Na początku chcielibyśmy podziękować Koch Media Poland za dostarczenie kodu do recenzji

To z pozoru prosta gra, o nieco kreskówkowej stylistyce i pastelowej palecie barw, wzbudzająca nieco skojarzenia do znakomitego „Torchlight”. Trailery nie wskazywały, że będzie to jakiś rewolucyjny tytuł, wywracający rynek indie do góry nogami, ale też nikt się nie starał udawać, że tak będzie. Wydaje mi się, iż o najnowszej produkcji twórców „When Viking Attack” będzie się trochę mówiło. Dlaczego?

Pod tym minimalistycznym designem i prostotą, kryje się nic innego, jak kolejny soulslike, przez który niejednokrotnie będziecie mieli ochotę rzucić padem o ścianę, szczególnie że „Gods Will Fall” potrafi być naprawdę niesprawiedliwe, ale do tego wrócę w późniejszej części recenzji.

Poza samym poziomem trudności, to prostota występuje tu na każdym kroku, także pod względem fabuły. Dziesięciu okrutnych bogów od zarania dziejów rządzą ludźmi, mordując wszystkich niewiernych, co w końcu skutkuje wybuchem buntu.

Czymże jest jednak dla nich taka zgraja śmiertelników? Oczywiście niczym, dlatego też przysłowiowo pstrykając palcami, zatapiają ich okręt, lecz nie do końca skutecznie, gdyż ośmiu wojownikom udało się ujść z życiem i żeby tego było mało – trafić na wyspę, na której rezydują tyrani!

My, jako gracze, wcielamy się jednocześnie we wszystkich tych celtyckich śmiałków, którzy potrafią różnić się wytrzymałością, siłą i szybkością, choć też nie zawsze, gdyż za każdym nowym podejściem losujemy zupełnie nowych bohaterów.

Choć z pozoru sama rozgrywka nie powinna wydawać się wymagająca, wszakże mamy do dyspozycji wyłącznie dwa ataki, skok, unik, rzut bronią lub użycie przedmiotu (gdy takowy uda się nam w ogóle znaleźć), to jednak momentalnie idzie wręcz osiwieć.

Zaznaczę, iż przez całą grę trzeba być niezwykle ostrożnym, gdyż śmierć wszystkich postaci  kończy się pernamentnym końcem gry, więc całość będzie trzeba zaczynać od początku, a nie da się ukryć – nie tak ciężko o taką sytuację.

Jeżeli nie będziemy mieli na tyle szczęścia, że trafimy po drodze na tarczę, to bardzo łatwo przeciwnikom będzie nas zranić. Oczywiście, byłoby to aż nadto sadystyczne, gdybyśmy byli pozbawieni możliwości leczenia się, ale żeby to zrobić, to musimy… zabijać przeciwników.

Dlatego też warto się przyszykować na to, że ginąć będziemy na potęgę. Najważniejsze będzie wyczucie oraz znajomość konkretnych przeciwników, aby w skuteczny sposób ich eliminować. To jest właśnie najcięższy element tejże produkcji, a także element, który prawdopodobnie odepchnie od siebie mnóstwo graczy. Jednakże wielbiciele wyzwań oraz fani Dark Soulsów powinni być usatysfakcjonowani.

Choć statystyki naszych bohaterów oraz ich oręża w teorii się różnią, tak w praktyce nie ma to większego znaczenia, bo zmiana postaci oznacza wyłącznie tyle, co konieczność wyprowadzenia ataku nieco szybciej i to głównie przy tych „większych” herosach.

Wchodząc do lochu, początkowo może przerazić was pasek zdrowia danego bóstwa, który składa się przynajmniej z kilkunastu elementów. Nie ma co się jednak obawiać, gdyż zanim w ogóle dotrzemy do bossa, to mamy szansę nieco go „skrzywdzić” poprzez eliminację jego poddanych, którzy staną nam na drodze.

Mimo wszystko jest to zaledwie delikatne uproszczenie, gdyż ostatecznie i tak tyrani są bardzo wymagający, wymuszając na nas jak najszybsze wyprowadzanie ciosów, byśmy mogli w miarę regularnie się leczyć, a przeciwnik miał jak najmniejszą szansę na zadanie nam śmiertelnych ciosów.

Warto też przekazać, że śmierć bohatera nie oznacza, że musimy się z nim żegnać na stałe, oczywiście pod warunkiem, iż wcześniej uda nam się odnieść zwycięstwo nad danym bogiem. Po udanej infiltracji lochu wszyscy powracają z celem eksterminacji kolejnego tyrana.

Wcześniej wspomniałem, że przy każdym nowym rozpoczęciu rozgrywki, losowani nam są nowi bohaterowie. Napomniałem też, że gra potrafi być momentami iście niesprawiedliwa i to właśnie jest jeden z takich momentów.

Osobiście niezbyt podeszło mi sterowanie „najlżejszymi” wojownikami, a raz niestety byłem postawiony w sytuacji, iż większość mojego składu wypełniali właśnie oni. Jak najbardziej mógłbym próbować nimi coś ugrać, jednakże wolałem po prostu jeszcze raz wcisnąć przycisk „new game”.

Choć sama mechanika nie jest zbyt skomplikowana, to niestety muszę nieco ponarzekać na czas reakcji w ruchach bohaterów. Niejednokrotnie zdarzyło się, że heros reagował z opóźnieniem, co skutkowało niezbyt przyjemnymi sytuacjami, kończącymi się nierzadko śmiercią.

Nie ukrywam także, że spodziewałem się także trybu kooperacyjnego, którego tu po prostu brak, a szkoda, bo zdecydowanie byłby niemałym urozmaiceniem. Wspólna eksterminacja przeciwników na pewno byłaby dużo ciekawsza, gdyż grając solo, to koniec końców potrafi dopaść uczucie znużenia, bo ta losowość w bohaterach i umiejscowieniu przeciwników to jednak za mało przy tak minimalistycznym stylu rozgrywki.

Wizualnie jest naprawdę w porządku, choć nie ukrywam, iż momentami wszystko wydaje się „zbyt radosne”, zważywszy na to, że historia jest wszakże nieco mroczna. Tereny mogłyby być bardziej szczegółowe, zarówno pod względem elementów, jak i tekstur, gdyż momentami można odczuć, iż ogrywa się grę mobilną.

Oczywiście to już zwykłe czepialstwo z mojej strony, warto przecież pamiętać, iż to w końcu gra indie. Stylistka sama w sobie bardzo mi odpowiada, bo całość momentami wygląda jakby wyjęta z grafik koncepcyjnych, co niesamowicie dodaje klimatu. Soundtracku na spotify raczej nie znajdziecie, ale sama muzyka także odpowiednio buduje klimat i napięcie, idealnie komponując się ze światem gry.

„Gods will fall” to dość ciekawe podejście do gatunku Hack N’ Slash. Nie jest do końca idealne, potrafi momentami sfrustrować na maksa, albo przynudzić. Z drugiej strony, pomimo tych wszystkich porażek, to z wielką chęcią wracałem do tego tytułu, bo w pewien sposób mnie odprężał, szczególnie gdy już mniej więcej swobodnie się po nim poruszałem.

Gdyby tylko delikatnie zredukowano poziom trudności, to produkcja ta mogłaby na pewno wiele na tym zyskać. Jak już też wcześniej wspominałem – wszystkim wielbicielom wyzwań oraz fanom Soulslike na pewno mogę tę grę polecić. Cała reszta niech zerknie na gameplaye na youtube i sama osądzi, czy oby na pewno to jest to coś dla was.

Artykuł Gods will fall [RECENZJA] – Ciekawy mix Diablo I Dark Souls? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W ramach wstępu chciałbym zaznaczyć, że grę w wersji fizycznej wydaje u nas Koch Media i to im właśnie chciałbym podziękować za dostarczenie tytułu do recenzji

Mój pierwszy kontakt z tą serią był dość nietypowy, gdyż o pierwszej części nie dowiedziałem się z żadnych zapowiedzi, trailerów itp. Tylko z serwisu Behance, który to przeglądałem w poszukiwaniu inspiracji nad nowym projektem.

Plansze koncepcyjne ujęły mnie nie tylko swoją jakością, ale i klimatem z nich płynącym, przez który wręcz czuć tę magię, która towarzyszy temu tytułowi. Okazuje się, że sama rozgrywka jest jeszcze lepsza.

W poniższej recenzji skupimy się na drugiej odsłonie cyklu, czyli „Will of the Wisps”, które jest bezpośrednią kontynuacją poprzedniczki. Z ostatniego jaja antagonisty pierwszej części wykluł się Ku, malutka i słodka sówka, która niestety poczęła się z nieco zdeformowanym skrzydełkiem.

Dobrze, że nasi przyjaciele nie mają żadnych uprzedzeń i zajęli się wychowaniem ptaszyny, a także wspomogli ją w nauce latania, co w końcu im się udało, jednakże radość ich nie była długa, gdyż nad krainą Niwen pojawił się straszliwy sztorm, który rozdzielił naszych głównych bohaterów, pozostawiając małego Ku całkowicie bezbronnego. Ori rusza więc na ratunek!

Tak po krótce prezentuje się fabuła tejże produkcji. To niezwykle poruszająca historia, która porusza problematykę uprzedzeń wobec nieco odmiennych osób, a także gniewu płynącego od takowych ludzi.

Tym razem główny bohater nie będzie przemierzał krainy samotnie, co było moim głównym zarzutem wobec poprzedniczki. Po drodze napotkamy mnóstwo „przyjaciół”, którzy wspomogą nas w podróży, czy to informacją, czy to przedmiotem lub umiejętnością. Niektórzy będą potrzebować pomocy, co automatycznie odpali nam zadania poboczne, które z wielką chęcią pędziłem wykonać.

W ramach przypomnienia – Ori to platformer typu Metroidvania, dlatego często będziemy wracać do tych samych lokacji, zazwyczaj dlatego, że odblokowaliśmy jakąś nową umiejętność, która pozwoli nam dostać się do nowego obszaru. Mimo wszystko ciężko mówić o powtarzalności, w szczególności, gdy „musimy” podziwiać te wszystkie przepiękne widoki.

Choć do Dark Soulsów, czy chociażby Cupheada tej grze daleko, tak poziom trudności wcale do najniższych nie należy. Tytuł wymaga od nas nie tylko sporej ilości skupienia, ale także nieco wprawy w korzystaniu z kontrolera, w szczególności, gdy mowa o wersji na Nintendo Switch.

Do wszystkiego musimy dochodzić samodzielnie, gdyż podpowiedzi, które rzuca nam gra, są bardzo minimalistyczne i często niczego nam nie mówią. Mózgownicą trzeba ruszać dość często dlatego, gdy nastawiacie się na odmóżdżającą i prostą rozgrywkę, to niestety – nie ten adres.

To właśnie przez tę konieczność bycia samodzielnym dużo łatwiej było mi wczuć się w tę produkcję i lepiej ją poczuć. Rozgrywka w żadnym wypadku nie jest frustrująca i ani razu nie miałem ochoty rzucić pstrykiem o ścianę. Całość zaprojektowana jest sprawiedliwie i logicznie, dlatego ciężko byłoby mi się „gniewać” na tę grę. Jak już coś mi nie wychodziło, to była to głównie moja wina.

Nie brakuje tu także elementów rodem z RPG – zdobywamy różne umiejętności, które wykorzystamy w walce i tylko od nas zależy, jakimi będziemy się posługiwać. Możemy walczyć zarówno na bliski, jak i daleki dystans. Nie starałem się nawet próbować wykorzystywać tylko jeden z rodzajów walki, gdyż to jak podejdziemy do eliminacji konkretnych oponentów, zależy często od danej sytuacji.

Poza tym jest to też typowy platformer, więc pełno tu skakania, biegania po ścianach, czy uników. Niejednokrotnie musimy myśleć z wyprzedzeniem, a nasz refleks na pewno przejdzie solidny trening.

Skoro już ustaliliśmy, iż gra do najłatwiejszych nie należy, to warto dodać, że grę zapisać możemy w wyznaczonych do tego miejscach, jednakże w „Will of the Wisps” zrobi to także automatycznie, co bardzo ułatwia rozgrywkę. Nie jestem pewien czy to dobra zmiana, chociaż w moim przypadku była zbawienna – ostatnio nie mogę narzekać na brak obowiązków, więc nie zawsze miałem czas, aby do dotrzeć do danego save pointu.

Jeżeli spodobała wam się pierwsza część, to w przypadku „Will of the Wisps” jest po prostu tego więcej i lepiej, ale rewolucji nie macie co tu oczekiwać i nie jest to w żadnym wypadku coś złego. Po co zmieniać coś, co po prostu jest świetne?

O warstwie graficznej tytułu mógłbym pisać bez końca, a i tak wydawałoby mi się, że to za mało. Jak wspomniałem na samym wstępie – jest iście magicznie, krajobrazy zachwycają swoim pięknem, płynność, która sprawia, że czujemy się, jak byśmy oglądali jakąś animację. Rewelacyjna gra światłem i cieniem oraz bogata paleta barw mocno ciesząca oko. Wszystko jest niezwykle szczegółowe, a jednak ciężko mówić tu o chaosie i nieczytelności, nawet na zmniejszonym ekranie.

No właśnie – jak to jest z wersją na Switcha? Całość przeszedłem w wersji przenośnej, a spadek fpsów zdarzył mi się bodajże raz, albo dwa, także zdecydowane zadbano o poprawną optymalizację tytułu.

Osobiście uważam, ze właśnie dla takich gier stworzono tę konsolę, a samo Ori świetnie nadaje się do krótszych posiedzeń, chociaż niejednokrotnie zdarzało mi się nieco zasiedzieć, bo niestety… wciąga jak diabli!

Ori and  the Will of the Wisps to przepiękna i cudowna gra. Z ręką na sercu – ciężko mi znaleźć cokolwiek, do czego mógłbym się przyczepić, gdyż wszystko tutaj jest na miejscu i perfekcyjnie współgra ze sobą. Jedynie co mi przychodzi na myśl, to fakt, iż nie jest to pozycja dla wszystkich – trzeba lubić tego rozdaj rozgrywki, a także nastawić się, iż nikt nas tu za rączkę nie prowadzi, a wręcz już od samego początku wrzuca nas na głęboką wodę. Jeżeli jednak wam to nie przeszkadza, to śmiało sięgajcie po ten tytuł, a na pewno się nie zawiedziecie.

Artykuł Sztuka piękna – Recenzja Ori and the Will of the Wisps na Nintendo Switch pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Dekadę temu studio Vigil Games wypuściło produkcję, którą ludzie pokochali od razu. To był przepis na sukces – gra, w której kierujemy jednym z jeźdźców apokalipsy, mordując hordy wrogów w stylu Kratosa lub Dantego, zwiedzając apokaliptyczny świat, rodem z baśni. Na sequel nie czekaliśmy długo. Druga część ukazała się w 2012, ale tym razem śledziliśmy losy nie Wojny, a Śmierci, otrzymując także nieco więcej elementów platformowych. Mimo wielkiego sukcesu, studio zostało niedługo potem zamknięte…

Wojna:  Dwie wiosny temu, siostra nasza dostała swoją szansę… Szkoda wielka, że śladu po sobie większego nie zostawiła…

Radość na wieść, iż trzecia część powstaje, była ogromna! Niestety przygody Furii nie spodobały się każdemu, bo choć sama gra była całkowicie w porządku, tak zmiany, które nastąpiły w rozgrywce, były na tyle istotne, że odrzuciły niektórych fanów serii. Mimo tego ludność domagała się kontynuacji i prośby ich zostały wysłuchane…

Waśń: A teraz wkraczam ja! Cały na czarno! Bracie rozchmurz się, powspominajmy może stare czasy?

Wojna: Przybyłem tu, by służyć, a nie ulegać pokusom dobrej zabawy…

Tym razem pora na czwartego z jeźdźców, dzierżącego dwa pistolety, które z zamiłowaniem wykorzystuje do mordowania hord wrogów – Waśń. Nie będzie to jednak typowa przygoda. Airship Syndicate, czyli studio, które odpowiedzialne jest za tę część, postanowiło wprowadzić nieco świeżości do serii i ukazać ją z perspektywy izometrycznej, przez co momentami możemy poczuć się, jak byśmy grali w Diablo czy innego Hack & Slasha.

Wojna: Lecz chętnie bracie. Przyda nam się odpoczynek, a warto przypomnieć sobie przygodę, którą dane nam było wspólnie przeżyć.

Waśń: No i widzisz? Jak chcesz, to potrafisz!

Niestety tym razem także nie dowiemy się, co stało się po wydarzeniach z jedynki, gdyż Genesis jest tylko prequelem. Natomiast dane nam jest wcielić się w dwójkę bohaterów, jednocześnie lub w kooperacji – zarówno internetowo, jak i kanapowo.

Waśń: Bracie. Uwielbiam z Tobą pracować! Nawet kiedy udajesz, że nie sprawia Ci to frajdy.

Co-op to rewelacyjny dodatek. Całą grę przeszedłem we współpracy ze swoją drugą połówką i mieliśmy przy tym mnóstwo zabawy. Wyżej porównałem Darksiders do jednej z pozycji Blizzarda, jednak pod względem gameplayu, całość prezentuje się nieco inaczej. Można wręcz rzec, iż otrzymaliśmy slasher z nieco innej perspektywy. Mechaniki rozgrywki nie są skomplikowane, opierają się głównie na atakowaniu, unikaniu, skakaniu i zmianie broni/ataków.

Wojna: Niechętnie to przyznaję, ale świetnie się z Tobą bawię, bracie. Cieszę się, że pokazałeś mi jak czerpać radość z naszego powołania.

Plusem tej prostoty jest to, że nie trzeba zbyt wiele czasu, aby kogoś wdrożyć w temat. Wystarczy chwila, aby już poczuć się nieco swobodnie i wspólnie przechodzić coraz to kolejne etapy, poszukując Lucyfera w różnych zakątkach wszechświata.

Waśń: Ależ tu pięknie! Wojna! Nie ruszamy się stąd.

Wojna: Kiedyś przyjdzie Ci zapłacić za twe lenistwo. Zapamiętaj me słowa…

Tym razem zrezygnowano z „otwartego” świata, a między poziomami poruszać się będziemy w specjalnie przeznaczonym do tego miejscu. Nie martwcie się, że będziecie musieli bez końca przemierzać tak samo wyglądające lochy. Lokacje są bardzo różnorodne i są niezwykle klimatyczne. Szkoda, że w tym przypadku nie możemy ich podziwiać w ten sam sposób, co w poprzednich częściach. W trakcie podróży odwiedzimy nie tylko piekło, ale i niebo, a gdy zechcemy odpocząć, to możemy się udać na…

Waśń: ARENA! W końcu miejsce, w którym mogę się wyszaleć! Ależ będzie jatka!

Dokładnie! W międzyczasie możemy próbować swoich sił na arenie, na której zgarnąć możemy różne bonusy, które wspomogą naszych bohaterów w rozwoju. Nie spodziewajcie się, że znajdziecie tu jakieś nowe dodatki do ekwipunku, gdyż takowego po prostu nie ma.

Wojna: Coś Cię trapi? Wyglądasz na nieco przygnębionego…

Waśń: Mój skarb! Gdzie jest mój obiecany skarb!? GDZIE!?

Brak lootu może stanowić w tym przypadku zarówno wadę, jak i zaletę. Z jednej strony brakuje tu różnorodności, a fanatycy customizacji swoich postaci poczują się zawiedzeni, a z drugiej – oszczędzamy mnóstwo czasu na porównywaniu danych części zbroi czy broni, skupiając się głównie na rozgrywce.

Waśń: Ale pociski to czadowe tu znalazłem. Patrz Wojna – mam laser!

Żeby jednak nie było zbyt nudno, to Waśń i Wojna mają do dyspozycji kilka rodzajów ataków. W przypadku tego pierwszego są to pociski o odmiennych właściwościach. Jedne mogą podpalać, drugie tworzyć portale, a jeszcze inne pozwolą nam generować laser, który wygląda jak mroczna wersja Kamehameha! Jeżeli chodzi o drugiego z braci, ten ma do dyspozycji różnorodne ataki swoim mieczem. Wszystkiego jest tu tyle, aby rozgrywka nie była zbyt monotonna, także nie ma powodów do obaw – nie znudzi wam się to ciągłe mordowanie.

Waśń: O panie! Jaki paskudny bydlak! Szybko się nim zajmijmy.

Poza standardowymi mobami, czasem musimy zmierzyć się z nieco potężniejszymi bossami. Ze względu na specyfikację gry nie mamy co spodziewać się wielce rozbudowanych bitw, jednak twórcy postarali się, aby jak najbardziej urozmaicić nam te walki, czyniąc je nieco bardziej specjalnymi.

Vulgrim: Witajcie Panowie! Nie zechcielibyście czegoś zakupić?

Waśń: Zaś znowu Ty, Vulgrimie…

Powraca Vulgrim! Choć ekwipunku u niego nie zakupimy, to jednak posiada on kilka przedmiotów, które na pewno nam się przydadzą. Chodzi tu o rzeczy, które albo zwiększą nasz pasek zdrowia/gniewu, albo dodadzą jedną miksturę leczenia więcej. Znajdą się także nowe pociski/ataki  czy  rdzenie, czyli coś ala punkty rozwoju, by to być jeszcze potężniejszym. A co! We wczesnym etapie gry dojdzie jeszcze sklep DiS, gdzie znajdziemy kilka dodatkowych combosów dla naszych jeźdźców.

Wojna: Cóż za przepiękna sztuka! Któż odpowiada za te arcydzieła?

Waśń: Te obrazy są zapewne warte fortunę!

Wojna: Ani mi się waż…

Poza kilkoma filmami w CGI, cała historia opowiedziana jest za pomocą klatkowej animacji, na której potrzeby powstały niesamowite ilustracje. Strefa artystyczna Darksiders od samego początku stała na piekielnie dobrym poziomie, zadowalając nasze oczy narysowanym światem stworzonym przez Joego Madureiera (jego prace możecie podziwiać m.in. TUTAJ). Czasem można się poczuć, jakby oglądało się interaktywny komiks. Jeżeli myśleliście ostatnio o zmianie tapety na komputerze/telefonie, to być może któraś z grafik koncepcyjnych wpadnie wam w oko.

Waśń: Wojno! Jak dobrze Cię słyszeć! Widać, żeś w dobrej formie.

Wojna: Dziękuję Ci bracie, jednak nie mogę tego samego powiedzieć o Tobie… Coś niewyraźnie dziś wyglądasz.

Jeżeli już skończyliśmy zachwycać się obrazem, to pora na dźwięk, który tylko potęguję „epickość” całej tej Darksidersowej otoczki. Utwory są bardzo klimatyczne i choć czuć w nich „mrok”, to nie zdecydowanie nie brak im rytmiki. Ścieżka dźwiękowa wpada w ucho, ba, nawet w trakcie pisania tego tekstu mam załączony soundtrack! Pozytywnie też się mogę wypowiedzieć na temat polskiej lokalizacji tego tytułu, gdyż ta robi robotę! Panowie Reczek i Konarski świetnie odgrywają głównych bohaterów. W dzisiejszych czasach poprawny dubbing to rzadkość, także ukłon w ich stronę się należy.

Niestety nieco negatywnie muszę się wypowiedzieć o samej optymalizacji produkcji. Gra potrafi się momentami nieco przyciąć, stracić kilka klatek, czy najzwyczajniej w świecie zbugować (najczęściej widać to przy skokach). Nie są to elementy, które jakoś znacząco wpływają na rozgrywkę, ale zdarzają się dosyć często, także pozostawia to pewien niesmak.

Wojna: I co bracie? Warto było?

Waśń: Pomimo kilku tych porażek… zdecydowanie.

„Przemeblowanie” wyszło tej serii na plus. Nie ma mowy o odgrzewanym kotlecie. Tym razem naprawdę się udało i w połączeniu z niską, jak na nowy produkt, ceną mam nadzieję, iż ogłoszenie kolejnej części to tylko kwestia czasu. Wszakże wszyscy chcemy otrzymać kontynuację jedynki, prawda? Z wielką chęcią ujrzałbym także pełnoprawny tytuł o Waśni z gameplayem rodem z Devil May Cry. Dla mnie byłby to murowany sukces, ale marzyć zawsze warto.

Darksiders: Genesis to świetny tytuł, który wciągnie was swoim klimatem i prostą, ale satysfakcją rozgrywką. Dla fanów serii to obowiązek, a dla pozostałych gra, której warto dać szansę i pomóc jeźdźcom odnaleźć tego Lucyfera. Szczególnie że teraz możemy to zrobić nawet w toalecie! Wszakże niedawno premierę miały wersje konsolowe, w tym na Nintendo Switch. Czad!

Kopię do recenzji dostarczyło Koch Media Poland, któremu serdecznie dziękujemy. Odwiedźcie ich profil, zostawcie po sobie ślad, szczególnie że coraz więcej dobrych tytułów wychodzi u nas za ich pośrednictwem.

 „Wolałbyś służyć Niebiosom, czy rządzić w Piekle…?”

Artykuł Apokalipsa w nowym wydaniu – Darksiders: Genesis [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Artykuł Metro Redux wkrótce trafi na konsolę Nintendo Switch! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

[Koch Media Info] Pecetowa premiera najnowszej odsłony kultowej serii już 5 grudnia, w związku z tym Airship Syndicate and THQ Nordic zaprezentowali fanom nowy zwiastun.

Kliknij w obrazek, aby obejrzeć nowy zwiastun

W nowym zwiastunie prezentującym rozgrywkę twórcy z Airship Syndicate oraz wydawca THQ Nordic pokazują Creature Core – system pozwalający na ulepszanie i dostosowywanie umiejętności Jeźdźca. Obaj już od początku mają spory arsenał i mogą go rozwijać, zyskując dostęp do jeszcze bardziej widowiskowych i destrukcyjnych ataków. Creature Cores wypadają z przeciwników, można je też kupić od Vulgrima za zebrane dusze. System Creature Core pozwala graczowi na dopasowanie zróżnicowanych stylów walki Wojny i Waśni. Chcesz zadawać więcej obrażeń, czy zostawiać za sobą ścieżkę lawy? Czy chcesz przyzywać piekielnego ogara, czy zdobywać więcej amunicji z ciał pokonanych wrogów? Dostosuj umiejętności postaci do własnego stylu z systemem Creature Core! Darksiders Genesis przedstawia czwartego, ostatniego z Jeźdźców Apokalipsy, Waśń. Wspólnie z bratem i również Jeźdźcem, Wojną, będą walczyć z przeciwnikami w pierwszej w historii serii grze zawierającej kooperację. W trybie dla jednego gracza będzie można na przemian grać Wojną i Waśniem, korzystając z ataków dystansowych Waśnia i broni białej Wojny. Obaj mają specjalny pasek, który po napełnieniu pozwala im na chwilę przemienić się w olbrzymiego potwora, który niszczy wszystko na swojej drodze. Gra Darksiders Genesis ukaże się w pełnej polskiej wersji językowej (na komputerach klasy PC oraz konsoli PlayStation 4). Data premiery to 5.12.2019 (PC) oraz 14.02.2020 (wszystkie konsole). Więcej informacji na oficjalnej stronie gry.

Artykuł Darksiders Genesis – nowy zwiastun pokazujący jak efektywnie zabijać potwory pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W ramach wstępu chcielibyśmy podziękować Koch Media Poland za użyczenie kopii do recenzji. Wielkie dzięki!

„Monkey King: Hero is Back” to egranizacja animacji z 2015 o tym samym tytule, która poza Chinami nie rozeszła się wielkim echem, choć opinie widzów były zdecydowanie pozytywne.  Za stworzenie gry odpowiadają studia Hexa Drive i Sony Interactive Entertainment, a dystrybucją w Polsce zajęło się Koch Media Poland.

Fabularnie nie różni się niczym od pierwowzoru. Głównym bohaterem produkcji jest postać tytułowego Małpiego Króla – Dashenga, niegdyś wspaniały wojownik, który za sprzeniewierzenie się siłom wyższym, został uwięziony przez Buddę. Po 500 latach zupełnie przypadkiem „oswobodził” go młody mnich, Liuer, który podróżuje ze swoją małą siostrą An-An.

Okazuje się, że możliwości Sun Wukonga są ograniczane przez magiczną bransoletę, a żeby tę blokadę zdjąć, musi on poczynić kilka dobrych uczynków, a dobrze się składa, bo w pobliskiej miejscowości złowrogi Hundun porywa dzieci.  Okropne! Nasz małpiszon niechętnie rusza na pomoc, a pomaga mu w tym wcześniej wymieniony chłopak, jego mała siostra i generał wieprz, Zhu Baije.

Historia jest całkiem prosta i taka miała być w założeniu. Wszakże to produkcja skierowana głównie do młodszego odbiorcy, także nie ma co w niej doszukiwać się głębszego przekazu. Dużo tu tej dziecinnej naiwności, wątków, które mają chwycić za serce, a także przekazać, że trzeba czynić dobro. Trochę przykre, że pomimo tylu animacji, które przedstawiają praktycznie te same wartości, a zna je każdy, to wciąż tyle nienawiści na świecie… Chociaż to już temat na inny artykuł.

Jest to prosta, odmóżdżająca przygoda,  także jak potrzebujecie odpocząć od bardziej ambitnych gier, to Monkey King Hero is Back będzie idealnym wyborem.

Sama produkcja to połączenie platformera i bijatyki, najbliżej jej do slashera. Nie jest to wymagający tytuł,  próżno tu szukać konkretnych łamigłówek, czy combosów, na których łamalibyśmy pady. Dasheng dysponuje czterema ciosami (dwa lżejsze, dwa mocniejsze) oraz magicznymi atakami. Poza tym mamy do dyspozycji różne przedmioty, które spotykamy na naszej drodze – kamienie, ławki, czy kostury. Od czasu do czasu zdarzają się także elementy Qucik Time Event, aby to skutecznie wykończyć wroga. Z jednej strony chciałoby się nieco bardziej „poszaleć” Małpim Królem i nabijać jak największy mnożnik kombinacji, jednak po dłuższym zastanowieniu niezbyt to przeszkadza.

Po drodze zbieramy także różne znajdźki, dzięki którym albo możemy zakupić przedmioty do leczenia/ładowania energii, albo możemy zwiększyć nasz pasek życia/magii. Przeciwnicy natomiast pozostawiają po sobie coś w stylu punktów doświadczenia, dzięki którym możemy rozwinąć wachlarz ruchów naszego bohatera.

Na wielki plus zasługuje oprawa audiowizualna. Utwory są skoczne, energiczne i świetnie zgrywają się z całym światem. Polska lokalizacja także świetnie się sprawdza, szczególnie że w głównego bohatera wciela się sam Jarosław Boberek. Miód dla uszu! Ostatnio dobrych tłumaczeń jak na lekarstwo, także bardzo doceniam taką jakość.

Graficznie jest w porządku, ale mogło być nieco lepiej. Jest mnóstwo miejsc, w których zdecydowanie brak szlifu, jakby zabrakło czasu na dorobienie konkretniejszych modeli/tekstur, Całość wygląda mimo wszystko bajecznie, jakby wyrwana prosto z kina. Bardzo to cieszy oko. Otrzymujemy także kilka zróżnicowanych lokacji, także nie ma co narzekać na nudę.  Na minus zasługuje…brak jakichkolwiek opcji zmiany ustawień graficznych. Te gra dobiera automatycznie i jesteśmy na nie skazani do samego końca. Nie jest to problem, bo gra jest w miarę dobrze zoptymalizowana, jednakże ucierpi na tym spora ilość graczy, która chciałaby jednak także sprawdzić tę produkcję.

Poza tym dotkliwa może być wtórność przeciwników. Nie są zróżnicowani i po jakimś czasie satysfakcja z ich pokonywania po prostu zanika. Szkoda, bo tytuł nie jest długi, starczy na około 6-8 godzin, a jednak z czasem to pozytywne wrażenie się zaciera właśnie z powodu tego elementu.

W ostatecznym rozrachunku jest to bardzo poprawna produkcja, która świetnie się sprawdzi jako prezent dla młodszych. Nie jest to nic odkrywczego, nie zrewolucjonizuje rynku gier, jednak jak najbardziej warto dać mu szansę, szczególnie że w skali rocznej, platformerów dalej wychodzi tyle, co nic, także, jeżeli jesteście fanami tego typu produkcji, to polecam z czystego serca, bo „Monkey King: Hero is Back” to lekka, przyjemna przygoda, akurat w sam raz na wolny weekend.

Artykuł Przygody Małpiego Króla! – Recenzja „Monkey King: Hero is Back” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Artykuł Terminator: Resistance – dwa nowe materiały wideo! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Premiera pudełkowa najnowszej odsłony kultowej rolniczej serii już 15 listopada 2019 na PlayStation 4 oraz Nintendo Switch.

Zobacz zwiastun gry Harvest Moon: Mad Dash

Przygotuj się na dziarskie zbiory! Pracuj samotnie lub zabierz przyjaciół na żwawe żniwa! Będziesz zbierać plony, łowić ryby, doić krowy i wiele więcej, aby ukończyć kolejne poziomy. Początki mogą być łatwe, ale w miarę postępu poza farmą czeka na ciebie również plaża, a nawet… podziemia! Czy wiesz jak to jest prowadzić rolę, gdy lawa kapie na rośliny? Ta i inne przeszkody czekają na ciebie i przyjaciół, gdy będziecie zaliczać kolejne poziomy i starać się naprawić zepsutą latarnię morską.

Główne cechy gry: – Szybka akcja wymaga szybkich reakcji! – Wybierz się na farmę, plażę, do podziemi i na nieboskłon! – Tryb lokalnej współpracy! – Użyj specjalnych mocy do odblokowania unikalnych umiejętności!

Informacje o grze Tytuł: Harvest Moon: Mad Dash, Developer: Rising Star Games, Platformy: PS4, Switch, Premiera: 15.11.2019, PEGI: 3, Wersja językowa: angielska, WWW: natsume.com

Artykuł Harvest Moon: Mad Dash w planie wydawniczym Koch Media Poland pochodzi z serwisu FLARROW.pl.