Komiks zawdzięczam  Gandalf.com.pl, którzy poza ogromną biblioteką komiksów, mają do zaoferowania także mnóstwo filmów czy figurek kolekcjonerskich. Chciałbym im podziękować za podesłanie tomu do recenzji! Gorąco zachęcam do skorzystania z ich oferty

„Strażnicy” Alana Moore’a to niewątpliwie jeden z największych klasyków komiksowej branży, który pomimo upływu ponad trzech dekad nie zestarzał się tak mocno i wciąż stanowi kawał świetnej lektury. Nic dziwnego, że przez lata nikt nie pokusił się o żadną kontynuację tego dzieła, w szczególności, iż sam autor wyraził się jasno, że nie życzy sobie żadnych sequeli, bo uważa, iż stworzył kompletną, zamkniętą historię i nie powinno się jej ruszać.

Po 30 latach włodarze DC jednak postanowili tę markę wskrzesić i sam Geoff Johns miał podjąć próbę stworzenia powieści rozgrywającej się po wydarzeniach z oryginału, jednocześnie tworząc z niej punkt kulminacyjny dla trwającej wtedy serii „Odrodzenie”.

Choć zapowiadało się obiecująco, to ciągle opóźnienia wprowadziły delikatny chaos w planie wydawniczym niebieskich, a porządek prawdopodobnie zaprowadzi obecnie trwający Death Metal, który już zdążył wyjaśnić kilka spraw.

O co dokładnie w „Doomsday Clock” chodzi? Akcja komiksu rozgrywa się siedem lat po wydarzeniach z oryginału. Wielki plan Ozymandiasza runął w gruzach i wystawiono za nim list gończy. Okazuje się, że Veidt skrywa się i współpracuje z samym…Rorschachem!

Spokojnie, mimo że powroty do życia to chleb powszedni w świecie superherosów, tak tutaj nie zdecydowano się na ten zabieg, a po prostu za plamistą maską znajduje się ktoś zupełnie nowy, chociaż osobiście uważam, że chociaż facet charakterek ma, to do Kovacsa mu jednak daleko.

Panowie werbują jeszcze dwójkę dziwacznych kryminalistów i wyruszają poszukiwać samego Doktora Manhattana, aby spróbować go przekonać, by ten posprzątał bałagan, który Veidt po sobie pozostawił. Trafiają tym sposobem do innego świata, w którym okazuje się, że wcale nie jest lepiej, a jego mieszkańcy właśnie zaczęli buntować się przeciwko ich bohaterom.

Tak pokrótce i bez zdradzania ważnych elementów prezentuje się historia „Zegara zagłady”. Czytając opinie na temat tego komiksu, wydaje mi się, iż ludzie często zapominają, iż nie mamy do czynienia z typową kontynuacją danej serii, a Johns nawet nie starał się udawać, że próbował stworzyć coś równie ambitnego i ponadczasowego.

„Doomsday Clock” to przede wszystkim punkt kulminacyjny „Odrodzenia” i właśnie w ten sposób powinno się do tej powieści podchodzić. Otrzymujemy mnóstwo odpowiedzi na dręczące nas od lat pytania, które nie tylko rozjaśniają nam cały obraz, ale i powoli sprzątają zaistniały w międzyczasie bałagan.

Fani sporej ilości akcji także pewnie będą zawiedzeni, bo całość jest mocno przegadana i okazjonalnie stanie się coś bardziej widowiskowego, co akurat świetnie wpasowuje się w tonację historii. Zresztą w oryginale było całkiem podobnie, także nie powinno to zbytnio nikogo dziwić.

Warto pochwalić pana Geoffa za to, jak sprawnie udało mu się przenieść niektóre charaktery ze świata Strażników do uniwersum DC. Johns bez wątpienia rozumie bohaterów, któych mu powierzono i w pełni oddaje ich charaktery.

Na pewno nie jest to komiks, o którym będzie wspominało się przez lata, nie jest niczym przełomowym oraz rewolucyjnym. Osobiście uważam, że jednak nie można też mówić o profanacji powieści Alana Moore’a, gdyż były szef DC sprawnie zaadaptował Watchmenów na potrzeby własnej historii.

Wielkie uznanie należy się Gary’emu Frankowi, który odpowiada za strefę wizualną powieści. Artysta w rewelacyjny sposób oddaje klimat oryginału, nieco go usprawniając, a także dopasowując do zgoła odmiennego świata bohaterów DC.

Czuć tu ten „mrok”, tę ciężkość, którą świetnie oddaje mocna kreska, a stonowane kolory perfekcyjnie wprowadzają czytelnika w klimat. Rysunki zdecydowanie stanowią jeden z największych walorów tego komiksu, przez które lektura jest o wiele bardziej przyjemna.

Nie jest to powieść dla wszystkich, bo bez znajomości obecnych wydarzeń z DC, to na dobrą sprawę nie mamy czego tu szukać. To historia skierowana typowo dla fanów dzieł spod szyldu niebieskich i to głównie oni powinni sięgnąć po „Zegar Zagłady”. Ponownie wspomnę, że nie jest to w żaden sposób dzieło wybitne, ale autorzy nawet tego nie ukrywają, oferując satysfakcjonującą opowieść, która ma spore znaczenie dla całego uniwersum.

Artykuł Strażnicy w uniwersum DC! „Zegar Zagłady” – RECENZJA pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Wyżej wymieniony „Metal” zebrał bardzo skrajne opinie. Jedni docenili „surowość” tego tytułu, innych natomiast odrzucił chaos, którego tam nie brakowało. W moim osobistym odczuciu potencjał tej historii został zdecydowanie niewykorzystany. Świetne motywy i momenty przeplatane z zupełnie nietrafionymi pomysłami, przegadanymi scenami (wpływ Tyniona IV?) oraz nie zawsze do końca jasnymi dla czytelnika wydarzeniami.

Dlatego do „Batmana, który się śmieje” pochodziłem bardzo ostrożnie, choć byłem nastawiony pozytywnie, głównie ze względu na samą kreację tego bohatera. Dla niewtajemniczonych: Batman Who Laughs to wersja Mrocznego Rycerza, który został zainfekowany toksyną Jokera – teraz wyobraźcie sobie geniusz gacka w połączeniu z szaleństwem Jokera – złoczyńca idealny?

Tenże zwariowany jegomość pojawił się w Gotham i to tym na Ziemi-0, czyli domu dla naszych kanonicznych historii spod szyldu DC. Czego chce? Zagłady świata? Czy może władzy nad nim? Albo chodzi o rewanż na Brusie? Z tym ostatnim na pewno jest coś na rzeczy, gdyż nasz Największy Detektyw Świata co jakiś czas odnajduje zwłoki…samego siebie?

Okazuje się, że ciała pochodzą z innych ziem, a Wayne’owie, których spotkała śmierć, żyli szczęśliwe życie, w którym nie musieli zakładać co wieczór peleryny i spuszczać łomot Pingwinowi czy innemu Riddlerowi.

Poprzednio Bat-Jokera wspomagało sześciu innych „zmiksowanych” i złowrogich wersji Nietoperza – tym razem jest tylko jeden, a nazywany jest Ponurym Rycerzem, którego najłatwiej nazwać Punisherem od DC. Jeżeli zastanawialiście się, co by się stało w momencie, gdyby tamtej pamiętnej nocy w pewnej uliczce Gotham młody panicz sięgnął po broń i zastrzelił Joego Chilla, to właśnie otrzymaliście odpowiedź. Już zwykły Batman jest niebezpieczny, a co dopiero ten posługujący się bronią

Wydawałoby się, że nasz superheros jest w kropce, prawda? Sposób, w jaki sobie poradzi z nowym, przerażającym zagrożeniem pozostawiam do odkrycia wam, gdyż zdecydowanie jest to jeden z ciekawszych elementów tej powieści. To bardzo intrygująca historia,  która powinna spodobać się zarówno fanom klasycznego Batmana, jak i bardziej świeżemu czytelnikowi. Nie brak tu detektywistycznych momentów oraz scen, w których Wayne po raz kolejny udowadnia, jak potężny ma umysł.

Osobiście uwielbiam oglądać relacje Alfreda z paniczem, które zawsze mocno chwytają mnie za serce. Pan Pennyworth to złoty człowiek, którego zdecydowanie tym tomie nie brakuje i jest on wielkim wsparciem dla Mrocznego Rycerza.

Historia zdecydowanie jest warta uznania, jednak jeżeli miałbym się do czegoś przyczepić, to do tego, że momentami wydawało mi się, iż jest nieco sztucznie przedłużana. Tak zeszyt mniej i byłoby idealnie, ale to może być tylko moje marudzenie.

Najbardziej zaskoczyła mnie szata graficzna, jednak nie jestem w stanie określić czy pozytywnie, czy też przeciwnie. Sięgając po ten komiks, spodziewałem się czegoś w stylu Metalu. Bardzo szczegółowych rysunków w stylu typowym dla obecnych serii. W tym przypadku jest…ponuro! Momentami wręcz wydawałoby się, że niektóre kadry są specjalnie brzydkie, aby podkreślić klimat całej powieści. Mdłe kolory, spora ilość czerni, ciężka kreska to atrybuty cechujące „Batmana, który się śmieje”. Wyjątkiem jest jeden zeszyt, a dokładniej ten poświęcony Ponuremu Rycerzowi. Tu warstwą graficzną zajął się Eduardo Risso, którego styl całkowicie odbiega od reszty tomu i niekoniecznie pasuje mi do całokształtu powieści.

Podsumowując – jeżeli „Metal” nie bardzo trafił w wasze gusta, jednak podobała wam się cała otoczka oraz postać Batmana, który się smieje, to zdecydowanie jest to komiks dla was. Ciekawa, wciągająca historia, w której nie brakuje także brutalnych scen akcji.

Warto także zaznaczyć, iż jest to historia wpisująca się w kanon obecnych wydarzeń Uniwersum DC, także, jeżeli chcecie być na bieżąco ze wszystkim, to i lektura tej powieści was nie ominie.  Polecam także każdemu, kto lubi  „mroczniejsze” podejście do tematu – osobiście wydaje mi się, że tytuł mógłby wiele zyskać, gdyby był wydany w ramach serii „Black Label”, ale kto wie – może za jakiś czas otrzymamy jakiś niekanoniczny spin-off w tych klimatach.

Artykuł Batman, który się śmieje tom 1 – RECENZJA pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

„Batman” (1966)

Pierwszy raz dane nam było ujrzeć Jokera w serialu Batman z 1966 roku z ś.p Adamem Westem w roli głównej! W rolę przeciwnika Człowieka Nietoperza wcielił się ś.p Cesar Romero, którego Błazen był wzorowany typowo na komiksach z tamtego okresu, kiedy to był nieco bardziej „skomplikowanym” dowcipnisiem, niżeli psychopatycznym mordercą. Jeżeli chodzi o aparycję, to otrzymaliśmy najbardziej klasyczny wizerunek tej postaci – fioletowy garnitur, zielona koszula, make-up i poczochrane włosy.

„Batman” (1989)

Na kolejną aktorską wersję Błazeńskiego Księcia Zbrodni przyszło nam czekać ponad 20 lat. W filmie Tima Burtona pt. Batman w jego rolę wcielił się Jack Nicholson i to właśnie w tej produkcji postanowiono „stworzyć” prawdziwą tożsamość Jokera – Jacka Napiera, który początkowo działa jako prawa ręka Carla Grissoma – Gangstera z Gotham, który chce pozbyć się swojego „towarzysza”. Wysyła go do Ace Chemicals, gdzie planowo miał zostać zatrzymany przez policję, jednak ostatecznie mierzy się z Batmanem, w wyniku czego trafia do chemikaliów i staje się znanym nam wszystkim złoczyńcą.

W odróżnieniu od Jokera z 1966 – ten tutaj każe nazywać siebie pierwszym na świecie zabójcą-artystą i zdecydowanie dużo bardziej przypomina nam błazna, którego kojarzy większość z nas. Pod względem aparycji nie zmieniło się zbyt wiele poza żółtą koszulą oraz przylizaną fryzurą.

„Birds of Prey / Ptaki Nocy” (2002-2003)

Na początku nowego millennium powstał serial poświęcony Oracle, Huntress i Black Cannary, gdzie w jednym z odcinków Joker zaliczył swoje małe cameo. Wcielił się w niego Roger Stoneburner, a głosu użyczył sam Mark Hamill!

Przedstawiony został w formie rozmazanej retrospekcji, a dokładniej chodzi o moment, w którym sparaliżował Barbarę Gordon. Co do jego wyglądu, to można stwierdzić, iż jest to mix poprzednich dwóch błaznów.

„Batman: The Dark Knight / Mroczny Rycerz” (2008)

Pora na jednego z najbardziej rozpoznawalnych Jokerów, czyli tego, który został odegrany przez Heatha Ledgera w The Dark Knight Christphera Nolana. Tym razem otrzymaliśmy jeszcze bardziej „mroczniejszą” wersję Błazna, którego sam aktor określił jako „psychopatyczny, schizofreniczny, pozbawiony empatii seryjny morderca-klaun”. Patrząc na całokształt produkcji, można byłoby stwierdzić, iż tym razem z najsłynniejszego przeciwnika Batmana uczynili anarchistę, co świetnie pasowało do wizji świata Mrocznego Rycerza, którą przedstawił nam reżyser.

Nolanowski Joker wyróżnia się także pod względem aparycji – tym razem odzież jest dużo mniej „zadbana”, włosy długie i faliste, a  skóra na twarzy nie została (tak jak do tej pory to czyniono) wybielona chemikaliami, tylko postawiono na full make-up.

„Gotham” (2014-2019)

Pozycja, która w teorii nie powinna się tu znaleźć, gdyż „oficjalnie” nigdy nie padła tam nazwa „Joker” (chodziło głównie o prawa do postaci), jednak charakteryzacja dwójki bohaterów mówi sama za siebie. Mowa oczywiście o braciach – Jerome i Jeremiahu Valeska, którzy zaprezentowali nam aż trzy (!!!) wersje Błazeńskiego Księcia zbrodni!

Jerome odegrał klauna, który, można by rzec, był połączeniem tego z serii gier Arkham i komiksowego New 52. Jego brat był zdecydowanie spokojniejszą wersją obłąkanego szaleńca, któremu najbliżej było do Jokera Nicholsona. W finałowym epizodzie serialu ukazano nam jeszcze jeden wariant tego złoczyńcy, z wyglądu przypominającego nam błazna z Ziemi-2, a z charakteru stanowił mix Jerome’a i Jeremiaha.

„Suicide Squad / Legion Samobójców” (2016)

Prawdopodobnie najbardziej znienawidzona „interpretacja” arch-nemesis Mrocznego Rycerza, która została odegrana przez Jareda Leto. Pełen tatuaży klaun „bawiący” się w gangstera zdecydowanie nie przypadł do gustu widzom, a biorąc pod uwagę ostatnie działania WarnerBros. – raczej już go w filmowym uniwersum nie ujrzymy. Pod względem aparycji/charakteru można stwierdzić, iż był on mieszanką czterech różnych Jokerów – tego z Batman R.I.P, Ostatecznej Rozgrywki, Powrotu Mrocznego Rycerza i All-Star Batman i Robin.

„Joker” (2019)

Pora na najnowszą aktorską inkarnację błazna, odegraną przez Joaquina Phoenixa. Film, który zdobył Złotego Lwa i został nominowany do Oscarów w 11 kategoriach oraz ustanowił nowy rekord w box-office produkcji z kategorii „R-rated”. Produkcja postawiła na oryginalność i przedstawiła nam Jokera jako osobę niepełnosprawną, której życie zdecydowanie nie rozpieszcza. Zaprezentowana jest nam szczegółowa geneza klauna, którego prawdziwą tożsamością tym razem jest Arthur Fleck. Jeżeli chodzi o aparycję – fioletowy garnitur został zastąpiony czerwonym, a zamiast klasycznej białej skóry z przeciągniętą czerwoną farbą po ustach, otrzymaliśmy zniszczony make-up klauna.

I to by było na tyle! Wydawałoby się, że było tego więcej, prawda? Każdy z powyższych aktorów na pewno pozostawił po sobie ślad, niektórzy większy, inni natomiast zapewne zostaną zapamiętani nieco gorzej, jednak wszyscy zaprezentowali nam odmienne wersje jednego bohatera. Joker to ponadczasowy złoczyńca, którego cały czas będzie można interpretować inaczej, dlatego z niecierpliwością czekam na kolejną aktorską inkarnację tejże postaci.

Tymczasem zachęcam do sięgnięcia po DVD/Blu-Ray najnowszej produkcji Todda Phillipsa z Klaunem w roli głównej, której dystrybucją w naszym kraju zajęło się Galapagos! Jeżeli jakimś cudem ominęliście ten film w kinie, to zachęcam czym prędzej udać się do sklepu po swoją kopię. Reszty raczej nie muszę do tego przekonywać.

Artykuł Joker przed obiektywem! Ewolucja postaci błazna na ekranie pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

„Batman: The Animated Series” to niezaprzeczalny klasyk, który uznawany jest nie tylko za jedną z najlepszych animacji o Mrocznym Rycerzu, ale też jednym z najlepiej zrealizowanych seriali animowanych w ogóle. Harley Quinn pojawiła się dokładnie w odcinku „Przysługa Jokera” i zapewne sami twórcy nie przewidzieli tego, jak szybko ich postać stanie się jedną z nieodłącznych części komiksowego uniwersum DC.

Fani TAS od razu zauważą charakterystyczny styl Timma, który sprawia wrażenie, iż mamy do czynienia z komiksem dla odbiorcy w każdym wieku, jednak jak nieco przestudiujemy treść, to wiadomo już, że jak byśmy takowe dzieło przedstawili teraz dzieciakom w pierwszych klasach, to zapewne nie skończyłoby się to dla nas zbyt dobrze.  Przykładem jest na przykład poniższa scena…

„Szalona Miłość” to nic innego jak geneza postaci Harley Quinn. Przedstawiona tu zostaje jej cała historia, od rozpoczęcia pracy jako psychiatra w Arkham, przez pierwszą sesję terapeutyczną z Jokerem, po jej ślepe zakochanie się w Błazeńskim księciu zbrodni. Poza tym jest to także krótka historyjka o tym, jak Quinzel chce zaimponować swojemu pączusiowi i o mało nie zabija Batmana w pojedynkę, co z resztą nie do końca się klaunowi spodobało…

Jest to strasznie prosto skonstruowana powieść, która nie wymaga od czytelnika jakiegokolwiek myślenia, co w tym przypadku stanowi wielki plus. Nie brak tu gagów, przy których nie tylko się uśmiechniemy, ale i czasem mocno zaśmiejemy. Akcja dzieje się szybko, także kartki wertowane są  w trybie ekspresowym, a rysunki Bruce’a Timma tylko pogłębiają efekt dynamiki, sprawiając, że czytelnik może poczuć się jakby oglądał serial. Najwidoczniej niektórym i to nie wystarczyło, gdyż w 2008 zadebiutował specjalny odcinek ekranizujący właśnie ten tytuł.

Poza tym otrzymaliśmy jeszcze kilka krótszych historyjek, przedstawiających kilku znanych nam bohaterów ze świata Batmana, jednak zdecydowanie nie są one tak ciekawe, jak sama „Szalona Miłość”. Bardzo miłym dodatkiem jest komentarz twórców, którzy m.in. opowiadają, jak pewne elementy musiały zostać ocenzurowane w animacji.

Całość to niemała gratka nie tylko dla fanów „The Animated Series”, ale i każdego, kto jakkolwiek interesuje się postacią Mrocznego Rycerza i Uniwersum DC. Jest to stosunkowo krótka lektura, która nie powinna zająć nam więcej, niż jedno popołudnie. Komiks w ogóle się nie zestarzał, także nie trzeba się martwić, iż będziemy atakowani archaizmami z każdej strony.

Warto też dodać, że ostatnio jestem już nieco wymęczony postacią Harley, a po lekturze „Harleen” obawiałem się, że nie dam w ogóle rady przejść przez ten tytuł, jednak ostatecznie nietypowy styl przeprowadził mnie przez całość jak za rączkę i bawiłem się znakomicie. To chyba dobrze świadczy o komiksie, prawda?

Artykuł Jak zadowolić pączusia? Poradnik Harley Quinn! Recenzja „Batman – Szalona miłość i inne opowieści” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Film produkcji Todda Phillipsa zadebiutował właśnie na wyżej wymienionym festiwalu i z miejsca podbił serca,  jak widać nie tylko recenzentów, ale i jury! (Zgarnął także ośmiominutowe owacje!) Reżyser odebrał nagrodę w obecności głównego aktora, Joaquina Phoenixa.

Phillips w trakcie wręczania nagrody wypowiedział się następująco:

„Chciałbym podziękować Warner Bros. i DC za to, że wyszli ze swojej strefy komfortu i tak mocno mi zaufali. Chciałbym także dodać, że ten film nie powstałby, gdyby nie Joaquin Phoenix. Najdzikszy i najbystrzejszy ‘lew’ jakiego znam. Dziękuję, że mi zaufałeś i powierzyłeś swój niesamowity talent.”

To bardzo ważna chwila dla świata superhero. Wszakże MFFW to najstarszy festiwal filmowy na świecie! Ta bardzo prestiżowa nagroda sugeruje, że prawdopodobnie otrzymaliśmy film, który pozostanie nieśmiertelnym klasykiem.

Premiera już 4 października. Nie możemy się doczekać.

Artykuł „Joker” wygrywa Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Zdjęcia przedstawiają Donnę jako badaczkę, detektywa lub dziennikarkę pochłoniętą historią Dicka Graysona. W rolę wcieli się Conor Leslie. Poniżej zdjęcia z jej debiutanckiego występu.

View post on imgur.com

„Wonder Girl jest spektakularna i dokładnie taka, jaką sobie wyobrażasz. Hawk i Dove byli w drugim odcinku, próbujemy wykreować [naszych bohaterów]. To nie tak, że każdy jest w innym odcinku. Trochę poruszamy się w relacjach, aby stworzyć zespół.”

Takimi słowami Akiva Goldsman (showrunner Titans) uraczył nas w październikowym wywiadzie dla comicbook. Oznacza to, że Donna prędzej czy później dołączy prawdopodobnie do zespołu Titans, jak to ma miejsce w komiksach. Zostaje nam jedynie czekać na rozwój scenariusza.

Wonder Girl zadebiutuje na małym ekranie w 8 odcinku, który będzie wyemitowany 30 listopada pod nazwą Donna Troy.

Który z obecnych bohaterów Titans przypadł Ci najbardziej do gustu? Co sądzisz o tak szybkim wprowadzeniu do serialu tak wielu superbohaterów? Na ten i inne tematy możemy podyskutować na naszej grupie lub na naszym discordzie.

Artykuł [Titans] Pierwsze spojrzenie na Wonder Girl pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Niebawem jesienią tego roku, w większej mierze w Nowym Jorku, rozpoczną się zdjęcia do produkcji, która ma być poświęcona, rozwijać się wokół sylwetki zrodzonego z obłąkańczego, zatracającego osobowość pomieszania zmysłów, Jokera, w którego wcieli się Joaquin Phoenix; a co istotne aktor ten, tak jak Ledger, czy grający w ujmujący sposób w serialu „Gotham” Jerome’a i Jeremiaha Valeskę Cameron Monaghan, ma ogromny potencjał, który koniecznie trzeba w tym przyszłym dziele wykorzystać.

Opinie, głosy i inne wszelakie wypowiedzi na temat obrazu kinowego z Uniwersum DC, który przedstawiałby mroczną w nieco „suchym”, surowym gangsterskim stylu genezę, a potem ewolucję sylwetki Jokera, są podzielone. Niektórzy z miłośników komiksów i weteranów wśród znawców historii i dorobku Uniwersum DC uważa, że taki film nie jest wcale komiksowym adaptacjom potrzebny, gdyż tego typu postaci, jaką jest okryty trudną do zdarcia warstwą niezrozumiałego i nie mieszczącego się w górnych i dolnych granicach szaleństwa, Joker, jest tak nieprzeniknioną i specyficzną postacią, że nie powinna mieć ona konkretnej i stałej genezy. Niespójność jego kreacji, czyli klauna wśród zbrodniarzy, jak i paradoksalnie zbrodniarza pośród klaunów, o czym wspominałem wyżej była widoczna w filmach i serialach, lecz podobnie jest w komiksach, gdzie nawet sam Joker niewiele o sobie pamięta, gdyż dla tak spaczonego umysłu jego własna przeszłość kompletnie go nie interesowała.

Niezwykle ciekawe jest to, jak wśród ogólnej rzeszy widzów, w tym fanów historii obrazkowych i sympatyków kinowego Uniwersum DC, przyjmie się film o Jokerze z Joaquinem Phoenixem w roli głównej. Czy dzieło to zostanie zaszufladkowane do Kanonu tego Uniwersum, i idąc konsekwentnie, sylwetce Jokera przypisze się jedną, stałą przynajmniej w tej rzeczywistości genezę? Czy może będzie wręcz przeciwnie i ów obraz zostanie uznany za kolejną „jakąś tam” komiksową adaptację od DC?

Z budżetem szacowanym na 55 mln dolarów i czasem akcji osadzonym w smętnych kryminalno-gangsterskich latach 80-tych, będący obecnie na etapie preprodukcji, film o Jokerze prezentuje się niezwykle ciekawie. Już sama kwota przeznaczona na wydatki w najdrobniejszych szczegółach związanych ze wszystkim, co ta produkcja angażuje, sugerują nam, że będzie tam kolosalnie dużo mniej technologii: CGI, Blue i Green-screenów, motion capture i innych efektów specjalnych niż we współczesnym kinie sci-fi, gdzie prawie co drugi film to wysokobudżetowa produkcja, a komiksowe adaptacje „MCU” to z ekonomicznej perspektywy maszynka do zarabiania pieniędzy. Jednakże w zamian w „Joker Movie” dostalibyśmy bardziej rozwiniętą, dużo bogatszą, zmuszającą artystów do większego zaangażowania grę aktorską oraz mocno zaakcentowane wątki pomiędzy poszczególnymi postaciami.

Sam Jeff Sneider – dziennikarz i scenarzysta; osobistość, która ze światem kina jest na bieżąco – został ostatnio zapytany o to, kto mógłby pojawić się obok Joaquina Phoenixa w tym filmie, i czy nie znalazłoby się tam miejsce dla charyzmatycznego Roberta DeNiro. Sneider odpowiedział: „Nie sądzę, aby DeNiro z racji swojego dorobku i stylu wcielania się w poszczególne role mógłby zagrać kogoś tak kanonicznego i istotnego, kogo można by umieścić koło Jokera. Wyobrażałbym sobie go jako angażującego się w skromną rolę aktora, np. dziennikarza, prezentera TV, który informowałby obywateli Gotham i także widza o poczynaniach Jokera w metropolii i okolicy”. Nie jest to do końca jasna i konkretna wypowiedź Jeffa Sneidera odnośnie angaży w „Joker Movie”, jak zresztą wszystko, co z tą produkcją jest związane, gdyż wiele informacji wokół niej owiniętych wciąż trzymanych jest w tajemnicy.

Ostatnimi czasy dość intensywnie mówi się o pojawieniu się Thomasa Wayne’a w „jokerowskim” dziele, o czym co nieco wspomniał Sneider: „Wiem jedno na pewno, że pewna postać oprócz samego Jokera odegra tu istotną rolę, a będzie to Thomas Wayne.” Pojawienie się Thomasa Wayne’a w kinowej adaptacji genezy i ewolucji postaci Jokera będzie bardzo istotne, gdyż jak dobrze wiemy, do tej pory ojciec Bruce’a aka Batmana znany był głównie z kreacji specyficznych scen i momentów, np. wychodząc z gmachu Teatru w Gotham, zaraz po wieczornym przedstawieniu Thomas wraz z synem i żoną Marthą przechodził koło zapuszczonej ulicy, gdy nagle zaskoczył ich opryszek z bronią w ręku i przez „przypadek” go zastrzelił, jak i jego żonę Marthę również. Całe zajście widział Bruce, który jako jedyny wyszedł z tego cało. Od tej pory życie młodego Wayne’a będzie wyglądało inaczej. W jego głowie zasiały się pierwsze myśli i postanowienia, z których w przyszłości narodzi się „Mroczny Rycerz”. Natomiast drugim motywem, dzięki któremu szerzej poznaliśmy Thomasa Wayne’a, jest komiksowy event „Flashpoint” i jego pełnometrażowa adaptacja: „Justice League: The Flashpoint Paradox„. To tam w wytworzonej przez Flasha alternatywnej rzeczywistości Thomas nie zginął, lecz życie stracił za to jego syn, Bruce. Nie narodził się Batman jakiego znamy, czego konsekwencją było pojawienie się innej, bardziej bezwzględnej i brutalnej wersji nietoperzastego bohatera, którą stał się Thomas Wayne. W filmie o Jokerze, którego praca na planie zdjęciowym ruszy za kilka miesięcy, dużo wskazuje na to, że ojciec Bruce’a będzie przedstawiany jako twórca „Wayne Enterprises”, jako czołowy, liczący się w Gotham Biznesmen, lub kto wie, może jako najpotężniejsza i najbardziej wpływowa postać w tym mieście, przy której stale gdzieś przy boku będzie kręcił się młody Bruce.

A Wy, jako fani „DC Comics” i przyszli odbiorcy tego filmu, co sądzicie o pojawieniu się Thomasa Wayne’a w tym filmie i o samym filmie zarazem?  Jak Waszym zdaniem wypadnie w nim Joker i czy będzie to ten właściwy wiecznie uśmiechnięty mistrz zbrodni jakiego chcemy?

Artykuł Thomas Wayne w solowym filmie o Jokerze? Główne role i odpowiedzi Jeffa Sneidera pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Z drugiej strony gusta zawsze pozostaną gustami. A to, co wydarzyło się w trzech finiszujących tę serię epizodach, a głównie w ostatnim, zasługuje na duży plus i spore uznanie dla twórców „The Flash”.

Można by rzec, że „lepiej późno niż wcale” pokazano prawdziwy, ukryty potencjał czwartego sezonu niniejszego dzieła od CW, który był wręcz tłumiony na przestrzeni prawie jego wszystkich dość specyficznych odcinków. Niezwykle potężny DeVoe niczym Thanos dokładający Kamienie Nieskończoności do swojej Rękawicy, niespodziewany powrót Ralpha, czy zaskakujące wyznanie tajemniczej dziewczyny w ostatnich sekundach kończącego czwartą serię odcinka. To tylko część niezwykle intensywnych, szokujących wydarzeń z finałowych odcinków niedawno przekraczającego linię mety serialu. Co jeszcze się wydarzyło i jak wpłynie to na dalsze losy tego serialu, o tym przekonacie się w krótkiej analizie poniżej. Oto najciekawsze wątki, wydarzenia i momenty z ostatnich serwowanych przez stację CW epizodów czwartej serii „The Flash”, które mogą mieć różne znaczenie i kontynuację w kolejnej serii widowiska.

• Co stanie się z Norą?

Nie minuty, ale końcowe sekundy wieńczącego czwarty sezon „The Flash” odcinka, wprowadziły na tę krótką, ale i bardzo ważną chwilę „Mystery Girl” – tajemniczą dziewczynę, przewijającą się przez całą ledwo co zakończoną serię „The Flash” w dość epizodyczny, nieregularny sposób. Mówiąc krótko: okazało się to dobrym rozwiązaniem, gdyż wielu fanów na pewno o niej zapomniało, albo miało o niej iluzoryczne pojęcie. „STAR Labs” team nie wspominał jej dość dobrze. Zawsze gdy „Mystery Girl” się pojawiała, psuła ekipie Flasha humor i przerywała jakiś ważny moment, np. ślub Barry’ego, spotkanie z Barrym i Dibnym w „CC Jitters”. Takie jej działanie wraz z kompletnie niewiadomym celem jej nagłego pojawiania się przy Allenie i jego przyjaciołach mogło drażnić, ale i jednocześnie zaciekawić widza. Jednak widz już dłużej niepokoić się nie będzie, gdyż finał czwartej serii „The Flash” przynajmniej częściowo rozwiał wątpliwości. Tajemnicza dziewczyna to nikt inny jak córka Barry’ego i Iris z przyszłości: Nora, a to ona okazała się prawdopodobnie tym sprinterem, który pomógł Barry’emu uratować Central City przed spadającą na miasta rozżarzoną masą, jaką był satelita „STAR Labs”.

Z postacią Nory wiąże się następująca niewiadoma. Jaką rolę, oprócz tego, że jest ona córką Barry’ego i Iris, oraz że ma raczej w sobie jego geny, będzie pełnić w piątym sezonie „The Flash„? Jaki popełniła błąd i czy w ogóle powinna cofać się do teraźniejszości, w której biegną wydarzenia serialu? Są to tego typu pytania, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Więcej wskazówek może dać nam porównanie Nory jako córki Barry’ego z podobnym komiksowym pierwowzorem, gdzie Dawn i Don Allenowie – brat i siostra – mieli moce odziedziczone po ojcu i nazywano ich „Tornado Twins”. Nora Allen byłaby właśnie kimś jak Dawn Allen, przy czym jej imię nadano zapewne na cześć zmarłej matki Barry’ego, z której to powodu powstał paradoks „Flashpointu”. Czyżby Nora miała udział w podobnej aberracji w przyszłości?

• Jaki los czeka wracającego do żywych Ralpha?

Po tym, jak Ralph dzięki pomocy Cecille, Flasha i Marlize DeVoe wyrzucił świadomość „the Thinkera”, prawdopodobnie wraz z właściwościami pozostałych meta, ze swojego ciała, pozostawiając moc elastycznego, zmiennokształtnego organizmu, na pewno wielu z Was zastanawia się, co się dalej z nim stanie. Wiele wskazuje na to, że „Elongated Man” pozostanie w drużynie Flasha, przejmując nieco większą rolę niż dotychczas – skupienie się na zostaniu tym prawdziwym bohaterem, do którego roli szkolił Ralpha Barry. Druga opcja zakłada powrót Dibny’a do działalności detektywistycznej, czegoś na wzór prowadzenia prywatnego „biura śledczego”.

• Kto będzie następnym wielkim złoczyńcą, z którym zmierzy się Flash?

By skoncentrować się na kolejnym superłotrze, który mógłby pomieszać szyki Allenowi i jego ekipie ze „STAR Labs”, producenci serialu „The Flash” powinni pójść drogą kontynuacji nurtu nie-speedsterowego złoczyńcy, co oznaczałoby takiego przeciwnika, który z byciem sprinterem i tymi samymi posiadanymi przez Flasha właściwościami nie miałby nic wspólnego. Clifford DeVoe w tej roli sprawdził się bardzo dobrze, ale z prezentacją jego postaci na przestrzeni całego czwartego sezonu nie było aż tak idealnie. Plotki głoszą, że kolejnym takim nie-sprinterskim złoczyńcą mógłby być Cobalt Blue.

• Co stanie się z Wellsem? Czy poznamy jego odpowiednika z innej równoległej Ziemi?

Kiedy po tym, jak w finale czwartego sezonu „The Flash” Harry Wells odzyskał inteligencję, którą utracił z powodu planu DeVoe, udał się przez wyłom na „Ziemię-2”, niewiele wiadomo, co Harry, oprócz odwiedzin córki, będzie poczynał na swojej wersji Ziemi, i czy powróci do teamu „STAR Labs”. Wells być może pojawi się na głównej Ziemi, ale niestety epizodycznie. Większe szanse na wdrożenie się do fabuły serialu miałby taki Harry, ale nie z alternatywnej wersji naszej planety, lecz z przyszłości – z czasów Nory Allen.

• Czy dziecko Cecille i Joe będzie miało znaczenie dla przyszłości Flasha i jego zespołu?

To, że Jenna West, jako dziecko Cecille i Joe’a Westów przyszło na świat, to wiadomo. Owszem, było to urocze i stanowiło jeden z miłych cieszących oko akcentów na zakończenie czwartego sezonu „The Flash”. Jednakże nie wiadomo, czy Jenna w trochę dalszej przyszłości odegra jakąkolwiek, nawet minimalną rolę w życiu Flasha i każdej związanej z nim osoby. Skoro Nora pochodzi z przyszłości i przedstawia się jako córka Barry’ego i Iris, to Jenna West mogłaby być żeńską wersją Daniela Westa, który w „The New 52” jest nowym Reverse Flashem.

• Co dalej z tajemniczymi znakami?

Na pewno wielu z was po obejrzeniu całego czwartego sezonu  – a zwłaszcza finiszującego odcinka – „The Flash” zadaje sobie oto takie pytanie: „O co chodzi z tymi dziwnymi, tajemniczymi symbolami?” Czy mają one dużo większe powiązanie ze Speed​​Force, DeVoe, kolejnym jeszcze potężniejszym złoczyńcą, czy może jeszcze z czymś bardziej niezgłębionym i okrytym niespotykanym misterium? Przecież owe znaki musi coś łączyć, skoro pisali je i mówili dziwnym kodem językowym: Barry po wyjściu ze Speed Force oraz Harry West w finale czwartego sezonu. Dodatkowo te symbole w swym notesie posiadała Nora. Ostatecznie genialnym rozwiązaniem byłoby wyjaśnienie znaczenia tych dziwnych ni to znaków, ni to symboli, ni to uniwersalnego kodu językowego w kolejnym sezonie „The Flash”; w końcu do czegoś musi to prowadzić.

A jakie są Wasze oczekiwania na fabułę, postacie, wątki piątego sezonu „The Flash” od CW?

Artykuł Analiza finału czwartego sezonu „The Flash” i jego wpływ na kolejny sezon! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Śmierć jakiejś postaci czy faktyczna, czy tylko na taką wyglądająca, jaka by ona nie była, najczęściej kończyła się zregenerowaniem postaci w nowej formie lub zwyczajnym powstaniem z martwych. Fish Mooney, Oswald Cobblepot, Butch Glizean jako Solomon Grundy. To tylko przykłady słynnych powrotów równie niebywałych charakterów na przełomie wielu sezonów w „Gotham”. Lecz teraz serial nie zwalnia tempa w tym względzie. Przy obecnej, prawie że kończącej czwarty sezon „Gotham”, emisji, swoisty „come back” zaliczyła jeszcze jedna bardzo ważna charyzmatyczna sylwetka, czego wielu fanów się nie spodziewało, a jest to: R’as al Ghul  – „Głowa Demona”.

Zanim R’as al Ghul znów zaszczycił „Gotham” swoją obecnością, w odcinku „A Dark Knight: To Our Deaths and Beyond” doszło do wielu ciekawych zwrotów akcji.

Wszystko zaczęło się od podstępu, który zorganizowały Tabitha i Selina Kyle, prosząc Bruce’a Wayne’a o pomoc w przeszkodzeniu Barbarze Kean – nowej „Głowie Demona”, mającej w sobie piętno mocy ofiarowane jej przez R’asa. Zamiast wprost do Barbary, Bruce’a zaprowadzono do kryjówki, w której czekali mężczyźni z „Ligi Cieni”, uważający, że prawdziwy ich przywódca jest tylko jeden: R’as al Ghul. Według Tabithy Barbara musi być powstrzymana, ponieważ dzięki swojemu piętnu nowa Królowa Podziemia uważa się za kolejną mistyczną i co za tym idzie, wszczęłaby wojnę w całym Gotham, z którego zostałyby: anarchia i dogasające gruzowisko.

Bruce Wayne miał po części rację, mówiąc i to prawie z krzykiem, by nie ożywiać R’asa al Ghula, gdyż R’as zwyczajnie tego nie chciał i nie po to kazał się zabijać specjalnym sztyletem. Jednakże dzięki krwi Bruce’a „Głowa Demona” została ożywiona – ten, kto go uśmiercił, musiał go ożywić. Wyglądający jak Zombie, skryty pod ciężkim płaszczem i z obżartymi do zębodołów wargami, R’as, nie miał tyle mocy, ile potrzebował; „piętno” ofiarowane Barbarze nadszarpnęło jego niezwykłą potęgę, a tym samym wygląd i siły witalne. Panna Kean wykorzystując to, czym obdarował ją mistyk, prawie, ale to prawie zdołała oszukać potężnego R’asa. Przewidywanie przyszłości, cofanie się w czasie niestety nie wystarczyły. Barbara musiała oddać moc temu, kto powinien ją dzierżyć. Gdy R’as odżywił swoje ciało porcją mocy, którą wcześniej ofiarował, tuż przed swoimi oczami, na skraju rzeczywistości miał wizję. Ujrzał skąpane w ogniu, kłębach dymu, bólu i cierpieniu miasto Gotham. Wtedy powiedział już tylko Bruce’owi, że nie żałuje swojego powrotu do świata żywych; chce widzieć, jak dopełni się jego dzieło: przemiana Bruce’a Wayne’a w „The Dark Knight of Gotham” – Mrocznego Rycerza Gotham.

Czwarty sezon „Gotham” będzie miał 22 epizody, więc do finału aktualnej serii zostały trzy arcyważne i arcyciekawe odcinki. Finisz cyklu to epizod z proroczym tytułem: „No Man’s Land”.

A Wy co sądzicie o powrocie R’as al Ghula do serialowej rzeczywistości „Gotham”?

Artykuł Ten, który wyrwał się z objęć śmierci. Powrót R’as al Ghula w epizodzie „To Our Deaths and Beyond” Gotham pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

A dlaczego tak jest? Ciężko jednoznacznie na to pytanie odpowiedzieć. Być może tajemnica kryje się w mającym swoje 25 lat serialu animowanym „Batman The Animated Series”, który dorósł dziś do rangi absolutu, do czegoś, co miłośnik DC powinien koniecznie zobaczyć, nawet kilkukrotnie. Ponad 100 odcinków jego całości dało DC cały wachlarz możliwości i otworzyło drogę do skupienia się na tym, co się robi najlepiej – na przekładaniu komiksowych historii na animowaną płaszczyznę ekranową.

Dlatego też spośród kilkudziesięciu pełnometrażowych animacji od DC, które ukazały się na przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza, na uwagę zasługuje pewna dziesiątka produkcji, które moim zdaniem wyróżniają się na tle pozostałych, wygrywając niezwykłą fabułą, zaangażowaniem aktorów podkładającym głos głównym postaciom, stylem graficznym – często naśladującym komiksowe pierwowzory oraz wielu innym atrybutom. Przyjrzyjmy się więc mojej „topowej dyszce” animacji od DC, które uważam za najbardziej niezwykłe, najbardziej wartościowe.

Miejsce 10: „Młodzi Tytani: Problem w Tokio” (2007)

Produkcja skierowana do młodych, nieco starszych, jak i po części dorosłych widzów. Oprócz niecodziennej fabuły, czyli starcia Tytanów z „Brushogunem” głównie w Japonii, w której herosi zdani są sami na siebie, animacja zdaje się emanować młodzieżowym, buntowniczym stylem rysunku, jak typowa kreskówka od Cartoon Netwoork. Oddaje to ideę i cele tej produkcji, a gagi Cyborga czy Bestii dopełniają to jakże już wpisane w „Teen Titans” akceptowane fajtłapstwo.

Miejsce 9: „DC Showcase” (2010-2011)

Na miejscu 9-tym, mimo że nie jest to pełnometrażowa animacja, tylko zbiór krótkich kilku-kilkunastominutowych filmików od DC, wskakują mikroprodukcje spod znaku „DC Showcase”. Warto było zwrócić na nie uwagę i umieścić je na tej liście, a głównie ze względu na sylwetki, które przedstawiają i czas, który na to przeznaczają. Jest krótko, konkretnie, ale bez znaczącej genezy postaci. Więcej zdradzał nie będę, a ostateczny odbiór „DC Showcase” zależy od Was samych. Dlatego też zapraszam Was do obejrzenia materiałów, które wchodzą w skład „DC Showcase”: Superman/Shazam: The Return of Black Adam, Jonah Hex, The Spectre, Green Arrow i Catwoman.

Miejsce 8: „Liga Sprawiedliwości: Bogowie i Potwory” (2015)

Kolejne miejsce na mojej liście topowych pełnometrażowych animacji od DC, tym razem ósme, zajmuje: „Liga Sprawiedliwości: Bogowie i potwory” z 2015 r., która należy do tego rodzaju produkcji, które nie zostały przez fanów do końca docenione. Być może mocno alternatywna, jak obecność na równoległym świecie, linia zdarzeń: Generał Zod implikujący materiał genetyczny do kołyski Kal-Ela, Batman mający rzadką przypadłość w postaci wysysania krwi z ludzi oraz Wonder Woman: Bekka z Apokolips, spowodowały, że taka rzadkość jak ta, jak na standardy DC, nie przyjęła się, tak jak pierwotnie zakładano, chyba że miał to być eksperyment. Ach, ten alternatywny świat!

Miejsce 7: „Wonder Woman” (2009)

Wyjątkowa pozycja spośród animacji pełnometrażowych DC, a wszystko za sprawą tego, komu jest ona poświęcona. Produkcja przedstawia losy Wonder Woman – potężnej Amazonki, żyjącej na Themyscirze: oddzielonej od świata zewnętrznego wyspie, na której Hyppolita – jej królowa, więzi Aresa: Boga Wojny. Jednak podstępem uwolniony Ares staje się zagrożeniem nie tylko dla mitycznej krainy, lecz i dla całego świata. Z pomocą Steve’a Trevora rusza ludzkości na ratunek. Tak mniej więcej, w skrócie skrutów przedstawia się fabuła animowanej „Wonder Woman”. Pozycja jak najbardziej obowiązkowa do obejrzenia, ponieważ szybko czegoś zbudowanego wokół tej bohaterki niestety nie zobaczymy.

Miejsce 6: „Batman: W cieniu Czerwonego Kaptura” (2010)

Jay Oliva i tym razem wykonał doskonałą pracę. Dodajmy do tego rysowników i scenariusz Jamesa Kriega, a efekty adaptacji genialnej komiksowej historii: „Flashpoint – Punkt Krytyczny” wyjdą daleko poza skalę oczekiwań. Głęboka barwa, cienki, dokładny kontur postaci i kreowanych elementów oraz świetnie akcentowany cień stanowią o wyjątkowości graficznej otoczki tej animacji. Fani serialowego „Flasha” od „CW” i tego z komiksowej wersji to produkcja specjalnie dla Was!

Artykuł Z dziennika fana: „10 najlepszych filmów animowanych od DC” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.