Oglądając kolejne odcinki apetyt mi rósł, tak bardzo się cieszyłem, że w końcu serial odnalazł potencjał, który miał od pierwszego sezonu. Moja radość była tak wielka, tak ogromna jak Waverider, tylko kur… owa radość zaliczyła mega duże bum!!!

Czwarty odcinek, to pomyłka scenarzystów. Robić The Walking Dead w świecie DC? Dobra, rozumiem chcieli coś innego, ale zombi? Nie dosyć, że to zombi było bardzo słabo zrobione, to dorzucili coś jeszcze, aby się widzowie nie nudzili…a mianowicie- Django. Tak! Django aka Jackson, lub Jackson aka Django.

Murzyński superbohater lat wojny secesyjnej, ratuje jeszcze więcej murzynów. Ile w tym było heroizmu, ile brawury. Nie! Nie było! Jeszcze to ciągłe bełkotanie, jak to czarnoskórzy mieli źle i nie dobrze, nie mieli kolorowo, bardziej czarno- biało.

Odcinek to jedna wielka pomyłka. Można to podsumować słowami „kończ wać pan, wstydu oszczędź”.

Następny odcinek, bałem się oglądać. Myślę sobie…znowu będzie kicha. Jednak okazało się, że była połowa kichy. Zawsze coś.

Jedyny plus tego odcinka to Reverse Flash i Damien Darhk. Ich rozmowa na początku o współpracy jest już dużym krokiem do przodu jeśli chodzi o Legion of Doom. Co bardzo cieszy, może w końcu coś się ruszy w tym serialu znowu. Sama fabuła mało wnosząca i słaba. Traktat na linii USA i Związek Radziecki, gdzie rękę na wszystkim trzymał Darhk. Dosyć przewidywalne.

Końcówka to kolejna bomba dla widza. RF + Darhk + kapsuła czasu = BOOM!. Ciekawe co z tego wyniknie? Jedno jest pewne, będzie ciekawie.

Ten odcinek oceniam też nie za wysoko, mimo dwóch antagonistów, to młody Stein i stary Stein już się chyba wszystkim znudzili. Dlatego ocena niżej.

Teraz nadszedł czas na odcinek szósty. Tak, nareszcie scenarzyści wrócili na dobry tor. Nie ten najlepszy, ale jest lekki progres.

Jonah Hex i odcinek staje się lepszy. Szkoda, że na stałe nie wkręcił się do ekipy legend, bo było by dużo ciekawiej.

Nie będę opisywał fabuły, bo mija się to z celem, każdy z Was już pewnie widział odcinek numer sześć. Fajnie, że znowu wszystko się dzieje na Dzikim Zachodzie. Mick w swoim żywiole, ten koleś jest niesamowity. Jego utożsamienie się z postacią 100%. Kolejna miła niespodzianka to Steel, w końcu umie używać swoich mocy, które czynią go prawie nieśmiertelnego…prawie, bo jak każdy i on ma jakiś słaby punkt. Zobaczyliśmy jego strój, który naprawdę wygląda fajnie. Zobaczymy też w końcu Atoma, bo Ray bez kostiumu jest jakiś taki dziwny. Jak zwykle było gadu gadu i moralitety Sary, ale już się można przyzwyczaić. Chyba. Dowiedzieliśmy się także, że Stein przez kontakt ze samym sobą, tym młodszym sobą, zmienił swoją przeszłość, a co z tym idzie i przyszłość, czego mamy już małe przebłyski.

No i końcówka, która nawiązuje do wielkiego crossoveru. Teraz pozostaje czekać. Tak, czekamy na Dominatorów!

To był ten odcinek gdzie się obudziłem. Koszmar się skończył, teraz oby do przodu legendy.

Artykuł DC’s Legends of Tomorrow S02E06- Wake up! [Recenzja] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Ta recenzja będzie miała nieco inny wymiar i wygląd niż wszystkie dotychczasowe. Udałem się do kina jak zwykle z ciekawością czym uraczy nas tym razem Marvel, ale oczywiście nie poszedłem sam. Była ze mną moja żona, totalny laik jeśli chodzi o wiedzę na temat universum DC czy też Marvela. Chociaż nie powiem, powoli zaczyna się jej podobać to wszystko. Dlatego ta recenzja będzie pisana okiem fana jak i osoby postronnej, która poszła do kina, aby poznać świat superbohaterów. Omówienie będzie składało się z punktów, na które dyskutowaliśmy. Co wyszło z tego wszystkiego? Sami oceńcie.

Obsada aktorska:
Ania: Główny aktor Benedict Cumberbath, został świetnie dobrany do roli Strange’a. Kaecilius, w którego wcielił się Mads Mikkelsen, dobrze wygląda, ale to tyle. Sama jego postać jest bardzo słabo przedstawiona. Stwarza wrażenie, że nie jest jakimś strasznym wrogiem, którego należy się bać, tylko zwykłym pionkiem, który musiał znaleźć się na planszy filmu. Zawsze ktoś musi być dobry, a ktoś zły. Moją uwagę przykuła postać Mordo. Nie znam jej z komiksów i opowieści, ale jego spokój ducha i wierność swojej mentorce oraz wyznawanym wartościom zrobiła swoje – szczególnie końcówka filmu to świetnie ukazuje. Reszta postaci – dobra, ale nie wyróżniająca się.

Cyborg: Obsada aktorska jak zwykle w filmach Marvela nie zawodzi, tak jest i tym razem. Benedict Cumberbath, Mads Mikkelsen czy Tilda Swinton te nazwiska już zachęcają do udania się na film. Natomiast co do ról przez nich granych jest tak sobie. Fakt, oddajmy cesarzowi co cesarskie – Strange. Jedyna postać, która ratuje ten film, jeśli chodzi o grę aktorską to nie ma co komentować… Majstersztyk! Postać zadufanego, aroganckiego, narcystycznego, nie liczącego się z nikim i niczym doktorkiem napisana fenomenalnie. Jego przemiana jest pokazana w bardzo dobrym tempie, nie w 10 minut, a praktycznie aż do napisów końcowych. Scenarzyści tak bardzo skupili się na głównej postaci, że zapomnieli o reszcie ekipy. Główny antagonista Strange’a jest tak słaby, że szczerze gdyby go nie było to chyba bym nawet nie zauważył. Słabe teksty, cała historia tej postaci taka oklepana. Nawet aktor, który jest naprawdę bardzo dobry w tym co robi, nie miał szans uratować tej postaci. Cóż, z pustego to i Salomon nie naleje. Tilda i reszta ekipy zagrała poprawnie, każdy wniósł coś do filmu. Można to podsumować zwrotem: jest dobrze, ale… no właśnie nic nie urwało.

Fabuła:

A: Miałam okazję obejrzeć wcześniej kilka filmów na podstawie komiksów. Strange – owszem zachwycił mnie bardzo. Postać świetnie przedstawiona, przyciągająca uwagę, idealnie odegrana rola. Film sam w sobie świetny. Tworzenie tuneli za pomocą wewnętrznej siły, przejścia z jednego punktu do drugiego, zamknięcie w innym świecie – dobrze pokazane, trzymające w pewnym sensie w napięciu – cóż może się wydarzyć po tej drugiej stronie. Tracisz pierścień? Tracisz wszystko. Coś z czymś się łączy, co mnie zaciekawiło i na pewno zachęciło do poznania innych postaci, a nie tylko aroganckiego doktorka. Film, jak wszystkie z DC i Marvela, które miałam okazję obejrzeć, pokazują namiastkę tego, co może być w kolejnych filmach o superbohaterach. Podczas oglądania wszystko łączyło się w całość, nie miałam okazji pomyśleć 'a ten tu skąd się wziął?’, płynność akcji, bez niepotrzebnych wtrąceń, które by tylko mieszały. Czuję sytość po obejrzeniu tego filmu.

C: Od czego by tu zacząć. Może od tego, że jest świetnie? Tak, konstrukcja filmu, jego linia czasowa i zależność przyczynowo-skutkowa, są naprawdę trafione w punkt. Film jako całość ogląda się miło, lekko i przyjemnie. Jak to w produkcjach Marvela, wszystko jest pokazane od A do Z. Całe tworzenie postaci Strange’a, jego przemiany w mistrza magii są ukazane w sposób bardzo dbały o szczegóły. Wybitny neurochirurg, podczas wypadku samochodowego traci to co czyniło go wyjątkowym – sprawność w dłoniach. Jego dążenie do celu, ambicja i strach przed porażką doprowadzają go do mistycznego miejsca zwanego Kamar-Taj. Tam zostaje uświadomiony przez Najstarszą, że świat jest większy niż mu się wydaje. Tak zaczyna się jego przygoda z magią, którą na początku chce wykorzystać, aby wyleczyć dłonie. Jednak po pewnym czasie uświadamia sobie, że ludzie i świat są ważniejsi niż on i zostaje superbohaterem. Brzmi znajomo? Właśnie, tak zaczynał praktycznie każdy z drużyny Avengersów, więc i doktorek musiał przejść tę samą drogę. Jednak tutaj jest to, czego nie miały inne filmy, a mianowicie magia. Cała ta mistyczna i tajemnicza otoczka dodaje kolorytu fabule. Ciężko znaleźć jakieś minusy w samej historii, jest spójna i nie odnosi się wrażenia, że coś tutaj nie pasuje (no może oprócz tego nieszczęsnego antagonisty). Brak chaosu i rozjechania scenariusza jest wielkim plusem tego filmu.

Efekty specjalne:

A: Jako film 3d akurat za serce mnie nie chwycił. Fajnie zobrazowane 'tunele’, ukazana magia, ale myślę, że 2d byłby równie dobry. Nie odczułam super efektów specjalnych, no może z wyjątkiem zaklęcia zmiany przestrzeni.

C: Wersja na której byłem to 3D. Czy bym polecił, aby koniecznie iść na 3D? Chyba nie, ja osobiście bardziej gustuje w trójwymiarze, ale w tym filmie nie ma momentów, które robiłyby różnice. To odnośnie wersji filmu, teraz o samych efektach. Orgia dla oczu, tyle efektów w jednej historii nie widziałem już dawno. Najbardziej z czym mi się to wszystko skojarzyło to z Incepcją. Tyle, że tam to było małe piwo w porównaniu z tym co zastaniemy tutaj. Efektowne, mega widowiskowe kino dla każdego fana, który lubi jak na ekranie się dużo dzieje. Jesteśmy zasypywani na każdym kroku różnego rodzaju wizualizacjami, które robią wrażenie na odbiorcy. Zmieniające się konstrukcje budynków, manipulowanie materią i kształtowanie jej tak jak się chce, robią mega duże WOW! Pod tym względem to producenci zaszaleli, naprawdę dobra robota.

Smaczki:

A: Najbardziej w pamięci utkwiły mi momenty z ukazaniem ciała astralnego. Scena w której Strange przeniósł się do szpitala i Palmer ratowała mu życie na stole operacyjnym, podczas gdy on walczył poza swoim ciałem długo będzie powodować dreszcze na ciele. Całe zobrazowanie, jak potężna jest dusza ludzka jest zawarte właśnie w tym filmie. Rozmowa – znów podczas wyjścia poza ciało – ucznia ze swoją nauczycielką, pożegnanie i moment wyboru – ja czy świat? Ukazanie, że jednak dobro zawsze zwycięża, ale… ta nutka niepewności, pozostawiona na koniec, gdy Mordo chce sam wymierzyć sprawiedliwość, za nieprzestrzeganie praw natury… I tu pojawia się ciekawość – co dalej…? Jakie będą efekty tego ostatniego spotkania? Aż sama nie mogę doczekać się kolejnej dawki emocji w następnym filmie.

C: Trochę tych smaczków, które mi się podobały było. Podczas seansu szukałem w filmie ukrytych easter eggów i znalazłem. Pierwszy to olanie sprawy z pomocą dla War Machine, który jak wiemy został sparaliżowany w Civil War, drugi to Stan Lee. Cały film czekałem na jego jak zawsze długie wystąpienie i doczekałem się, mowa na miarę Oskara i ta kreacja pasażera autobusu czytającego gazetę – genialna. Kolejnym easter eggiem było bardzo subtelne ukazanie Stark Tower w tle, kiedy było pokazane sanktuarium w Nowym Jorku, a ostatnie to scena po napisach, w której widzimy Thora. Rozmowa między nim, a doktorkiem zapowiada nam, że chyba w Thor: Ragnarok ujrzymy Strange’a. Fajnie. To tyle co wyłapałem, a poza tym sceny walk, które wyglądały bardzo efektownie i były miłe dla oka. Żarty w filmie czy z hasłem do wi-fi, czy chociażby widok okładanego Scotta Adkinsa przez pelerynę. Yuri Boyka pokonany przez kawałek szmaty? Dobra, wiem że magicznej, ale sam fakt, nie przystoi. No i zapomniałbym motyw kufla z browarem Thora, taki mieć w domu? Chcesz i pijesz ile możesz, a jak nie możesz to i tak dalej pijesz, bo to niekończąca się przyjemność.

Gorycz:

A: Ciężko mi wyłapać coś, co faktycznie by nie pasowało do scenariusza. Wydaje mi się, że wszystko było dopięte do końca i nie dałoby się nic wyciąć. Może jedynie dodać odrobinę charakteru Kaeciliusowi, aby jego postać bardziej utkwiła w pamięci i była wyrazistsza. Oczywiście film kończy się w najmniej odpowiednim momencie, pozostawiając nutę tajemnicy, a kobiety do cierpliwych nie należą, więc pozostaje gdybać – co będzie dalej?

C: Ciężko szukać jakiś większych negatywów, które pozostają w pamięci. No może oprócz tego już biednego przeciwnika Strange’a, kurczę, fajnie koleś machał rękoma, ale no za to może dostać jedynie Złote Maliny, bo Oskara to chyba jak go sobie wyczaruje. No i scena ratowania życia Strange’a przez panią Palmer. Ok, rozumiem, jest świat. gdzie żyje Iron Man, gdzie nagle przez ścianę może przebiec Ci Hulk. No, ale bez jaj, na widok ducha tzn. ciała astralnego ja bym się posrał, a ta co? „Ojej, duch, no dobra mówi, że jest w porządku i w ogóle to zaufam i wbiję tę głupią igłę tam gdzie pokazuje, przecież każdy by tak zrobił”. Nie! Każdy normalny człowiek wyraziłby twarzą więcej niż tysiąc słów. W wyrażaniu emocji to by mogła się pani Rachel McAdams trochę podszkolić.

Podsumowanie:

A: Mogę śmiało powiedzieć: Idź! Warto obejrzeć ten film w kinie, ale nie przepłacaj wersją 3d – 2d również Cię zachwyci.

C: Film godny polecenia. Czy jesteś fanem superbohaterów czy też nie, to na pewno z seansu wyjdziesz zadowolony i z poczuciem, że było warto. Jak dla mnie najlepszy film Marvela.

Jeżeli doczytaliście do końca to super. Napiszcie czy podoba Wam się taka forma recenzji filmów, czy wolicie tradycyjną. No i co Wy sądzicie o filmie „Doktor Strange”.

/Cyborg & Ania

Artykuł [RECENZJA/ SPOILER] Doctor Strange pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W tym tygodniu nasi bohaterowie wylądowali w feudalnej Japonii, w czasach panowania złego i okrutnego Shoguna. Dobra, dobra… shogun, shogunem, ale jak oni się tam znaleźli? Geneza ich wycieczki jest całkiem prosta i przewidywalna, dobry fun ekipy jak zwykle pcha ich w tarapaty.

Jednak zacznijmy od początku. Trzeci epizod zaczyna się od wtargnięcia na Waveridera naszej zwierzęcej wojowniczki – Vixen. Chce ona pomścić śmierć Rexa (nie będę wnikał jak się tam dostała, skoro statek znajdował się w strumieniu czasu), w mgnieniu oka powala każdego z naszych bohaterów oprócz Micka. Jako jedyny stawia jej opór, lecz z siłą goryla nie ma szans. Przed śmiercią ratuje go Silver Surfer, a nie przepraszam…Citizen Steel. Później następuje gadu, gadu o motywach Vixen i po 2 minutach mamy nowego członka załogi. Wszystko fajnie i ładnie, jednak czy tylko ja odnoszę wrażenie, że to wszystko stało się zbyt szybko? Wolałbym żeby Vixen powoli dołączała do ekipy, była oporna, że czasem pomoże i dopiero po jakimś czasie tak naprawdę by zrozumiała, że jest częścią czegoś większego. Motyw zemsty na zabójcy Tylera jest trochę zbyt przewidywalny. No cóż czegoś musiałem się uczepić.

Teraz przejdźmy do spraw lepszych i ważniejszych dla odcinka. Szkolenie Steela, jego radość, podekscytowanie z powodu otrzymania mocy daje nam lekką wskazówkę, w którą stronę będzie podążała ta postać. To on będzie tym najbardziej nieogarniętym z całej ekipy, tak sądzę. Może to też potwierdzać jego…no właśnie? pewność siebie? przy próbie ratowania swojej ukochanej japonki. Prawie przypłacił to pozbawieniem życia, cóż taki lekki nie ogar.

Reszta odcinka kręci się wokół prób odzyskania stroju Atoma, który ma teraz Shogun. Właśnie kolejna niejasność, która mnie lekko zastanowiła. Skoro Ray, swój kombinezon dopasował pod swoje ciało, swoje atomy, molekuły i co tam jeszcze, to jakim cudem jakiś japoniec go potrafił używać. Wiem, że nie używał go w pełni, ale myślałem, że jakoś bardziej sterowanie kombinezonem jest zależne od ciała Palmera. Sorry zapomniałem, przecież został skonstruowany tak aby każdy idiota potrafił się nim posługiwać. Wszystko to spowodowało, że Steel musiał szybko przejść chrzest bojowy, uwierzyć w siebie i nauczyć się używać swoich mocy. Znowu wszystko za szybko. Niby serial o podróżnikach w czasie, a czasu im brak. Nasz srebrny/metalowy bohater zniszczył strój Atoma, aby móc uratować swoją nową miłość i resztę wioski. Natomiast Ray zyskał nowy kombinezon, to znaczy zbroje.

To tyle z streszczenia odcinka, teraz przejdźmy do konkretów.

Bardzo podobał mi się motyw podróży do Japonii. Nareszcie coś świeżego, a nie ciągle Europa bądź USA.

Ten odcinek pozostawia wiele pytań. Znalezienie nowej komory przez Jeffersona i profesora Steina, w której znaleźli broń, ale najważniejsze usłyszeli wiadomość od Flasha z przyszłości, której nie powinni. Co to może być? Może ma to związek z ich śmiercią? Ciekawe czego się dowiedzieli nasi bohaterowie, że tak ich to trapi, co było widać na koniec odcinka. Kolejne pytanie co dalej z Atomem. Czy zbuduje nowy kombinezon? A może cofną się w czasie i ukradną z przeszłości już gotowy stary strój? Zobaczymy

Było kilka fajnych nawiązań do przyszłości i innych filmów , jak miecz Katany, czy nawiązanie do rodu Yamashiro, nawet mistrz Yoda i Zagubieni byli wspomniani. Jest to dobre dla serialu, takie nawiązania, bo pokazują że naprawdę wszystko zaczęło się w 2016 roku na naszej Ziemi. Co dodaje realizmu.

Sama fabuła odcinka to taki film pełnometrażowy w pigułce o ocaleniu wioski, trochę płytki, ale…no właśnie.

Walka Sary z samurajami była bardzo efektowna i duży plus za to. Zobaczyliśmy znowu próbkę możliwości walki wręcz Sary. Bezkompromisowa laska, zresztą z Vixen fajnie się dopełniają.

Reasumując:

Trzeci odcinek pokazujący, że producenci serialu uczą się na błędach. Brak bezsensownych romansideł przez cały odcinek, bez zbytniej gadaniny i moralitetów ten serial zyskuje dużo plusów. Nareszcie w serialu gdzie, aż kipi od bohaterów mamy akcje, akcje i akcje. Tak dalej! Odcinek oceniam tak samo jak poprzednie dwa, całość trzyma poziom i oby tak dalej.

/Cyborg

Artykuł DC’s Legends of Tomorrow S02E03- Atomowy Shogun…? [Recenzja] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Każdy z Was jest już na pewno po seansie, dlatego też nie będę pisał, że pojawią się spoilery.

Ta recenzja będzie krótsza, nie będzie jakiegoś zbytecznego omówienia, tylko skupie się na rzeczach, które naprawdę były dobre w tym odcinku.

Po pierwsze Justice Society of America. Widzimy ich w pełnym składzie, oraz każda z postaci została pokazana z ich najlepszej strony.

Już na początku odcinka widzimy różnice między naszymi bohaterami, a składem JSA. Współpraca i wyszkolenie bohaterów w porównaniu do współpracy legend jest 10000 razy lepsze. No cóż, nie bez powodu nazywano ich najlepszą organizacją do walki z przestępczością czy jakoś tak.

Walka obu grup wygląda naprawdę bardzo fajnie, efekty też są niczego sobie. Najlepszy moment podczas konfrontacji JSA, a Legendami to zrobienie ciemności przez Obsidiana. Facet nic nie mówi, ale jestem za zrobieniem osobnego serialu o tej postaci. Władca cieni? Nie ma lepszego tematu na kolejny serial o superbohaterze. 

Kolejna fajna sprawa to poruszenie wątku Commander Steel i jego wnuka (naszego doktorka). Przez cały czas było czuć napięcie między nimi co było fajne dla tego odcinka. Nareszcie coś innego, a nie ciągle jakieś love story.

Chociaż nie obyło się i bez tego…Atom i Vixen. Widać między nimi jakieś iskry, ale czy to miłosne, czy tylko różnice charakterów? Czas pokaże.

Następna sprawa to wybranie przywódcy. Nie dziwi mnie fakt, że została nią Sara. Jako jedyna przeszła szkolenie niezbędne do ustalania taktyki, sposobu walki itp. W końcu szkolił ją sam Ras al Ghul.

Nie będę po raz kolejny pisał, że jak dobrze widzieć Eobarda znowu w akcji, bo nie ma to sensu. Będzie on co odcinek, zapewne. Jednak dzięki niemu i jego pomysłowi fabuła idzie do przodu, widać, że mózgiem Legend of Doom, jest on, a reszta to jego obstawa.

No i na koniec, wyjaśnienie sprawy Rexa, wiemy co dokładnie się z nim stało podczas jego pierwszej rozmowy z legendami na koniec pierwszego sezonu. Wiemy, że za wszystkim stał Reverse Flash. Dobre krótkie nawiązanie do przeszłości, które w pełni wyjaśnia temat.

To wszystko co mi się spodobało w tym odcinku. Czekam, aż Vixen dołączy do legend po śmierci Rexa, oraz kiedy pojawi się jakiś speedster w ich drużynie. Bo bez niego to jakoś nasze legendy nie mają szans z RF i jego kumplami. To co? Jay Garrick dołączaj do nowej drużyny legend!

Reasumując:

Odcinek ponownie trzyma poziom, wyjaśniono wątek Rexa, dodano kolejny element łamigłówki do fabuły. Nic tylko się cieszyć. Moim skromnym zdaniem, tak jak pierwszy sezon DC’s Legends of Tomorrow był najsłabszym, ze wszystkich z seriali DC, tak drugi sezon jak na razie przebija inne produkcje.

To do przeczytania w piątek? Odcinek 3 nadchodzi, też będzie się działo.

/Cyborg

Artykuł DC’s Legends of Tomorrow S02E02- Dzieje się… [Recenzja] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Wszystko zaczyna się w… Starling City, a dokładniej w ratuszu burmistrza. Tak, tak, nowy sezon zaczyna tradycyjnie postać Olivera. No cóż, w końcu gdyby nie on to wszystko by nie powstało, więc nie ma co się dziwić, że znów widzimy go na wstępie. Chociaż to nie on, a nowy bohater przykuwa naszą uwagę, a mianowicie Nate Haywood. Kim jest ten gość? Dokładnie to Commander Steel, chociaż jak na razie możemy go poznać jako Detektywa Czasu. Czy będzie miał specjalne moce? Podobno nie, ale z podróżami w czasie wszystko jest możliwe.

Cały odcinek to jedna wielka historia, która wyjaśnia, co tak naprawdę działo się z Legendami od momentu pojawienia się Rexa Taylera. Nie ma sensu się rozpisywać nad fabułą, bo zapewne każdy z Was jest już po obejrzeniu.

Czas na premierową ocenę pierwszego odcinka:

Co mi się podoba najbardziej w drugim sezonie? Dwie rzeczy, a dokładniej dwie osoby, a jeszcze dokładniej ich brak… zapewne domyślacie się o kogo chodzi. Tak! Chodzi o naszą parę ptaszków, ulżyło mi widząc ich jak lecą sobie do ciepłych krajów (Winter is coming!) w finale pierwszego sezonu. Dwie najbardziej żenujące i powodujące mdłości postacie zostały usunięte ze scenariusza. Brawo CW!  Od tamtego momentu wiedziałem, że drugi sezon nie ma prawa być gorszym od pierwszego.

Kolejny plus za większą ilość czasu dla Firestorma, miałem wrażenie że widzę go częściej w tym odcinku niż przez cały poprzedni sezon. Brawo CW!

Bardzo fajna linia czasu, a może inaczej – miejsca w przeszłości, które mogliśmy oglądać.

Wątek z Sarą i erotic story, zawsze na plus.

Oglądając ten odcinek miałem poczucie, że oglądam film pełnometrażowy, a nie jakiś tam odcinek serialu o superbohaterach. Dużo akcji, kilka żartów – był klimat. Naprawdę ten odcinek miał klimat. O co było trudno w sezonie pierwszym.

Jednak są też minusy, no cóż nie może być pięknie i kolorowo. Pierwszy to szybkość w scenariuszu. Rozumiem, że nie mają za dużo czasu do rozdysponowania na wstęp, ale żeby tak szybko pokazać odnajdywanie postaci, które są rozproszone w czasoprzestrzeni. Hmm… mogli zrobić to lepiej, a może inaczej, poświęcić chociaż dwa odcinki. Dwa słowa: ZA SZYBKO. Kurcze… chciałem dać więcej minusów, ale nie mam za co… więc niech zostanie jeden, jeden ale trochę wkurzający.

Reasumując: Bardzo dobry odcinek! Fajny wstęp do sezonu wobec, którego mam duże oczekiwania z racji na przeciwników naszych bohaterów.

Albert Einstein, JSA, oraz początek Legion of Doom, to nie mogło zacząć się LEPIEJ!

/Cyborg

Artykuł DC’s Legends of Tomorrow S02E01- Dobry wstęp! [Recenzja] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Wybrałem się na film z nadzieją, że zobaczę coś innego, coś co odmieni wrażenia po BvS, które były bardzo mieszane, ale jednak bardziej pozytywne niż negatywne. PR przy tym filmie można określić jako lekki rollercoaster… miało być dzieło o łotrach, ciężki film pod względem fabuły, a później nagle nie wiadomo skąd widzimy trailer w kolorach różu? WTF? Producenci doszli do wniosku, że skoro Marvel jest lekki, może i by zrobić lżejszy film, to i oceny krytyków nie będą takie złe. Dobrze, że tylko tak pomyśleli.

Suicide Squad trzyma poziom jeśli chodzi o całe Uniwersum DC i historię. Jest mrocznie, ciemno, ale są też elementy luzu i lekkiego humoru.

Już początek zwiastuje nam, że będzie to ciut inny film niż dotychczasowe. Prezentacja głównych bohaterów, wszystkie flashbacki są zrobione całkiem fajnie. Krótko, zwięźle i na temat. Dowiadujemy się o każdym łotrze dlaczego trafił do Belle Reve. Odpowiednia ilość czasu na każdą postać. Fakt, że jest ich trochę, dlatego też zabrało to jakiś procent z całości, ale nie ma tragedii.

Skoro jesteśmy przy postaciach to warto powiedzieć o nich zdań kilka. Wyróżniające się postacie, które skradły całe show to…

…tak jest Deadshot oraz Harley Quinn. 

Will Smith oraz Margot Robbie zagrali swoje postacie fantastycznie. Deadshot cyngiel, arcyłotr, drogowskaz dla reszty grupy. 1 SHOT = 1 KILL, w jego wypadku, jest tak pewne jak wróżba u wróżbity Macieja – 100% trafności. Najlepiej pokazała to scena na samochodzie, kiedy z 100% skutecznością zabijał to biegające błoto (ale o tym później). Tak najkrócej można opisać postać jaką zaprezentował nam Will. A tak naprawdę Deadshot to nie tylko facet, który ładuje kulki w łeb za kasę, ale także koleś z kręgosłupem moralnym i sercem. Jego zmiana z bezdusznego kilera w bohatera, który oddałby życie za grupę, pokazuje jak David Ayer potrafił poprowadzić emocjonalną ścieżkę postaci w filmie.

Harley Quinn najbardziej barwna postać z całej ekipy (nie chodzi tylko o kolor włosów). Kobieta o 50 twarzach, która z cichej laski zmienia się w bezlitosną s***. Jej psychika to jeden wielki kłębek kabli, które zależnie od spięcia dają różne efekty. Margot według mnie jest stworzona do roli HQ, jej głos, seksapil (oj tak!), zmiany emocji w pełni oddają to, jak powinna być zagrana ta postać.

Amanda Waller kolejna kobieta, która zasługuje na osobne info. Viola Davis zagrała ją tak, jakby sama nią była. Jej pomnikowa twarz i bezkompromisowy wizerunek autorytetu władzy naprawdę dają tej postaci duże pole do popisu w następnych filmach DC (może Batman?).

No i wreszcie czas wspomnieć o tym, kogo wszyscy oczekiwali, ten który był chyba najbardziej afiszowany i promowany…

…ta da! Tak, Joker. Czy Jared Leto sprostał oczekiwaniom? Patrząc na to z kim musiał konkurować (Jack Nicholson, Heath Ledger) miał naprawdę bardzo ciężkie zadanie. Postać Jokera nie jest w tym filmie pierwszoplanową postacią, na co mogłyby wskazywać trailery. Jest dodatkiem, prologiem do innej historii. Zapewne tę historię ujrzymy w solowym Batmanie, bo kto jak nie Joker miałby być tym złym. Wracając do samej postaci, ciężko powiedzieć coś dobrego o niej, jej czas był za krótki. Różne kreacje, odmienne zachowania nie pokazują, w którą stronę będzie szła postać, czy w szaleńca, czy może nowoczesnego, twardego bossa podziemnego półświatka. Dla mnie Joker miał być tylko odnośnikiem do roli Harley, te wszystkie wstawki były po to, aby pokazać drogę pani doktor do zostania szaloną laską. Dlatego ocena tej postaci jest bezsensowna.

Reszta postaci miała być dodatkiem do głównych bohaterów i tak też było. Chociaż może ese El Diablo można też wyróżnić. 

Demon ognia, który po zabiciu swojej rodziny decyduje się nie używać swojej mocy, był na początku tylko kulą u nogi dla reszty ekipy. Jego zachowanie było trochę dziwne, OK nie chce używać mocy, ale atakują go błotne stwory, a on stoi? Zero pomocy? Aż tu nagle zwykła zaczepka, a ten się wkurza i zaczyna wszystko palić. No cóż, jakby nie patrząc, każdy z tej zgrai miał coś nie tak pod czaszką. Na plus – jego finałowa walka z Incubusem i poświęcenie się za ekipę, którą nazwał rodziną.

Teraz trochę o fabule. Fabuła biegnie szybko, co jest trochę na minus. Zwykły laik może nie wyłapać wszystkiego. Pomysł był dobry, wróg też OK, ale krótko mówiąc – za mało czasu, aby to wszystko przedstawić. Dodaliby z 30 minut i może byłoby  lepiej. Nie ma co gdybać, trzeba się cieszyć z tego co jest.

Co do głównego wroga naszej grupy, to wszystko wyglądało nieźle. Enchantress zagrana dobrze, fajnie pokazali jej moc.

Tylko sam finał jakiś taki… no właśnie. Czegoś tutaj brakowało. Mając takie umiejętności nasza wiedźma powinna pokonać wszystkich członków grupy jednym palcem. Faceta co rzuca boomerangiem, snajpera, żołnierza, człowieka-krokodyla, to nie są ludzie z nadzwyczajną mocą. Dla niej to pachołki, ale cóż tak to jest w filmach i serialach, że nawet jeśli zły ma dużo większą moc, to i tak przegra. Zasada „dobro zawsze zwycięża” będzie do końca świata przewijała się w kinie, a na pewno w kinie superbohaterskim.

Reasumując – film warty obejrzenia. Gra aktorska naprawdę dobra, może nie cudowna i gwarantująca Oskara, ale trzyma poziom. Sam pomysł na film OK, obsada także, efekty i walki na dobrym poziomie (raz lepiej, raz gorzej). Tylko to biegające błoto, jako armia zła? Co to było? Nie mogli wymyślić czegoś innego? Myślałem, że skoro Enchantress jest wiedźmą, to może jakieś upiory będą w armii zła, a tu proszę – biegające, bulgoczące błotko. Duży minus! Wstawki humorystyczne w filmie, dla mnie, w odpowiednim przedziale czasowym. To DC, tu ma być mrocznie i tajemniczo, a nie sielankowo, dlatego to na plus. Są żarty, ale wszystko ze smakiem. Fajne wprowadzenie do filmu Flasha czy też Batmana, oraz nawiązanie do Justice League i problemu z jakim mogą się mierzyć i przez kogo

Dla mnie ten film nie okazał się samobójstwem. Ayer może nie stworzył filmu wybitnego, ale ciekawy film o tym, że nawet ten zły potrafi być dobry. Trochę może w tym przesłania, że nawet największa szumowina ma serce i czasem trzeba dać jej szansę.

Ocena filmu: 7,5/10

Artykuł [RECENZJA/SPOILER] Legion… czy na pewno samobójców? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

1. Blob

Podczas wstępnej sceny Angel, jest pokazany walcząc z Blobem, klasycznym złoczyńcą. Mimo że nigdy nie użyli jego nazwył, The Blob był ubrany w klasyczny kostium z komiksu: dół z żółtym wykończeniem. Chociaż jego mocy naprawdę nie pokazano, Blob jest praktycznie niezniszczalny. Blob wcześniej pojawił się w X-Men: Origins: Wolverine  jako członek zespołu X.

2. The Once and Future King

Kiedy pierwszy raz pojawia się Xavier w X-Men: Apocalypse, pokazany jest jak czyta kopie The Once and Future King  TH White’a. Singer  kilkakrotnie odwoływał się do tego tytułu w X2. Nie tylko na koniec filmu gdy Xavier nauczał z książki, ale Magneto jest również fanem historii Króla Artura, którą czyta  podczas pobytu w więzieniu.

3. Goddess

Apokalipsa odnosi się do Storm jako bogini, jest to odniesienie do jednego z jej wielu tytułów w komiksach. Gdy Storm pierwszy raz pojawia się w komiksach, była ona czczona jako bogini pogody przez kilka plemion mieszkających na równinach Afryki. Choć Storm uczy się od Xaviera, że naprawdę nie jest boginią, inni bohaterowie czasami odnoszą się do niej jako boga z powodu jej potężnych możliwości pogodowych.

4. Caliban

Caliban, jest mutantem, który ma długą historię łączącą go zarówno z X-Men jak i Apokalipsą. W komiksach, Caliban ma możliwość śledzenia innych mutantów. Postać Calibana jest pierwotnie chuda i zdeformowana. Apokalipsa rekrutuje mutanta i przekształca go w swoich jeźdźców. Caliban później się zmienia i staje się użytecznym sojusznikiem X-Men.

5. Czterech Jeźdźców

Gdy Apocalypse i inni przychodzą, aby zrekrutować Anioła na swoją stronę, on pije i słucha Metalliki „Four Horsemen”, utworu z debiutanckiego albumu „Kill 'Em All”. To sprytny ukłon w stronę czterech jeźdźców Apokalipsy (którzy są tak nazwani kilka razy w filmie).

6. Włosy Storm

Transformacje Storm na jednego z Jeźdźców Apokalipsy pochodzi także jej fryzura, która zapewne przypomina czytelnikom fryzurę Storm z komiksów z 1980 roku.

To wszystko co dotychczas znaleźliśmy w najnowszym filmie o X-Menach. Jeśli macie jakieś swoje Easter Eggi, którymi byście się chcieli podzielić to zapraszam do dyskusji. 

Artykuł Wszystkie Easter Eggs widziane w X-Men Apocalypse pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

1. DEADPOOL (Marvel) vs DEATHSTROKE (DC)- tutaj wygrywa postać DC, która miała swój debiut w 1980r., natomiast jego Marvelowski odpowiednik ukazał się światu dekadę poźniej. 
2. AQUAMAN (DC) vs NAMOR (Marvel)- tutaj wygrywa postać Namora, która ukazała się w 1939r., natomiast Aquaman miał swoj debiut 2 lata poźniej. 
3. ANT-MAN (Marvel) vs ATOM (DC)- laur zwycięzcy należy się Atomowi, który swoją premierę miał w 1961r., natomiast Ant-Man rok później.
4. CATWOMAN (DC) vs BLACK CAT (Marvel)- w pojedynku dwóch kocich złodziejek ewidentnie wygrywa ta z DC, która ukazała się w 1940r., natomiast kicia Marvela dopiero w 1979r.
5. QUICKSILVER (Marvel) vs THE FLASH (DC)- nikt nie miałby szans z „fastest man alive”, tak więc Flash wygrywa z Quicksilverem, który dogonił go dopiero w 1964r, a Jay Garrick wystartował już w 1940r.
6. GREEN ARROW (DC) vs HAWKEYE (Marvel)- Szmaragdowy łucznik szkolił się już od 1941r., a Hawkeye chwycił za łuk dopiero w 1964r.
7. TARANTULA (DC) vs SPIDER-MAN (Marvel)- Tarantula zjada chłopaka od Marvela. Spider-Man pojawił się pierwszy raz w 1962r., a Tarantula w 1941r
8. GREEN LATERN (DC) vs NOVA (Marvel)- postać Zielonej Latarni ukazała się w 1940r., natomiast Richard Rider (Nova) miał swój debiut dopiero w 1976r.
9. SOLOMON GRUNDY (DC) vs HULK (Marvel)- niestety, ale zielony olbrzym Marvela musi polec w walce z wielkoludem z DC. Grundy miał swój debiut w 1944r.
10. HAWKMAN (DC) vs ANGEL (Marvel)- Anioł Marvela nie miał szans ze skrzydlatym bohaterem DC. Angel swój debiut miał w 1963r., natomiast Hawkman w 1940r.

Dziękujemy za uwagę czytelników, ponieważ wkradł się błąd!

Części drugiej spodziewajcie się niebawem…

P.S. Co sądzicie, aby zrobić porównanie mocy i umiejętności postaci z obu wydawnictw? Czekamy na Wasze opinie

Artykuł Kto był pierwszy… Bohaterowie DC vs Marvel #cz.1 pochodzi z serwisu FLARROW.pl.