Na początek pranę podziękować księgarni Gandalf za podesłanie nam komiksu do recenzji. Na ich stronie gandalf.com.pl znajdziecie szeroki wybór książek, komiksów, filmów, gier planszowych, zabawek i wiele, wiele więcej!

Guy Delisle jest znanym na całym świecie pisarzem oraz animatorem. Jego travelogi właściwie urosły do rangi reportarzy, więc przez wielu jest również uważany za reportera oraz felietonistę. W Pjongjangu, jak nie trudno się domyślić, opisuje on swoją podróż do tej słynnej Korei Północnej, którą znamy głównie z vlogów na YouTubie, ciekawostek oraz portali informacyjnych, w których słychać o coraz to gorszych działaniach tego kraju.

Nie jest to żaden poradnik podróżniczy, opinia ani nawet zbiór wiedzy na temat kraju, to po prostu swego rodzaju dziennik, w którym Delisle dzieli się z nami spostrzeżeniami na temat tego jakże dziwnego państwa.

Od samego początku pobytu w Korei, nasz bohater mierzy się z różnymi przeciwnościami. Już na lotnisku musiał dostosować się do dziwacznych, na nasze standardy, przepisów. Od zakazu posiadanie komórki czy „świerszczyków” po niemożność chodzenia samemu po Pjongjangu, samej stolicy reżimu dżucze.

To jest komiks pełen refleksji. Niektóre narzuca nam autor, który np. opisuje swoje niedowierzanie bezkrytycznym uwielbieniem wodza czy absurdy pokroju zakazu używania samochodów w niedzielę. Jak to reportaż. Ale w trakcie czytania, my, czytelnicy również możemy spostrzec kilka ciekawych rzeczy.

Przez jakoś 1/4 albumu widzimy postać samotnika, zgubionego człowieka, który nie wie, w jakiej rzeczywistości się znalazł. Mi było wręcz trochę żal Guya, bo wydawał się takim naprawdę osamotnionym gościem. Jednak wraz z rozwojem historii dowiadujemy się, że Delisle tak naprawdę jest bardzo zabawnym, otwartym i sympatycznym człowiekiem. Po prostu nowa aura miasta tak go przygnębiła, i pokazał to w taki sposób, że nie było mi szkoda tylko samego animatora, ale także wszystkich mieszkańców Korei, którzy zmuszeni są żyć w tak okropnej rzeczywistości.

Mimo, że sam komiks jest krótki i niezwykle prosty w swojej formie, to zaskakujące jest, jak bardzo szczegółowo przebiega cała podróż. Mamy tu opisy każdej pojedynczej wycieczki, każdej pojedynczej imprezy, a także krajobrazów, wyglądów, opisów osób czy… wiedzy z zakresu animacji!

Lwia część opowieści trochę bardziej przybliża nam kraj i w pewnym sensie otwiera go na obcych. W internecie znajdziemy dość radykalne opinie. Jedni mówią, że KRLD to całkowicie złe państwo, gdzie nie można robić totalnie nic. Za to drudzy będą krzyczeć o wolności jaką daje ten przepiękny kraj, a kapitaliści się nie znają.
Guy Delisle przedstawia kompromis, taki środek, prawdziwy wygląd tego dziwnego miejsca. Opowiada o wszelkich brudach, absurdach, głupotach. Daje nam znać, że to kraj opresji, propagandy, a ludzie naprawdę nie mają tu łatwego życia. Jednakże pokazuje też żyjących tam obcokrajowców, otwarte uniwersytety czy większy dostęp do mediów zagranicznych.  Ja serio nie wiedziałem, że w KRLD jest w ogóle uczelnia otwarta dla obcokrajowców i – co ciekawe – bardzo popularna.

Dzięki temu, że widzimy ten kraj oczami Delisle’a możemy razem z nim przeżywać pewne zaskoczenia i emocje. Przez kilka stron jest opisany dzień, w którym razem z kumplem chodzili sobie na imprezę, robili piknik z tłumaczem oraz przewodnikiem, żeby zaraz otrzymać widok totalnie przestraszonych ludzi, którzy zrobią wszystko dla jednostki, która ich opresjonuje.
Przy okazji muszę wspomnieć o tym, że ten komiks nie jest zbudowany jak typowe opowieści obrazkowe. Jak wiecie, lub nie, ten rodzaj sztuki charakteryzuje się ciągłością akcji i kontynuowaniem poprzednich działań. Kolejna strona jest rozwiązaniem poprzedniej, a wywodzi się to już ze średni… nie ważne, popłynąłem. Po prostu nasz autor ma trochę taki bałagan jaki panuje w prawdziwym dzienniku. Jedna strona wcale nie musi kontynuować poprzedniej. Może opowiadać o czymś zupełnie innym, tak samo jak następny kadr czy następna plansza. To jest jednocześnie ciekawe, ale i powoduje ogromną trudność w odbiorze. Sam jestem osobą, która trudno się skupia, więc było to niemałe wyznanie (chociaż polecam w tle włączyć sobie jakieś japońskie Battotai czy inne marsze wojenne, wtedy jest fajniejszy klimat i łatwiej wsiąknąć!).

Rysunki nie są ładne, ani nawet średnie. Są po prostu brzydkie. Ale one mają takie być. Głównym zadaniem tych tworów ma być ekspresyjność, która jest świetna. Delisle wręcz idealnie oddaje emocje tym śmiesznym, wręcz karykaturalnym stylem. Dzięki samemu sposobowi my, czytelnicy, też możemy poczuć wiele rzeczy. Te puste niekiedy ulice Pjongjangu, ciemność, czy niezręczne sytuacje, które niekiedy przytrafiały się naszemu podróżnikowi. (Aha i te obrazki często są bardzo UwU)

Podsumowując, nie jest to komiks dla każdego. Zdecydowanie nie dla dzieci, a za to jak najbardziej dla młodzieży. Jest trudny w odbiorze, ale satysfakcjonujący i dodatkowo mega wartościowy, bo przynosi dużo wiedzy (nt. ideologii, animacji czy samej KRLD). Jeśli szukasz pięknych dzieł graficznych to nie tutaj. To przede wszystkim książka dla miłośników geografii, polityki i socjologii, a kupicie ją tutaj -> KLIK. Ja osobiście serdecznie polecam i nie zawaham się sięgnąć po kolejne dzieła Delisle’a. Dostaniecie je tutaj, na stronie Gandalfa -> KLIK!

Artykuł 불합리한 – Pjongjang [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W serialu bezkompromisowy polski reżyser bierze na warsztat rodzimą scenę polityczną. Co robią i jak zachowują się najważniejsi ludzie w kraju, kiedy gasną światła kamer i spadają maski? Jak władza i dostęp do publicznych pieniędzy wpływa na osoby piastujące najwyższe urzędy i pełniące obowiązki wobec Narodu? „Polityka” odpowiada na te pytania. To opowieść o przedstawicielach wszystkich frakcji i ugrupowań politycznych w Polsce, o rządzących i opozycji, o świeckich liderach i politykach w sutannach.

Od dawna miałem przekonanie, że polityka jest jedynym światem brudniejszym od showbiznesu – każdy, kto wchodzi w ten świat przynajmniej na kilka lat, nieuchronnie zostaje socjopatą, bo w tym fachu trudno pozostać normalnym, kiedy codziennie okłamuje się ludzi – mówi Patryk Vega.

Najnowsze dzieło Vegi było utrzymywane na etapie produkcji w całkowitej tajemnicy. Pierwsze pogłoski o realizacji wywołały niemały poruszenie pośród postaci z pierwszych stron gazet, których zachowania i wypowiedzi stanowiły kanwę dla szkicu bohaterów. Twórca zaznacza, że 80% dialogów w produkcji to przeniesione niemal w 1:1 rozmowy i monologi polskiej klasy politycznej.

Na potrzeby serialu nakręciliśmy wiele scen, które nie znalazły się w filmie, niektóre wątki zostały znacznie rozbudowane. Zawsze mam poczucie, że format kinowy nakłada na mnie swego rodzaju kaganiec, natomiast serial daje znacznie szersze możliwości wypowiadania się – zaznacza reżyser.

Główne role w serialu gra plejada gwiazd, w tym: Andrzej Grabowski (Prezes), Zbigniew Zamachowski (Ojciec Dyrektor), Maciej Stuhr (Bartek), Daniel Olbrychski (Stefan), Tomasz Oświeciński (Ojciec Marek), Iwona Bielska (Piotrowicz), Janusz Chabior (Alojzy), Antoni Królikowski (Arek), Marcin Bosak („Bankster”), Ewa Kasprzyk (Jadwiga), Karolina Szymczak, Anna Karczmarczyk, Tomasz Sapryk i wielu innych.

Każdy powinien zobaczyć ten serial – nie było dotąd produkcji, która jest tak wiernym odbiciem rzeczywistości. „Polityka” jest pewną diagnozą momentu, w którym znajdujemy się tu i teraz. Gdy o ważnych rzeczach mówimy w sposób skondensowany, można zobaczyć, w jakim społeczeństwie funkcjonujemy, a jako że ta rzeczywistość dotyczy wszystkich Polaków – każdy, niezależnie od swoich poglądów powinien to zobaczyć – kwituje reżyser.

Serial „Polityka” zostanie wyemitowany na antenie CANAL+ w dniach 21-22 grudnia o godz. 21:00.

Artykuł Serial „Polityka” Patryka Vegi tylko w CANAL+ pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za udostępnienie komiksu do recenzji!

Opowieść rozpoczyna się od wypowiedzi burmistrza Hundreda, który oficjalnie rezygnuje z kandydatury na kolejną kadencję burmistrza Nowego Jorku. Jednocześnie na ostatnie miesiące wdraża plan postawienia wiatraków prądowych i likwidowania problemów z ekologią.

Już na samym początku Vaughan prezentuje hipokryzję wydawnictw gazetowych, wielkich korporacji  i samych polityków. W pierwszych dwóch zeszytach komentuje on obecną ekologiczną sytuację polityczną pokazując bezsens działań na tak ogromną skalę, kiedy można rozwiązać ten problem bardziej przyziemnymi metodami. Na przykład obowiązkiem druku gazet i komiksów na recyklingowym papierze.

Potem akcja polityczna skupia się na głównie na kwestii tabletek „dzień po” oraz przygotowaniu przyszłej kampanii Wyliego, który w planach ma zastąpienie Hundreda.

Muszę zgodzić się z wieloma publicystami, że Ex Machina miała gdzieś w środku zastój. Historia rzeczywiście się rozlazła. Stała się bardziej politycznym thrillerem, aniżeli historią sci-fi z elementami polityki, aczkolwiek tego nie uważam za minus, choć wielu mogło się to nie spodobać. Fabuła stanęła w miejscu, a Vaughan jakby na siłę starał się ją prowadzić, choć ostatni tom mógł się bez problemu pojawić ze dwa tomy temu. Ja sam nawet troszkę zapomniałem o głównym wątku mocy głównego bohatera i skupiłem się bardziej na politycznych zagadnieniach. Nie bez przyczyny mówi się, że Wielka Machina była dla tego twórcy swoistym polem treningowym, który doprowadził do takich dzieł jak np. Saga.

W finalnym tomie przewijają nam się wersje różnych piekielnych wszechświatów, złych wersji Hundreda i innych okropieńtw. Poznajemy w końcu twórcę mocy głównego bohatera, ich cel oraz dowiadujemy się troszkę więcej o paranormalnych zjawiskach świata przedstawionego. Mam co do tego dość ambiwalentne uczucia.

Vaughan skutecznie wywarł na mnie wrażenie niepokoju, zaskoczenia, a nawet przerażenia. Jednakże przez cały czas odczuwałem, że to wszystko pędzi zbyt szybko, jest robione trochę po macoszemu. Zastanawiałem się czemu twórca, zamiast powoli ujawniać nam świat, pokazał wszystko po kolei i nie dał nam szansy się tym zachwycić? Bo bez chwili zawahania mogę powiedzieć, że jest czym Na podstawie samych alternatywnych światów i złych bohaterów można było zrobić całkiem ciekawe spin-offy.

Oczywiście. Takie pędzenie przy finale to nie jest nic dobrego, aczkolwiek dzięki temu otrzymaliśmy też kilka niezłych plot twistów, które w swojej nagłości pokazały nam zmianę Hundreda jako człowieka i polityka.

Właściwie w ostatnim tomie dostaliśmy trochę takie porównanie tego, kim główny bohater był przez lata i jak się stoczył. Przez cały czas trwania akcji komiksu powtarzał on o tym, jak bardzo zależy mu na ludziach. Mówił o bezwzględnym końcu z polityką. Jednakże działania takie jak śmierć matki wpłynęły negatywnie na jego psychikę. Zrobiły z niego człowieka bezwzględnego, który stracił wszystko, a teraz zależy mu tylko na władzy.
To jest pięknym kontrastem do tego, kim stał się dzięki posadzie burmistrza. Jak dowiadujemy się z ust Kremla, Hundred oczywiście sfałszował wyniki wyborów (nie oszukujmy się, kto by na niego zagłosował? xD) i dzięki temu Nowy Jork otrzymał wspaniałego przywódcę, który troszczy się o ludzi i jest wierny swoim ideałom.

Bradbury skończył podobnie, ale odwrotnie. Również przez wiele zdarzeń zmienił się całkowicie. Już wcześniej miał problemy z agresją, ale teraz przez sławę nabawił się alkoholizmu.

Brudny i zarośnięty przyszedł do Mitchella, od którego dostał „liścia w twarz”. Stary przyjaciel całkowicie odwrócił się od niego i prosił o natychmiastowe opuszczenie lokalu.

Gdy Hundred wspinał się coraz bardziej po szczeblach kariery – jego ochroniarz i wieloletni przyjaciel całkowicie upadł do nizin społecznych. A przecież chciał tylko uratować bliskiego przed trafieniem za kratki. Według mnie ukazuje to, jak słabe psychicznie mogą być osoby, nawet jeśli z pozoru wyglądają na twardzieli.

W końcu nadszedł ten moment – rozwiązanie akcji i ujawnienie status quo postaci. Hundred zabił Kremla, odrzucił przyjaciela, utracił matkę i złamał zasady oraz przysięgi. Jednakże dopiął swego, wspiął się po szczeblach kariery aż na posadę wiceprezydenta USA.

Żyje sobie w białym domu i popija whiskey, ale czy jest szczęśliwy? Nie za bardzo. Piękno finału tkwi w niedopowiedzeniu. Sami musimy zrozumieć i postawić się na miejscu głównego bohatera. Pomyśleć nad jego czynami. Wybaczyć mu, albo wręcz przeciwnie – wydać wyrok.

Za warstwę graficzną znowu wziął się Tony Harris i dodatkowo dwóch rysowników, którzy (co zabawne) nie zostali wspomnieni nigdzie w stopce, co jest dość normalne w polskich wydaniach. Oczywiście rysunki Tony’ego są świetne, ale najgorsze jak dotąd. Tylko w tym tomie artysta ma problem z oddaniem emocji, co skutuje śmiesznymi grymasami na twarzach postaci. Bardzo pozytywnie zaskoczony byłem pierwszego (po Harrisie) artysty, którego styl jednocześnie zaskoczył mnie i wydał się znajomy. Była to kreska szkicowana z ogarniczonymi szczegółami i paletą barw.

Podsumowując: Oczekiwałem czegoś innego, więcej polityki i mniej sci-fi, bo właśnie ten pierwszy aspekt do całej serii mnie przyciągnał. Dostaliśmy trochę wyjaśnień, szybkie podsumowanie i kilka aspektów psychologiczno filozoficznych. Ostatni album pozwolił poznać nam postacie z troszkę innej strony i porównać ich do przemian, które nastąpiły w poprzednich tomach. Rysunki jak zwykle stoją na wysokim poziomie, chociaż nie Harris tutaj jest gwiazdą, a drugi – nieznany – rysownik.

Chciałbym przytoczyć tutaj moje słowa o tym, że żałuję, iż zacząłem z Ex Machiną tak późno. Moje zdanie się nie zmieniło, a cały komiks nadal pozostaje w moim sercu jako jedna z ulubionych powieści graficznych.

Artykuł Diabeł – Ex Machina TOM 5 [RECENZJA SPOILEROWA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.