Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

„Heroes in Crisis” miało być ważnym elementem dla świata DC I faktycznie nim jest, jednak nie do końca w sposób, w jaki prawdopodobnie zakładali sobie twórcy. Za scenariusz odpowiada  Tom King, nie taki młody, ale świeży talent w świecie komiksu, który wyrobił sobie markę takimi tytułami jak rewelacyjny „Vision” czy „Mister Miracle” oraz wprowadził nieco kontrowersji swoim „Batmanem”.  Choć ten były agent CIA nie posiada jeszcze na swoim koncie zbyt wielu tytułów, to już zdecydowanie można wyczuć, kiedy autor ma pełne pole do popisu, a kiedy ma nieco związane ręce. „Kryzys Bohaterów” należy, niestety, do tej drugiej grupy.

Sam koncept fabularny jest co najmniej intrygujący i faktycznie mogłoby powstać z tego coś naprawdę konkretnego. Czy nie ciekawiło was to, co dokładnie dzieje się w głowach tych wszystkich superbohaterów? Wszakże co chwilę narażają własne życie w imię sprawiedliwości, ratują świat przed zagładą,  czy przeżywają śmierć swoich bliskich.  Okazuje się, że i oni przeżywają swoje traumy i załamania psychiczne, ale przecież nie mogą udać się do byle jakiego psychologa/psychiatry, aby uzyskać pomoc. Tutaj z pomocą przyszedł Batman z kompanią i zbudowali „Sanktuarium”, czyli specjalne miejsce, w którym herosi mogą na spokojnie wyleczyć się „psychicznie”.

Albo raczej mogli, bo w wyniku pewnego incydentu, większość z pacjentów została zamordowana, a głównymi podejrzanymi są nasz przybysz z przyszłości, Booster Gold oraz ex-ukochana Jokera, niezrównoważona psychicznie pani doktor, której ostatnio wszędzie pełno, czyli Harley Quinn. Żeby tego było mało – są przekonani o winie drugiej osoby, co tylko jeszcze bardziej komplikuje.

Całość skupia się głównie na tym śledztwie i faktycznie mogłoby to być nawet ciekawe, gdyby nie to, że całość staje się przewidywalna nawet nie w połowie albumu, a wciskane na siłę i nic niewnoszące do tematu dialogi i nieudolna narracja wołają o pomstę do nieba.

Dość sporą część zajmują także monologi różnych bohaterów, tych bardziej i mniej znanych. To akurat jeden z ciekawszych elementów tej historii i w większości przypadków, nawet to jedno lub dwa zdania od poszczególnego herosa, potrafią nas do niego „zbliżyć”. Motyw zdecydowanie na plus.

Skąd więc to całe narzekanie? Tak jak wspomniałem wyżej – dialogi i narracja to jedno, po drugie dobór bohaterów, na których skupia się ta historia – jestem pewien, że gdyby w rolach głównych podejrzanych wstawiłoby się zupełnie inne postaci, to nikt nie wyczułby większej różnicy. Strasznie bolą poszczególne rozwiązania fabularne, włącznie z… głównym wątkiem.

Bez wątpienia czuć tutaj rękę byłego już naczelnego DC, czyli Dana DiDio, który wydaje się, że zatrzymał się w czasie i myśli, że skoro wszystko działało w 2005, to i teraz się sprawdzi. Chodzi mi między innymi o śmierci bohaterów, które w teorii powinny poruszyć i wzbudzić w czytelniku współczucie, ale są one tutaj przedstawione tak bezpłciowo, że niestety nie ma na to opcji.

Boli także fakt, iż sam motyw PTSD, czyli coś, na co większość czytających jednak się naszykowała, został praktycznie nietknięty, a szkoda, bo gdyby ten temat zgłębiono, to otrzymalibyśmy dużo ciekawszą pozycję do lektury.

Jedną z większych ról gra tu także Wally West, najszybszy żyjący byt, który od swojego powrotu do świata żywych, nieustannie jest kopany przez los, także nie dziwota, że i on trafił do sanktuarium. Niestety w tym komiksie, pogrzebano go jeszcze bardziej ( w sumie nawet dosłownie!)

Pragnę zaznaczyć, iż jest to moje drugie podejście do „Kryzysu Bohaterów” i jest ono tym razem nieco bardziej pozytywne. Za pierwszym razem chłonąłem zeszyt za zeszytem, z niecierpliwością czekając na rozwój wydarzeń i pewnie dlatego od połowy byłem coraz bardziej zawiedziony. Teraz świadom tego, co mnie spotka, mogłam ze świeżym umysłem podejść do tego tytułu i już przynajmniej nie muszę przy nim zgrzytać zębami.

To dalej bardzo ważna historia dla uniwersum DC, wokół której nie można przejść obojętnie. „Personifikuje” ona bohaterów pozwala nieco lepiej się z nimi zapoznać, nieco wyjaśnia i pozwala niektórym ruszyć dalej. Poza tym nie czyta się go źle, bo lektura sama w sobie jest dość lekka i do ostatniej strony dochodzi się w miarę szybko. Spora tu robota Kinga, który widać, że starał się uratować całą historię, jak tylko mógł.

No i bardzo pozytywnie wypadają tu rysunki autorstwa Clay Mann’a, ale też nie do końca, jednak o tym później. Na pewno nie jest to nic wybitnego, ale jego styl jest bardzo przyjemny dla oka. Bogate tła, na których nie sposób zawiesić oko, szczegółowo przedstawieni bohaterowie, z których twarzy bardzo łatwo wyciągnąć konkretne emocje oraz świetnie dobrana kolorystyka całokształtu. Na wiele z kadrów tego komiksu dalej chętnie spoglądam, bo są po prostu bardzo dobrze zrobione. Niestety, nie ma róży bez kolców.

W przypadku recenzji „Ptaków Nocy” przyczepiłem się Eda Benesa, że całkowicie rujnuje to, co chciała przekazać tym tytułem Gail Smone, przesadnie seksualizując wszystkie bohaterki. Niestety Mann podążył tą samą ścieżką, może nie na tym samym poziomie, co wyżej wymieniony jegomość, jednak czasem wręcz idzie roześmiać się do łez, gdy w pełnej powagi sytuacji np. taka Batgirl wypina swoje atuty najmocniej, jak się da, tak jakby Barbara miała tylko to do zaoferowania. Szkoda, bo niestety pozostawia to mały niesmak, jednak to i tak najmniejszy minus tego wszystkiego.

Ciężko mi polecić „Kryzys Bohaterów” zwykłemu zjadaczowi chleba, ba, ciężko mi go polecić ogólnie fanom komiksów – niestety beznadziejne dialogi, narracja i brak logiki wręcz uderzają niczym z liścia czytelnika, który po prostu chce przeżyć intrygującą historię.

Z drugiej strony to pozycja, której fani DC nie mogą przegapić i zdecydowanie powinni się zapoznać. Sam motyw jest ciekawy i z chęcią przekłada się coraz to kolejne kartki tego tomu, aby ostatecznie dotrzeć do końca i nieco pomarudzić. Niemniej uważam, że jak najbardziej warto sięgnąć po ten komiks, chociażby by przekonać się czemu tak o nim głośno. To nie jest coś, czego lektury będziecie żałować, ale też coś, czego nie do końca będziecie pozytywnie wspominać. To zupełnie jakbyśmy wszyscy potrzebowali teraz leczenia w Sanktuarium…

Artykuł Kryzys w DC? „Kryzys Bohaterów” [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Myślę, że wielu podzieli moje zdanie: Tom King i Mitch Gerards stworzyli komiks wybitny. Na naszym rynku znajdziemy wiele komiksów dobrych, trochę przeciętnych, sporo średniawych, kilka słabych i kilka naprawdę świetnych, ale twór wybitny to ewenement, który trzeba docenić. I co ciekawe, aż dwie pozycje z tego wąskiego grona komiksów wybitnych napisał Tom King – były agent CIA, który po przejściu do cywila zajął się tworzeniem scenariuszy, a którego Visiona już od dobrego roku można znaleźć na półkach polskich księgarni. I chociaż Vision sam był niezwykłym i wyróżniającym się dziełem, zwłaszcza jak na medium tak powszechnie kojarzone z prostymi i niewymagającymi historiami, jakim jest komiks superbohaterski, to moim zdaniem Mister Miracle bije go na głowę i do dziś jest absolutnym opus magnum Kinga.

Mister Miracle to historia o rodzinie. O miłości. O wojnie. O traumie. O dzieciństwie. O rodzicach i o dzieciach. O, rzecz jasna, ucieczce. O superherosie w pstrokatym kostiumie obijającym pyski armiom robali. O strachu, gniewie. Wielowątkowość oraz różne możliwości odczytywania komiksu Kinga sprawiają, że ciężko przeczytać go raz i odłożyć na półkę: chcemy go poznawać, eksplorować, zrozumieć. W zależności od tego, na czym się skupimy i który element przemówi do nas najbardziej, zobaczymy w nim zupełnie inną opowieść i zupełnie inny morał. Mister Miracle stawia przed czytelnikiem trudne pytania, na które nie odpowiada – nie dlatego, że taką ma ochotę, ale dlatego, że z natury nie istnieje na nie jednoznaczna odpowiedź i to my musimy stwierdzić, jak ona dla nas wygląda.

Ciężko zagłębić się w ten komiks bez zdradzania pewnych ważnych elementów fabularnych – skupię się więc wyłącznie na treści pierwszego z dwunastych zawartych w tym tomie zeszytów, aby nie psuć zabawy nikomu, kto chciałby sięgnąć po tę pozycję. W pierwszych scenach Mistera Miracle widzimy głównego bohatera leżącego z podciętymi żyłami na zakrwawionej posadzce łazienki. Oto Scott Free próbuje zrobić coś, czego nie udało się zrobić jeszcze nikomu: uciec przed śmiercią. Bo chociaż wszystkich nas w końcu dopadnie zimny uchwyt ponurego żniwiarza, to Mister Miracle jest inny. On zawsze może uciec. Ucieczka jest jego drugą naturą: od momentu, gdy jego ojciec próbując zakończyć niekończącą się wojnę Nowych Bogów wymienił się synami z Darkseidem, Scott uciekał cały czas w nadziei, że w końcu uda mu się zbiec do lepszego życia. I udało się: teraz wiedzie z żoną szczęśliwe życie na Ziemi, a wojna Apokalips i Nowej Genezy w końcu się zakończyła. Wszystko wreszcie jest takie, jak powinno. I ta myśl chyba dobija go najbardziej.

Może to właśnie ona doprowadziła go do próby samobójczej – na razie jednak jeszcze tego nie wiemy. Na rozbitych na dziewięć paneli kadrach widzimy tylko migające sceny z karetki, szpitala i domu głównego bohatera, słyszymy urywki rozmów i niedobitki zdań. Jednak konsekwentnie, na każdej stronie jeden panel nie pasuje do reszty – na całkowicie czarnym tle widnieje napis Darkseid jest, powtarzany jak mantra, niczym czająca się z tyłu głowy Scotta myśl, przeczucie, które nie daje o sobie zapomnieć. A gdy Scott dowiaduje się, że w jego rodzinnym Czwartym Świecie ponownie rozgorzała wojna, myśl ta pojawia się coraz częściej, prześladuje jego umysł niezależnie od pory dnia czy samopoczucia – gdy ogląda telewizję z żoną, gdy kładzie się spać, gdy rozmawia z przyjacielem – by w kulminacyjnym momencie zająć sobą całą stronę. Darkseid to w końcu czyste zło, to antyteza dobra, jego brak, pustka. Jeśli wszystko, co piękne i pełne nadziei jest życiem, to Darkseid jest antyżyciem. Darkseid jest. A Scott wie o tym najlepiej – Darkseid to dla niego źródło całej traumy, jaką przeżył w dzieciństwie, dni spędzonych w lochach, podłączony do maszyn mających sprawić mu jak największy ból, wśród krzyków potępionych, które nie dawały mu spać. Dobitna w swojej upiornej prostocie sentencja sprawia, że od pierwszych stron komiksu czujemy czające się gdzieś zło, które w pewnym momencie musi wyjść z ukrycia. Scott też przeczuwa, że po tym, jak próbował odebrać sobie życie, coś jest nie tak – widzi osoby, które zmarły dawno temu, kolor oczu jego żony jest inny, niż pamięta, a mimo tego, że dnie i noce spędza na polach bitwy Apokolips, wojna zdaje się nigdy nie mieć końca. King od początku sugeruje nam, że nie możemy ufać wszystkiemu, co widzimy. Historię przerywa nam tajemniczy fragment wywiadu telewizyjnego z Misterem Miracle, a kadry co rusz są zniekształcane na wzór zglitchowanego ekranu.  Z biegiem wydarzeń scenarzysta podsuwa nam kolejne wskazówki na temat tego, co rzeczywiście się tu dzieje, ale ostateczną odpowiedź musimy znaleźć sami.

Chociaż w Misterze Miracle dużo mówi się o traumie związanej z trudnym dzieciństwem i wojną, nie da się pominąć chyba najważniejszego aspektu całego komiksu – wątku Scotta i Bardy. Ich małżeństwo jest napisane z tak niesamowitym ciepłem i troską, że od początku doskonale wiemy, jak szczerze ta dwójka się kocha. Nie ma tu dramatycznych kłótni, rozstań czy zdrad, wielkich romantycznych gestów czy puszczania piosenek z boomboxów – jest tylko życie mężczyzny i kobiety, którzy mają swoje problemy, bolączki i gnębiące ich demony z przeszłości, ale razem przezwyciężają je by być szczęśliwymi, razem. Oglądanie fragmentów życia Scotta i Bardy wywoła uśmiech na ustach nawet najtwardszych zawodników i stanowi świetną, cichą i spokojną przeciwwagę do horrorów boskiej wojny dziejącej się w tle. Nie muszą wygłaszać sobie poematów na temat swojego uczucia: wszystko widzimy w prostych słowach i gestach. W tym, jak Barda bawi się włosami Scotta gdy ten kładzie jej głowę na kolanie, gdy on w zwykłej rozmowie o niczym rzuca jej, że jest piękna, jakby nie był to komplement, a oczywisty, znany wszystkim fakt, w muśnięciach dłoni i w wymienianych między sobą uśmiechach. Chyba mój ulubiony zeszyt ze wszystkich to ten, w którym w trakcie wielkiego i skomplikowanego włamania do pałacu na Nowej Genezie ta dwójka przez cały czas dyskutuje o remoncie swojej kuchni i przebudowie salonu, a nie przerywa im nawet atak lewiatana, bitwa ze strażnikami, ukryte zapadnia i pułapki czy przejście nad Nieskończoną Pustką. Kto by pomyślał, że związek dwójki bogów może być aż tak cudownie ludzki.

Świetna fabuła Kinga byłaby jednak niczym, gdyby nie towarzysząca jej genialna oprawa graficzna Mitcha Gerardsa. Już sam rozkład paneli pasuje do historii idealnie: klasyczny, Watchmenowski rozstrzał na dziewięć kadrów pozwala na zmieszczenie maksimum informacji na stronie, a co za tym idzie, na płynniejszą i ciekawszą narrację. Dwa panele można poświęcić na pauzę czy powtórzenie danej kwestii, łączyć kilka z nich w jeden, szerszy obraz, używać jako kolejnych stopklatek w dłuższej scenie. Rama dziewięciu prostokątów przyzwyczaja nas do siebie, więc gdy tylko widzimy w niej najmniejszą zmianę lub nagłe odejście od niej na rzecz dwustronnego spreadu, uderza w nas to mocniej, niż w klasycznym komiksie. Ponadto homogeniczne, proste panele wydają się wręcz więzić Scotta w kolejnej celi bez ucieczki – zamknięty w nich może tylko trwać  biernie dalej. Gerards przekazuje emocje jedną miną, jednym gestem, miesza realistyczny styl z klasycznymi komiksowymi tropami, oddając hołd choćby legendarnemu „Kirby crackle”, bawi się kolorami i oświetleniem, by podkreślić atmosferę danej sceny. Do wszystkiego dochodzi często powtarzany element zniekształcenia, obrazy nachodzą na siebie, na myśl przynosząc stare trójwymiarowe obrazki oglądane bez czerwono-niebieskich okularów; obraz staje się ziarnisty i niewyraźny, w kluczowych momentach wręcz nierozpoznawalny w porównaniu z oryginalnym rysunkiem, co perfekcyjnie kształtuje atmosferę onirycznej, niepewnej, błędnej wręcz rzeczywistości.

Chciałbym napisać o tym komiksie jeszcze i dwadzieścia akapitów, ale z recenzji zmieniłoby się to wtedy w analizę – i chociaż jest to kuszące, nie chce wykładać wam swojego odbioru historii, ale zachęcić do znalezienia własnego. Jeśli jesteście znużeni superbohaterszczyzną, jeśli uważacie, że nie oferuje wiele poza kolorowymi mordobiciami, jeśli przypadł wam do gustu Vision czy Batman, jeśli po prostu chcecie przeczytać kawał dobrej historii – sięgnijcie po Mistera Miracle najszybciej, jak się da. Nie bójcie się nieznajomości postaci czy wagi poruszanych tematów: jestem pewien, że bez względu na gusta, po lekturze pozostanie z wami chociaż jedna sentencja, myśl, uwaga. Może was poruszy, może zwróci na coś waszą uwagę, albo po prostu sprawi, że będziecie pamiętać, że nieważne, co się dzieje, zawsze gdzieś tam Darkseid jest.

Artykuł Umarł bóg, niech żyje bóg – recenzja komiksu „Mister Miracle”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jedną z ostatnich wieści była ta, w której reżyser zdradziła, iż przy scenariuszu wspierać będzie ją sam Tom King, czyli człowiek, który napisał takie komiksy jak „Vision”, „Mister Miracle” czy rebirthowego „Batmana”.

Ava została niedawno zapytana na twitterze o to, na jakim stadium produkcji jest „New Gods”. Okazuje się, że dalej nie ukończono prac nad skryptem, porównując przy tym Toma do jednego z tytułowych Nowych Bogów

„Pisanie scenariusza z Tomem to jak stać u boku Bardy w trakcie bitwy. To silny i nieustraszony człowiek”

Writing with @TomKingTK like Barda in a battle. Strong and fearing no man. https://t.co/6jN056UHas

— Ava DuVernay (@ava) November 29, 2019

To nie pierwszy raz, kiedy DuVernay wspomina o Bardzie. W innym z tweedów zdradziła, iż to jej ulubiona postać spośród tej potężnej rasy. W takim razie wygląda na to, ze darzy Kinga sporą sympatią.

Gosh, that’s hard. Big Barda. Many reasons. #askava https://t.co/3qxGDq7mHe

— Ava DuVernay (@ava) December 27, 2017

Czyli prace nad filmem wre! To dobra wiadomość, gdyż „New Gods” to bardzo ciekawy temat, także mamy wielkie nadzieje, że produkcja okaże się hitem. Na razie nie pozostaje nam nic innego, jak czekać na kolejne wieści i pierwsze ogłoszenia castingowe.

Artykuł Jak wygląda postęp prac nad „New Gods”? Reżyser uchyla rąbka tajemnicy! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W trakcie panelu z okazji Batman Day Dan DiDio, Tynion, Scott Snyder, Brad Walker i Peter Tomasi rozmawiali o przyszłości Batmana. W trakcie ich konwersacji wyszło na jaw, że Dick w 2020 roku w końcu powróci do tożsamości Nightwinga, wygląda więc na to, że to koniec Ricka Graysona.

Dla tych, którzy nie do końca śledzili losy Graysona, chociaż jego seria wciąż nosi tytuł Nightwing, sam jej bohater już od jakiegoś czasu działa pod innym aliasem. Po postrzeleniu w głowę przez KG Beasta dostał amnezji i z Batrodziną nie łączą go już żadne wspomnienia ani uczucia. Przez to podjął się pracy taksówkarza i zaczął żyć jako Rick Grayson, chociaż na boku nadal działał jako samozwańczy stróż prawa – bohaterstwa z głowy nie wybije mu nawet kula.

Chociaż każdy fan z utęsknieniem odlicza dni do powrotu Nightwinga, najpierw czeka nas wielki finał przygód Ricka Graysona, którego zobaczymy w 64. numerze Nightwinga, napisanym przez Dana Jurgensa z rysunkami Ronana Cliqueta – już w sprzedaży.

Artykuł Nadciąga wielki powrót Nightwinga? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Ostatnio coraz głośniej o tym tytule, a najnowsza informacja, która pochodzi od samej reżyserki, Avy DuVernay, jeszcze bardziej wprawia w stan niecierpliwości, gdyż chciałoby się wiedzieć nieco więcej na temat tego filmu. Okazuje się, że jeden z największych złoczyńców DC w końcu zadebiutuje na wielkim ekranie. Mowa oczywiście o Darkseidzie!

DuVernay ogłosiła to na swoim Twitterze, podczas Q&A z fanami. Poza władcą Apokolips, w filmie ujrzymy także „Female Furies”.

How could any self-respecting Barda fan not include the The Furies?! I’m looking forward to them so much. #AskAva https://t.co/83zD6PeFBx

— Ava DuVernay (@ava) July 30, 2019

What about Darkseid ? #AskAva

— A (@AmJavon) July 30, 2019

Darkseid is. #AskAva https://t.co/ypbVCXZ1je

— Ava DuVernay (@ava) July 30, 2019

Informacja ta powinna bardzo ucieszyć fanów DC, szczególnie że Darkseid jest dosłownie kimś w rodzaju Thanosa (Postać Szalonego Tytana była na nim wzorowana!), także wprowadzenie kogoś takiego, może stworzyć dobre podłoże pod przyszłe filmy.

Przypominam także, że ów złoczyńca miał się pierwotnie pojawić w Justice League, sam Zack Snyder niedawno podzielił się grafikami koncepcyjnymi postaci Uxasa, czyli właśnie młodego Darkseida.

Niestety spora część materiału została wycięta z finalnej wersji produktu, który ostatecznie nie spotkał się ze zbyt wielkim uznaniem wśród widzów.

Wydaje się, że Ava wie, co robi. Osobiście coraz bardziej czekam na tę produkcję, a wszystkie strzępki informacji, którymi DuVernay ostatnimi czasy się dzieli, napawają strasznym optymizmem. Warto także wspomnieć, iż przy scenariuszu pomaga jej sam Tom King, uzdolniony, choć niekoniecznie doceniony przez wszystkich scenarzysta, który ma na koncie sporo bardzo dobrych komiksów.

W ramach ciekawostki dodam także, że nieprzypadkowo wspomniałem o „The Eternals” na początku newsa. Obydwie produkcje prawdopodobnie będą do siebie bardzo podobne, gdyż…obydwie oryginalne historie zostały napisane przez tego samego człowieka – legendarnego Jacka Kirby’ego!

„New Gods” nie ma jeszcze żadnej daty premiery, ale biorąc pod uwagę ilość informacji, które do nas docierają w ostatnim czasie, to prawdopodobnie niedługo się dowiemy, kiedy mniej więcej spodziewać się premiery Nowych Bogów.

Artykuł Ava DuVernay potwierdza obecność Darkseida w „New Gods”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jeżeli to nazwisko nic wam nie mówi, to King jest scenarzystą obecnej serii komiksów o Batmanie, napisał także m.in. „Wojnę Robinów”, czy „Mister Miracle”, które cieszą się dużą popularnością.

Niestety okazuje się, że Tom nie dokończy swojej historii o Mrocznym Rycerzu, powody tej decyzji są nieznane, a wielu internautów zawiodła się tą informacją. Jednakże ze złą wiadomością, otrzymaliśmy także tę dobrą, gdyż oficjalnie King będzie scenarzystą „New Gods”! 

Dowiedzieliśmy się o tym z twittera samej reżyserki produkcji, czyli Avy DuVernay, która ciepło przywitała Toma w swoich szeregach.

Hey ⁦@TomKingTK⁩. Ready to write NEW GODS, buddy? A. pic.twitter.com/FFpLDt75mm

— Ava DuVernay (@ava) 29 maja 2019

Dla tych, którzy nie mają pojęcia kim są „Nowi Bogowie” – Miliardy lat temu pewien kataklizm podzielił planetę Urgrund na dwie części, tworząc dwie bliźniacze, słoneczną Utopię i złowrogie pustkowie Apokolips (Darkseid i spółka!). Ich mieszkańcy stali się Nowymi Bogami, nieśmiertelnymi bytami żyjącymi poza ograniczeniami ziemskiego czasu i przestrzeni. Jak nie trudno się domyślić, jedni z nich są dobrzy, drudzy niekoniecznie.

Co o tym sądzicie? Jakby nie patrzeć, jeden z Nowych Bogów został nam już przedstawiony w DCEU, mowa oczywiście o Steppenwolfie, ale nie wydaje mi się, żeby film DuVernay miał jakikolwiek związek z tą produkcją. Osobiście czekam niecierpliwie na więcej informacji, może wyniknąć z tego coś naprawdę konkretnego!

Artykuł Tom King współscenarzystą filmu „New Gods”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na Ich stronie, Egmont.pl!

KLIKNIJ TUTAJ, ABY ZAKUPIĆ KOMIKS NA EGMONT.PL! 

„Przypinka” skupia się na śledztwie prowadzonym przez Batmana i Flasha. Jak pamiętamy z komiksu „DC Odrodzenie”, Wally znikający w Speed Force zostawił po sobie zakrwawioną przypinkę. Jest to oczywiście własność jednego z bohaterów „Strażników” Alana Moore’a, Komedianta.

Autorami opowieści są na przemian Tom King, który jest odpowiedzialny obecnie od samego początku za „Batmana” z Odrodzenia, oraz Joshua Williamson, twórca „Flasha” z Odrodzenia.

Wszystko zaczyna się komplikować. Przypinka jakoś łączy się z maską Psychopirata, bohaterzy dowiedzieli się, że ostatnie 10 lat ich życia po prostu wyparowało, a za to wszystko ktoś odpowiada. Ktoś o potędze większej niż oni sami. Postanawiają oni to rozwiązać, oczywiście po drodze napotykają kilka komplikacji, jak na przykład Reverse Flash oraz kilku starych znajomych. Samego dochodzenia i „detektywizmu” jest niedużo, choć na początku Flash postanawia sobie ułożyć miejsce zbrodni w Bat Jaskini. Akcja rozgrywa się dość szybko i nie ma miejsca na odetchnięcie, a z każdą kartką fabuła pchnie nas do przodu i do ostatecznej strony, która jednocześnie mówi dużo i mało. Na pewno fani „Strażników” się ucieszą, gdyż oznacza to połączenie uniwersów, a z drugiej strony „niedzielni czytacze” i osoby nowe w świecie komiksu mogą się pogubić i niedużo zrozumieć z tej jakże ważnej końcówki.

Szatą graficzną zajęli się Jason Fabok, który tworzył niektóre zeszyty „Batmana” z Odrodzenia i Howard Porter, biorący udział przy, chociażby „Wieży Babel”. Sama oprawa wizualna wygląda bardzo dobrze, jeśli spojrzeć na prace Faboka, aczkolwiek rysunki Portera szczególnie mi się nie podobają. Ogólny zarys dałoby się przełknąć, gdyby nie okropna mimika, wygląd twarzy oraz samych bohaterów.

Warto dodać, że komiks znajduje się w dwóch wariantach okładkowych, z Batmanem i Flashem, a do tego dostajemy jeszcze osobną, holograficzną (?), okładkę, która zmienia bohatera w zależności od tego z jakiego kąta patrzymy. Fajny dodatek, który można powiesić na przykład jako mini plakacik.

Podsumowując: Jest to komiks bardzo dobry, przy którym nie idzie się nudzić, tempo nie zwalnia, a końcówka jest dość zaskakująca, choć nie do końca zrozumiała dla nowych czytelników. Dodatkowo po drodze spotykamy jeszcze kilka świetnych postaci, co jest naturalnie plusem. Niestety, jak fabuła i jej tempo są super, tak rysunki już nie. Prace Faboka są bardzo dobre, realistyczne i stonowane, ale to rysunki Portera są brzydkie i wręcz karykaturalne. Polecam ten komiks szczgólnie fanom „Strażników” i zapraszam do jego kupna na stronie Egmont.pl!

KLIKNIJ TUTAJ, ABY ZAKUPIĆ KOMIKS NA EGMONT.PL! 

• Scenariusz: Tom King, Joshua Williamson
• Rysunki: Jason Fabok, Howard Porter
• Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
• Wydawca: Egmont
• Data polskiego wydania: 19.09.2018 r.
• Wydawca oryginału: DC Comics
• Objętość: 96 stron
• Format 165×255 mm
• Oprawa: miękka ze skrzydełkami
• Papier: kredowy
• Druk: kolorowy
• Cena okładkowa: 39,99 zł

Artykuł Kto tu rządzi? – czyli recenzja „Batman/Flash: Przypinka”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.