Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Komiks jest głównie zbiorem tie-inów i zawiera jeden zeszyt z głównej historii, także nie będę wspominał autorów imiennie.
Nie będę również poruszał całej, zwięzłej fabuły tomu, bo zwyczajnie jej nie ma. Każdy zeszyt to inna historia.

Jak pamiętacie z pierwszego tomu, Ziemię, albo raczej górne, plusowe multiversum napadły złe wersje Batmana z Tym, Który Się Śmieje na czele. Tym razem dostajemy na talerzu genezę każdej wariacji gacka oraz ich wewnętrznych motywacji.

I tutaj robi się ciekawie, bo w trakcie lektury dowiadujemy się, że te światy minusowe, na których nieszczęście mieli znaleźć się Batman i inni ludzie, przeznaczone są do destrukcji, aby zapewnić byt światom na górze (nie jest dokładnie wyjaśnione jak). Mamy tutaj całkiem aktualny temat moralny i psychologiczny, nieprawdaż?

Naukowcy i filozofowie od lat zastanawiają się, czy moralnym jest, aby hipotetyczne, w pełni świadome klony człowieka mogłyby służyć na przykład jako „naczynia” na pamięć, świadomość, albo „generator” organów wewnętrznych. Wielu sądzi, że nie jest nie jest to etyczne, ja również, jeśli chodzi o drugi tom Metala.

Ci Batmani, wokół których toczy się cała historia, nie mieli w intencjach, aby kogoś zabić czy popełnić inne zbrodnie, zostali do tego wręcz zmuszeni, a jednak, muszą cierpieć z niewiadomych powodów, bez żadnej szansy, czy gwarancji na lepsze życie. Możecie powiedzieć: „Ale oni i tak są źli, więc na to zasługują”. No nie do końca. Większość zeszytów pokazuje nam, że bohaterowie są bardzo rozwinięci, a ich celem nie było zarżnięcie całego multiversum. Robią to z różnych pobudek. Jedni z lepszych inni z gorszych, a jeszcze następni są po prostu chorzy lub opętani.

Przykładami tych bohaterów są:
Batman The Devastator – ten, który przyjął moc Doomsdaya. Z jakich powodów? Aby uchoronić się od Supermana ze swojej Ziemi, który oszalał i próbował zgładzić całą Ligę Sprawiedliwości. Jego celem na górze było oznajmienie ludziom, pokazanie im, że Superman jest niebezpieczny, ma niejasne motywacja i w każdej chwili może zniszczyć ludzkość.

Batman The Mercilles – został opętany przez hełm Aresa, który powoduje chęć do wojny, zabijania itd., ale jednocześnie wzmacnia siłę użytkownika. Po co on brał w takim razie ten przedmiot? Aby zakończyć rzeź Aresa, aby zniwelować jeszcze więcej śmierci i żeby wojna przestała w końcu pożerać całą planetę. Co ciekawe, zabił on Wonderkę (która chciała sama przejąć hełm), po to, żeby nie stała się ona szalona. Zrobił to wręcz z miłości. Jego celem jest głównie to, żeby Wonderka go pokochała, za to przedmiot boga wojny sprawił, że Batman chce, aby ludzie mu służyli.

Mimo że jest to tylko zbiór pojedynczych historii, to nadal opowieść wydaje się całkiem spójna i nie czuć, jakby wszystko było przerywane lub w złej kolejności.

Zeszyt z główną historią pokazał nam ciekawostkę odnośnie kodu pomocy, który podała sobie Trójca, podczas początków współpracy, w końcu postacie się spotkały, omówiły plan działania, a Superman przekroczył barierę multiversum. To był tylko jeden zeszyt, więc nie mam za bardzo jak się o nim wypowiedzieć.

Rysunki stoją na wysokim poziomie. Tym razem nie mamy do czynienia z Romitą Jr., więc od razu czuć różnicę w jakości. Oczywiście, jak wszędzie, zdarzyły się perełki graficzne pokroju zeszytu Batman: The Murder Machine (Batman-Cyborg), który wygląda jak rysowany ołówkiem i pięknie pocieniowany oraz raczej średnie prace pokroju Batman: The Red Death (Bat-Flash), autorstwa Di Giandomenico, czyli standardowo słabo. Piękną, aczkolwiek specyficzną grafikę miał Bataman Who Laughs (Bat-Joker) autorstwa Rossmo, która mimo że bardziej nadaje się na serię o kosmitach (Martian Manhunter – polecam!) to daje historii jakiegoś uroku. Niestety, ogromna różnica w stylach może niektórym przeszkadzać. Poza tym, nie mam żadnych zastrzeżeń.

Dodatki to jest to, co kocham w specjalnych seriach Egmontu. Tutaj otrzymujemy opisy postaci i to nie tylko ogólnikowe, ale także jak zmieniły się podczas eventu, opisy poszczególnych, starych zeszytów ważnych dla serii, okładki alternatywne oraz… mapkę multiversum, na której możecie mniej więcej wyobrazić sobie to miejsce, jakbyście byli na miejscu Boga.

Na milion nagród, pochwał i wszystiego co najlepsze zasłuuguje wygląd albumu. Od siebie pragnę pogratulować wydawnictwu Egmont, za tak piękne wydanie. Okładka niesamowicie pasuje, a w dodatku pokryta jest świecącymi, błyszczącymi się elementami. Topografia okładek innych albumów z tyłu jest troszkę chaotyczna i śmieszna, ale naprawdę, to nic w porównaniu do całego wyglądu.

Podsumowanie: Jest to komiks, który bierze się za ważne kwestie etyczne, jednocześnie dajac nam solidną dawkę humoru, akcji i dramatu. Zeszyty fabularnie są nieźle ze sobą spójne, choć nie połączone bezpośrednio. Rysunki pięknie dopełniają robotę scenarzystów, aczkolwiek niektórym może przeszkadzać różnorodność stylów. Piękne wydanie od Egmontu z pewnością ozdobi Waszą półkę! Zdecydowanie polecam!

Format:170×260 mm
Liczba stron:248
Oprawa:twarda
Data wydania:22 maj 2019

Artykuł Przeznaczony do zagłady – Batman: Metal TOM. 2 [RECENZJA PÓŁ-SPOILEROWA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Poprzedni tom zakończył się wyruszeniem Green Arrowa w podróż do innych miejsc działań Dantego i jego organizacji. Obecny natomiast rozpoczyna się od wizyty głównego bohatera na pierwszej ze „stacji” jego podróży, a więc zachowana jest ciągłość wydarzeń, co bardzo cenię.

Jak łatwo się domyślić, fabuła skupiona jest wokół wcześniej wspomnianej podróży Olivera, a każde odwiedzane przez niego miejsce ma „swojego” bohatera. Gotham z Batmanem, Metropolis z Supermanem oraz kilka innych miast, które pojedynczy członkowie Ligi Sprawiedliwości mogą uznawać za swój dom. Zbieżność interesów Green Arrowa z innymi postaciami doprowadza do powstawania tymczasowych duetów, które rządzą się własnymi prawami, jak i konfliktami – gdyż nie każdy z bohaterów ufa Szmaragdowemu Łucznikowi, co wynika z wydarzeń mających miejsce w tomie czwartym.

Jeżeli ktoś jest fanem kobiecych, niezależnych postaci to… dobra wiadomość! Sporo miejsca w komiksie otrzymał duet Black Canary – Red Arrow (Emiko), które dbają o to, by w Star City wszystko funkcjonowało, jak należy, pomimo wszechobecnych łap Dziewiątego Kręgu. No i oczywiście to właśnie one muszą dopilnować, aby Oliver miał dokąd wrócić, przecież każdy dzień zbliża go do rozprawy sądowej, gdzie ważyć się będą jego dalsze losy, zarzut morderstwa to nie byle co! O tym, skąd się to oskarżenie wzięło, możecie przeczytać w „Powstanie Star City”, które recenzowałem dla was przed paroma miesiącami,

Wydarzenia w sądzie zaprezentowane lepiej niż to miało w kochanym, serialowym „Flashu”, acz do pewnych drobiazgów mógłbym się przyczepić – przecież nawet ślepy by się zorientował, że ten Oliver Queen to nie zwykły paniczyk, po tym, jakie wsparcie on otrzymał.

Są też pewne powroty starych znajomych, acz o nich nic więcej nie powiem – no bo bez przesady, nie zdradzę wam każdego bohatera, który się tu przejawia.

Za scenariusz odpowiada Benjamin Percy, który, jak też wspominałem przy wcześniejszej recenzji, świetnie się spisał. Odpowiednia ilość akcji, poprowadzenie większości wątków w sposób należyty, chociaż niekoniecznie zaskakujący – głupota (lub naiwność) niektórych bohaterów mogła momentami zaboleć, ale nie było to nic, co miałoby zaważyć na ocenie całości… Pomijając to, jak pociągnięto dalej wątek postaci, której pojawienie się wieńczyło poprzedni tom, cholera Panie Percy, to dało się zrobić lepiej.

Patrząc na stronę artystyczną – jest po prostu pięknie. Doskonale dobrana kolorystyka, nawet na kadrach gdzie postaci jest multum. Wszystko zagrało, to też wiele wypisywać tu nie będę – Bombel mówił, że to piękna rysunkowo seria i tak też jest. Co najważniejsze – cały czas trzymany jest stabilny poziom, żadna z osób odpowiedzialnych za rysunki nie odstaje w żaden sposób poziomem od pozostałych, acz imiennie wymienię tylko jedną osobę – Otto Schmidt, bardzo podoba mi się jego okładka. Niewiele się na niej dzieje, stoi w olbrzymim kontraście względem poprzedniego tomu, ale jest po prostu świetna, a zarazem spoileruje wizytę jednego z bohaterów (niewymienionego w tekście).

Polecam każdemu, a zwłaszcza fanom Green Arrow (także serialowego, choćby po to, by zobaczyć jak wygląda komiksowy Dziewiąty Krąg) oraz tym, którzy uwielbiają Ligę Sprawiedliwości – bo sporo jej członków się przewija przez karty tego komiksu.

Artykuł [Recenzja]: „Konstelacja Strachu” – Ostatni tom przygód rebirthowego Green Arrow! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Dziennik podróżniczy, Carter Hall.

Pragnę podziękować wydawnictwu Egmont za dostarczenie nam komiksu do recenzji! 

Komiks jest zbiorem wielu historii w tym tie-inów itd., dlatego nie będę wspominał o autorach imiennie.

Lektura zaczyna się od mojego wstępu i wyrywków z dziennika, w których opowiadam o tym, jak zostałem Hawkmanem. Głównym czynnikiem napędowym kryzysu, jak się okazuje, jest enty metal, który pojawił się już w starożytności i sprawił, że jestem w stanie dosępować reinkarnacji po każdej śmierci

W całym uniwersum jest wiele rodzajów metali: Dionizjum, który przywrócił Batmana i Jokera do życia, Batmaium, Elektrum, Prometium lub dziewiąty metal. Jego „enty” gatunek sprawia, że uniwersum jest w niebezpieczeństwie, a ziemscy bohaterowie muszę przygotować się na najazd wrogich… Batmanów.

Motyw nietoperza i dziedzictwo Batmana jest głównym spiritus movens opowieści, ponieważ to właśnie złe wersje tej postaci robią inwazję na nasz świat za pośrednictwem demona Barbatosa, dzięki użyciu przez Bruce’a Wayne’a 5 metali.

Oczywiście to wszystko jest dużym uogólnieniem i bardzo się zdziwicie, jak daleko i jak bardzo ta historia jest rozwinięta, ponieważ pierwszy tom to tak naprawdę początek tego, na co musi się przygotować całe Uniwersum DC.

Opowieść ociera się o wiele różnych gatunków, od horroru po komedię, gdyż znajdziemy tu mrożące krew w żyłach kadry, zapowiadające nadchodzące wydarzenie, ale też nie zabrakło miejsca na motyw humorystyczny i żarciki, głównie za sprawą Flasha. Jednakże przez większość czasu, jesteśmy wręcz straszeni wizją nadciągającego kryzysu, co skutecznie potrafi wzbudzić w nas zaniepokojenie, przerażenie i rosnące z każdą stroną napięcie.

Naprawdę jestem pod wrażeniem rozpisania dalogów i sposobu wypowiadania się bohaterów. W połączeniu z rysunkami (o których powiem więcej później) tworzą one magiczną mieszankę. Herosi, mimo swojej potęgi naprawdę się dziwią i niepokoją, a wręcz boją i to świetnie widać, a najlepsze w tym to, że im dalej końca jesteśmy, tym ten strach coraz bardziej odciska swoje piętno na postaciach.

Jest to komiks zdecydowanie dziwny, wybijający się pomysłowością pośród klonów, które masowo produkuje rynek. No bo jak zrobić coś świeżego z czegoś starego? Scott Snyder, główny pomysłodawca dał Batmanom moce, które zdobyli na różne sposoby (niezbyt miłe). Są to moce innych bohaterów i złoczyńców m.in: Batman Drowned – Aquaman, Batman The Dawnbreaker – Green Lantern, Batman The Red Death – Flash oraz dowodzący nimi Batman Who Laughs – Joker, a to jeszcze nie wszystko, ponieważ pominąłem kilka zwariowanych kreacji, o któych dowiecie się podczas lektury i które dogłębnie poznacie dopiero w tomie 2., który będzie miał premierę 22 maja.

Przejdźmy do oprawy graficznej, bo tu muszę jednocześnie pochwalić autorów i ponarzekać. Niektórzy odwalili kawał dobrej roboty, ale znalezły się tutaj czarne owce. Tak, o ciebie mi chodzi Johnie Romito Juniorze!

Komiks rysowało wielu osób, ale jednak ten jeden słodki cukiereczek zasługuje na wspomnienie (i nie po to, żeby go pochwalić). Od dawna wiadomo, że John Romita Jr. nie jest wybitnym rysownikiem, a od poziomu Millera czy Portera dzieli go cienka linia. Tutaj widzimy świetny przykład: nienaturalnie wyglądające twarze, dziwna mimika bohaterów, jakieś dzikie proporcje postury postaci, mała szczegółowość i wiele wiele więcej.

Na uznanie, albo przynajmniej pochwałę zasługuje każdy inny rysownik (szczególnie Greg Capullo), którzy bardzo dobrze wykonali swoją robotę godnie prezentując bohaterów i – jak wspominałem wcześniej – idealnie pokazują trwogę i strach.

Do kolorów nie mogę się specjalnie przyczepić, aczkolwiek czasami są one za jasne, albo raczej wyblakłe i na niektórych kadrach Superman wygląda jakby miał siwe lub jasno-niebieskie, wręcz podchodzące pod zielony włosy.

Podsumowując, jest to komiks często mrożący krew w żyłach, ale z dozą humoru i akcji dodanej w boskich wręcz proporcjach. Jest to pomysł jak odświeżyć starego bohatera i zrobić z tego wydarzenie, które naprawdę zmieni DC i nie będzie tylko bezsensownym gadaniem bez żadnego wiekszego wpływu na uniwersum. Oprawa wizualna nie jest na poziomie mistrzowskim. Nie spodziewajmy się tutaj dzieł sztuki pokroju rysunków Tony’ego Harrisa czy Dave’a McKeana, ale porządnych grafik z kilkoma mankamentami w postaci Johna Romity Juniora. Całość dopełniają przyzwoite kolory i majestatyczne plansze.  Polecam szczególnie, zwłaszcza za Egmontową cenę. Ja tymczasem zmierzam do portalu, który zaprowadzi mnie do minusowego multiwersum. Ktokolwiek znajdzie ten dziennik, proszę, nie podążajcie za mną…

                                                             Podpisano: Carter Hall.

Wydawnictwo: Egmont
4/2019
Tytuł oryginalny: Dark Nights: Metal
Wydawca oryginalny: DC Comics
Rok wydania oryginału: 2019
Liczba stron: 232
Format: 170×260 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy

Artykuł Demon – Batman: Metal TOM. 1 [RECENZJA PÓŁ SPOILEROWA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Savitar, który od samego początku najwyraźniej współpracował z Alchemy, pokazał się w błysku białego światła, kiedy wyszło, ze jego partner może być zaaresztowany przez Flasha i jednostkę SWAT.

W komiksie nazwał on się od hinduskiego boga ruchu. Może on używać Speed Force tylko po to, by zwalniać obiekty (i z pewnością innych speedsterów), więc z pewnością będzie dobrym przeciwnikiem w tym sezonie. W komiksach nosił ceremonialne nakrycie głowy i był dobrze zbudowaną osobą o długich, lokowanych włosach, no i chodził z gołą klatką piersiową. Telewizyjna wersja natomiast pokazuje nam jego metaliczną wersję i szczerze mówiąc przypomina trochę Saurona z Władcy Pierścieni albo Megatrona z Transformers.

Oto jak wygląda w serialu:

Podoba wam się główny złoczyńca tego sezonu? Według mnie wygląda genialnie!n

Artykuł [SPOILER] Pierwsze spojrzenie na Savitara! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.