Kto nie lubi historii i zombiakach? Wiem, że nie każdy, więc nie nawołuję do „rzucania kamieniem”. Historie a’la Resident Evil mają dużo odbiorców zawsze chcących więcej, ale też niemało zagorzałych antyfanów. Ja z kolei jestem trzecim typem człowieka – nie omijam tematu szerokim łukiem, jednak nie ubótwiam jakoś wybitnie opowieści o mózgożercach. Z tego powodu z dość dużym dystansem podszedłem do powyższego motywu w superbohaterskim uniwersum DC. Obecna światowa sytuacja dodatkowo zniechęca do sięgania po zeszyty z tłem pandemiczno-apokaliptycznym, w końcu taką wersję superlight mamy za oknem już od ponad roku. A jednak ciekawość wygrała i nawet obrzydliwy design Batmana z okładki pierwszego tomu mnie nie odrzucił. Otworzyłem zeszyt… i po chwili go zamknąłem. Szczerze to nie pamiętam kiedy ostatnio łyknąłem taką grubą komiksową cegiełkę w ciągu godziny! Bo tyle zajęło mi przejście przez napakowane akcją potyczki największych herosów na Ziemi z armią nieumarłych ludzi skażonych tajemniczą zarazą Darkseida. Pochłaniałem kolejne strony szybciej niż wirus antyżycia kolejnych bohaterów. Zaciekawienie było pompowane szokiem spowodowanym śmiercią Batmana (i to już na początku) transformacją Black Canary, czy zarażeniem Supermana czy Wonder Woman. A jeszcze drugie tyle było przede mną. Także z pozoru infantylny i przeżarty pomysł na fabułę sprawił, że pobiłem chyba rekord w szybkości przerzucanych kartek. Akcja nie zwalniała ani na chwilę, choć pojedynków nie było aż tyle. Kluczem było zaciekawienie czytelnika tym, co jeszcze się tu odstawi.

Tyle o zakończonej sad-endem części pierwszej – przyszedł czas na dokładkę. Chociaż z drugiej strony DCEased: Niezniszczalni nie tyle kontynuuje opowieść, co ją rozszerza. Bo zamiast dowiedzieć się, czy Superman faktycznie rozłupie Ziemię, dowiadujemy się co w międzyczasie porabiali nasi ulubieni antagoniści i antybohaterowie, podczas gdy Liga Sprawiedliwości odstawiała komiksową Arkę Noego. A całość skupia się wokół Deathstroke’a oraz Red Hooda, którzy po przetrwaniu pierwszej fali inwazji starają się zebrać jak najwięcej ocalałych lub – w przypadku Slade’a Wilsona – po prostu przetrwać. Obaj trafiają na kolejnych sojuszników – Slade nawiązuje współpracę z Vandallem Savage, Bane’m, Cheetach i kilkoma innymi, natomiast Jason Todd w towarzystwie Jima Gordona i Cassandry Cain trafiają na sierociniec pełen ocalałych dzieci i tworzą z niego ostatni bastion. Nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności dwie drużyny łączą siły, a my dostajemy wątek dość ograny: sojusz dobrych i złych i pojawienie się nici porozumienia po latach walki. I jest to wątek tak na tyle dobrze napisany, że zasługuje na szacunek mimo swojego „oklepania”. W złych pojawiają się ludzkie odruchy, a dobrzy zaczynają rozumieć praktyki antagonistów. Te praktyki skądinąd okazują się niezbędne, gdy już cała idylla się kończy, a rozpoczyna nieustanna walka z napierającymi falami zombiaków. Akcji jest tutaj dużo więcej niż w poprzedniej części, jednak wszystko co się dzieje nie pozwala oderwać się od kartek. Jest kilka bardzo trafionych zwrotów akcji, dostajemy też od każdego herosa to za co lubimy go najbardziej. A to co wyjątkowo rzuciło mi się w oczy to fakt, iż mimo natłoku bohaterów, nie ma tak, że większość stanowi nieme tło dla dwóch naczelnych bad-assów. Praktycznie każdy ma swoje 5 minut, i zazwyczaj jest to wyjątkowe 5 minut (lub mniej). Inaczej mówiąc – każdy bohater uczestniczy w interakcji i dokłada swoje 5 groszy. To dobrze, bo obawiałem się, że ikoniczne postacie będą sprowadzone do poziomu wspomnianego tła tylko dlatego, że nie są przewodnikami swojej drużyny.

Wspomniałem już o akcji? To wspomnę jeszcze raz, bo to główny punkt dodatni, który sprawia, że tak dobrze pochłania się ten tom. Po pierwsze wszystkie pojedynki są bardzo dobrze rozrysowane, i czytelnik nie gubi się w natłoku wydarzeń, a każdy uczestnik prezentuje swoje najlepsze skille. Po drugie jest tutaj masa nieoczekiwanych zwrotów, mile odrywających od rozróby. Te zwroty, które często owocują śmiercią kolejnych bohaterów przywodziły mi na myśl niektóre komiksy z „Suicide Squad„, gdzie jakiś złoczyńca pojawił się w zeszycie, bo po jednej akcji na kilku stronach najzwyczajniej wykitować. I tutaj tak się dzieje. Gdy w nietypowy sposób uśmiercane są ikony takie jak ******, ****, czy ********** (unikam spoilerów jak mogę!) to takie niespodzianki naprawdę urozmaicają lekturę, Chociaż, jeżeli twórcy zdecydowali się już na początku uśmiercić Gacka, to w sumie chyba wszystkiego można by się spodziewać…

Lecz mimo to obie części Dceased są warte uwagi i z całą szczerością polecam fanom DC Comics, nawet tym, którzy nie do końca są fanami zombie-historii. Nawet jeżeli temat przewodni sam w sobie nie jest lekki i przyjemny, to poziom rozwałki oraz połączenie sił niedobitków dobrych i złych w nietypowych czasach sprawia, że czytanie tej historii to dobra rozrywka na jeden wieczór. Taki seans w stylu „Wyłącz myślenie i ciesz gałki oczne”. Ja wyczekuję kontynuacji, bo czuję, że mimo tylu zgonów jeszcze sporo się tu wydarzy…

Artykuł Recenzja „DCEased: Niezniszczalni”, czyli Superherosi w stylu #postapo, vol.2 pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Artykuł Metro Redux wkrótce trafi na konsolę Nintendo Switch! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Pewien zarys historii może być wam znany z recenzji poprzedniego tomu, którą napisał dla was Adrian, tak więc przejdę już konkretnie do “Berserka”.  Wolverine, nie wiedząc dlaczego, zostaje przeniesiony do czasów przed tym, jak wszystko się zepsuło, a za cel obiera wymordowanie osób odpowiedzialnych, za wymarcie superbohaterów. Od płotek, które na jałowym pustkowiu były upierdliwymi watażkami, po zdecydowanie większy kaliber: Red Skulla czy nawet samego Bruce’a Bannera – Hulka, którego dzieci mają mieć olbrzymi wpływ na przyszłość. 

Jak wcześniejsze zeszyty poświęcały dużą uwagę psychice Rosomaka, tak drugi tom, jak jego nazwa wskazuje, skupił się na zwierzęcej żądzy krwi Wolverina, żądzy przesłaniającej zdrowy rozsądek, a zaburzone postrzeganie i wyszukiwanie wszędzie obecności Mysterio, kierowało bohatera, by skierował swoje pazury przeciwko towarzyszom. Kto ryzykował bycie nadzianym na szpon? Hawkeye oraz Kapitan Ameryka. Swoje cameo mieli nawet X-Meni! 

Jednak przed każdym atakiem czytelnik mógł zaznajomić się z bardziej sprecyzowaną motywacją Logana, gdyż poprzedzone one były fragmentami historii Wolverina, od wizyty na targu przed rzezią Rzeźnika, czy wspomnienie dotyczące Gangu Hulka. Mające na celu przedstawienie logiki, z jaką obierane były na cel konkretne osoby. 

I to w sumie tyle co do scenariusza napisanego przez Jeffa Lemire’a, który postarał się o to, że ciężko mówić o fabule bez zdradzania zbyt wielu szczegółów. Dla czytelnika to niewątpliwy plus, ponieważ co chwilę pojawia się jakiś smaczek – dla tych bardziej zaznajomionych w temacie, jak i dla tych, co są kompletnymi laikami, każdy znajdzie coś dla siebie. Krew. Logan jest brutalny, a o stan ofiar się nie martwi. I dobrze, a jak po recenzji Moon Knighta możecie wiedzieć – lubię to. 

Autorem rysunków jest Andrea Sorrentino, a to, że był on jedynym rysownikiem widać na wszystkich stronach. Nie przykładający wielkiej uwagi do odwzorowania rysów twarzy bohaterów, a zarazem znakomicie ukazujący wiek głównego bohatera. Pomimo tego, wszelkie emocje towarzyszące postaciom są możliwe do odczytania. Niestroniący od brutalnych obrazów, strumieni krwi. Może nie jestem największym fanem takiego stylu rysowania, ale przy tym komiksie pasuje idealnie. 

Kończąc, napiszę tylko, że polecam wszystkim fanom Wolverina, zresztą tak jak robił to Adrian przy okazji swojej recenzji, a to w końcu to jest dalszy ciąg, więc i z tym konkretnym tomem warto byłoby się zapoznać. Dałbym mu kategorię +16, ale… 

Artykuł [Recenzja]: Staruszek Logan: Berserk pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na miejsce przybyliśmy dopiero popołudniem drugiego dnia, czyli w sobotę, ale może dzięki temu ominęły nas kolejki, które na konwentach są bardzo często spotykane. Chociaż w tym roku warto pochwalić organizatorów za przygotowanie, ponieważ otwarte były dwa wejścia i według relacji innych imprezowiczów bez większych problemów można było wejść na teren MTP już pierwszego dnia podczas otwarcia.

Po wejściu w oczy rzucała się frekwencja, był ogrom ludzi, wydawało się, że przebito nawet zeszłoroczne 40 000 osób, a mimo to cały festiwal przebiegał w przyjaznej atmosferze, bez żadnych spięć. Każdy przestrzega pyrkonowej etykiety, wraz z mówieniem sobie na „ty” przez każdego, co sprawia, że czuliśmy się jak część wielkiej rodziny. Pierwszym pawilonem, który odwiedziliśmy był ten pełen wystawców (co wiązało się też z jeszcze większą liczbą kupujących). Najbardziej wciągnął nas „hazard”. Bez przerwy chodziliśmy po losy, które oferowało większość sklepikarzy. Wygraliśmy mnóstwo przypinek, breloczek, ale też kubek z Sherlocka i kilka plakatów! Więc co by nie było, opłacalny interes.

Na piętrze pawilonu kilkukrotnie próbowaliśmy odwiedzić poznańską czytelnię komiksów NOVA, ale zainteresowanie było tak duże, że udało nam się zrobić tylko kilka zdjęć i dobrać do okazów wystawowych (wydań specjalnych komiksów).

Nie można zapomnieć o reszcie pawilonów, które przy tym wypadały równie wspaniale. Od razu widać, że nie jest to zwyczajna impreza, a święto fanów szeroko rozumianej fantastyki. Nie zabrakło cosplayerów, wystawców reklamujących inne konwenty, hali z grami elektronicznymi, grami planszowymi, miejsc z wymyślnymi sesjami RPG, ciekawych prelekcji, a przede wszystkim atrakcji w postaci warsztatów tanecznych, czy szermierki. Najbardziej zachwycił nas pawilon, w którym znajdował się meetpoint fanów Doctora Who oraz postapokaliptyczny świat. Ten ostatni wywarł na nas szczególne wrażenie, tak bardzo, ze zainteresowaliśmy się specjalną imprezą zorganizowaną przez fanów postapo.

Fani Star Wars również nie powinni czuć się zawiedzeni. Było mnóstwo cosplayerów, modeli ze świata Gwiezdnych wojen, czy polskich plakatów z czasów PRL. Uwagę wielu ludzi przyciągała sławna na całym świecie Kantyna, w której Han Solo zabił łowcę nagród o imieniu Greedo. Zobaczcie sami! Tu jeszcze kilka zdjęć z meetpointu Doctora Who, gdzie można było spotkać się z fanami serialu, porozmawiać o najnowszych odcinkach, ulubionych momentach produkcji albo po prostu… cyknąć sobie zdjęcie z life-size Tardis i Dalekiem!

Załapaliśmy się też na dwie prelekcje, jedną na temat bohaterów komiksu i „magical girls”, która była świetna (dzięki prelegentowi o pseudonimie UncleMroowa nie zabrakło humoru, ubawiliśmy się jak nigdy wcześniej, a przecież to wykład!). Na drugiej mówiono o serialu Batman z 1966, na której nie zabrakło interesujących ciekawostek.

Tym miłym akcentem kończymy naszą relację i z pewnością pojawimy się w następnym roku na Pyrkon 2018! To były dla nas dwa dni niesamowitych, niezapomnianych wrażeń. Jest to miejsce, które każdy fan fantastyki powinien choć raz w życiu odwiedzić, poważnie. Gratulujemy organizatorom, świetnie się bawiliśmy! Pozdrawiamy wszystkich serdecznie! Do zobaczenia za rok!

Artykuł Relacja z Festiwalu Fantastyki – Pyrkon 2017 pochodzi z serwisu FLARROW.pl.