Na szczęście nie trwało to długo, a swoją kopię otrzymałem od niezawodnego wydawnictwa Galapagos, które zajęło się dystrybucją tego dzieła. Moja wdzięczność nie zna granic!

Czymże tym razem uraczył nas Pixar, który raczej przyzwyczaił już nas do wysokiego poziomu swoich produkcji? Na pewno solidną historią z porządnym morałem, ale tego raczej spodziewa się każdy fan animacji Disneya. Trailery przekupiły mnie motywem przewodnim, którym jest…cyfryzacja magicznego świata!

Większość z was zapewne w swoich dziecięcych latach chciała zagłębić się w sztuce magii, móc latać, rzucać czary, czy hodować smoki i inne stwory. Co jednak gdyby faktycznie doszło do takiej sytuacji i koniec końców po pewnym czasie by się wam to znudziło?

 Właśnie na to pytanie odpowiada „Naprzód”, przedstawiając nam iście groteskowy świat, gdzie Elfy wpatrzone są w smartfony, wróżki pomimo swoich skrzydeł, poruszają się pojazdami, a magia? Ta już dawno zniknęła…prawie!

To nie futuryzacja jest motywem przewodnim najnowszej produkcji Pixara, a rodzinna więź i tęsknota do najbliższych. Głównymi bohaterami produkcji są Janko i Bogdan – bracia, którzy różnią się od siebie diametralnie. Ten pierwszy to bardzo nieśmiały i cichy nastolatek, natomiast drugi to jego zupełne przeciwieństwo – energiczny, krzykliwy i pełen wiary w siebie chłopak.

Nic więc dziwnego, że w ogóle się ze sobą nie dogadują, albo raczej nie dogadywali, bo pewien incydent zmusił ich do spędzenia ze sobą nieco więcej czasu. Janko na swoje szesnaste urodziny otrzymał magiczny kostur, klejnot i zaklęcie za pomocą którego przywrócili do życia na jeden dzień swojego ojca, prawie.

Brak umiejętności władania magią skończył się tym, iż plan powiódł się połowicznie, gdyż udało się odzyskać wyłącznie dolną połowę tatka elfów. Na dokończenie zaklęcia pozostaje im doba i zdecydowanie nie mają zamiaru tej okazji przepuścić, więc wyruszają w podróż w poszukiwaniu drugiego klejnotu.

Otrzymujemy w ten sposób przepiękną opowieść o budowaniu braterskiej więzi, wypełnioną po brzegi akcją oraz gagami, które powinny rozśmieszyć nie tylko tych młodszych, ale też i starszych widzów. Janko i Bogdan niejednokrotnie będą musieli wytężyć mózgownice, aby pokonać różnorakie przeszkody, których zresztą nie zabraknie, a wystarczy sobie wyobrazić, jak musi wyglądać współpraca tychże dwóch odmiennych charakterów.

Poza tym film niesie za sobą jeszcze jedno ważne przesłanie, albowiem często przez to, że biegniemy za różnymi celami i marzeniami jak ślepi, to nie tylko nie doceniamy ale i nie dostrzegamy tego, co mamy pod nosem. Poprzez całą sytuację z koronawirusem chyba bardzo dobrze sobie to uświadomiliśmy, prawda?

Mogłoby się wydawać, iż ogólnie film ten nie jest rewolucyjny i ciężko mi się z tym nie zgodzić, jednak warto mieć na uwadze, iż cały koncept produkcji powstał na podstawie osobistych przeżyć reżysera – Dana Scanlona, który zupełnie jak bohaterowie jego dzieła – od najmłodszych lat wraz z bratem musiał radzić sobie bez ojca.

Nie jestem pewien, czy „Naprzód” będzie owiany sławą niczym inne większe produkcje Disneya, takie jak Iniemamocni czy Kraina Lodu, bowiem faktycznie niczym większym się nie wyróżnia, jednak jestem zdania, iż każdy fan ich animacji powinien obejrzeć najnowsze dzieło Scanlona przynajmniej raz.

Ciężko byłoby mówić o animacji Pixara, bez zwrócenia uwagi na jej oprawę graficzną i dźwiękową, gdyż jak zwykle otrzymujemy absolutną topkę w tej dziedzinie. Przepięknie wykreowany magiczny świat, pełen kolorowych barw, których  poziom saturacji jak zwykle jest wyciągnięty prawie do maksimum, a także rytmiczne i wpadające w ucho utwory, które tylko dopełniają iście nieziemski klimat towarzyszący produkcji.

Nie mogę się także przyczepić do polskiego dubbingu, ale to także raczej żadna nowość – pod tym względem także jest bardzo dobrze, a czasem wręcz wydaje mi się, iż Jakub Gawlik poradził sobie nieco lepiej od samego Toma Hollanda!

A co poza samym filmem znajdziemy na płycie Blu-Ray? Niestety niezbyt wiele, gdyż wyłącznie trzy materiały dodatkowe. Pierwszym z nich jest „W poszukiwaniu historii”, w której reżyser opowiada o swojej sytuacji życiowej, którą opisałem powyżej. Kolejnym jest, a raczej są „Mieszkańcy Nowego Grzybniorku”, gdzie możemy bardziej przyjrzeć się tym wszystkim magicznym stworzeniom, które nasze oczy napotkają w trakcie seansu. Ostatnim z dodatków jest popularny tryb komentarza twórców, którzy na bieżąco opisują różne elementy filmu, przez co możemy wyłapać mnóstwo ciekawostek

Jak już wspomniałem – nie jest to coś wybitnego. „Naprzód” korzysta ze starych schematów, które jednak sprawdzają się rewelacyjnie, a sama produkcja jest niezwykle przyjemna i poruszająca. Na pewno nie jest to najlepsza forma Pixara, ale zdecydowanie daleko temu filmowi od bycia kiepskim, ba, całość jest po prostu bardzo dobra i jeżeli macie jakieś wolne popołudnie, to gorąco zachęcam do seansu tejże magicznej opowieści o dwójce elifkich braci. :

Artykuł Magiczne „Naprzód” już na Blu-Ray i DVD! [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Dziękujemy wydawnictwu Galapagos za kopię do recenzji!

Cofnijmy się do lat 70. XX wieku.  W kinach puszczane jest „Star Wars: A New Hope”, wtedy jeszcze nietraktowane jako czwarty, a pierwszy epizod całości. Czy faktycznie wszyscy byli zachwyceni seansem? Skądże. Sytuacja praktycznie w ogóle nie uległa zmianie od tamtej pory. Wielu rzeczywiście wychwalało ten film, często przytaczając porównania do takich produkcji, jak „Czarnoksiężnik z krainy OZ”, albo „Flash Gordon”.

Negatywnych recenzji też nie brakowało, zazwyczaj zarzucających, iż dialogi są fatalnie przemyślane, tempo akcji zbyt szybkie, wiele elementów niezrozumiałych, głównie przez dziury fabularne – brzmi znajomo?

Wszyscy jednak, jak jeden mąż zgadzali się co do jednego – „Star Wars” to kosmiczna baśń o oszałamiających efektach wizualny

Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, który nigdy nie chciał stoczyć prawdziwego pojedynku na miecze świetlne!

Obecnie wydaje mi się, że „fani” Gwiezdnych Wojen nie do końca wiedzą czego chcą. Owszem, wielka szkoda, że spora część uniwersum wyleciała z kanonu, stając się tzw. „Legendami” i całkowicie rozumiem irytację tym faktem, bo sam nie jestem fanem tejże decyzji Disneya, jednakże w moim osobistym odczuciu „Star Wars” było właśnie wyżej wymienioną baśnią, z niezbyt skomplikowaną fabułą, mnóstwem akcji, kosmosu i spektakularnych bitew!

Pod tymi aspektami „Skywalker. Odrodzenie” zdecydowanie nie zawodzi,  szczególnie że tym razem ponownie powiela sprawdzone już schematy, znane nam z poprzednich odsłon cyklu. To wciąż porywająca historia, która i zabawi i poruszy widza.

Dziewiąta odsłona cyklu stanowi zwieńczenie tak zwanej „Sagi Skywalkerów”, kontynuując wątki z „Przebudzenia Mocy” i „Ostatniego Jedi”. Ciężko cokolwiek opowiedzieć o fabule i jednocześnie nie zdradzając żadnych ważnych elementów. Pokrótce: Coraz lepiej kontrolująca moc Rey w końcu odkryje szokującą prawdę dotyczącą jej przeszłości, a także będzie musiała stawić wielkiemu złu, które kontroluje cały Najwyższy porządek.

Co w moim mniemaniu poszło nie tak? Wszystko dzieje się zbyt szybko. Uwielbiam filmy akcji, dynamikę nie tylko w ujęciach, ale i w narracji, ale najnowszej odsłonie Gwiezdnych Wojen zdecydowanie powinno wlepić się mandat za przekroczenie prędkości. Po pierwsze – całość postępuje w błyskawicznym tempie, skacząc ze sceny do sceny, z jednej lokacji do drugiej, najzwyczajniej w świecie nie dając widzowi odetchnąć, czy przetrawić do końca przekazane informacje.

Początkowo wydawało mi się, że będzie to kwestia ponownego seansu, jednakże byłem w błędzie. Najlepszym rozwiązaniem byłoby pójście w ślady siódmej części „Harry’ego Pottera” i podzielenie finału na dwa odrębne epizody, jednakże kłóciło by się to z klasyczną koncepcją Star Warsów.

Faktycznie sporo tutaj niewyjaśnionych wątków, jednakże jeżeli chcielibyście poznać odpowiedzi na niektóre dręczące was pytania, to zapraszam do lektury powieści Rae Carson pod tytułem „The Rise of Skywalker: Expanded Edition”, gdzie dowiemy się np. o co konkretnie chodziło Finnowi czy konkretnych wyjaśnień co do pochodzenia Rey. Jednakże wszystkie te informacje powinny być zawarte w filmie, gdyż zdecydowanie pozytywnie wpłynęłyby na odbiór całokształtu, zmieniając całkowicie pogląd na niektóre ze scen.

Z jednej strony wygląda to, jakby Abrams chciał zrekompensować nieco „wolniejsze” poprzedniczki, a z drugiej – na siłę próbował łatać i wypełniać dziury w nich pozostawione i niestety widać to gołym okiem.

Z drugiej – nie można narzekać na brak nudy, bo całość stanowi świetny spektakl. Wszystkie bitwy są znakomicie przedstawione i chwalić tu można nie tylko efekty, które z resztą stoją na najwyższym poziomie, ale sam sposób reżyserii tejże części. Jak już wcześniej wspomniałem – ujęcia są bardzo dynamiczne, kadry przeskakując pomiędzy sobą z niezwykłą energią, przez co widz cały czas siedzi wpatrzony w ekran, gdyż „pogadankowych” momentów jest tutaj jak na lekarstwo.

W odróżnieniu od „Zemsty Sithów” i „Powrotu Jedi”, gdzie dominowały bardziej ciepłe barwy, Abrams zdecydował się tym razem na nieco więcej chłodu, który praktycznie towarzyszy nam przy wszystkich materiałach związanych z tym filmem. Tym sposobem można poczuć nieco klimatu rodem z thrillerów, odpowiednio nastawiając nasze umysły na to, że możemy spodziewać się szokujących momentów.

„Skywalker. Odrodzenie” to jedna wielka uczta dla oczu, która powinna zadowolić niejednego fana dzieł sci-fi. Nie mogę zaprzeczyć – do pewnych rozwiązań w fabule faktycznie można się przyczepić oraz nie neguję tego, iż nie brak tu dziur – jednak to nie jest nowość w tym świecie i powinniśmy być do tego doskonale przyzwyczajeni. Pędząc na ten film do kina, spodziewałem się tego, czego oczekiwałem po poprzednich produkcjach i faktycznie to otrzymałem.

Owszem – daleko mi do zatwardziałego fanatyka tego uniwersum, który od ręki rzuci wam imionami trzecioplanowych postaci z książki, które wyłącznie mrugnęły do głównego bohatera, jednak staram się być na bieżąco, od czasu do czasu przeczytam czy to komiks, czy to książkę i po prostu czerpię z tego niesamowity fun.

Nie mogę także nikogo zmusić, aby polubił ten film, jednak mogę po prostu doradzić, aby spojrzeć na niego, albo i całą trylogię nieco mniej krytycznym okiem, a bardziej z nastawieniem na odmóżdżającą rozrywkę, której zdecydowanie tu nie brakuje.

Warto też napomnieć o, jak zwykle z resztą, rewelacyjnej ścieżce dźwiękowej! Przepiękne utwory lecące w tle świetnie dopełniają tenże magiczny klimat produkcji, nadając jej także stosownej epickości. Niestety tutaj muszę przyczepić się do naszego rodzimego wydania, gdyż audiofile pewnie będą wielce rozczarowani, gdyż na krążku Blu-Ray oferowana jest nam wyłącznie ścieżka… Dolby Digital 5.1! Nie mam pojęcia, dlaczego w ogóle zdecydowano się na taki zabieg – wszakże nie bez powodu wielu specjalnie już odpuściło DVD i sięga teraz po wydania w niebieskich pudełkach.

Jednak w przypadku dodatków, które zostały zamieszczone na płycie, nie mogę szepnąć złego słowa, no może poza tym, że PONOWNIE zabrakło… usuniętych scen, a doskonale wiadomo, iż tych nie brakowało. Czyżby już były plany na potencjalną wersję rozszerzoną w przyszłości?

Co w takim razie czeka na nas poza samym filmem?

• Dziedzictwo Skywalkerów – dwugodzinny materiał przedstawiający proces realizacji filmu, opowiadając nam, jak to wszystko wygląda od środka, łącznie z wypowiedziami aktorów. Zdecydowanie warto się z tym zapoznać!
• Pasaana: pościg śmigaczy – dopełnienie powyższego dodatku. W tym przypadku materiał skupia się wyłącznie na tytułowym poścgiu.
• Obcy na pustyni – ciąg dalszy ujęć z Pasaany, jednak tym razem obrazujący nam to, jak ekipa radziła sobie na planie w Jordanii.
• D-O: Klucz do przeszłości – Krótka opowieść dotycząca Statku łowcy z Beston
• Warwick i syn – Kolejny króciutki materiał, tym razem opowiadający o Warwicku Davisie, czyli odtwórcy roli ewoka Wicekta
• Tworzenie stworzeń – W tym prawie że ośmiominutowym klipie zobaczymy, jak wyglądał proces tworzenia stworzeń, które mogliśmy ujrzeć w filmie.

Podsumowując: Była to moja druga przygoda z tą produkcją i tym razem była jeszcze bardziej pozytywna niż przy pierwszym podejściu. Nie była bezbłędna, ale daleko jej od koszmarnej. Wydanie Blu-Ray jest zdecydowanie warte uwagi, w szczególności ze względu na „Dziedzictwo Skywalkerów”.

Jedno jest pewne – Nie mogę się doczekać kolejnej trylogii, a tę podobno ma stworzyć Taika Waititi. Będzie hit? Niewątpliwie.

Artykuł Inny wymiar mocy! Gwiezdne Wojny: Skywalker. Odrodzenie – Recenzja wydania Blu-Ray i DVD! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

No i teraz, wracając sobie i zajadając się moją ulubioną grzanką z serem, znalazłam na ziemi jakąś paczuszkę. Adresowana była na jakieś śmieszne nazwisko, pewnie Polak jakiś! Hihi. Głuptasy. Znalezione niekradzione! Otwieram, a tam… PŁYTA! Ale nie byle jaka płyta, a płyta blu-ray z moim cudownym, błazeńskim ryjkiem! Nikt mnie o zgody żadne nie pytał, ale co mi tam, im więcej mnie,  tym lepiej. Ci panowie od Gacka i Supermana chyba bardzo dobrze o tym wiedzą.

No to rozłożyłam się wygodnie, chwyciłam za popcorn i odpaliłam, nie wiedziałam czego się spodziewać, bo przecież kina są passe… Tak, grałam w tym, ale ja przecież nawet nie pamiętam, komu wczoraj spłaszczyłam twarz swoją pięścią!

No i odpalam ten film i ja Cię nie mogę! Przecież to zupełnie jakbym teraz do Ciebie pamiętniczku mówiła, tylko tam z telewizorka mówię do mnie ja. Co za cyrk, pan J. pewnie by się zaśmiał! A w sumie to co mnie on obchodzi… A no właśnie – między innymi o tym ten filmy był. O tym jak w końcu zerwaliśmy, bosh, ale mi to wyszło na dobre. Chyba.

Spotykam tam też moje kochane psiapsi! Kochanego kanarka (ile bym dała, byś mógł jej głos usłyszeć!!!) małą Cass (ta to zołza jest jeszcze większa niż ja!!), no i Renatkę i Helenkę – już nawet zapomniałam, że ta pierwsza chciała najpierw mnie dopaść. Zwariowane to życie.

Ukochany pamiętniczku, a pamiętasz, jak Ci kiedyś narzekałam o tym odwróconym Michaelu Jacksonie, co stawał się czarny? Romanie? No to właśnie o nim też ten film był! A dokładniej o tym, jak musiałyśmy skopać mu tyłek. Z jakiego to było powodu? Nieważne, liczy się to, że akcji było co niemiara! Co chwilę jakieś pif-paf, pościgi, strzelaniny, bijatyki. Nie mogłam oderwać od siebie wzorku. Pamiętam też, że przeszkodzić nam się starał ten koleżka Sionisa, jak mu tam było?? Jak już mówiłam o Polakach, to w sumie przypominał mi tego ich rapera, Quebonafide. Ten też jakoś dziwnie się nazywał…a wiem! Zsasz!

A jaka ja zabawna jestem, w końcu arelkin! Czaisz pamiętniczku? Ja to kawały potrafię opowiadać i wykręcać. Milusio było się tak zrelaksować i pośmiać. Nie da się mną znudzić prawda? Bo ja się nie znudziłam, cały ten film nawet nie wiem kiedy minął, a o popcornie nawet nie wspominam…

Bardzo milusio oglądało się te wszystkie sceny. Całość miało taki fajny, osiedlowy klimacik! Nie wiem kto tam kamerami operuje, ale na moje, to należy mu się sowita zapłata! Albo przynajmniej dobre piwo.

No i takie filmy właśnie uwielbiam. Nie jakieś smutny, alegorie biblijne i ratowanie Mart. Proste, zabawne, napakowane akcją, CAŁA JA! Nieprawdaż?? No i w ogóle słuchaj, to nie wszystko! Bo też tam jest taki specjalny tryb, gdzie można obejrzeć kompilację gagów i śmiesznych filmików, zupełnie jak na jutubach! No i fajnie było obejrzeć ten klip, gdzie tam gadają sobie, jak to wszystko powstawało, bo ja to zupełnie nic nie pamiętam, a tak to mogę powspominać jakoś hihi. Prawie z godzinkę dodatkową to wszystko ma!

I jeszcze jest takie super coś, co mi takie okienka wyskakują i różne opisy w trakcie filmu mam, fajne takie!!! Nerdy na pewno się ucieszą!!

Drogi kolego, któryś tę paczuszkę upuścił, nie wiem od kogo, ale podpisane jest jakieś GALAPAGOS. Dziękuję Ci i wam droga firmo za dostarczenie mi takiej ilości zabawy!! Moje przyjaciółeczki już poinformowane.

Całuski,

Harley.

Artykuł Z pamiętnika Harley Quin… Recenzja wydania „Ptaki Nocy ( i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn )” na Blu-Ray i DVD pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Dziękujemy Galapagos za udostępnienie kopii filmu do recenzji.

„Toy Story 4” w Polsce pojawiło się z dwumiesięczną obsuwą i to właśnie przez te wszystkie pozytywne recenzje portali zagranicznych zdecydowałem się, aby dać tej animacji szansę, dlatego seans zaliczyłem mniej więcej w okolicach premiery. Zawiodłem się? Tego dowiecie się poniżej!

Najpierw krótko o fabule, nieco też przypomnę wydarzenia z poprzedniej części. Andy to już nie chłopiec, a mężczyzna, dorósł i oddał zabawki do przedszkola, gdzie żywota spokojnego nie miały. Ostatecznie wszystko skończyło się happy endem, gdyż bohaterowie znaleźli nowy dom, tym razem u małej Bonnie.  Czwarta część produkcji rozpoczyna się retrospekcją, w której znika Bo Peep, a następnie akcja przenosi nas już do teraźniejszości, dokładniej do pierwszego dnia naszej małej ludzkiej istoty w przedszkolu.

Okazuje się też, iż nowa właścicielka zabawek niekoniecznie pała sympatią do Chudego, który jednak znosi to dzielnie. Po tym, jak Bonnie wróciła załamana ze spotkania integracyjnego, kowboj postanowił być bohaterem dziewczynki  i wpakował się jej do plecaka. Ostatecznie sprawy obrały nieco niekorzystny obrót dla naszego „herosa”, gdyż mała stworzyła sobie nową zabawkę, która wielce lubuje się w… śmieciach!

Resztę historii pozostawiam wam, gdyż wydaje mi się, iż jest to coś, co trzeba obejrzeć samodzielnie. Cały film ogólnie wykorzystuje podobne motywy, które towarzyszyły poprzednim częściom, jednak zdecydowanie czuć tu powiew świeżości i oryginalności, nie ma mowy, że uświadczycie efektu „deja-vu”, że coś zostało skopiowane.

Teoretycznie animacja skierowana jest do młodszego odbiorcy, jednak porusza tematy, które bliskie będą i dorosłemu widzowi. Dla dzieciaków przygotowano specjalne „smutne momeny”, ale sami raczej nie wychwycą wszystkich egzystencjalnych metafor, a tych zdecydowanie tu nie brakuje. Całość może stanowić interpretację życia. Wszyscy idą w swoją stronę, także rozstań tu nie brakuje. Jedni nie potrafią pogodzić się z prawdą, żyją krótkowzrocznie, a jeszcze inni cały czas są kopani w swoje przysłowiowe cztery litery, mimo iż cały czas pomagają i myślą o innych, a jeszcze niektórzy są niespełnieni „zawodowo”, przez co popadają w depresję.  Brzmi to dość smutno prawda?

Jeżeli obawiacie się, że po seansie skończycie rozpłakani, to nie ma powodów do obaw –rozrywki i humoru tu nie brak. Jak już mowa o łzach, to co najwyżej popłaczemy się ze śmiechu, gdyż film wypełniony jest gagami po brzegi.

Bardzo cieszy mnie także, iż twórcy poruszyli pewien społeczny problem. Nie ważne czy jesteś przepiękną zabawką czy zdeformowanym zlepkiem śmieci – należymy do jednej kategorii i wszystkim nam przysługuje takie samo uczucie! Dawno żadna animacja Disneya/Pixara tak bardzo mnie nie poruszyła.

Animacyjnie jest rewelacyjnie. Stylistyka pozostaje identyczna, jak w poprzedniczkach, jednak ze względu na większe możliwości dzisiejszych sprzętów, to jest jeszcze piękniej. Produkcja ta wizualnie zachwyca nas od pierwszej części, która liczy już sobie… 25 lat! Tym razem ponownie otrzymaliśmy możliwości, które oferuje nam oprogramowanie „Presto”. Super!

Muzycznie też złego słowa nie mogę powiedzieć, jednak brakuje jakiejś chwytliwej melodii. Utwór wspomniany w tytule i nagłówku pojawia się wyłącznie na samym początku, także nie spodziewajcie się, że pośpiewacie sobie coś więcej w trakcie seansu.

Bardzo cenię sobie polski dubbing. Czemu? Powróciła większość, jak nie cała stara obsada, którą pamiętam jeszcze z młodszych lat, gdy to w kinowym fotelu oglądałem „Toy Story 2”. Nostalgia uderzyła mocno!

W czasach nieudanych kontynuacji i remake’ów, Toy Story 4 to ulga dla naszych oczu i uszu. Świetna animacja, która zadowoli i rozbawi nie tylko młodszego odbiorcę, ale i starszą widownię, którzy nie tylko dobrze się ubawią, ale i pewnie ich serducha zostaną poruszone niejednokrotnie. Jeżeli nie zdążyliście do kina, to teraz macie świetna okazję aby nadrobić zaległości.

Tak, jak o samej produkcji wręcz ciężko nie wypowiadać się pozytywnie, tak wydanie Blu-ray w stosunku do innych animacji wypada stosunkowo słabo. Na płycie, poza komentarzem twórców, znajdziemy dwa klipy – Jeden w pełni poświęcony pastereczce Bou, która zresztą przeszła wielką metamorfozę, a drugi samym twórcom i ich kolekcji figurek. Osobiście z chęcią obejrzałbym materiał poświęcony samemu procesowi twórczemu, ale nie można wymagać wszystkiego. Tak czy inaczej – film zdecydowanie godny polecenia.

Artykuł Ty druha we mnie masz! „Toy Story 4” – Recenzja wydania Blu-Ray pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Bardzo dziękujemy Galapagos za dostarczenie nam kopii do recenzji!

Film zadebiutował w lipcu br. Także minęło już nieco czasu od premiery, jednakże dzięki świeżemu wydaniu Blu-ray mamy okazję przeżyć to doświadczenie na nowo.  W ramach wstępu dodam, iż prawdopodobnie nieco łatwiej jest mi ocenić tę produkcję, gdyż oryginał, choć lubiłem i lubić będę, to nigdy na piedestał jej nie wynosiłem, a co z tym się wiąże – oczekiwań co do remake’u nie miałem wygórowanych. Nie zmienia to faktu, że Hakuna Matata czasami podśpiewuję sobie pod nosem, a najsłynniejsze ze scen pamiętam, jakbym dopiero co je widział.

Wiele osób miało spore obawy przed tym, czy aby nie zostaną wprowadzone zbytnio wielkie zmiany w stosunku do fabuły. Z miejsca chciałbym rozwiać te wątpliwości, gdyż całość pozostaje niemalże identyczna. Kilka scen dodano, niektóre też usunięto, zapewne z tego powodu, iż nie wszystko dało się odtworzyć w tym „nowym”, przepięknym stylu.

Przepięknym, gdyż pod względem wizualnym mamy do czynienia z majstersztykiem. W trakcie seansu można się poczuć, jakby oglądało się National Geographic, ale nie oznacza to, że zabrakło tu iście bajecznych, typowo Disneyowskich scen. Zdecydowanie nie brak tutaj poczucia „epickości”, która niesamowicie oddaje klimat produkcji. Ekipie filmowej udało się uzyskać efekt, który sprawia, iż widz wie, iż to dalej wszystko jest animowane, ale chciałby, by jednak to wszystko wyglądało jak na ekranie. Majstersztyk!

Niestety, to co jest największą zaletą, stało się także największą wadą całokształtu. Choć nie da się ukryć, że cały design zachwyca, tak cały ten realizm sprawia, iż personifikacja naszych zwierzaków nie jest oddana na takim poziomie, jak to miało miejsce w przypadku oryginału. Mimo że mimika ich ryjków istnieje, tak na próżno doszukiwać się większych emocji z nich płynących, wszakże to niemożliwe, aby lwy (czy tam też guźce i pawiany) wykrzywiały się w ten sposób. Jeżeli oczekiwaliście także, że ujrzycie między innymi Skazę podduszającego swoje hieny, to niestety muszę was zawieść. Wszakże kciuki też im „obcięto”.

Choć może wywołać to w widzach uczucie zawodu, tak w ostatecznym rozrachunku nie wpływa to aż tak na odbiór całości. Szczególnie gdy w grę wchodzi warstwa audiowizualna. Już animacja z 1994 wypadała pod tym względem rewelacyjnie, ale dzieło Jona Favreau wyniosło ją na wyższy poziom. Nic dziwnego, przecież do głównych ról zaangażowano dwóch profesjonalnych muzyków. Mowa oczywiście o Beyonce i Donaldzie Gloverze (oglądałem z angielskim dubbingiem, muszę sprawdzić, jak to jest z polską wersją). „Miłość rośnie wokół” nas w ich wykonaniu to coś, co po prostu trzeba usłyszeć. Magia!

Pozostali aktorzy także kawał dobrej roboty, jednak nie bez wyjątków. Od oryginalnego Skazy czuć było tę typową Disneyowską „złość”. Nie odbiegał on niczym od innych klasycznych złoczyńców. Nic dziwnego, że to właśnie hieny mu służyły, gdyż ze wszystkich, to on był najbardziej przebiegły i chciwy. W tym przypadku brata Mufasy przedstawiono bardziej nie jako złowrogiego geniusza, a po prostu typowego, ‘napakowanego’ zbira. Odniosłem podobne wrażenia przy Jafarze w odświeżonym „Alladynie”. Chociaż w tym przypadku jest to już nieco bardziej uzasadnione, wszakże… to tylko lew, którym kierują dzikie instynkty.

Teraz warto zadać sobie pytanie, czy aby na pewno w ogóle potrzebowaliśmy tego typu film? Dla starszego odbiorcy jest to nostalgiczna podroż, dla młodszego natomiast zwykła ciekawostka,  o której pewnie zapomni zaraz po seansie. Niestety zwierzaki nie są już tak słodkie i urocze, jak to miało miejsce w oryginale, także utrzymuję się w przekonaniu, iż studio wyszłoby o wiele lepiej, gdyby po prostu wypuściło re-edycję podbitą do dzisiejszych standardów

Jednak czy jest to produkcja, którą należy omijać szerokim łukiem? Zdecydowanie nie! To dalej jest „Król Lew”, tym razem podany w niesamowitej oprawie graficznej i audiowizualnej, uczta dla oczu i uszu. Serducho dalej rozgrzewa, także na zimowe wieczory jak znalazł. Nic, tylko usiąść z ukochaną, rodziną, dziećmi itp. I po prostu odpocząć. Chyba należy nam się taka chwila, prawda?

Poza samym filmem, na wydaniu Blu-Ray, którego dystrybucją w Polsce zajęło się Galapagos, znajdują się takie dodatki jak:

• Director Jon Favreau Intro – Czyli wstęp do produkcji, wyjaśniające między innymi to, które ujęcia powstały komputerowo, a które nie
• Audio Commentary – Komentarz reżysera, który omawia różne aspekty produkcji. Zdecydowanie największa skarbnica wiedzy o filmie.
• The Journey to The Lion King – Making-Off “Króla Lwa”, podzielony na trzy części:
• The Music (Warstwa audiowizualna)
• The Magic (Warstwa wizualna)
• The Timeless Tale (W jaki sposób remake stara się uhonorować oryginał)
• More to Be Scene – Prezentacja ujęć w trakcie różnych etapów ich produkcji
• Music Videos – Teledyski do „Spirit” Beyonce I “Never Too Late” Eltona Johna
• Song Selection – Tzw. “Muzyczne” Menu : )
• Sing Along with the Movie– To uruchomi nam “Tryb karaoke”, gdzie w miejscu piosenek dodane zostaną napisy z podświetlanymi słowami. Mega bajer!
• Protect the Pride– ogłoszenie zachęcające do udziału w ochronie lwów zamieszkujących Afrykę.

Choć mogłoby być nieco więcej, tak nie da się ukryć, że to i tak sporo ciekawego materiału! Osobiście bardzo szanuję pomysł z „karaoke”, a sam z wielką chęcią odpaliłem making-off, by dowiedzieć się, jak to wizualne arcydzieło zostało wykonane.

Artykuł „Hakuna Matata!” – Recenzja „Króla Lwa” Jona Favreau pochodzi z serwisu FLARROW.pl.