyli w pewnym sensie podobny do Barry’ego Allena, który ma moralną stronę, czyli nie do końca jest jego przeciwieństwem?

Josh: W pewnym sensie tak, ale definitywnie jest zabójcą.

Newsarama: Jeżeli chodzi o złoczyńców, masz duże doświadczenie w pisaniu o nich. Wydałeś mini serię Marvela o Red Skullu. Flash ma jednych z najlepszych antagonistów w komiksach, zaraz za Batmanem. Czy zobaczymy Łotrów (Rogues) w twojej nowej serii?

Josh: Na pewno nie w pierwszej serii – z pewnych powodów. Jednak jest scena gdzie Łotry (Rogues) są w barze i oglądają wiadomości i dowiadują się o wielu nowych speedsterach, z tych powodów właśnie postanawiają opuścić miasto.

Newsarama: Carmine DiGiandomenico oraz Neil Googe jasno zaznaczyli, iż nie mają na razie planów by przenieść któryś z wątków „Rebirth” do serialu czy filmu. Oczywistym jest, że twoja historia idzie w zupełnie innym kierunku. Czy są pewne elementy w serialu The Flash, które zobaczymy w twoich komiksach?

Josh: Raczej nie, to bardzo interesujące, było pewne bardzo wczesne spotkanie, gdzie rozmawialiśmy o postaciach i była jedna postać która jest jak Harrison Wells, jednak oni powiedzieli: „Jest zbyt podobny do Harrisona Wellsa, nie chcemy być tak blisko serialu”. Więc poszedłem w odwrotnym kierunku niż serial. Uwielbiam ten show i będą pojawiać się podobne rzeczy jak w serialu, jednak to nie będzie aż tak oczywiste, ponieważ nie mogę się tym wspomagać, za bardzo kocham ten serial.

Newsarama: Jeżeli chodzi o postacie wspomagające, kogo zobaczymy?

Josh: Na pewno Iris oraz wiele nowych postaci dzięki „burzy speedforce”

Newsarama: Porozmawiajmy o twoim podejściu do Barry’ego Allena. Przez 30 lat, zanim poświęcił swoje życie w „Kryzysie na nieskończonych ziemiach”, był postrzegany jako nudziarz. Wtedy Geoff Johns sprowadził go ponownie do komiksów i powiedział – ” Nie, Barry Allen to świetny bohater!”. Jakie jest twoje zdanie na temat tego jak on wpasowuje się do całego uniwersum DC?

Josh: Jest pomocnikiem, jest mentorem. Zawsze będą ludzie którzy będą pomagać i jednym z nich jest właśnie Barry Allen.  Jest on zawsze bardzo skupiony i uparty. Ale kiedy uświadomisz sobie przez co przeszedł Barry, naprawdę potrzeba bardzo dużo determinacji by stać się takim człowiekiem po takiej tragedii, która go spotkała. Nawet przed tym nim dostał swoje moce, starał się ratować czyjeś życie, pracował nad wieloma ciężkimi sprawami, w tym nad sprawą morderstwa swojej matki. Jestem takim samym typem osoby co Allen, który zawsze próbuje robić aż za dużo, to jest właśnie cecha Barry’ego. W tej historii, Barry czuje się bardzo przytłoczony. W Lidze Sprawiedliwości on jest tym, do którego każdy może zwrócić się o pomoc.

Artykuł Flash Rebirth: Barry Allen mentorem następnej generacji speedsterów pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jeśli chcecie sprawdzić, czym posiłkowali się artyści tacy jak Ethan Van Scriver, Gary Frank, Joe Prado i Matt Santorelli podczas swoich prac nad nowym Kontinuum, wystarczy że w wyszukiwarce odtwarzacza Spotify wpiszecie „DC Universe: Rebirth #1”. Miłego odsłuchu!

Artykuł DC Rebirth: Muzyka, która zainspirowała twórców pochodzi z serwisu FLARROW.pl.