Dokładniej mamy na myśli to, iż Natalie Portman stanie się Mighty Thor (Potężna Thor) i będzie godna do władania Mjolnirem!

Oczywiście ewolucja Jane Foster to nie tylko wymysł scenarzystów filmu Thor: Love and Thunder, bo takie wydarzenie stało się już w komiksie z 2014 roku, gdy Thor stracił zdolność do władania młotem, a jego miejsce zajęła tajemnicza kobieta Thor. Jak się później okazało była to właśnie Jane Foster!

W komiksie po wydarzeniach Grzechu Pierworodnego Mjolnir znalazł się na księżycu. Wtedy telepatycznie wybrał Jane Foster i zapewnił jej nadludzką siłę i władzę nad piorunami. Jednakże dla samej Jane to nie była zbyt dobra niespodzianka, ponieważ niedługo przed otrzymaniem Mjolnira otrzymała od lekarzy diagnozę, że choruje na raka. Niestety każda transformacja w Mighty Thor pogarszała jej stan zdrowia.

Apogeum choroby i ostatnia transformacja w Mighty Thor nastąpiła w zeszycie Mighty Thor #706, gdzie Jane poświęciła swoje życie broniąc Asgardczyków. Szczęśliwie Thor, który wtedy posługiwał się imieniem Odinson, oraz sam Odyn byli w stanie wskrzesić Jane. Mogła ona kontynuować chemioterapię. Natomiast w komiksie pt. War of Realms: Omega #1, Jane staje się nową Valkyrie.

W Kinowym Uniwersum Marvela Jane Foster pojawiła się już długi czas temu w filmie Thor: Mroczny Świat. Później sam Thor wspomniał o niej, iż ostatecznie się rozstali. Czwarty film pt. „Thunder and Love” ma to zmienić, a Jane zmieni się w postać rodem z komiksów, czyli Mighty Thor i zawładnie młotem!

Zobaczcie fanart jak Natalie może wyglądać w nadchodzącym filmie:

View this post on Instagram

A post shared by Jackson Caspersz Art ? (@jackson_caspersz)

Artykuł [Zobacz]: Natalie Portman jako Mighty Thor w filmie „Thor: Love and Thunder”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Odrodzona Liga Światów z Thor na czele przybywa do Alfheimu by raz a dobrze wyzwolić go z oślizgłych rąk Malekitha Przeklętego. Wojna Światów zbliża się wielkimi krokami – a fakt, że znikąd w Asgardzie pojawia się Imperium Shi’Ar, które sieje w boskim królestwie zniszczenie i uprowadza Jane zdecydowanie nie pomaga w zwalczaniu mrocznych elfów. Ponownie jak w poprzednim tomie Potężnej Thor, mój największy zarzut wobec komiksu to fakt, że nie wydaje się on prowadzić naczelnego wątku sagi Aarona – walki z podbijającym świat za światem Malekithem – do przodu. Co prawda dwa pierwsze zeszyty w tym tomie skupiają się na zagrabionym przez mroczne elfy w pierwszej części przygód Thor z Marvel Now 2.0 Alfheime, jednak pozostałe pięć zeszytów zawartych w tym komiksie to już (prawie) kompletnie niezwiązana z dwoma początkowymi historia o Thor ścierającej się z bogami Shi’Ar w niecodziennych zawodach. O ile czyta się to przyjemnie, a końcówka zapowiada nadejście kolejnego wielkiego zagrożenia, z którym zmierzyć się będzie musiała Jane, to jednak chętnie zobaczyłbym położenie większego nacisku na nieubłagalnie nadciągającą Wojnę Światów.

Jason Aaron ponownie używa komiksu do skomentowania tematu wiary i bógów, jednak w przeciwieństwie do sagi o Gorrze Bogobójcy z Thora Gromowładnego, tutaj  jest on podjęty w zdecydowanie bardziej humorystyczny sposób. Z początkowo nieznanych czytelnikowi powodów naczelne bóstwa kosmicznego imperium Shi’Ar wysyłają swoich najlepszych wojowników do Asgardu, by pojmali oni Thor – pragną one zmierzyć się z Jane w bożym pojedynku raz na zawsze ustanawiającym, które z nich jest najbardziej godne czci w całym wszechświecie. Konkurencje w tym zawodach – w których sędzia jest, rzecz jasna, lokalny bożek sprawiedliwości – to między innymi sprowadzanie plag, kataklizmów, chorób i przymuszanie wiernych do składania ofiary. W komicznie przypominającym konflikt Boga z Szatanem w księdze Hioba bogowie Shi’Ar starają się udowodnić, że ich wielkość jest tak niezmierzona, że mogą katować swoich wyznawców ile dusza zapragnie, a ci nadal skierują do nich swoje modły – tymczasem niechętna do udziału w tej okrutnej olimpiadzie Thor za wszelką cenę stara się ratować mieszkańców planety tronowej Shi’Ar Chandlaru przed boskimi niesnaskami.

Powrót Aarona do fantastyczno-mistycznej natury Thora działa dla mnie zdecydowanie lepiej, niż bardziej ugruntowana opowieść z tomu drugiego – chociaż dwa pierwsze zeszyty momentami zgrzytają, zwłaszcza w dialogach brzmiących jak z słabego sitcomu sprzed dziesięciu lat, to już pompatyczne rozmówki Shi’arskich bóstw i rubaszne przekomarzanie się mieszkańców Asgardu czyta się bardzo przyjemnie. Do tego w pewnym momencie w powieści pojawia się jeden z moich ulubionych Marvelowych mutantów – niezwykle potężny, cyniczny i różowowłosy Quentin Quire, którego poznałem w serii Wolverine i X-Men również pisanej przez Jasona Aarona. Scenarzysta dobrze już zna charakter Kida Omegi i każda scena, w której bierze on udział od razu wywołuje uśmiech na ustach i pozwala zapomnieć o pewnych głupotkach co jakiś czas pojawiających się w komiksie, jak choćby Odinson materializujący się praktycznie znikąd, by pomóc w finałowej bitwie.

Oprócz standardowo ilustrującego Potężną Thor Russela Dautermana w tym tomie gościnnie pojawia się też Steve Epting, który rysował dwa pierwsze zeszytu Wojny Asgardu z Shi’Ar – jego nazwisko możecie kojarzyć z wydawanego również przez Egmont Kapitana Ameryki od Eda Brubakera. O ile styl Eptinga dobrze działa w mrocznej historii szpiegowskiej, tak moim zdaniem nie sprawdził się w fantastycznych klimatach Thora – jego postacie są dziwnie kanciaste i mało wyraziste. Dauterman tymczasem jak zwykle dostarcza przepiękne ilustracje pierwszej klasy – kolorowe, niesamowicie dynamiczne i nadające całości aż namacalnego klimatu epickości, świetnie wyrażające każdą ekspresję postaci – coś, co niestety tym razem nie wyszło Eptingowi.

Wojna Asgardu z Shi’Ar to raczej gratka dla tych, których już i tak kupiła nordycka saga Aarona – tom ten nie wybija się szczególnie ponad inne, ale i w żaden sposób nie odrzuca. Chociaż całościowo to raczej ten rozdział w Aaronowskiej opowieści o Thorze, o którym łatwo jest zapomnieć, to nadal potrafi on dostarczyć kupę frajdy i zachwycić cudownymi rysunkami.

Artykuł Potężna Thor. Wojna Asgardu z Shi’Ar – recenzja komiksu! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początku chcielibyśmy serdecznie podziękować wydawnictwu Egmont za użyczenie nam kopii komiksu do recenzji! Zachęcamy was do wspierania polskiego rynku i kupowania na Egmont.pl.

Gdy w 2014 roku Jason Aaron uczynił Thora kobietą, świat oszalał. Zewsząd lały się negatywne artykuły i komentarze, narzekające na nierespektowanie tradycji, dokonywanie zmian na siłę i podporządkowywanie się poprawności politycznej. Nawet dzisiaj, gdy to Odinson odzyskał już tytuł Boga Gromów, da się usłyszeć o tym, jakim okropnym pomysłem było zrobienie z Jane Foster żeńskiego Thora – często również od ludzi, którzy nie mieli w ręku nawet jednego zeszytu jej komiksowych przygód. Teraz, gdy ogłoszono, że w czwartym filmowym Thorze Natalie Portman powróci do roli Jane i będzie dzierżyła magiczny młot Mjolnir, temat na nowo rozgrzał serca i klawiatury milionów fanów. Jak to właściwie jest z tą Potężną Thor?

Pierwszy tom tej serii postawił solidne fundamenty: Malekith Przeklęty kontynuuje podbój światów, który rozpoczął w serii Thor Gromowładny, i tym razem upatrzył sobie Alfheim, świat elfów. Tymczasem Jane Foster stara się utrzymać jakoś balans między jej normalnym życiem, a działaniem jako superbohaterka o boskich mocach – niestety bez większych efektów. Kobieta choruje na raka i musi przyjmować chemioterapię, która – skoro jest swego rodzaju toksyną – jest usuwana z jej ciała gdy tylko podniesie Mjolnir, co sprawia, że za każdym razem, gdy wzbija się w powietrze jako Thor, zmniejsza się jej szansa na wygranie z nowotworem. Ponadto stara się ona utrzymać ład w Asgardii, którą nieudolnie włada szalony Odyn. Mimo usilnych starań, pod koniec tego tomu Jane kończy nawet w większym bagnie: Malekith podstępem przejął krainę elfów, a Loki, działając jako potrójny, a może i nawet poczwórny agent, otruł Wszechmatkę Freyę, co wpędziło Odyna w jeszcze większą apatię. Czy może być gorzej?

W drugim tomie serii, Władcach Midgardu, widzimy, jak korporacja Roxxon wykorzystuje podbity Alfheim jako kopalnię węgla i ropy naftowej, przynosząc prezesowi tej firmy, Dario Aggerowi, grube miliony. Agger, współpracujący z Malekithem, planuje zabezpieczyć się jakoś przed stratą tej elfiej żyły złota, gdyby, nie daj Odynie, Malekith miał gorszy dzień i zapragnął jego głowy, zwraca się więc o pomoc do Lokiego. Bóg Kłamstw opowiada mu historię Bodolfa Czarnego, nordyckiego władcy z ery wikingów, który pragnąc dorównać bogom wypił smoczą krew i stał się Hulkopodobną bestią. Prezes Roxxonu dodaje dwa do dwóch i nakazuje swoim najlepszym ludziom ubicie mieszkającego nieopodal smoka i wypicie jego krwi. Tymczasem na Ziemi nie dzieje się najlepiej – Jane zostaje siłą zaciągnięta na przesłuchanie przez dwóch Agentów SHIELD, którzy starają się poznać prawdziwą tożsamość nowego Thora. Tymczasem w Szwajcarii najbogatsi z najbogatszych – między innymi Wilson Fisk, Sebastian Shaw czy Shingen Karada – spotykają się, by omówić rosnący problem Roxxonu, który monopilzując międzywymiarowy rynek naftowy mocno denerwuje pozostałe głowy ogromnych korporacji. Cała sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy właścicielka fundacji Midasa na boku działająca jako kryminalistka Exterminatrix porywa Dario Aggera w celu wyciągnięcia od niego paru miliardów.

Cała ta zagmatwana sytuacja jest w gruncie rzeczy dość prostą historią – Thor musi dorwać Aggera, zanim jego osobista wyspa w ramach protokołu bezpieczeństwa zostanie zrzucona na Manhattan, zabijając miliony. Zabawa w wyścig z czasem nie prowadzi jednak do jakiejś większej konkluzji ani nie posuwa ogólnej historii pisanej przez Aarona naprzód. Pierwszy tom sporo namieszał, a drugi zamiast utrzymać tempo mocno spowalnia, koncentrując się głownie na świecie zwykłych śmiertelników takich jak my, czyli Midgardzie. Chociaż widmo Malekitha i Wojny Światów wciąż wisi nad bohaterami, Aaron raczej przypomina sobie o nim dopiero pod koniec, wcześniej racząc nas jedynie prostą, acz dość przyjemną historią pogoni za McGuffinem w postaci podłego do szpiku kości kapitalisty z mocą zmiany w minotaura. Uważam, że scenarzyście o wiele lepiej idzie prowadzenie opowieści o nordyckich bogach, mrocznych elfach, krasnoludach oraz kolorowych i rozbudowanych światach o nazwach brzmiących, jakby wzięto je żywcem z najnowszego katalogu Ikei, gdzie każdy mówi z szekspirowskim patosem. Co prawda na Ziemi widzimy sporo znajomych twarzy, dostajemy też element komediowy w postaci dwójki przedziwnych i mocno niekompetentych agentów SHIELD, ale całość wydaje się być jedynie miłym zapychaczem w znacznie bardzie rozległej i rozbudowanej narracji. Krótko mówiąc, chociaż może to brzmieć trochę głupio – o wiele lepiej czyta się o biciu młotkiem lodowych olbrzymów niż o konspiracjach prezesów firm. Chociaż Jane pisana przez Aarona jest pełna charyzmy i charakteru zarówno jako wątła i schorowana pani doktor, jak i bogini gromu, o wiele lepiej było widać to w pierwszym tomie, gdzie kobieta nie bała się przyłożyć w gębę samemu Odynowi. Aaron jednak odkupuje się pod koniec, gdy dowiadujemy się mocno zaskakującej prawdy na temat genezy mocy Mjolnira. Ten wcześniej nieznany sekret obraca o 180 stopni praktycznie wszystko, co wiedzieliśmy o zaklętym młocie.

Rysunki Russela Dautermana tradycyjnie świetnie pasują do historii Aarona – dynamiczne i klarowne, gdy przychodzi czas na akcje, ale i łagodne i wdzięczne, gdy następuję jakiś spokojniejszy moment. Tym razem są wyjątkowo przeplatane z ilustracjami Rafy Garresa, którego styl zdecydowanie rożni się od tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni – jego ręcznie malowane, kanciaste i ociężałe postacie pasują jednak do estetyki wikingów, chociaż momentami stają się nieczytelne i zlewają w jedną, szarą masę. Mimo wszystko nawet jeśli historia mnie nie porwała, praktycznie każda strona była niezwykle przyjemna dla oka.

Aaron powoli rozwija swój plan na stworzenie epickiej sagi o Thorze i patrząc na to, ile fantastycznych historii o Gromowładnym ma już na koncie, można mu wybaczyć moment lekkiej stagnacji. Czekam na dalszy rozwój wydarzeń, bo Jane Foster to świetna postać, której wieczny konflikt wewnętrzny wspaniale ukazuje, czym jest prawdziwe poświęcenie i bohaterstwo – mam nadzieję, że równie dobrze przełoży się to na wielki ekran.

Artykuł Jak nie młotem go, to gromem – recenzja komiksu „Potężna Thor: Władcy Midgardu”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.