Eloise, zdeklarowana maniaczka Bożego Narodzenia, nie może się już doczekać Świąt. Nie rozstaje się z playlistą z piosenkami Michaela Bublé i organizuje szkolne jasełka. Jej świątecznego entuzjazmu nie jest w stanie ostudzić przystojny sąsiad Jamie, który zachowuje się jak Grinch.

Niereformowalna pracoholiczka Cara – bliźniaczka Eloise – ma na Święta zupełnie inne plany. Zamierza intensywnie pracować, a także dowiedzieć się, jaki sekret skrywa przed nią jej chłopak George – pozornie bez skazy.

Kup książkę już teraz!

Siostry do niedawna były sobie bardzo bliskie, ale odkąd Cara przeprowadziła się do Londynu, wszystko się zmieniło. Eloise nie daje jednak za wygraną. Zapowiada się białe Boże Narodzenie – więc wyglądną na to, że Cara – przy małej pomocy swojej siostry – nie zdoła się oprzeć magii tych cudownych chwil… Czy aby na pewno?

Wydawnictwo książki: Wydawnictwo Insignis

Artykuł [Zapowiedź]: Bez ciebie to nie Święta – Beth Reekles pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Niestety nie jest on dostępny w Europie, gdyż film został ustawiony wyłącznie na rynek amerykański. W związku z tym jest notorycznie usuwany na YouTubie. Może się okazać że zamieszczony poniżej link nie będzie działał. W takim wypadku prosiłbym o napisanie w komentarzu na naszym Facebooku, albo w wiadomości prywatnej.

Tymczasem łapcie Trailer, a w nim między innymi Aqualad i Deathstroke.

Zapasowy:

https://www.youtube.com/watch?v=Qofev0x_wJo

Artykuł [Zobacz]: Trailer do drugiego sezonu Titans! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Pomimo tego, że sam tom zatytułowany jest “Powrót Kida Flasha” (proszę, nie spolszczajcie w ten sposób), tak temu wątkowi, jak i samemu speedsterowi, poświęcono niewiele miejsca. Jest to jedynie zaczątek całej historii, która później rozdziela się na kilka rozgałęzień. Centrum wszystkiego są natomiast emocje towarzyszące bohaterom, od miłości, po zazdrość i gniew. Jak we wcześniejszych dwóch tomach część członków drużyny pogodziła się z tym, kim są, uświadomili sobie, gdzie jest ich miejsce na świecie, tak teraz problem natury egzystencjalnej dotyka Starfire i Beast Boya. 

Rozterką pierwszej z tej dwójki poświęcono tylko jeden rozdział, ale był świetny pod względem zarysu fabularnego. Pozwalał on rzucić okiem na pewien element kultury Tamaranu, rodzinnej planety Starfire, jak i na wrogi jej gatunek, który za cel nadrzędny stawiał sobie eksperymentowanie na Tamaranach. Pamiętajcie tylko, wiek dla niej jest naprawdę drażliwą kwestią. 

Natomiast co się tyczy zielonego chłopaczka – cały tom powinien być zatytułowany “Piękna i Bestia”, jeżeli za prawa autorskie nikt by nie ścigał autorów. Spowodowane jest to tym, że tak naprawdę większa część komiksu jest poświęcona właśnie Beast Boyowi, który czuje, że zupełnie nie pasuje do drużyny Tytanów, jako jedyny nie ma domu, do którego mógłby się udać w sytuacji, gdy ich siedziba przestanie istnieć, odczuwa całkowity brak zrozumienia. Najlepszą opcją wydaje mu się ucieczka w krainę fantazji, w miejsce, gdzie każdy jest odmieńcem i nie pasuje do społeczeństwa. Z odrobiną kontroli umysłu. Tak pokrótce można opisać połowę historii zawartej w “Powrocie Kida Flasha”. 

Poza samymi głównymi bohaterami pojawiają się też gościnnie herosi znani z innych serii, dostają oni niewiele miejsca, acz Emiko odznaczyła się w interesujący sposób na kartach komiksu, gdzie wystąpienie Green Arrow było tylko dodatkiem – w końcu musiał zająć przynajmniej jeden kadr, kiedy jego siostra bierze udział w jakiejś większej akcji. 

Ciężko natomiast jednoznacznie powiedzieć coś o złoczyńcach, był Onomatopeja, który miał niewielki epizod, byli kosmici. Jednak to tylko niewielki fragment całości. Czytelnik bez wątpienia domyśli się kto będzie “głównym złym”, którego nie można usprawiedliwiać, a jednak… Można poczuć do tej postaci pewną dozę sympatii? Chyba będzie to odpowiednie słowo. Zagubiona istota, która chcąc dobra, czyniła zło. Jednak niezaprzeczalny jest fakt, że sam środek, który wykorzystywała do celu, kontrola umysłów, był czymś nieakceptowalnym. No i było nawiązanie do Piotrusia Pana! Nibylandia, chociaż pozornie mogła wydawać się czymś dobrym, po chwili zastanowienia i zbliżając się do końca historii, wykreowana została bardziej na wzór antyutopii. Jednak czy nie każdy miał chwilę, w której chciałby jednak pozostać dzieckiem? 

Fabularnie Benjamin Percy zrobił świetną robotę. Czytając, było widać, że maczał palce również przy „Green Arrow”. Romans wyważony, wrzucony tam, gdzie być powinien, delikatnie, nienachalnie. Beast Boy to dalej Beast Boy, którego wszyscy mogą znać z kreskówki, chociaż tutaj był bliższy każdemu z nas – nie był niepoprawnym śmieszkiem, przynajmniej nie przez cały czas. Pozostali bohaterowie – byli sobą, a Aqualad nie przodował w idiotycznej, nachalnej propagandzie (o czym wspomniałem w recenzji poprzedniego tomu). Scenariuszowy epizod zaliczył Marva Wolfman, współautor Starfire, który odpowiada za wcześniej wspomniany jeden rozdział poświęcony właśnie tej postaci, w którymś z powyższych akapitów wspomniałem, co o nim myślę, więc tylko dodam – no cóż, wyszła na obrażoną gwiazdeczkę, która zawsze musi być w centrum uwagi, a plany każdego muszą obejmować też ją, chociaż ostatecznie wyszła na prostą. 

Warstwa wizualna stoi na wysokim poziomie, chociaż czasami odnosiłem wrażenie, że największą uwagę jednak poświęcano Zmiennokształtnemu, ale to może przez to, że statystycznie to on miał najwięcej miejsca przeznaczonego tylko i wyłącznie dla niego. Walka Goliatha z GoliathBeastem, chociaż zajmująca może z cztery kadry, była piękna. Jon Snow mógłby się uczyć walki na bestiach, może walka z Nocnym Królem inaczej by się skończyła dla jego smoka. Khoi Pham i Scot Eaton – zróbcie jakiś poradnik smoczych walk! 

Kończąc krótko: Myśleliście kiedyś, że zupełnie nie pasujecie do miejsca, w którym jesteście? Myśleliście, że powinniście zniknąć / uciec / wyjechać w Bieszczady? Może to być dla was świetna lektura. Nie spotkały was takie myśli? Również polecam, z samej miłości, jaką darzyć można Nastoletnich Tytanów. No i gdyby nie to, że dziwnie byłoby mi skanować jedną z okładek to fapfolder, którego oczywiście nie mam, zostałby uzupełniony o jedną ze Starfire. 

Artykuł [Recenzja]: „Powrót Kida Flasha” czyli problemy wieku nastoletniego! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Drugi tom Nastoletnich Tytanów skupia się właśnie na wspomnianym wyżej Jacksonie, znanemu jako Aqualad (W rodzimej wersji Young Justice był nazywany wodnikiem), który stara się poznać prawdziwego siebie i wykorzystać swoje moce, by nieść pomoc innym, by być docenionym. Oczywiście w całej historii nie brakuje elementów humorystycznych, o które dba Bestia będący fanem portali społecznościowych i rozgłosu w mediach. Głównymi przeciwnikami są znani fanom DC wodni przeciwnicy, a tym “głównym złym” jest Black Manta, który chce zdobyć artefakt pozwalający na nieograniczoną władzę nad wszelkiego rodzaju wodami. Oczywiście, młodych to rola, by temu zapobiec. 

Tylko jak prezentuje się sam komiks? Ogólnie pozytywnie, chociaż nie obyło się bez wad. Słyszałem opinie, że Aqualad w papierowym wydaniu jest w cholerę irytującym bohaterem i… nie był aż tak irytujący, jak się spodziewałem, chociaż na siłę zaznaczanie jego homoseksualizmu było nieco męczące… Rzeczywiście informacja “jestem gejem” była wciskana wręcz nachalnie i chyba w każdym z zeszytów tego typu słowa padały. Mimo całej mojej tolerancyjności, była to w moim mniemaniu spora wada. Rzucić raz czy dwa, by jego orientacja była zaznaczona, spoko. Zaznaczanie tego przy byle okazji jest już nachalne. 

Druga wada – akcja nie jest ciągła, a oznacza to tyle, że między zeszytami (pierwszym, a pozostałymi) jest pewna fabularna dziura, gdyż pomiędzy nimi odbywał się crossoverowy event Tytanów i Nastoletnich Tytanów, więc może pojawić się pewna niejasność, która może wpływać na odbiór całości. Odrobinę wrażenie poprawia streszczenie tego wydarzenia i jego wpływu na drugi tom, które zamieszczone jest tuż przed stronami pierwszego zeszytu. 

Zalety? Przyjemnie prowadzona akcja i wcześniej wspomniane elementy humorystyczne, w których przoduje Bestia, ale też swoje role mają pozostali członkowie drużyny, acz bardziej zespołowo niżeli jako indywidualności. Zgrabnie zrobiony origin Aqualada i jego droga do poznania prawdziwego potencjału posiadanych mocy. Widać tutaj, że za scenariusz odpowiadał Benjamin Percy, który także trzymał dłoń na Green Arrow, chociaż tutaj obyło się bez spisków, zaskakujących zwrotów fabularnych. Historia była prosta, niewymagająca, ale pozwalająca się zrelaksować.  

Chociaż walki mogłyby być… lepsze? Były krótkie, niewymagające, chociażby przyjrzenia co się zadziało na kartach. Ot, wszystko działo się szybko i w ostatecznym rozrachunku przychodziło bohaterom zbyt prosto. Okej, znalazła się więc trzecia wada. Jednak ciągle całość jest na plus. 

Co do rysunków ich poziom jest równy, na co zwykle staram się zwracać uwagę, kiedy przy jednym tomie pracuje większa liczba rysowników, czy też jeden lubiący mieć spadki jakości, tak tutaj ilustratorów było dwóch: Khoi Pham i Pop Mhan, wykonali oni naprawdę solidną pracę, a ich rysunki mogą się podobać. Na pewno część rysunkowa prędzej zachęci do zagłębienia się w treść pisaną, niżeli odwrotnie. 

Na zakończenie dodam jedynie od siebie, że z czystym sumieniem mogę Nastoletnich Tytanów polecić, zwłaszcza osobom, które mają sentyment do kreskówki emitowanej niegdyś na Cartoon Network. Bestia jest, prawie że identyczny jak jego ekranowy odpowiednik, chociaż fakt faktem – pozostali bohaterowie się różnią, ale go chyba każdy kochał. Tak? No i jest to przede wszystkim niewymagająca lektura, która pozwala na chwilę relaksu. 

Artykuł „Wejście Aqualada” – Recenzja drugiego tomu Nastoletnich Tytanów pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Anna Diop, grająca Starfire, zapytana o to, czy moglibyśmy spodziewać się w przyszłości jednego z komiksowych strojów Gwiazdki, bez zawahania odparła „tak”.

„Jak tylko go włożyłam, wszyscy byli zachwyceni.” – powiedziała – „To niesamowite, ponieważ dla wielu osób znaczy to tak wiele, ale wiecie, to historia postaci, trzeba czasu, żeby doprowadzić te postacie do stanu, w jakim wszyscy je znają. Mam nadzieję, że fani będą cierpliwi i będą się dobrze bawić.” 

Możemy z tego wywnioskować, że zobaczymy w przyszłości, może nawet w pierwszym sezonie, prawdziwą Starfire. Oby, ale żeby się o tym przekonać, musimy poczekać na premierę, która będzie 12 października!

Artykuł „Titans” – Starfire dostanie komiksowy kostium! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Ogłoszone zostało także, że „Titans” pojawi się na platformie 12 października. Pierwszy sezon składa się z 12 odcinków, które będą się pojawiać co tydzień. Niestety, dostęp do platformy można zakupić tylko na terenie Ameryki.

Zobaczcie również nowe zdjęcia obsady bohaterów serialu Titans:

Artykuł Poznaliśmy daty premier serialu Titans i platformy DC Universe! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Titans? Brzmi znajomo prawda? Większość z was prawdopodobnie kojarzy animowaną serię Teen Titans, która swojego czasu była emitowana na Cartoon Network. Młodzi tytani są czymś w rodzaju nastoletniej wersji Ligi Sprawiedliwych, którzy mierzą się z wcale nie tak małymi niebezpieczeństwami.

Artykuł ten chciałbym skierować do ludzi, którzy nie mają zbyt wielkiej styczności z komiksem, a są ciekawi tego o czym może być nadchodzący serial zatytułowany Titans, który zadebiutuje razem z nadchodzącym 3 sezonem Young Justice, na najnowszej platformie internetowej DC.

O ile komiksowych młodych tytanów było mnóstwo, tak z wyżej wspomnianego serialu animowanego powinniście kojarzyć Robina – pomagiera Batmana, Starfire – Księżniczkę z kosmosu, której planeta została zniszczona, Beast Boya – nadczłowieka z możliwością mutacji w jakiekolwiek zwierzę zechce, Cyborga – Pół-człowieka, Pół-cyborga i Raven – Córkę demona i ludzkiej kobiety, która obdarzona jest nienaturalnymi mocami.

Kim są więc Titansi? Chyba nie trudno się domyślić prawda? Młodzi tytani to już nie takie dzieciaki, więc musieli lekko zmodyfikować nazwę. Pierwszy raz mogliśmy ujrzeć tą grupę w 1998 roku w zeszycie JLA/Titans #1. Od tamtej pory Titansi pojawili się zaledwie kilka razy. Dopiero od zaledwie dwóch lat zaczęto skupiać na nich większą uwagę, czyli od momentu wydania mini-serii Titans Hunt, której akcja rozgrywa się pomiędzy wydarzeniami z new52 i Rebirth.  Każdy kto uważnie śledzi komiksy spod szyldu DC to wie że teoretycznie w New52 mieliśmy tylko jedną generację młodych tytanów (O której osobiście chciałbym zapomnieć, że powstała…Z resztą jak dużą część New52). Jednakże to właśnie w Titans Hunt dowiadujemy się, że to nie do końca prawda. Jak się okazuje – Ktoś postanowił zabawić i wymazał naszą grupę tytanów z istnienia. Wszyscy o nich zapomnieli, w tym oni sami. Ale jaja co?

Oni sami zaczęli mieć przebłyski wspomnień, których w teorii nie powinni mieć, bo w końcu niby nie istnieli. To spowodowało ich ponowne spotkanie i uformowanie grupy, która zwie się właśnie Titans. W chwili obecnej tytani urzędują w Manhattanie (Co swoją drogą jest wynikiem błędnie odebranej wiadomości przez tytanów, ale jeszcze o tym nie wiedzą – pogmatwane to wszystko), właśnie skończyli walczyć z Psimonem i spółką, a teraz ‘odwiedził’ ich stary znajomy (Podpowiedź: Widzieliśmy go w kreskówce o młodych tytanach, a także jest ulubieńcem dużej części fanów serialu Arrow).

W trakcie wydarzeń Titansi napotykają kilka bohaterów, którzy pamiętają wydarzenia z oryginalnej osi czasu, oraz tak samo jak oni starają się dowiedzieć co dokładnie się wydarzyło i kto zabrał im 10 lat z życia.

Tak w skrócie wyglądają wydarzenia w Rebirthowym Titans. Czy możemy spodziewać się tego samego w nadchodzącym serialu? Wątpię, w szczególności że po części znana jest nam lista bohaterów, którzy będą częścią zespołu tytanów.

Wiadomo, że teamem będzie dowodził (Uwaga niespodzianka!!!) Dick Grayson, jednak w serialu wciąż będzie Robinem, a jego historia będzie inspirowana zeszytem o Nightwingu z lat 90-tych, co wskazuje że w trakcie wydarzeń w serialu dość szybko pozbędzie się poprzedniego kryptonimu.

Czym byłby team bez super-hakera? Barbara Gordon, znana szerszej publiczności jako Batgirl lub Oracle, będzie kolejnym członkiem zespołu. Mimo, że Babs nigdy nie była częścią młodych tytanów to nie da się ukryć, że jej niesamowite umiejętności na pewno przydadzą się w teamie. No i mamy już także wskazówkę na pierwszy wątek miłosny. Ahh ta słabość Graysona do rudowłosych.

Jastrząb i Gołąb! (Hawk i Dove) Tą dwójkę pewnie kojarzy tylko część z was. Jak wiecie – przez lata mogliśmy ujrzeć różne wersje tego duetu. W serialu będziemy mieli do czynienia z Hankiem i Dawn. W komiksach Hawk i Dove zostali obdarzeni mocami przez samych władców chaosu i porządku. Wiadomo również, że w show będą pełnić rolę ‘romantycznej parki’. Cóż – to już kolejna!

Pełna mroku i tajemnic Raven odbudowała skład młodych tytanów w celu uzyskania pomocy w walce z jej ojczulkiem. Wielką i piekielną bestią (a raczej demonem). Na chwilę obecną nie jest znana jej rola w serialu, jednak nie mogę zaprzeczyć, że nie mogę się doczekać by zobaczyć ją na ekranie.

I na samym końcu wywołująca ostatnimi czasy pewne kontrowersje, jednak na pewno lubiana przez męską część odbiorców – Starfire – będzie kolejnym członkiem zespołu. W komiksie ostatnimi czasy trzymała się blisko Jasona Todda i Roya Harpera. W rebirth powróciła do młodych tytanów. Piękna rudowłosa to kolejna słabość Dicka Graysona – Czyżby szykowała się walka między Babs a Starfire o względy panicza Graysona?

Geoff Johns, który będzie scenarzystą serialu, zdradził również że miejsce na planie znajdzie się także dla Beast Boya! Tego to już całkowicie nie mogę się doczekać, by ujrzeć go w akcji. Oby tylko tego nie spartolono!

Ale zaraz? Gdzie Cyborg? Gdzie Kid Flash? Wonder Girl, Arsenal, Tempest? Miejmy nadzieje, że chociaż część z nich pojawi się w serialu. Nieobecność Arsenala i Kid Flasha może być wyjaśniona faktem, że jeden był częścią wydawanego przez CW Arrow, a drugi występuje w Flashu. Chociaż nie ukrywam, że byłaby to świetna okazja by przedstawić widzom telewizyjnym Rudego Westa, w teamie przydałby się ktoś z humorkiem Wally’ego.

No i przydałby się ktoś kto regularnie miesza z osią czasu, przecież jesteśmy do tego przyzwyczajeni

Cóż – Szczegółów na razie mało, jednakże z niecierpliwością czekam na więcej. Osobiście wierzę, że będzie to hit! A każdemu z was polecam zapoznanie się z komiksową historią tytanów oraz na nostalgiczny seans kreskówkowych Młodych Tytanów

Artykuł Titans – Co nieco o nadchodzącej produkcji TNT! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Pierwszy raz postać ta pojawiła się w 1980 roku w 26 zeszycie komiksu DC Comics Presents, lecz my skupimy się na historii przedstawionej nam w czasach New 52.

Przenieśmy się na planetę Tamaran, dokładniej do stolicy. Żyła tam Koriand’r, najmłodsza córka z Pierwszego Domu Tamaran. Uwielbiała spędzać czas ze swoją siostrą – Komand’r oglądając spadające gwiazdy. Marzyła o tym, by jej siostra została królową i by w przyszłości mogła jej lojalnie służyć.

Lecz sny i marzenia są tylko dla dzieci, ponieważ pokój nie trwał zbyt długo, a rzeczywistość jest zbyt okrutną panią, by pozwolić na życie w sielance. Planeta została zaatakowana przez najeźdźców z kosmosu, który chcieli zniewolenia Tamarańczyków, chociaż ci byli bardzo pokojowym narodem, dawno temu porzucili drogę wojowników i teraz chcą żyć w pokoju. Pierwsze co zobaczyła po przybyciu do stolicy była śmierć jej rodziców, którzy brali udział w zebraniu rady.

Wkrótce córki, którym należała się władza zostały schwytane, a na młodszej przeprowadzano różne eksperymenty, by sprawdzić ile jest w stanie wytrzymać ten lud. Po kilku miesiącach władze nad tronem obejmuje Komand’r, a cała jej siła, serce, wola walki zostały odebrane, ponieważ aby uratować swój lud musiała skazać swoją młodszą siostrzyczkę – Koriand’r – na banicję. Ponieważ była ona nadzieją innych na wolność, nadzieją na odzyskanie sił przez Komand’r. Młoda Tamaranka czuła się zdradzona przez siostrę i tak było, została zdradzona, starsza nie chciała walczyć, nie chciała umrzeć.

Koriand’r ostała wywieziona na planetę Takron, gdzie wróżono jej, że przetrwa co najwyżej jedną noc, ale zrobiła to… przetrwała. Tę pierwszą noc, jak i wiele kolejnych. Ponieważ nawet w najbardziej zimne, w najbardziej samotne noce, ogrzewał ją ogień jej nienawiści.

Każdego dnia, który przemijał w osamotnieniu, czuła coraz większy ogień nienawiści rosnący w niej, aż do dnia, w którym nie wytrzymała i stało się coś, co ją zaskoczyło. Chcąc uderzyć pięścią, promienie wystrzeliły z jej dłoni. Nie wiedziała tylko, czy to efekt eksperymentów, które na niej przeprowadzono lata temu, czy to ukryty gen, który odblokował się pod wpływem furii naturalnie urodzonej wojowniczki (tak, lud Tamaran posiadał takie umiejętności, umieli także latać, szybko uczyli się języków, mieli super-siłę, byli naturalnymi wojownikami).

Znów dla księżniczki zaczął się horror. Przez to, że się ujawniła zaczęto przeprowadzać na niej kolejne eksperymenty, by wyzwolić w niej to samo, co pokazała wcześniej, lecz bez skutku, choć sama wiedziała, że coś zmieniło się w niej na zawsze. Obudziło się coś pierwotnego.

Po tym wszystkim stała się wrakiem, przechodząc z laboratoriów przez obozy pracy po fabryki. Uzależniła się od specyfiku, który podawano jej w laboratorium, była prostym niewolnikiem na sprzedaż, więc została sprzedana. Cały czas utrzymywali ją odurzoną jakimiś środkami przebywając na statku niewolniczym S.S. Starfire. Tam spotkała Orna, jednego z podwładnych mistrzów Cytadeli, którzy napadli na jej rodzinną planetę. Ale dostrzegła w nim dobro, miłość i lojalność, ponieważ dbał o jednego ze swoich przyjaciół, ryzykując życie (przemycał mu jedzenie pod pokład, gdy ten wycieńczony leżał i nie mógł sam go zdobywać). Niedługo później dołączyła do nich, Orn potajemnie uczył ją sztuk walki oraz zwalczyła uzależnienie do narkotyku, dzięki któremu była posłuszna swoim oprawcom.

Pewnego dnia porzuciła wszelki strach i rzuciła się na wiatr, jej geny działały właściwie, potrafiła latać, wtedy poczuła że może być wolna, potrafiła latać i miała siłę, by pokonać oprawców. Swoje wszelkie nadzieje położyła w swoim bogu, do którego już dawno się nie modliła.

Mijały tygodnie, obmyślili plan, przemycili broń, swoją postawą zainspirowała innych niewolników i zrzucili pęta niewoli.

I po tym wszystkim wzniosła się ponad swoich wyznawców, tych, którzy jej zawierzyli i dzięki temu wygrali. Odlatywała z poczuciem, że kiedyś uwolni swój lud. Ale najpierw przeżyje wiele przygód przemierzając całą galaktykę, znana jako Starfire!

Dzięki za uwagę! Do usłyszenia kolejnym razem! Cya!

Artykuł [Bohaterowie: Geneza] #4: Starfire pochodzi z serwisu FLARROW.pl.