Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Zapomnijcie o tym, co wydarzyło się w poprzednich tomach, tym razem otrzymujemy zupełnie odosobnioną historię, poświęconą tytułowemu złoczyńcy, którą możemy uznać za pseudo-sequel „Face to Face” z 2006, oczywiście autorstwa Robinsona.

Mroczny Rycerz czuje, że nieco się wypalił i musi wrócić do podstaw, dlatego bierze się za zwyczajne z pozoru morderstwo, które okazuje się dużo bardziej skomplikowane, niż zakładano. Tym oto sposobem otrzymujemy dość intrygującą, ale w klasycznym stylu historię o Batmanie. Przepis na sukces? Nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi.

Cały koncept historii jest zdecydowanie na plus, jednakże największą bolączką tego tomu są jego bohaterowie. Tynion IV świetnie rozumiał postać Zakapturzonego Krzyżowca i jego mu bliskich, wyciągając z nich wszystko, co najlepsze. To samo tyczyło się złoczyńców. W tym przypadku niestety postaci te są nieco „szare”, bez wyrazu, co szczególnie rzuca się w oczy w przypadku Two-Face’a, który przecież jest dużo bardziej złożonym charakterem, niż to, jak został przedstawiony teraz przez Robinsona.

Z drugiej strony w końcu na spokojnie mogłem rozkoszować się całą powieścią i rysunkami, bez konieczności czytania dymków z tekstem, które w przypadku Tyniona często stanowiły sporą część paneli. Akcja toczy się dynamicznie, nie ma tu zbyt wielu pogaduszek, głównie widzimy Gacka starającego się rozwikłać sprawę najszybciej, jak się da.

Nieco boli fakt, iż ekipa „outsidersów” została tak odsunięta na bok i pojawiła się dosłownie na dwóch stronach, szkoda, gdyż udział Batrodzinki w detektywistycznych peryferiach Mrocznego Rycerza był jednym z mocniejszych atutów runu poprzedniego Jamesa.

W moim osobistym odczuciu wydaje mi się, iż całość lepiej by się prezentowała jako zupełnie oddzielna historia, a nie kolejne „Detective Comics”, gdyż pomimo miałkości bohaterów, to lektura całości była bardzo przyjemna, jednak nie wniosła do poprzedniej historii zupełnie niczego nowego. Ot taki zapychacz, jednak bardzo cenię sobie klasyczne podejście do postaci Największego Detektywa Świata.

„Dwa oblicza Two-face’a” świetnie prezentuje się od strefy wizualnej, a przynajmniej ta część, którą zajmował się Stephen Sergovia. Tak powinien wyglądać komiks o Batmanie. Kreska i kolory nadają dramatyzmu i mroku, przez co historia wydaje się dużo bardziej ekscytująca i dopracowana. Panele jego autorstwa są czytelne i dopracowane, czego nie do końca mogę powiedzieć o drugim z artystów, czyli Carmine Di Giandomenico, którego rysunki możecie podziwiać m.in. we Flashu.  Talentu odmówić mu nie można, bo prace ma na naprawdę dobrym poziomie, jednak nie pasują zupełnie do całokształtu powieści.

W ostatecznym rozrachunku jestem bardziej zadowolony, niżeli zawiedziony, gdyż otrzymałem kawał solidnej historii o Mrocznym Rycerzu, wypełnioną świetnej jakości rysunkami. Powieść ukończyłem za jednym zamachem, także coś musiało jednak sprawić, że się tak wciągnąłem. Dobrze, że to tylko jednorazowy wybryk i od następnego tomu scenariuszem zajmować się będzie Peter J. Tomasi. Zagraniczni czytelnicy są zachwyceni, dlatego z niecierpliwością czekam na kontynuację „Detective Comics”.

Artykuł „Dwa oblicza Two-face’a” – Batman Detective Comics Tom.9 [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Rebirthowy run Ligi Sprawiedliwości nie cieszy się zbyt wielkim uznaniem wśród fanów i szczerze, to w ogóle mnie to nie dziwi. Bryan Hitch to człowiek, który widać, że na pewno poczuł klimat Justice League, miał ciekawe pomysły (chociaż nie zawsze trafne), a  historie, które opowiadał, wcale nie były takie najgorsze, jednakże całości towarzyszył wielki chaos, niewykorzystany potencjał niektórych wątków aż boli, a poziom rysunków w poszczególnych tomach bywał bardzo nierówny. Mimo wszystko poprzedni tom (którego recenzję możecie przeczytać TUTAJ) dawał nadzieję na lepszą przyszłość. Czy faktycznie jest lepiej?

Jak się okazuje, Dziedzictwo, bo taki tytuł nosi ten najnowszy zeszyt zbiorczy, jest ostatnim, który wychodzi spod pióra Hitcha. Czy scenarzysta godnie zakończył swoją przygodę z tą legendarna grupą superbohaterów?

Już na samym początku chciałbym zaznaczyć, że na pewno jest to najlepszy tom ze wszystkich dostępnych. Dlaczego? Otóż tym razem otrzymujemy wyłącznie jedną, rozbudowaną historię, napisaną tylko przez Hitcha, a całość zilustrowana jest wyłącznie przez Fernando Pasarina, także wszystko jest tym razem spójne, bardziej wyrównanie. To na pewno wielki plus.

Jeżeli chodzi o samą fabułę, to tak jak wspomniałem na samym wstępie, czeka nas przygoda związana z podróżami w czasie, gdyż okazuje się, że przyszłość (dokładniej 22 lata od wydarzeń z poprzedniego tomu), to jedno wielkie pustkowie, rządzone przez tzw. Monarchinię. Co z członkami Ligi? Wszyscy nie żyją. No prawie wszyscy, bo jednego z nich spotkał dużo gorszy los… Jeżeli uważacie, że Jason Momoa w roli Aquamana to badass, to polecam wam tę historię. Niczego wam nie zdradzam, bo po co psuć wam frajdę

Jednymi z ostatnich ocalałych na ziemi okazują się dzieci naszych superbohaterów, którzy postanawiają wyruszyć na wycieczkę do przeszłości, aby zapobiec wszystkim tym tragicznym wydarzeniom, które dotknęły cały świat. Oj dzieciaki, widać, że wyczyny Barry’ego były za mało przekonujące, aby wybić wam ten pomysł z głowy. Nie uczyli was, że z osią czasu się nie igra?

Mimo, że nasi młodociani bohaterzy o dziwo zostali dość ciepło przyjęci przez młodsze wersje swoich rodziców, którzy jednak odczuwali pewien dyskomfort. W szczególności dwójka z nich, a dokładniej wyżej wymieniony Flash oraz Diana. O ile w tym pierwszym przypadku powód jest dość błahy (Co by się stało jakby Iris się dowiedziała…), tak Wonder Woman ma nieco większy kłopot. Zdradzę tylko tyle, że nie ma najlepszych relacji ze swoim dzieckiem.

Cała historia przebiega bardzo sprawnie, a nowe postaci są ciekawe, z wielkim potencjałem na wykorzystanie ich w przyszłości. W szczególności bardzo chętnie przeczytałbym jakąś historię z Jasonem i Jennifer, młodych lanternów, którzy naturalnie posiadają moc władania każdym rodzajem emocjonalnego spektrum (cool!). Mógłbym się przyczepić, że zabrakło mi dłuższej, bardziej konkretnej walki, bo w większość stanowiły krótkie, szybkie starcia. Jestem także ciekaw konsekwencji płynących ze zmian w osi czasu, gdyż ostatecznie całość wyglądała tak, jakby nic się nie stało. Liczę tylko, że kiedyś się tego dowiemy.

Najbardziej zawodzi sama końcówka, gdyż zachodzi tu sytuacja podobna do tej z poprzedniego tomu, a dokładniej historii „Tysiące drobiazgów”, gdzie całość wypadała bardzo w porządku, jednak zakończenie wydawało się jakby „wymuszone” tj. spokojnie dałoby radę rozpisać to na jeszcze jeden dodatkowy zeszyt. Tego samego uczucia doznałem przy lekturze Dziedzictwa. Mimo, że sam scenariusz nie należy zbytnio do najoryginalniejszych, to opowiadana historia naprawdę wciąga i zachęca czytelnika do wertowania kolejnych to kart komiksu. Takie spłycenie końcówki pozostawia więc pewien niedosyt.

W ostatecznym rozrachunku trzeba przyznać, że Bryan Hitch odchodzi z godnością. Miał facet potencjał i kto wie, czy jakby pisał dalej, to nie otrzymalibyśmy czegoś epickiego! W końcu Williamsonowi pisanie Flasha zaczęło wychodzić dopiero w okolicach 50 numeru, z tym zastrzeżeniem, że nikt się tego nie spodziewał, a Bryan od trzeciego tomu przejawiał na to potencjał.

Jeżeli lubicie Ligę Sprawiedliwości, jesteście ciekaw nowych postaci, które mogą mieć znaczenie w przyszłości, to szczerze zachęcam do sięgnięcia po Dziedzictwo, w szczególności, że znajomość poprzednich tomów nie jest do końca wymagana. Także jak naszłaby was kiedykolwiek chęć na lekturę, to spokojnie możecie sięgnąć po tę historię.

Ciężko byłoby mi nie pochwalić rysunków Pasarina, bo ten bardzo się postarał. Jego śliczne, bogate w szczegóły rysunki bardzo cieszą oko. Zdecydowanie widać skok jakości w stosunku do poprzednich tomów, w szczególności, że tak jak wspominałem na początku, za wszystko odpowiada jeden człowiek.

Mimo niesatysfakcjonującego zakończenia, to jestem bardzo zadowolony po lekturze całości. Nie jest to na pewno historia, o której będzie się mówiło przez lata, nie jest to nic rewolucyjnego, oj nie. Jednak Bryan pod sam koniec swojej przygody z Justice League pozostawił w uniwersum coś z wielkim potencjałem na przyszłość, czyli ciekawych bohaterów, którzy z łatwością zdobyli moją sympatię i zapewne nie tylko moją. Oby któryś ze scenarzystów DC jakkolwiek ich kiedyś jeszcze wykorzystał! Teraz tylko pytanie, czy Egmont zdecyduje się na wydanie kontynuacji przygód Ligi sprawiedliwości.

Tytuł oryginalny: Justice League vol. 5 Legacy
Scenariusz: Bryan Hitch
Rysunki: Fernando Pasarin
Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
Wydawca: Egmont 2019
Liczba stron: 132

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

Artykuł Dziedzictwo! recenzja 5 tomu Ligi Sprawiedliwości. pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Podczas gdy większość osób zapytanych o Zieloną Latarnie szybko może podać Sinestra jako pierwszego złoczyńcę, to właśnie Volthoom stał się bardziej znaczącym członkiem mitologii Latarni, mało tego! Najważniejszą postacią w historii Lanterów. Niegdyś będąc człowiekiem z  alternatywnej Ziemi (a mowa tu o Ziemi–15), Volthoom uciekł do Mulitiversu, korzystając z międzywymiarowego przejścia, aby znaleźć sposób na ocalenie swojego świata. Podczas wyskoku na Ziemię-0 10 miliardów lat temu poznał Maltuzjanów – kosmiczną rasę, która pewnego dnia stała się Strażnikami Wszechświata. Gdy ci poświęcili swoje emocje, Volthoom otrzymał pierwszy pierścień mocy. Antagonista ten został jednak sam z tak wielką mocą i dopiero później, gdy poznał się z samotnikiem Ramim, zaczął zasilać moc pierścienia przez Widmo Emocjonalne. Takie połączenie spowodowało, że stał się on bardzo niestabilny. Rami po dowiedzeniu się, że Volrhoom zniszczył Ziemię-15, by ją ratować, próbował zmusić go do oddania pierścienia. Niestety jego moce na wskutek niestabilności zaczęły rosnąć. Czerwonym Światło Gniewu spowodował śmierć tysiąca Strażników. Zdrada ta ujawniła prawdziwe oblicze Volthooma, który stał się poważnym zagrożeniem dla całego wszechświata. Widząc to, Rami zniszczył wierzę nawigującą Strażników, by stworzyć nową broń przeciwko zdrajcy. Tak powstało siedem pierwszych Zielonych Pierścieni zaprojektowanych w taki sposób, aby mogły być używane tylko przez tych, którzy potrafią przezwyciężyć strach. Twórca wysłał siedem pierścieni we wszechświat jako międzygalaktyczne wezwanie o pomoc. Pierścienie znalazły drogę do właściwych osób, które stały się pierwszymi Zielonymi Latarniami, z których każda była związana z dzisiejszym wszechświatem DC. Były to mianowicie: Alitha z Galaticii (starożytny wojownik z Trzeciego Świata), Z’Kran Z’Rann (Biały Marsjanin z Marsa), Tyran’r z Tamaranu (rodzimej planety Starfire), Kaja Dox z Colu (przodek Mózgu), Calleen z Alstair (przyszłego domy Ligi Sprawiedliwych oraz złoczyńcy Hyathisa) oraz Jan-Al  z Krypotonu.

Artykuł Zdradzamy tajemnice pierścieni Zielonej Latarni! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

To teraz przejdźmy do tematu. Pierwszym bohaterem, którego wybrałem i jest jednym z moich ulubionych, jest cichy strażnik i czujny obrońca Gotham – Batman.

Może zacznijmy od jego początków. Batman po raz pierwszy pojawił się w 1939 roku w #27 numerze Detective Comics, który później stał się inspiracją do stworzenia osobnego komiksu Batman #1 w 1940 roku.

W Detective Comics #27 dowiadujemy się o tym że w mieście Gotham jest strażnik nazywany Człowiekiem-nietoperzem, widzimy też że pod maską kryje się multimilioner Bruce Wayne, lecz nie ma tam mowy jak stał się on mścicielem, aż do numeru #33, w którym to mamy okazję spojrzeć w przeszłość. Jak się okazuje historia Mrocznego Rycerza rozpoczyna się pewnej pamiętnej nocy, gdy Bruce i jego rodzice – Thomas i Martha Wayne wracają z filmu do domu. Zostają zatrzymani przez złodzieja, który postanawia zabić parę bogaczy na oczach małego chłopca.

W następstwie tego młody Bruce poprzysiągł, że poświęci resztę dni swojego życia tocząc wojnę z przestępczością, by zemścić się za śmierć rodziców. Przez kolejne lata ćwiczył swój umysł oraz ciało, by przygotować się do misji, którą sobie wyznaczył.

Gdy już czuł się gotowy musiał wymyślić symbol, który siałby strach w sercach jego wrogów. W momencie, gdy o tym rozmyślał przez otwarte okno wleciał nietoperz, który stał się inspiracją do kreacji kostiumu i znaku.

Przez lata młody Batman współpracował z porucznikiem policji Jamesem Gordonem, swoim lojalnym lokajem – Alfredem oraz wiernym pomocnikiem – Robinem, który również w dzieciństwie został tragicznie osierocony. Po latach Bruce w końcu odkrywa, że za zabójstwem jego rodziców stoi szef małej grupki przestępczej – Joe Chill. Postanawia się z nim spotkać, ujawnia mu że Batman to Bruce Wayne i mówi że to on zabił jego rodziców. Nie krzywdzi przestępcy, ale przypomina, że będzie obserwował każdy jego ruch i gdy tylko będzie on niezgodny z prawem, zjawi się, by go zaaresztować.

Przerażony Chill próbuje zwołać do pomocy swoich wspólników, lecz gdy tylko mówi im o tym, że był człowiekiem, który zabił rodziców Batmana, zostaje przez nich zamordowany. Powodem zabójstwa było to, że złoczyńcy zaczęli obwiniać go o bycie głównym powodem dla którego Wayne stał się mścicielem i walczył z przestępczością. Śmierć człowieka, który zniszczył jego życie zamyka w pewien rozdział, lecz ten nadal jest zdeterminowany, by walczyć z przestępczością. Wkrótce w Gotham zaczyna pojawiać się coraz więcej czarnych charakterów i psychopatów, takich jak Joker, który stał się zaciekłym wrogiem Batmana.

Batman wielokrotnie ratował Gotham od Jokera oraz złoczyńców takich jak: Ra’s al Ghul, The Riddler, Two Face.

Ale ponosił też porażki, np. złamanie kręgosłupa, które zafundował mu Bane czy śmierć drugiego Robina(tak, to dokładnie ten Robin – Jason Todd, którego zbroja pojawia się w filmie Batman v. Superman). Aczkolwiek mimo porażek czy oporu jaki stawia mu świat Bruce nigdy nie poddaje się w walce ze złem.

Przez lata było wiele wyobrażeń Batmana, zaczynając od detektywa tropiącego człowieka winnego za śmierć jego rodziców, po bezwzględnego mściciela, który chce zniszczyć przestępczość, by już nigdy nie doprowadzić do takiej sytuacji, jaka spotkała jego, gdy był dzieckiem.

Komiksy warte przeczytania? To chyba dość głupie pytanie bo wszystkie warto chociażby przejrzeć, jeżeli chodzi o kreskę to najbardziej widowiskowe będą te z New 52, lecz warto też poznać starsze wizerunki Batmana, a w internecie naprawdę można znaleźć nawet te najstarsze. Filmy podobały mi się wszystkie, szczególnie ten z 1989 roku oraz kreacja Batmana, którą stworzył Ben Affleck w filmie Batman v. Superman. Polecam także sprawdzić animacje wydawane przez DC – np. Batman: Gotham Night, Batman: Bad Blood.

Mógłbym się dalej rozpisywać, opisywać przygody, lecz poprzestanę na tym i dam Wam możliwość zapoznania się z Mrocznym Rycerzem samemu. Wszelkie pytania kierujcie do mnie w komentarzach, chętnie odpowiem, gdy tylko moja wiedza mi na to pozwoli. Podawajcie też propozycje bohaterów, których początki chcielibyście poznać. Dziękuję za poświęcony czas i zapraszam na kolejne artykuły z serii. Do zobaczenia!

Artykuł [Bohaterowie: Geneza] #1: Batman pochodzi z serwisu FLARROW.pl.