Wśród rewelacji znalazło się oficjalne streszczenie i data premiery nadchodzącego trzeciego sezonu ulubionej przez fanów animowanej serii Young Justice, zatytułowanej jako Outsiders.

Oficjalne streszczenie:

Young Justice: Outsiders oferuje powrót uwielbianego przez fanów serialu animowanego z ogromną obsadą najbardziej kultowych młodych superbohaterów DC oraz zupełnie nowe postacie, z których wielu odkrywa swoje unikalne meta-moce i specjalne umiejętności. Na tle bogatego, głębokiego świata, który dotyka wszystkich zakątków wszechświata DC, sezon koncentruje się na handlu meta-ludźmi i międzygalaktycznym wyścigu zbrojeń w celu kontrolowania tych supersilnych młodzieńców.

Poza streszczeniem pojawiło się również pierwsze zdjęcie ekipy, która pewnie nie jest oficjalna, a producenci serialu wielokrotnie jeszcze nas zaskoczą! W ujęciu znajdują się tacy bohaterowie jak: Blue Beetle, Wonder Girl, Kid Flash / Impulse, Artemis, Spoiler, Static Shock, Robin i nowa postać o nazwie Thirteen.

Premiera Young Justice: Outsiders na platformie DC Universe nastąpi w 2019 r.

Artykuł Opis i data premiery nadchodzącego serialu animowanego „Young Justice: Outsiders” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Trwają obecnie nagrania do drugiego sezonu serialu Luke Cage. Możemy spodziewać się nowych twarzy, ale jest to temat na oddzielny artykuł.

Ostatnie zdjęcia ujawniają co nieco spoilerów, niektórzy fani „parowania” bohaterów, mogą być rozczarowani po tym co zobaczą, zwłaszcza jeżeli liczyli, że Cage będzie w głębszych relacjach z Jessca Jones.

Po zdjęciach bez problemu można rozpoznać, że relacje pomiędzy „niezniszczalnym”, a Claire, nabierają rozpędu. Osobiście uważam, że nie są stworzeni dla siebie, ale to tylko moje zdanie. Napiszcie w komentarzach co sądzicie o nich jako parze.

http://marvelstudiosmovies.tumblr.com/post/161635735507/mike-colter-and-rosario-dawson-filming-season-two

Artykuł Czy uczucia Luke Cage’a do [spoiler] są prawdziwe? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Ten ostatni wreszcie pojął jak niebezpieczne są ulice i że bycie jednym z obrońców miasta wymaga większych umiejętności. Na szczęście w ostatnim epizodzie całkowicie zaniechano tego wątku, dając miejsce ciekawszej historii, przez co fabuła wyglądała dużo lepiej. Muszę jednak przyznać, że w jednej scenie James mile mnie zaskoczył. Spodziewałem się, że Supergirl skarci go za bycie bohaterem, a ten potulnie zweryfikuje swe „powołanie”. Na szczęście, postawił się jej, co sprawi, że na ulicach National City spotkamy jeszcze Guardiana. Oby tylko jego rozwój przedstawiono w bardziej przekonujący sposób, nie zaś tak jak to jeden z czytelników poprzedniej recenzji stwierdził: „Od Zero do Hero”.

Dla wielu wiadomość o powrocie Livewire kojarzyła się z „odgrzaniem kotleta”. Ja osobiście lubię powroty antagonistów, zakładając, że towarzyszy im ciekawie rozpisany szkic fabularny. Tak było i w tym przypadku. Twist fabularny jaki zaserwowali nam scenarzyści udowodnił, że w tej postaci jest jeszcze potencjał. „Głównym złym” okazał się zupełnie ktoś inny. Wątek ten udowadnia zarówno Mon-Elowi jak i Jimmy’emu, że bycie bohaterem nie jest tak proste jak im się wydawało, a z Leslie Williams zapewne przyjdzie nam jeszcze się spotkać.

We Can Be Heroes serwuje nam jeszcze jeden wątek, który swoje rozwinięcie ma w The Martian Chronicles. Nieoczekiwanie uwięziona M’gann dostaje czegoś w rodzaju zapaści, a uratować może ją tylko J’onn J’onzz. Huśtawka emocjonalna w wykonaniu Hanka nie jest najlepszym motywem ostatnich epizodów. Po poznaniu prawdy o M’gann, Martian Manhunter z początkowej fascynacji, zalążka miłości, nagle postanawia ją znienawidzić i uwięzić, po to by w kolejnym epizodzie uratować jej życie i wyznać miłość. Twórcy próbowali wyjaśnić jego zachowanie pokłosiem pogromu Zielonych Marsjan na czerwonej planecie, lecz czy zrobili to satysfakcjonująco? Moich zdaniem nie. Miss Martian nie zrobiła kompletnie niczego co zanegowałoby zaufanie do jej osoby. Co więcej, gdy to J’onn potrzebował pomocy, ta bez większego wahania udzieliła mu jej.

Niemniej jednak motyw ten poszedł w bardzo dobrym kierunku w The Martian Chronicles. Ah, cóż to był za odcinek. Obietnice mroczniejszego klimatu w końcu się ziściły. Co prawda, większość akcji superbohaterskiej pojawia się dopiero pod koniec epizodu, to cały odcinek poprowadzony jest w klimacie niepokoju, trzymającego napięcia. Najbardziej przypadła mi do gustu scena w której nasi bohaterowie próbowali rozstrzygnąć pod czyją skórą ukrywa się Biały Marsjanin. Twist fabularny wprowadzający jeszcze jednego antagonistę poza Armakiem dodatkowo eskaluje nastrój. Niestety, ckliwe dialogi, siostrzane problemy, zwłaszcza te podczas poszukiwań w DEO, sprawiają, że widz czuje się nieco wybity z klimatu. Alex i Kara to silne kobiety, które na swych barkach często trzymają nie tylko losy National City, ale i całego świata, lecz często zachowują się jak dziewczynki, jedna o drugą zazdrosna.

Podsumowując, powrót Livewire uznaję za poprawny, lecz nie był również majstersztykiem i raczej nie zapadnie szczególnie w pamięć. Sama Leslie pojawia się tylko po to by pośrednio zweryfikować heroiczną działalność Jamesa i Mon-Ela. Niemniej jednak, wierzę, że postać ta dorzuci jeszcze swoje „trzy grosze” do historii Supergirl. Natomiast ostatni epizod uważam za jeden z lepszych w obecnym sezonie. Posiadał w pełni zamknięty wątek, bez Guardiana i innych niepotrzebnych aspektów. Stworzono poprawny klimat, lecz nie obyło się bez jego wytrącania. Na koniec zastanawia mnie tylko jedna rzecz. Gdyby to mój ojciec zmartwychwstał po latach to nie robiłbym nic innego jak tylko skupiał się na jego odnalezieniu. Czy siostry Danvers kompletnie zapomniały o Jeremiah Danversie? Dlaczego ten wątek nie jest kontynuowany?

Artykuł Supergirl S02E10-11 „We Can Be Heroes” & “The Martian Chronicles” – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Czy tytuł epizodu mógłby być bardziej wymowny? Sam w sobie niesie informację o powadze sytuacji, lecz kto i z kim będzie prowadził walkę na śmierć i życie? Odpowiedź mogła zostać zasugerowana już w cliffhangerze z epizodu Borrowing Problems from the Future. Do świata Flasha przybywa Gypsy (z ang. Cyganka), która należy do bliżej niezidentyfikowanej grupy Kolektorów, mającej na celu neutralizację nielegalnych podróżników wymiarowych. Cały wątek pogoni za HR Wellsem oraz jednoodcinkowa odskocznia od Flasha i jego problemów, sprawia, że epizod ogląda się z zainteresowaniem.

Ogromnym plusem jest interakcja pomiędzy Vibe i Gypsy, jak i również HR Wellsem. Z jednej strony mamy do czynienia z niebezpieczeństwem, grozą, wszak Cisco nie będąc pewien swych mocy podejmuje walkę. Na drugim biegunie pojawia się pewne zauroczenie, a nawet flirt, nie tylko ze strony Cisco, pewną fascynację swym przeciwnikiem wykazuje również Gypsy. Sama potyczka także zawiera w sobie elementy, które przypadną każdemu do gustu. Jest tutaj pojedynek osobników o podobnych mocach, z których jedna jest bardziej doświadczona, co więcej, swoje moce wykorzystuje wykonując swą profesję; natomiast po drugiej stronie stoi Cisco, o którym można śmiało powiedzieć, że jeszcze jest amatorem. Rozwój jego mocy nie był priorytetem scenarzystów, którzy ciężar opowieści niemalże zawsze kładli głównie na Flasha. Nic więc dziwnego, że mało kto wierzył w jego sukces, nawet sam Barry Allen zwątpił. Cisco mógł liczyć jedynie na taktyczne sugestie Juliana oraz własne umiejętności rozkojarzające przeciwnika.

Równolegle z tytułowym wątkiem nakreślana zostaje historia Kid Flasha. Młody sprinter stał się celebrytą w Central City. Ochoczo pozuje do zdjęć, często „ratując dzień” w spektakularny sposób. Oczkiem dla fanów jednoodcinkowego Flashpointu jest jego współpraca z Iris. Właśnie ten aspekt pozostawia pewną skazę na bardzo udanym odcinku. Nonszalancja oraz pogarda dla śmierci, jaką wykazuje się Iris nie przemawia do mnie. Skoro w poprzednim odcinku udowodnione zostało, że drobne zmiany w teraźniejszości wywołują przeobrażenia w przyszłości, to czy uzasadnione jest lekceważenie obecnych zagrożeń? Podczas gdy Flash dwoi się i troi by ocalić Iris, ta najwyraźniej woli zginąć z rąk dilera broni niż Savitara.

Mimo wszystko należy przyznać, że obecnie Iris West jest postacią lepiej rozpisaną niż chociażby w pierwszym sezonie. Scena z jej i Joe udziałem sprawiła wiele radości. Dla Joe’a trudne było zaakceptowanie związku jego córki z jej „przyrodnim” bratem, lecz co dopiero mówić o dziecku! Zdecydowanie dla detektywa było to zbyt wiele. Rewelacyjna scena!

Wracając jednak do wad, zastanawiające, że tytułową walkę umówiono na 24h, a pojedynkowano się w nocy. Miała skończyć się wraz ze śmiercią jednego z uczestników, a wystarczyło, że Gypsy upadła tylko raz, podczas gdy Cisco wielokrotnie obrywał. Nauczyłem się jednak patrzeć na takiej rzeczy z przymrużeniem oka, wszak gdyby wszystko miało być sensowne to nie mielibyśmy tych seriali

Podsumowując, moim zdaniem omawiany odcinek był jednym z lepszych w obecnym sezonie, abstrahując od głupotek, które wymieniłem. Przesunięcie ciężaru z Flasha na Cisco, HR Wellsa oraz Iris, wypada na ekranie zadowalająco. Smaczku dodaje również teleportacja na Earth-2 oraz do siedziby CatCo ze świata Supergirl. Niemniej jednak dochodzimy do połowy sezonu, a samego Savitara jakoś nie widać, czy to cisza przed burzą?

Artykuł The Flash S03E11 „Dead or Alive” – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W ostatnim odcinku The Flash przedstawiona nam została Gypsy, międzywymiarowa podróżniczka, której rodzimą ziemią jest Zieima-19, czyli dokładnie ta sama z której pochodzi H.R Wells

Gypsy pełni rolę 'kolektora’, czyli podobnie jak łowcy nagród. Przybyła na Ziemię-1 w celu sprowadzenia Wellsa na swoją ziemię. Podróże między wymiarowe są na ich ziemi zakazane, a za złamanie tej zasady karą jest śmierć.

Cisco zdecydował się uratować swojego przyjaciela i według prawa obowiązującego na Z-19 wyzwał Gypsy na próbę walki, którą wygrał przez co ta zostawiła go w spokoju i wróciła na swoją ziemię i złożyła raport, iż H.R został zamordowany na Z-1, co skutkuje tym ze Wells nie może powrócić na swoją ziemię, przynajmniej dopóki żyje.

To oznacza, stety lub niestety, że obecny Wells zostanie na nieco dłużej niż jego 'poprzednicy’. Czy to dobrze? Cieszycie się? Czy jednak wolicie poprzednich Harrisonów?

Artykuł [SPOILER!] Pernamentna zmiana w przyszłości w Flashu? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Pilot serialu zebrał przed telewizorami w momencie premiery 3.10 mln Amerykanów, co daje ok. 40 tys. oglądających więcej niż w przypadku ostatniego odcinka The Flash! Mimo wszystko można to rozumieć dwojako: Piloty zawsze mają to do siebie, że przyciągają zaciekawionych nową produkcją widzów, więc nie ma co nastawiać się optymistycznie do przyszłości serialu (wielu ludzi daje szanse odcinkom wprowadzającym, by po seansie podjąć decyzję czy kontynuować oglądanie dalszych epizodów, czy całkowicie zrezygnować), lub wręcz przeciwnie, wierzyć, że Powerless wkrótce stanie na równi z Gotham, The Flash czy Arrow. Siła sit-comu na ziemi amerykańskiej jest naprawdę potężna.

Trudno recenzować produkcję komediową, których nie jest się fanem. Lecz być może sprawi to, że w ocenie będę nieco bardziej obiektywny. Długość odcinka, tudzież 22min, również nie ułatwia sprawy. Warto zwrócić uwagę na opening/intro, które jasno sygnalizuje kim są bohaterowie sit-comu. To nie o Batmanie czy Supermanie będzie mowa, lecz o zwykłych ludziach, którzy są ofiarami superbohaterskich akcji, będąc już po prostu zmęczonymi mnogością protagonistów i antagonistów w otaczającym ich świecie. Jedynie nowa mieszkanka Charm City potrafi zachwycać się całą tą heroiczną otoczką. Nazwa miasta również jest pewną ironią, w wolnym tłumaczeniu można ją przetłumaczyć jako „Urokliwe Miasto”, bądź „Miasto Uroku”, cóż, jak widać, swój urok dawno już straciło (przynajmniej dla mieszkańców).

Spodobała mi się gra aktorska odtwórczyni głównej roli, Vanessy Hudgens. Wcześniej kojarzona głównie z produkcji High School Musical. Właściwie nie mam wątpliwości, że forma sit-comu wyraźnie przypada jej do gustu. Jej gestykulacja, zachowanie oraz wielkie ambicje, w pewnym momencie przypomniały mi kultowy serial Przyjaciele. Mam nadzieję, że w kolejnych epizodach utrzyma satysfakcjonujący poziom. O postaciach drugoplanowych bardziej rozpiszę się w kolejnych recenzjach, gdyż po 20-sto minutowym seansie niewiele można o nich napisać, poza tym muszę zostawić sobie pewne kwestie w kolejnych artykułach

Tak jak zazwyczaj w produkcjach superbohaterskich bywało, maluczkich spychano na tło za wielkimi postaciami herosów, tym razem jest odwrotnie. Mimo, że akcja serialu rozgrywa się w świecie pełnym osobników o nadprzyrodzonych mocach, właściwie nie wiemy o nich zbyt wiele. W mieście grasuje Jack-o-Lantern, a powstrzymać go próbuje Crimsen Fox. Natomiast w Gotham dzięki wynalazkowi Emily Locke, Batman powstrzymuje Jokera.

O pozostałych aspektach opowiem kolejnym razem, by tutaj nie przedłużać, a tam nie skracać do raptem kilku zdań Mnie osobiście serial przypadł do gustu, dałem szansę pilotowi, dam również kolejnym epizodom.

Artykuł Powerless S01E01 „Wayne or Lose” – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jedną z największych bolączek produkcji superbohaterskich jest permanentne powiększanie się liczby herosów. Bynajmniej nie twierdzę, że inne postacie są niemile widziane w ramię w ramię z głównym bohaterem. Mam na myśli ich szybkie wprowadzenie. Podobnie jak Laurel w Arrow po kilku treningach bokserskich dorównywała swej siostrze, szkolonej przez Ligę Zabójców, tak zaledwie trzy epizody wystarczyły Jimmy’emu Olsenowi by od podjęcia decyzji stał się kolejną ikoną National City. Idąc tym tropem właściwie każdy mieszkaniec miasta może stać się obrońcą. Czy taki cel przyświeca scenarzystom?

Niestety, muszę przyznać, że przechwaliłem wątek miłosny Alex. Już w poprzednim odcinku zaczynał nieco irytować, aż w omawianym epizodzie jestem wręcz pewien, że nic interesującego z tego nie wyniknie. Odmieniona Alex wpisuje się w cukierkowy klimat Supergirl, a przecież zapewniano nas przed premierą serialu na stacji CW, że produkcja będzie nieco mroczniejsza. Alex swym zachowaniem poczyniła duży krok wstecz. Z odpowiedzialnej, konsekwentnej kobiety zmieniła się w skaczącą w skowronkach nastolatkę. Jeśli jej wątek ma być ukłonem w kierunku homoseksualnej widowni, to właśnie strzelono sobie w stopę.

Winn Schott również nie należy do zalet omawianego odcinka. Od początku sezonu pracuje dla DEO, organizacji każdego dnia narażonej na niebezpieczeństwa, a sam Winn nierzadko wyrusza w teren. Niedługo potem podejmuje walkę na ulicach National City. Tymczasem jeden epizod wystarczył by popadł w traumę, którą leczy w bardzo banalny, przewidywalny sposób, pokonując innego napastnika.

Do innych wad zaliczyłbym m.in. śledztwo dziennikarskie. Czy policja naprawdę jest tak bezradna, że sprawę zaginięcia osób musi przejąć dziennikarka? Dlaczego Mon-El również nosi okulary? Wreszcie, rozumiem, że Kara swój strój może nosić pod oficjalnym ubiorem, lecz czy nie zastanawialiście się gdzie ona chowa te czerwone kozaczki?

Przechodząc do zalet epizodu należy docenić to co w serialu o kosmitce powinno się w końcu pojawić, podróż na inną planetę. Portal co prawda był najoczywistszą i najłatwiejszą formą kosmicznej przygody, lecz na oklaski zasługuje wizualne przedstawienie Maaldorii.  Co prawda w samej siedzibie handlarzy niewolników nie widzimy nic specjalnego (a niektóre szczegóły w tle nawet zdradzają, że zdjęcia kręcone są w studio, np. czarna kurtyna symbolizująca noc. Scenograf nie popisał się), to na zewnątrz wygląda to całkiem okazale. Już wiemy na co przekazany został budżet, który zazwyczaj zarezerwowany jest dla mocy Supergirl.  Widzów stacji CW zapewne również ucieszy fakt, że nie porzucono całkowicie wątku The Dominators, kosmitów znanych z crossoveru. Ich wątek może się jeszcze pojawić.

Reasumując, omawiany epizod mimo udanej wizualnej otoczki, kuleje fabularnie. Nawet sama Supergirl stwierdziła, że ostatnimi czasy nudzi się, gdyż jej misje są zbyt łatwe. Drodzy scenarzyści, ufam, że szykujecie w kolejnych odcinkach ciekawsze widowisko.

Artykuł Supergirl S02E09 „Supergirl Lives” – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Nie mogło się obyć bez jednoodcinkowego przeciwnika, którym tym razem zostaje Jared Morillo aka Plunder. Nie dowiadujemy się zbyt wiele o tej postaci, gdyż nie ona jest w epizodzie najważniejsza. Plunder staje się dla Flasha motywacją by podjąć walkę z wizją przyszłości. Tak drobna zmiana jak schwytanie Morillo nie przez Flasha, lecz przez Kid Flasha, jak również wspólne, drużynowe zmierzenie się z problemem, sprawia, że w przyszłości następują drobne korekty. Czy zatem możliwe jest ocalenie Iris? Dowiemy się tego dopiero w finale sezonu, 23 maja.

Skoro mowa o Kid Flashu… Jego współpraca z bardziej doświadczonym kolegą wypada na ekranie całkiem dobrze. Wally w końcu czuje się potrzebny i staje się pełnoprawnym członkiem Team Flash. Co dwóch sprinterów, to nie jeden, prawda? Jego początkową nieporadność można tłumaczyć brakiem doświadczenia, nie zaś deficytem umiejętności. Dobrze pamiętamy, że Barry Allen w pierwszym sezonie również nie miał łatwo, a Wally w zaledwie kilka odcinków nadrobił sprinterskie zaległości.

Zmiany nadciągnęły również do Star Labs. Harrison Wells postanawia odrestaurować owiane złą sławą laboratorium, przekształcając je w nowoczesne muzeum. Abstrahując jednak od jego braku doświadczenia w marketingu, otrzymujemy doskonałą przykrywkę dla funkcjonowania Team Flash. Można by powiedzieć „w końcu”. Bo przecież czy nikt nie interesował się co Caitlin, Cisco i Barry robią w zniszczonym Star Labs? Chociażby Urząd Skarbowy, bądź Urząd Pracy, lub po prostu władze miasta?

Jedna osoba z tej ekipy szczególnie irytuje mnie na ekranie… Cisco Ramon. Czuję się znudzony jego osobowością, wnioskując, że w obecnym sezonie jego narcyzm jak i nic nie wnoszące do fabuły teksty, jeszcze bardziej pogłębiają się, przez co forma przerosła treść. Skoro nie chce powrotu Killer Frost to dlaczego nie naprawi jak należy bransoletek panny Snow, tylko nakazuje jej noszenie powerbanku? Mało bezpieczne rozwiązanie, nie uważacie? Już w poprzednim odcinku przewidywałem, że nadejście Killer Frost prędzej czy później ziści się ponownie. Tworząc śnieg zdjęła ograniczniki. Niby miły, świąteczny gest, lecz jeśli raz podkusiło…

Reasumując, Borrowing Problems from the Future jest odcinkiem dobrze wróżącym na przyszłość. Wiemy czego spodziewać się po kolejnych epizodach. Niestety, sam w sobie nie zawiera dosłownie nic co zapierałoby dech w piersiach. Plunder nie jest adwersarzem wartym zapamiętania, a walka z nim jest do znudzenia przypominanym schematem: pierwsze spotkanie wygrywa antagonista, pokonany Flash wraca do Star Labs, gdzie po ckliwych umoralnionych rozmowach zyskuje siłę by w decydującym starciu przechylić szalę zwycięstwa.

Zabieram się za oglądanie dzisiejszego odcinka, mam nadzieję, że recenzja przypadła Wam do gustu. Tradycyjnie zapraszam do komentowania, a także odsyłam do artykułu easter eggów z tegoż odcinka.

Artykuł The Flash S03E10 “Borrowing Problems from the Future” – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jak już wiadomo – Superman jakimś sposobem powróci do żywych oraz dołączy do filmowej Ligi sprawiedliwych. Jako, że połączenie sił superbohaterów wyszło z inicjatywy mrocznego rycerza to nie dziwne, iż właśnie to on chciałby objąć dowodzenie nad grupą. Człowiek ze stali ma jednak nieco inne zdanie.

„Na pewno będzie niezła kłótnia między nim (Supermanem) i Batmanem o to kto powinien zostać liderem” Mówi Henry Cavill, odtwórca roli Supermana

Poprzednim razem ta 'kłótnia’ była nieco ostrzejsza, a sam Superman teoretycznie skończył martwy (Co jednak okazało się fikcją). Tym razem będzie zdecydowanie mniej przemocy, a więcej humoru. Walka między nimi, będzie bardziej w stylu przekomarzania. Bruce już pokazał, że potrafi dopiec jakąś krótką ripostą, dlatego taka wiadomość brzmi obiecująco.

Premiera Justice League będzie miała miejsce w Listopadzie 2017 roku!

Artykuł Kłótnia między Batmanem i Supermanem w Justice League? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W epizodzie Medusa kontynuowane są wątki z poprzednich siedmiu odcinków. Przed zimową przerwą twórcy próbują doprowadzić do kulminacji najważniejszych motywów, stąd dochodzi do punktu szczytowego wątku Cadmus; Lena Luthor otrzymuje nieco większy wpływ na fabułę, J’onn J’onzz zostaje uleczony, Alex ma szanse na szczęśliwy związek (podobnie zresztą Kara), a także pojawia się cliffhanger, który nietypowo nie jest ostatnią sceną, lecz po kolei …

Termin Medusa to znów odnośnik do mitologii greckiej, lecz po raz kolejny trudno dostrzec jasne analogie pomiędzy przedsięwzięciem a najmłodszą z Gorgon. Projekt Medusa okazał się być śmiercionośną bronią, która miała za cel wyplenienie wszystkich obcych na Ziemi. Zaskakujący jest fakt, że wirus ten został opracowany przez ojca Kary Zor-El jako broń potencjalnie mająca zostać użyta w razie defensywy Kryptonu. Skoro Kryptończycy byli na nią uodpornieni to czy przypadkiem Ziemianie również nie powinni od niej zginąć? Cóż, pozostaje twierdzić, że Lillian Luthor nieco zmodyfikowała formułę.

Podejrzewałem, że Lena Luthor będzie kobiecą wersją Lexa. Informacja, że została adoptowana, nieco zmieniła w jej charakterystyce. Luthorom zawdzięcza przede wszystkim przebiegłość, skutecznie oszukuje widzów by następnie zwieść własną matkę. Lecz czy to ostatecznie powstrzyma Lillian? Co z Jeremiaha Danversem? Niewątpliwie wątek ten jeszcze pojawi się w serialu. Odszukanie ojca powinno być wręcz priorytetowe.

Przemiana Martiana Manhuntera w Białego Marsjanina mogła być ciekawą bazą dla fabuły drugiej części sezonu. Niestety, twórcy postanowili nieoczekiwanie uzdrowić go. Wielka szkoda, widziałbym go w charakterze kolejnego adwersarza. Motywy obyczajowe również nie zachwycają, Supergirl kolokwialnie rzecz ujmując, „prosto z mostu” zapytała Mon-Ela o uczucia. Ten, który pojawił się w serialu jako rozrywkowy, pewny siebie… tym razem postanowił pobawić się w podchody jak James Olsen w ubiegłym sezonie… Eh…

Podczas gdy Lena i Kara borykają ze spuścizną swych rodzin, Alex zostaje postawiona przed decyzją czy zwierzyć się matce o swych seksualnych preferencjach. W poprzedniej recenzji wyrażałem nadzieję, że wątek ten nie przerośnie formy nad treścią. Niefortunnie wykrakałem. Motyw Alex mimo świetnego, początkowego wprowadzenia, „na siłę” otrzymuje więcej czasu ekranowego. Swoją drogą zastanawia mnie dlaczego Alex zszywała Maggie gdy ta została postrzelona. Czy policjantka nie powinna stawić się w szpitalu?

Reasumując, Medusa jest epizodem, który nie zachwycił mnie. Co prawda dochodzi do pewnych konkluzji, lecz wszystko to zostało poprowadzone zbyt szybko, zbyt wiele jak na jeden odcinek, tym bardziej, że twórcy nie zostawili nam jasnej wskazówki czego spodziewać się gdy Supergirl wróci z zimowej przerwy. Czy krótka scena na statku kosmicznym jest satysfakcjonująca zapowiedzią?

Przypominam, że gigarecenzję crossoveru znajdziecie tutaj

Artykuł Supergirl S02E08 „Medusa” – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.