Dekadę temu studio Vigil Games wypuściło produkcję, którą ludzie pokochali od razu. To był przepis na sukces – gra, w której kierujemy jednym z jeźdźców apokalipsy, mordując hordy wrogów w stylu Kratosa lub Dantego, zwiedzając apokaliptyczny świat, rodem z baśni. Na sequel nie czekaliśmy długo. Druga część ukazała się w 2012, ale tym razem śledziliśmy losy nie Wojny, a Śmierci, otrzymując także nieco więcej elementów platformowych. Mimo wielkiego sukcesu, studio zostało niedługo potem zamknięte…

Wojna:  Dwie wiosny temu, siostra nasza dostała swoją szansę… Szkoda wielka, że śladu po sobie większego nie zostawiła…

Radość na wieść, iż trzecia część powstaje, była ogromna! Niestety przygody Furii nie spodobały się każdemu, bo choć sama gra była całkowicie w porządku, tak zmiany, które nastąpiły w rozgrywce, były na tyle istotne, że odrzuciły niektórych fanów serii. Mimo tego ludność domagała się kontynuacji i prośby ich zostały wysłuchane…

Waśń: A teraz wkraczam ja! Cały na czarno! Bracie rozchmurz się, powspominajmy może stare czasy?

Wojna: Przybyłem tu, by służyć, a nie ulegać pokusom dobrej zabawy…

Tym razem pora na czwartego z jeźdźców, dzierżącego dwa pistolety, które z zamiłowaniem wykorzystuje do mordowania hord wrogów – Waśń. Nie będzie to jednak typowa przygoda. Airship Syndicate, czyli studio, które odpowiedzialne jest za tę część, postanowiło wprowadzić nieco świeżości do serii i ukazać ją z perspektywy izometrycznej, przez co momentami możemy poczuć się, jak byśmy grali w Diablo czy innego Hack & Slasha.

Wojna: Lecz chętnie bracie. Przyda nam się odpoczynek, a warto przypomnieć sobie przygodę, którą dane nam było wspólnie przeżyć.

Waśń: No i widzisz? Jak chcesz, to potrafisz!

Niestety tym razem także nie dowiemy się, co stało się po wydarzeniach z jedynki, gdyż Genesis jest tylko prequelem. Natomiast dane nam jest wcielić się w dwójkę bohaterów, jednocześnie lub w kooperacji – zarówno internetowo, jak i kanapowo.

Waśń: Bracie. Uwielbiam z Tobą pracować! Nawet kiedy udajesz, że nie sprawia Ci to frajdy.

Co-op to rewelacyjny dodatek. Całą grę przeszedłem we współpracy ze swoją drugą połówką i mieliśmy przy tym mnóstwo zabawy. Wyżej porównałem Darksiders do jednej z pozycji Blizzarda, jednak pod względem gameplayu, całość prezentuje się nieco inaczej. Można wręcz rzec, iż otrzymaliśmy slasher z nieco innej perspektywy. Mechaniki rozgrywki nie są skomplikowane, opierają się głównie na atakowaniu, unikaniu, skakaniu i zmianie broni/ataków.

Wojna: Niechętnie to przyznaję, ale świetnie się z Tobą bawię, bracie. Cieszę się, że pokazałeś mi jak czerpać radość z naszego powołania.

Plusem tej prostoty jest to, że nie trzeba zbyt wiele czasu, aby kogoś wdrożyć w temat. Wystarczy chwila, aby już poczuć się nieco swobodnie i wspólnie przechodzić coraz to kolejne etapy, poszukując Lucyfera w różnych zakątkach wszechświata.

Waśń: Ależ tu pięknie! Wojna! Nie ruszamy się stąd.

Wojna: Kiedyś przyjdzie Ci zapłacić za twe lenistwo. Zapamiętaj me słowa…

Tym razem zrezygnowano z „otwartego” świata, a między poziomami poruszać się będziemy w specjalnie przeznaczonym do tego miejscu. Nie martwcie się, że będziecie musieli bez końca przemierzać tak samo wyglądające lochy. Lokacje są bardzo różnorodne i są niezwykle klimatyczne. Szkoda, że w tym przypadku nie możemy ich podziwiać w ten sam sposób, co w poprzednich częściach. W trakcie podróży odwiedzimy nie tylko piekło, ale i niebo, a gdy zechcemy odpocząć, to możemy się udać na…

Waśń: ARENA! W końcu miejsce, w którym mogę się wyszaleć! Ależ będzie jatka!

Dokładnie! W międzyczasie możemy próbować swoich sił na arenie, na której zgarnąć możemy różne bonusy, które wspomogą naszych bohaterów w rozwoju. Nie spodziewajcie się, że znajdziecie tu jakieś nowe dodatki do ekwipunku, gdyż takowego po prostu nie ma.

Wojna: Coś Cię trapi? Wyglądasz na nieco przygnębionego…

Waśń: Mój skarb! Gdzie jest mój obiecany skarb!? GDZIE!?

Brak lootu może stanowić w tym przypadku zarówno wadę, jak i zaletę. Z jednej strony brakuje tu różnorodności, a fanatycy customizacji swoich postaci poczują się zawiedzeni, a z drugiej – oszczędzamy mnóstwo czasu na porównywaniu danych części zbroi czy broni, skupiając się głównie na rozgrywce.

Waśń: Ale pociski to czadowe tu znalazłem. Patrz Wojna – mam laser!

Żeby jednak nie było zbyt nudno, to Waśń i Wojna mają do dyspozycji kilka rodzajów ataków. W przypadku tego pierwszego są to pociski o odmiennych właściwościach. Jedne mogą podpalać, drugie tworzyć portale, a jeszcze inne pozwolą nam generować laser, który wygląda jak mroczna wersja Kamehameha! Jeżeli chodzi o drugiego z braci, ten ma do dyspozycji różnorodne ataki swoim mieczem. Wszystkiego jest tu tyle, aby rozgrywka nie była zbyt monotonna, także nie ma powodów do obaw – nie znudzi wam się to ciągłe mordowanie.

Waśń: O panie! Jaki paskudny bydlak! Szybko się nim zajmijmy.

Poza standardowymi mobami, czasem musimy zmierzyć się z nieco potężniejszymi bossami. Ze względu na specyfikację gry nie mamy co spodziewać się wielce rozbudowanych bitw, jednak twórcy postarali się, aby jak najbardziej urozmaicić nam te walki, czyniąc je nieco bardziej specjalnymi.

Vulgrim: Witajcie Panowie! Nie zechcielibyście czegoś zakupić?

Waśń: Zaś znowu Ty, Vulgrimie…

Powraca Vulgrim! Choć ekwipunku u niego nie zakupimy, to jednak posiada on kilka przedmiotów, które na pewno nam się przydadzą. Chodzi tu o rzeczy, które albo zwiększą nasz pasek zdrowia/gniewu, albo dodadzą jedną miksturę leczenia więcej. Znajdą się także nowe pociski/ataki  czy  rdzenie, czyli coś ala punkty rozwoju, by to być jeszcze potężniejszym. A co! We wczesnym etapie gry dojdzie jeszcze sklep DiS, gdzie znajdziemy kilka dodatkowych combosów dla naszych jeźdźców.

Wojna: Cóż za przepiękna sztuka! Któż odpowiada za te arcydzieła?

Waśń: Te obrazy są zapewne warte fortunę!

Wojna: Ani mi się waż…

Poza kilkoma filmami w CGI, cała historia opowiedziana jest za pomocą klatkowej animacji, na której potrzeby powstały niesamowite ilustracje. Strefa artystyczna Darksiders od samego początku stała na piekielnie dobrym poziomie, zadowalając nasze oczy narysowanym światem stworzonym przez Joego Madureiera (jego prace możecie podziwiać m.in. TUTAJ). Czasem można się poczuć, jakby oglądało się interaktywny komiks. Jeżeli myśleliście ostatnio o zmianie tapety na komputerze/telefonie, to być może któraś z grafik koncepcyjnych wpadnie wam w oko.

Waśń: Wojno! Jak dobrze Cię słyszeć! Widać, żeś w dobrej formie.

Wojna: Dziękuję Ci bracie, jednak nie mogę tego samego powiedzieć o Tobie… Coś niewyraźnie dziś wyglądasz.

Jeżeli już skończyliśmy zachwycać się obrazem, to pora na dźwięk, który tylko potęguję „epickość” całej tej Darksidersowej otoczki. Utwory są bardzo klimatyczne i choć czuć w nich „mrok”, to nie zdecydowanie nie brak im rytmiki. Ścieżka dźwiękowa wpada w ucho, ba, nawet w trakcie pisania tego tekstu mam załączony soundtrack! Pozytywnie też się mogę wypowiedzieć na temat polskiej lokalizacji tego tytułu, gdyż ta robi robotę! Panowie Reczek i Konarski świetnie odgrywają głównych bohaterów. W dzisiejszych czasach poprawny dubbing to rzadkość, także ukłon w ich stronę się należy.

Niestety nieco negatywnie muszę się wypowiedzieć o samej optymalizacji produkcji. Gra potrafi się momentami nieco przyciąć, stracić kilka klatek, czy najzwyczajniej w świecie zbugować (najczęściej widać to przy skokach). Nie są to elementy, które jakoś znacząco wpływają na rozgrywkę, ale zdarzają się dosyć często, także pozostawia to pewien niesmak.

Wojna: I co bracie? Warto było?

Waśń: Pomimo kilku tych porażek… zdecydowanie.

„Przemeblowanie” wyszło tej serii na plus. Nie ma mowy o odgrzewanym kotlecie. Tym razem naprawdę się udało i w połączeniu z niską, jak na nowy produkt, ceną mam nadzieję, iż ogłoszenie kolejnej części to tylko kwestia czasu. Wszakże wszyscy chcemy otrzymać kontynuację jedynki, prawda? Z wielką chęcią ujrzałbym także pełnoprawny tytuł o Waśni z gameplayem rodem z Devil May Cry. Dla mnie byłby to murowany sukces, ale marzyć zawsze warto.

Darksiders: Genesis to świetny tytuł, który wciągnie was swoim klimatem i prostą, ale satysfakcją rozgrywką. Dla fanów serii to obowiązek, a dla pozostałych gra, której warto dać szansę i pomóc jeźdźcom odnaleźć tego Lucyfera. Szczególnie że teraz możemy to zrobić nawet w toalecie! Wszakże niedawno premierę miały wersje konsolowe, w tym na Nintendo Switch. Czad!

Kopię do recenzji dostarczyło Koch Media Poland, któremu serdecznie dziękujemy. Odwiedźcie ich profil, zostawcie po sobie ślad, szczególnie że coraz więcej dobrych tytułów wychodzi u nas za ich pośrednictwem.

 „Wolałbyś służyć Niebiosom, czy rządzić w Piekle…?”

Artykuł Apokalipsa w nowym wydaniu – Darksiders: Genesis [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Od czego tu zacząć? Lego Marvel Super Heroes 2 jest kontynuacją gry wydanej w 2013 roku przez studio Traveller’s Tales. Zupełnie jak poprzedniczka, opowiada nową, oryginalną historię, nakreśloną przez samego Kurta Busieka, jednak nie spodziewajcie się cudów – przecież w końcu jest to gra skierowana bardziej w stronę młodszej widowni, prawda?

Choć opowiadana historia jest nowa, nie brakuje w niej wielu nawiązań do ostatnich filmów spod szyldu Marvela, gdyż dostrzeżecie tutaj trochę ostatniego Thora, trochę Strażników, czy nawet Doktora Strange’a, jednak w tym przypadku wszyscy muszą połączyć siły, aby stawić czoła wielkiemu złu – Kangowi Zdobywcy! Ten nieprzyjemny jegomość ma dość nietypowe hobby. Poza ogólnym sianiem zniszczenia i dominacją postanowił ‘porywać’ sobie poszczególne części planety i umieszczać je w jednym miejscu zwanym Chronopolis, a nasi bohaterowie (jak nietrudno się domyślić) muszą go powstrzymać i przywrócić świat do porządku!

Choć motyw działania antagonisty być może nie jest wielce głęboki, to jednak sam pomysł z połączeniem różnych ikonicznych placówek z Marvela jest bardzo trafionym pomysłem  – gracz ma okazję zwiedzić takie miejsca jak Nowy Jork w wersji Noir, Asgard,Wakandę czy nawet Attilan! A przechodzenie między nimi odbywa się w szybki i płynny sposób. Wszystkie poszczególne części Chronopolis nie są nie wiadomo jakich rozmiarów, co jest całkowicie zrozumiałe – chyba lepsze to niż pusty świat, prawda? Wszystkie te miejsca prezentują się naprawdę nieźle, wiadomo – to wciąż tylko LEGO, jednak wszystko ma swój urok i miło czasem zawiesić oko na tym kanciastym krajobrazie.

No dobra, mamy dość rozbudowany świat, ale kim dane nam będzie go przemierzyć? Choć fabuła nie należy do najbogatszych, to nie można tego powiedzieć o ilości herosów, bo tych jest cała masa! Poza oczywistymi postaciami, jak Avengersi czy Strażnicy Galaktyki, dane nam będzie wcielić się w Spider-Mana 2099, Gwenpool czy Inhumans i w wielu innych.

Na pewno jest w czym przebierać, ale jednak całość pozostawia pewien niesmak… Gdzie są X-Meni i Fantastyczna Czwórka? Gra nie bazuje wyłącznie na filmowych licencjach, ale i komiksowych, także nie powinno być problemu z ich wprowadzeniem. Chociaż z drugiej strony może to i dobrze, że ich nie ma? Postaci jest wystarczająco dużo, by i tak plątały się klawisze, gdyż każdy bohater ma inny zestaw umiejętności. W szczególności spodobał mi się element ‘metamorfozy’ poszczególnych postaci – manipulacja rozmiarem Ms. Marvel, Spider-Man zamieniający się miejscami z Peterem, czy sam Stark pozbywający się kostiumu. Tak samo na plus zasługuje tryb fotograficzny – niby nic wielkiego, a cieszy!

Zaraz, zaraz… Skoro mamy połączenie filmowych wzorców postaci z tymi komiksowymi, to czy przy nieznajomości komiksu nie mam tu czego szukać? Na szczęście zwykły, 'szary’ człowiek całą fabułę może zrozumieć bez większego problemu, oczywiście comicgeeki na pewno uśmiechną się raz czy dwa, ale gra jest ogólnie przystosowana dla każdego. W końcu nie oczekujmy, że dzieciaki będą nie wiadomo jak oczytane w komiksach.

Co do uśmiechania się – humor w grze jest naprawdę spoko! Nie wiem, jak wypadł w oryginale, gdyż dane mi było ograć tylko polską wersję językową, jednak wszystko wyszło w porządku, chociaż nie da się ukryć, że część gagów jest nietrafiona. Sam polski dubbing wypadł nieźle, niektórzy aktorzy zupełnie nie pasują do postaci, a inni natomiast idealnie pasują do swej roli. Na wielki plus zasługują również wstawki J. Jonah Jamesona, który co chwile komentuje, oczywiście w humorystyczny sposób, bieżące wydarzenia. Fajne!

Skoro mamy jakąś tam fabułę, bogaty roster postaci i nienajgorszy humor to pozostała jedna kwestia – sama rozgrywka. Przypominam, że mój ostatni kontakt z grami z serii LEGO był około dekady temu, więc osobiście bawiłem się nieźle, chociaż z czasem odczuwałem lekką monotonię.

Rozgrywka jest dość wtórna, mało urozmaicona. W większości przypadków chodzi o to, by rozwiązać jakąś zagadkę, odnaleźć bossa, którego zazwyczaj zabija się notorycznym klikaniem jednego przycisku. Za mało jest elementów typu kosmiczne strzelaniny, czy możliwość operowania działami jak na samym początku gry. Jak już trzymamy się minusów to warto wspomnieć o bugach – tych nie napotkałem zbyt wiele, jednak gdy już się zdarzyły to były dość denerwujące. Na przykład w momencie, gdy potrzeba było dane mi użyć konkretnej postaci, ta biegła w miejscu i za nic na świecie nie dało rady się w nią zamienić, przez co było trzeba restartować poziom, jednak jak wspomniałem – to raczej spontaniczne sytuacje, a zaraz po ukończeniu gry pobrał mi się najnowszy update, który pewnie usprawnił rozgrywkę.

Osoby, które z grami z serii Lego są na bieżąco oraz ludzie, którzy nie są jakimiś większymi fanami świata Marvela, prawdopodobnie mają szansę się zanudzić. Niby dostajemy dość bogaty kreator postaci, czy arenę (która też nie do końca jest wypałem), ale to po prostu za mało. Już pomijam fakt, że gra została wydana w 2017 roku, a dalej nie posiada internetowego trybu co-op (sic!). Na samym początku miałem także problem z ogarnięciem wszystkiego, co się dzieje na ekranie, ale to już kwestia przyzwyczajenia.

WERDYKT

Koniec, końców – przy grze bawiłem się bardzo dobrze! Przyjemna, odmóżdżająca rozgrywka pełna gagów to na pewno to, czego potrzebowałem w ostatnim czasie, a  całość ozdobiona jest w niezła oprawę i bogaty wybór postaci. Jeżeli jesteś fanem uniwersum Marvela i nie straszna Ci powtarzalność – zdecydowanie tytuł dla Ciebie! Jeżeli nie wiesz, co kupić swojemu dziecku – również będzie zadowolone! Niemniej – zmiany by się przydały.

PLUSY

+ Bogactwo postaci
+ Humor
+ Chronopolis i lokalizacje ogólnie!
+ Niewymagający, przyjemny Gameplay

MINUSY

– Powtarzalność
– Brak większych innowacji
– Brak X-Menów i Fantastycznej Czwórki
– Pomniejsze bugi, które jak się trafią to potrafią zdenerwować

Krótki gameplay z rozgrywki: 

Artykuł Lego Marvel Super Heroes 2 – Recenzja FLARROW.pl pochodzi z serwisu FLARROW.pl.