Duża rolą w epizodzie odgrywał Robbie Reyes. Na początku pojawił się w trakcie zapowiadanego starcia Lola (pojazd Coulsona) kontra Hell Charger Ghost Ridera. Pościg był naprawdę dobrze zrealizowany, przez co bardzo mi się spodobał. Następnie uczestniczy on w starciu agenci vs Watch Dogs, gdzie znów mieliśmy przyjemność oglądać jego pełną mistyczną formę. Tutaj jednak muszę przyznać, że mam mieszane uczucia co do tego. Cała misja w sklepie z fajerwerkami została dobrze stworzona i naprawdę wzbudziła we mnie zainteresowanie, dzięki czemu czerpałem przyjemność z oglądania. Doszło również do pojedynku pomiędzy samym Ghost Riderem, a Hellfirem. W trakcie pojedynku Robbie w końcu zaczął korzystać z łańcucha, na co czekałem już od pierwszego odcinka, więc to również działa na plus. Muszę powiedzieć, że rozczarowała mnie walka z Jamesem, ponieważ (oprócz akcji z łańcuchem) nie wydarzyło się w niej nic efektownego. Jak dotąd jedyną naprawdę ciekawą sytuacją z Reyesem, w jego przemienionej postaci było „zabicie” ducha w drugim epizodzie. Oprócz tego wątek mistyczny znacząco się rozwinął. Na końcu odcinka zarówno Robbie, jak i Quake przyłączyli się do misji S.H.I.E.L.D, której celem jest odnalezienie księgi Darkhold, na której tropie są także duchy z laboratorium Momentum.

                Co do samej Daisy, musiała ona zwrócić się o pomoc do agentki Simmons z powodu problemów medycznych. Obie kobiety zaczęły na własną rękę prowadzić śledźtwo w sprawie grupy Watch Dogs. Przyznam, że spodobało mi się to. Współpraca, hakowanie serwerów agencji, szukanie wskazówek prowadzących do organizacji terrorystycznej, to właśnie liczę, że zobaczę oglądając serial o organizacji szpiegowskiej. Jej wątek połączył się teraz z wątkiem agencji, co mnie cieszy, ponieważ dzięki temu serial może skupi się mniej na nieludziach, a więcej na temacie magicznym, bo jak wiadomo, to od początku miało być najważniejszym aspektem tej serii.

                     Część odcinka została także poświęcona AIDA i, dla odmiany, spodobał mi się jej wątek. Widać, że uczy się ona zachowywać jak człowiek i poznaje przy tym świat zewnętrzny, niczym Vision w filmie „Captain America: Civil War„. W dodatku jej aspekt zaczął mieć chociaż minimalny wpływ na resztę serialu, co również działa zdecydowanie na korzyść epizodu.

                  Podsumowując, jest to odcinek zdecydowanie dobry. Trochę przeszkadza mi mała efektowność walk, w których udział bierze Ghost Rider, jednak, moim zdaniem, jest to nadrabiane szybkim rozwojem akcji i wciągającą fabułą.

Odcinek oceniam na 8/10

Artykuł Agents of S.H.I.E.L.D S04E04 „Let Me Stand Next to Your Fire” – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

To była pierwsza myśl jaka pojawiła się w mojej głowie zaraz po obejrzeniu nowego odcinka serialu Arrow. Wiem, nie jest ona zbyt ambitna i raczej utrzymana na poziomie przedszkolaka, ale po niemiłych doświadczeniach z 4. sezonu nie stać mnie na nic lepszego. To będzie krótka recenzja. Uważam, że tekst poświęcony premierze sezonu na dzień dzisiejszy wyczerpuje większość wątków i pisanie ponownie tego samego jest bezsensowne. Znalazło się jednak kilka tematów, które chciałbym teraz poruszyć.

Zacznijmy od nowego zespołu Oliviera. Jak dla mnie jest to jedna wielka niewiadoma. Wild Dog denerwuje mnie od samego początku i pewnie nie będę w stanie polubić tej postaci. Curtis jest dla mnie ogromną zagadką, ponieważ nie potrafię wyobrazić go sobie biegającego po mieście w kostiumie superbohatera. Evelyn Sharp jest… po prostu jest. Możliwe, że jestem trochę sceptycznie do tego nastawiony, ale i tak nowe postacie wypadają o wiele lepiej niż Digg i Laurel.

Pomysł, jakim było ukazanie wojennych perypetii Digga, wydawał mi się kompletnie nietrafiony. Na szczęście twórcy ograniczyli się do ukazania akcji w zamkniętych pomieszczeniach, dzięki czemu nie odnieśliśmy wrażenia kiczu i zażenowania. Sam wątek fabularny wydaje się być schematyczny i mało rozbudowany, ale stanowi miłą odskocznie od głównych przygód Green Arrowa.

Jeśli już jesteśmy przy pobocznych wątkach to 5. sezon pod względem retrospekcji zapowiada się bardzo ciekawie. Wspomnienia Olivera oczywiście nawiązują do jego aktualnych poczynań, ale tym razem możemy rozpatrywać je w kategorii zalet. Wycieczka do Hong Kongu i magiczny powrót na Lian Yu bardziej przeszkadzały niż wzbudzały zainteresowanie widza. Tym razem jest zupełnie inaczej.

Mieszane uczucia budzi we mnie Ragman. Czy tylko ja przez połowę odcinka myślałem, że mamy do czynienia z owym tajemniczym łucznikiem, którego widzieliśmy już podczas premiery? Nowy bohater zapowiada się obiecująco, posiada ciekawe backstory, ale sam jego dizajn i bardzo szybkie wprowadzenie nie przypadło mi do gustu.

Flashpoint dalej nie dał o sobie znać. Mieliśmy małą wzmiankę w nowym odcinku Flasha, ale jak dotąd w Arrow nie zostało nic na ten temat powiedziane. Mam nadzieję, że to się zmieni i nie zostanie potraktowane tylko na zasadzie ciekawostki z uniwersum. Także tego… jakby ktoś nie wiedział to Digg ma teraz syna, a nie córeczkę.

Serial Arrow wypracował sobie pewien styl i formę podczas 1. i 2. sezonu. Teraz ewidentnie widać, że twórcy chcą do tego powrócić. W komiksach (starszych niż New 52) Oliver Queen był śmieszkiem, lewakiem i kobieciarzem. W serialu mamy ukazane praktycznie jego przeciwieństwo. Czy to źle? Według mnie, daną postać można interpretować na wiele różnych sposobów i żadna nie będzie niewłaściwa. Jeżeli jesteście tego samego zdania co ja, to gorąco polecam ten odcinek!

PS. Pomnik Laurel dalej stoi na molo i niestety jeszcze nikt go nie zniszczył, ani nie zdewastował.

Romek

Artykuł Arrow 5×02 – Jest dobrze! [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.