Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

W “Na granicy” Logan staje na cienkiej linii dzielącej jego dziką naturę z człowieczeństwem. Opuszcza X-Menów by zaznać spokoju, a także wykorzystać swoją obecność w nowej linii czasowej do ochrony dziewczynki, która w znanej mu rzeczywistości, już jako dorosła kobieta, była jego żoną. Jednak Wolverine nigdy nie może pozwolić sobie na spokojne życie, które szybko zostaje zaburzone przez przybycie cybernetycznie zmodyfikowanych morderców – Reavers, którym przewodzi jego dawna ukochana. Czy stara miłość zabije przyszłą?

Tego się dowiecie czytając trzeci tom “Staruszka Logana”. Jednak co można powiedzieć o tej lekturze pomijając tak skrócony opis fabuły? Zacznę od wady, dla wielu mogącej nie być wadą, a dla mnie jest to rzecz dosyć istotna. O co się rozchodzi? Brakuje jakiegokolwiek wyjaśnienia tego, co się działo między tomem drugim, a trzecim. Oczywiście, zapewne czytając Extraordinary X-Men można by wypełnić pustkę fabularną, acz osobiście do tej serii mnie nie ciągnie, więc ją sobie odpuściłem z nadzieją, że wszelkie istotne informacje zostaną przystępnie streszczone jak to miało miejsce, chociażby w jednym z tomów Teen Titans. Z powodu dziury fabularnej sam wstęp do tego czytadła jest odrobinę niejasny – końcem poprzedniego tomu dołącza do X-Menów, początkiem tego ich opuszcza, to tyle. Streszczona została natomiast “Strefa Wojny” i “Berserk”, czyli poprzednie tomy tej serii. Acz jest to jedynie początkowy niesmak, pozostałe zeszyty są dużo bardziej wdzięczne.

Moment, w którym Wolverine poznaje Maureen został zrealizowany naprawdę wspaniale, na co niewątpliwy wpływ ma zestawienie dwóch wersji tego wydarzenia – linii czasowej, w której była dorosłą kobietą, a więc okres, kiedy stała się ona ukochaną Logana, a także w obecnej linii czasowej, gdzie jako mała dziewczynka stała się jego przyjaciółką, a on jej obrońcą. Właśnie spotykając małą dziewczynkę, zdaje się, że odnalazł swoje miejsce na ziemi. Miejsce, do którego przynależy.

Sceny walk także zostały nienagannie przeprowadzone, jednocześnie ukazując kto z Reavers jest jedynie pionkiem, a kto rzeczywistym przeciwnikiem, który z Wolverinem ma także osobiste porachunki. Do brutalności Logan zdążył już wszystkich przyzwyczaić, a więc też nie ma co się nad tym więcej rozwodzić – jest krew, kończyny (o ile tak można mówić o karabinach zamiast rąk) latają.

Nie zdradzę jednak, czym kończy się główna fabuła komiksu, gdyż ten moment uśmiechu na twarzy wolę pozostawić pod lekką osłoną tajemnicy. Jednak skoro użyłem określenia “główna fabuła”, to też musi dziać się coś pobocznego, tak? W tym tomie znajduje się również bonusowy, wręcz historyczny, zeszyt. Uncanny X-Men #205 z 1981! Przybliża on sam proces przemiany Yuriko w cyborga-mordercę, a także ukazuje Logana dzikiego jak za jego początków, gdzie instynkt jest jedyną rzeczą, która go prowadzi. No i nie brakuje dalszych starć z Reavers!

Za scenariusz odpowiada Jeff Lemire, który zgrabnie poprowadził całą historię, odpowiednio dozując i zamieszczając odpowiednie akcenty emocjonalne. Wiele emocji miało swoje miejsce w całej historii, jednak rzadko nakładając się na siebie, przynajmniej w moim odczuciu. Jeżeli ktoś jest przyzwyczajony do marvelowego humoru, może być zawiedziony – tu go po prostu nie ma, co jednak dobrze wpływa na całokształt przedstawionej historii, na żarciki nie było tu miejsca.

Warstwa artystyczna była w rękach Andrei Sorrentino, który ponownie stanął na wysokości zadania – ponownie, gdyż był on także rysownikiem i we wcześniejszych przygodach Staruszka Logana, więc też raczej nie mam co pisać kolejny raz tego samego, jednak MUSZĘ zaznaczyć, że pewną rozkładówkę chciałbym dostać w większym formacie i zamieścić jako plakat na ścianie bądź zamieścić na tapecie laptopa. Olbrzymia czaszka Logana, z której wręcz wysypują się czaszki X-Menów – złoto.

Całość zasługuje na polecenie, zwłaszcza jak czytało się poprzednie tomy, jednak by zachować całość fabularną jednak zalecałbym chwycić też po Extraordinary X-Men, których obowiązkowo muszę nadrobić – no jednak chcę wiedzieć co się działo po tym, jak Logan spotkał X-Menów na końcu “Berserka”. 

Artykuł Stać się chaosem! Staruszek Logan: Na granicy! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Pewien zarys historii może być wam znany z recenzji poprzedniego tomu, którą napisał dla was Adrian, tak więc przejdę już konkretnie do “Berserka”.  Wolverine, nie wiedząc dlaczego, zostaje przeniesiony do czasów przed tym, jak wszystko się zepsuło, a za cel obiera wymordowanie osób odpowiedzialnych, za wymarcie superbohaterów. Od płotek, które na jałowym pustkowiu były upierdliwymi watażkami, po zdecydowanie większy kaliber: Red Skulla czy nawet samego Bruce’a Bannera – Hulka, którego dzieci mają mieć olbrzymi wpływ na przyszłość. 

Jak wcześniejsze zeszyty poświęcały dużą uwagę psychice Rosomaka, tak drugi tom, jak jego nazwa wskazuje, skupił się na zwierzęcej żądzy krwi Wolverina, żądzy przesłaniającej zdrowy rozsądek, a zaburzone postrzeganie i wyszukiwanie wszędzie obecności Mysterio, kierowało bohatera, by skierował swoje pazury przeciwko towarzyszom. Kto ryzykował bycie nadzianym na szpon? Hawkeye oraz Kapitan Ameryka. Swoje cameo mieli nawet X-Meni! 

Jednak przed każdym atakiem czytelnik mógł zaznajomić się z bardziej sprecyzowaną motywacją Logana, gdyż poprzedzone one były fragmentami historii Wolverina, od wizyty na targu przed rzezią Rzeźnika, czy wspomnienie dotyczące Gangu Hulka. Mające na celu przedstawienie logiki, z jaką obierane były na cel konkretne osoby. 

I to w sumie tyle co do scenariusza napisanego przez Jeffa Lemire’a, który postarał się o to, że ciężko mówić o fabule bez zdradzania zbyt wielu szczegółów. Dla czytelnika to niewątpliwy plus, ponieważ co chwilę pojawia się jakiś smaczek – dla tych bardziej zaznajomionych w temacie, jak i dla tych, co są kompletnymi laikami, każdy znajdzie coś dla siebie. Krew. Logan jest brutalny, a o stan ofiar się nie martwi. I dobrze, a jak po recenzji Moon Knighta możecie wiedzieć – lubię to. 

Autorem rysunków jest Andrea Sorrentino, a to, że był on jedynym rysownikiem widać na wszystkich stronach. Nie przykładający wielkiej uwagi do odwzorowania rysów twarzy bohaterów, a zarazem znakomicie ukazujący wiek głównego bohatera. Pomimo tego, wszelkie emocje towarzyszące postaciom są możliwe do odczytania. Niestroniący od brutalnych obrazów, strumieni krwi. Może nie jestem największym fanem takiego stylu rysowania, ale przy tym komiksie pasuje idealnie. 

Kończąc, napiszę tylko, że polecam wszystkim fanom Wolverina, zresztą tak jak robił to Adrian przy okazji swojej recenzji, a to w końcu to jest dalszy ciąg, więc i z tym konkretnym tomem warto byłoby się zapoznać. Dałbym mu kategorię +16, ale… 

Artykuł [Recenzja]: Staruszek Logan: Berserk pochodzi z serwisu FLARROW.pl.