W wywiadzie dla Total Film Magazine, Todd Philips powiedział, że chętnie podjąłby się pracy nad drugą częścią Jokera, ale tylko pod jednym warunkiem: Joaquin Phoenix również musi być tym zainteresowany.

Jedno Ci powiem, zrobiłbym wszystko z Joaquinem Phoenixem, niezależnie od dnia tygodnia. Nie ma drugiej takiej osoby jak on. Jeżeli chciałby tego, a ludzie wykażą zainteresowanie tym filmem oraz przyjdą do nas z Warnera i powiedzą “Wiecie co? Jeżeli moglibyście nad czymś pomyśleć…”, to czuję, że on i ja moglibyśmy zrobić coś naprawdę świetnego.

Najwyraźniej Philips ceni sobie pracę z Phoenixem. Jeżeli chemia między nimi jest obustronna, niewątpliwie może to wpłynąć jedynie pozytywnie na całą produkcję, a więc… pozostaje nam czekać na Jokera, którego ujrzymy już w październiku, a potem kto wie? Może sequel? 

Artykuł „Joker” z potencjalnym sequelem? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W Stanach Zjednoczonych odbył się specjalny pokaz filmu „Joker”, który był przeznaczony wyłącznie dla wybranych dziennikarzy.

Jak wiemy, film został już zgłoszony do „Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji”, w którym to powalczy o złote Lwy. Tylko czy film faktycznie jest tak dobry?

Jak twierdzi jeden z dziennikarzy uczestniczących w  pierwszym pokazie – zdecydowanie tak. Podobno najlepszą rzeczą w filmie jest sam Joaquin Phoenix, który robi tak niesamowitą robotę, że otrzymanie nominacji do Oscara nie powinno stanowić żadnego problemu.

Trzeba przyznać, iż takie słowa naprawdę zachęcają do obejrzenia filmu, który swoją premierę ma zaplanowaną na 3 października.

Artykuł [Joker] Odbył się pokaz dla dziennikarzy! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jednakże wygląda na to, że „Dark Phoenix” może ukazać nam jeszcze innych przeciwników. Tak, dobrze czytacie – przeciwników! Chociaż reżyser i scenarzysta filmu, Simon Kinberg nie zdradzał nic o tym, czy w filmie pojawią się inni złoczyńcy ze świata Mutantów Marvela, to jednak najnowszy trailer zdradza co, nie co na ten temat.

Otóż w jednej ze scen możemy dostrzec, chociażby samego Magneto, który wraz z pozostałymi członkami X-Men jest więziony oraz transportowany pociągiem przez uzbrojonych po zęby żołnierzy. Co ciekawe, żołnierze ci mają naszywki, które są mało subtelnymi odniesieniami do Marvel Cinematic Universe (Przypadek? Nie sądzę!).

Nagle, w scenie kolejnej, pojawia się Jean Grey i używa swoich nadzwyczajnych zdolności, aby wykoleić pociąg oraz siłą przeciwstawić się uzbrojonym po zęby strażnikom.

Kinberg zdradził, że drużyna X-Menów znajduje się pod atakiem sił, które na razie nie są do końca określonymi. Oczywiście miało to za zadanie nie zdradzić za bardzo fabuły.

Samo odniesienie się do MCU jest zapewne Easter Eggiem, nawiązującym do fuzji Disneya i wytwórni Fox. O co jednak chodzi z żołnierzami i dlaczego X-Men są uwięzieni?

Simon Kinberg zdradził jedynie, że nie mieli oficjalnych rozmów z Marvel Studios oraz Kevinem Feige i że nie będą ich mieli, dopóki fuzja się nie zakończy. Dodał jedynie, że zanim Disney i Fox zdecydowali się na taki krok, jego pierwotnym planem było zakończenie sagi o X-Menach właśnie filmem „Dark Pheonix”.

Jak sądzicie kim mogą być tajemniczy przeciwnicy X-Men w nadchodzącej kulminacji tejże sagi? Komentujcie pod postem, na facebooku lub Discordzie!

Premiera “X-Men: Dark Phoenix” już 7 lipca bieżącego roku!

Artykuł [X-Men: Dark Phoenix]: X-Men zaatakowani przez MCU! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Zaskoczeniem dla mnie było to, że jakimś cudem pamiętałem jaki był pierwszy odcinek mimo, że ciężko mi mieć pewność co do chronologiczności z jaką to oglądałem na FoxKids, a później Jetixie. Dubbing, nieco gorszy niż go miałem w swojej pamięci, ale dalej jest on na przyzwoitym poziomie. Zwłaszcza biorąc pod uwagę lata, w jakich cała produkcja powstawała i była spolszczana.

Myślałem, że bohaterów było więcej, niż to faktycznie miało miejsce. Tak naprawdę, X-Menów „stałych” można policzyć na palcach obu rąk. Oczywiście, pojawia się więcej postaci – zarówno tych pozytywnych, jak i złoczyńców, jednak większość występów jest zaledwie epizodyczna lub nadmiernie powtarzalna. Co rozumiem przez ten ostatni zwrot? Wątek Apocalypse był poruszany kilkukrotnie, chyba każdy sezon miał swoją chwilę z tym antagonistą, a sezonów mamy pięć.

Nie zabrakło też elementów wzniosłych, można by rzec „epickich”, jak Magneto zwołujący setki, jeżeli nie tysiące mutantów, by dać im bezpieczny dom, czy też ten sam osobnik zbierający innym razem wielką armię, by zniszczyć ludzkość, za to co uczynili jego jedynemu przyjacielowi.

Show dalej potrafi wciągnąć na chwilę, a odcinki trwają zaledwie 21 minut, więc mijają niezwykle szybko. Oczywiście, były momenty, w których kącik ust podnosił się z powodu pewnej żałości niektórych scen, czy rozwiązań, jednak zabawa jaką niesie za sobą X-Men: TAS pozwalała mi przymknąć oko i nie skupiać się nad tym aż za bardzo. Moje wewnętrzne dziecko było zadowolone, a dorosły ja (powiedzmy) był całkiem zadowolony, czasem dając pierwszeństwo tej animacji przed serialami Arrowverse.

Jednak czy jest coś w tej kreskówce, co współczesnego widza mogłoby zainteresować? Chociażby pewna wierność swojemu pierwowzorowi. Serial pozwala poznać genezę niektórych postaci, chociaż odcinki ułożone są niekoniecznie… sensownie. Jak Sinister pojawiający się już w pierwszym sezonie (chyba), miał swój origin przedstawiony dopiero w jednym z ostatnich odcinków całości.

Wiele epizodów poświęconych jest Wolverinowi, więc jego fani powinni być ukontentowani. Nie jest to tylko jego origin, acz i jemu poświęcono sporo miejsca, w tym epizod o czasach jego pobytu w Team X, ale też kilka odcinków jest poświęconych podróżom Wolverina w celu odnalezienia wyciszenia i spokoju ducha, a może też odkupienia? Nawet można zaznajomić się z kilkoma miłostkami naszego Rosomaka!

Całkiem sporo miejsca poświęcono również Imperium Shi’ar, o czym pamięć tak właściwie była jednym z czynników mojego powrotu do tej serii – uznałem, że może to być fajne wsparcie przy recenzji „Powstanie i upadek Imperium Shi’ar”. Są oni również powiązani z Sagą Feniksa, która trwała połowę sezonu (no 9 odcinków na 19).

Co więcej mogę rzecz? Warto rzucić okiem na tę serię, niekoniecznie rzucając wszystkie inne seriale jakie się obecnie ogląda, ale w wolnej chwili czy przerwie między poszczególnymi sezonami? Świetny przerywnik, zwłaszcza jeżeli ktoś z was ogląda „the Gifted”. Dodam również, że swój wątek otrzymał Inner Circle odgrywający również ważną rolę we wspomnianym serialu.

PS. Motyw przewodni dalej jest cudowny.

Artykuł [Retro]: X-Men: TAS po latach! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W ostatnim wywiadzie dla Entertainment Tonight Canada Olivia Munn zdradziła powód jej braku w filmie „X-Men: Dark Phoenix”.

“Nie mogę za dużo zdradzić, ponieważ ostatnim razem za dużo powiedziałam i wysłali mi notkę. Ale nie jestem w filmie.” – powiedziała aktorka. „W tym czasie brałam udział w ‘Predator’, więc nie było czasu na udział w ‘Mrocznej Phoenix’.”

Dla tych, którzy są zdezorientowani pierwszą częścią wypowiedzi Olivii, przypomnę, że jesienią ubiegłego roku, w wywiadzie dla Collider, aktorka została zapytana o jej rolę jako Psylocke w nadchodzącym filmie o X-Menach. Wtedy też nie powiedziała, czy pojawi się w filmie, czy nie, ale wspomniała, że filmowanie było jakby dwuczęściowym wydarzeniem.

Najwyraźniej producenci nie byli zadowoleni z komentarza aktorki, podczas gdy ona sama wydaje się swobodnie mówić o swojej roli. Wydaje się też, że studio stara się jak najbardziej ukrywać szczegóły dotyczące fabuły „X-Men: Mroczna Pheonix”. Nawet James McAvoy nie chciał zdradzić żadnego szczegółu.

Co te zmiany w pojawieniu się Olivii w filmie mogą oznaczać dla Psylocke? Czyżby mutantka miała zginąć na początku filmu w dobrze zrobionej scenie, przez co udział Olivii Munn był zbędny? I wreszcie, dlaczego produkcja filmu jest owiana tajemnicą? Czyżbyśmy mieli możliwość ujrzenia połączenia uniwersum X-Men Foxa z Marvel Cinematic Universe lub może sugestię, że linia czasowa zostanie zrestartowana, wpasowując postacie do reali MCU?

Co Wy o tym sądzicie? Podzielcie się swoimi przemyśleniami na Discordzie!

Artykuł Olivia Munn zdradza, dlaczego nie wystąpi w „X-Men: Dark Phoenix”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Jednak nim przejdę stricte do fabuły, zacznę od przedstawienia członków grupy pościgowo-uderzeniowej. Spadkobierczyni Magneto, Lorna Dane znana jako Polaris. Darzony przez nią odwzajemnionym uczuciem Alex Summers, Havok, brat Vulcana. Kurt Wagner, Nightcrawler, obecny chyba w każdej animacji X-Men. Indianin James Proudstar, Warpath, widziany chociażby w Days of Future Past. Rachel Summers, Marvel Girl, córka Cyclopsa i Jean Grey, potężna telepatka posiadają cząstkę mocy Phoenix. Darwin, jedyny, prawdziwy przyjaciel Gabriela, jego ciało przystosowuje się do każdych warunków, co czyni go teoretycznie nieśmiertelnym. Ostatni jest dowódca, Charles Xavier, który jest pozbawiony mocy, do swoich działań wykorzystując Rachel. 

Co się tyczy fabuły: Pełna akcji, bez miejsca na nudę. Mimo, że niemalże całość rozgrywa się w przestrzeni kosmicznej / miejscach należących do Imperium Shi’ar, tak początek to oczywiście zebranie drużyny, często nie ukrywając powodów kryjących się za określonymi personaliami, jak w przypadku Darwina – po prostu więź jaka łączyła (bądź nadal łączy) ze ściganym Vulcanem. Pewien wewnętrzny konflikt Polaris, która po ucieczce od Apocalypsa, nie do końca pojmuje co on i jego ludzie jej uczynili. Wyraźnie napięta atmosfera pomiędzy Cyclopsem, a Xavierem. A czarny charakter? Pędzi przez galaktykę siejąc zniszczenie, w końcu jest jednym z najpotężniejszych mutantów, a mimo szału, który go opętał nie brak mu rozsądku. 

Oczywiście, taka niewielka grupa nie mogła sama przeciwstawić się Gabrielowi i Imperium Shi’ary, bo ze względu na konflikt tej rasy z Xavierem, zasada “wróg mojego wroga, jest moim przyjacielem” nie była nawet brana pod uwagę. Więc kto jeszcze wspomagał X-Menów? Starjammers! W końcu Corsair jest ojciem Vulcana i Havoka, to i on musiał brać w tym wszystkim udział, poza nimi był jeden zupełnie nieoczekiwany sprzymierzeniec – Korvus, który mimo bycia z Shi’ar, chętnie zmienił stronę konfliktu za to, jak wiele lat wcześniej potraktowano jego klan, ze względu na powiązania z mocą Phoenix. Innych sprzymierzeńców natomiast zapowiadać nie będę. 

Jednak nie samą akcją człowiek żyje, chociaż niezaprzeczalnie sprzyja ona wysokiemu tempu powieści. Obecna jest również polityka, walka o wpływy w Imperium, czy lekcja o samym Imperium Shi’ar. Jaka? Od historii, jak informacje o dziejach Phoenix, ostrzu Rook’shira, potężnej broni, której używać mogą tylko osoby wywodzący się z rodu Korvusa, po zwyczaje panujące w ich świecie. Nie brakuje również romansu i powrotu postaci, których raczej nikt nie chciałby spotkać – tu zaspoileruję tylko Deathbird, siostrę cesarzowej Lilandry. 

Zabierając się za czytanie, w głowie miałem obraz Shi’ar jaki przedstawiono w X-Men: the Animated Series. Była Lilandra, była Straż Imperialna, czyli pokazano najbardziej znaczące postaci tego Imperium i charakter postaci, tu głównie można mówić o nim w kontekście cesarzowej, zgodny po obu stronach. Tak więc jeżeli kogoś chociaż odrobinę zaciekawiła ta kosmiczna cywilizacja w czasie oglądania X-Men: TAS za dzieciaka – dodatkowo mogę polecić. 

Co mogę powiedzieć o wadach? Właściwie nic sensownego nie przychodzi mi do głowy, historia wciągnęła, ogarnięcie całości bez posiadania rozległej wiedzy nie jest niczym trudnym, to też znajomość poprzednich tomów, czy zeszytów nie jest niezbędna, acz mogłaby być odrobinę pomocna – nie byłby wymagany “risercz” by na szybko zapoznać się z mocami poszczególnych bohaterów. Motywacja Vulcana jest przedstawiona jasno na kartach komiksu, to też nieznajomość wydarzeń poprzedzających “Powstanie i upadek Imperium Shi’ar” nie zabiera nawet grama frajdy jaką daje to trzystustronicowe dzieło. Na upartego jako wadę mogę dać to, że czas oczekiwania na kontynuację jest dłuższy niż bym tego sobie życzył. 

Zalety? O akcji właściwie już wspominałem. Możliwość zapoznania się z kulturą Shi’ar – jak najbardziej na plus. Zgodność z  obrazem pokazanym w TAS, a właściwie zgodność TAS z komiksem – również rzeczą świetną. Scenariusz napisany przez Eda Brubakera od początku do końca klarowny, bez fabularnych nieścisłości czy niedociągnięć, pozwalający zatopić się w historii nawet laikowi, który X-Menów zna tylko z animacji i lepszych/gorszych filmów. Kolejną zaletą  jest również brak sztucznego humoru, idiotycznych żartów i innych “rozpraszaczy” tego typu. Po prostu, to by nie pasowało do całości, gryzłoby się niemiłosiernie z powagą, która obecna jest od początku do końca. No i na koniec coś co kupiło moje serduszko – brak tłumaczenia jakichkolwiek pseudonimów. Zawsze mnie to boli, kiedy tłumaczone są wybiórczo, nieco mniej gdy tłumaczona jest całość. Jak w TAS było z tym różnie, tak tu spotykamy tylko oryginalne nazwy. Beast, Corsair… no, pomijając Wulkana, ale go mogę przeboleć ze względu na zachowaną fonetykę. 

Nie wspomniałem tylko o rysunkach: Billy Tan i Clayton Henry spisali się na medal. Piękne grafiki, cudownie narysowane twarze, świetne zgrana kolorystyka poszczególnych kadrów, wszystko co się pojawia znajduje się na odpowiednim miejscu, żaden element nie wydaje się zbędny czy gryzący z całością. Doskonale oddana dynamika postaci, wręcz pozwalająca dokładnie zaobserwować prędkość bohatera. Nawet kiedy dzieje się wiele, a aktualne wydarzenia są pogrążone w chaosie – rysunki zachowują pewną harmonię, która zapobiega pominięciu jakiegokolwiek istotnego elementu. I jak słyszałem, widziałem (może bez wielkiej próby porównawczej) i pisałem – Green Arrow może być najpiękniejsza (artystycznie) serią DC, tak czysto subiektywnie – tom, o którym dziś tu mowa przebija GA. 

Reasumując – czekam z utęsknieniem na kontynuację. 

Artykuł [RECENZJA]: Uncanny X-men: Powstanie i upadek Imperium Shi’ar pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

3) Barry Allen

Śmierć Barry’ego Allena w serii Crisis on Infinite Earths jest jednym z najbardziej znanych komiksowych zgonów. Wydarzenie to jest również godne uwagi ze względu na całe pokolenie fanów, dla których flashem był Wally West, a Barry Allen „był ciekawszy po swojej śmierci”.

Śmierć Barry’ego jest jedną z tych, które chwytają za serce. Allen był pierwszą postacią, która mogła zwiastować emeryturę i szczęśliwe zakończenie. Skoczył w czasie, do dalekiej przyszłości, aby poślubić Iris West, założyć rodzinę i zaznać zasłużonego spokoju… tylko po to, by być wezwanym z powrotem, by walczyć, by stoczyć bitwę, która kosztowała go życie.

Mimo, iż wydanie Kryzysu na Nieskończonych Ziemiach od Marvina „Marva” Wolfmana pozostawia wiele do życzenia, to robi dobrą robotę z ukazywanie pogłębiającego się smutku Barry’ego wynikającego z faktu, ze już nigdy nie zobaczy Iris, co jest dobrym dodatkiem dla tych z nas, którzy dorastali w erze Wally’ego i chcieli dostać Barry’ego w swoim najlepszym wydaniu.

Honorowe wyróżnienie:

Podczas akcji Crisis of Infinite Earths, Supergirl poświęciła się w celu zatrzymania Anti-Monitora. Mimo, że jej śmierć nie była tak starannie przedstawiona, jak śmierć Flasha, pozbawienie jej życia w taki sposób było swoistym podkreśleniem jej heroizmu.

4) Dark Phoenix

Jean Grey mogła żyć i stać się Bogiem. Jednak ważniejszym było dla niej to, że umrze… będąc człowiekiem.

Mimo, że fani komiksów wiedzieli, że Jean umierała i wracała wiele razy, to pierwsza śmierć naprawdę poruszyła czytelników, którzy wierzyli, że stracili jednego z założycieli X-Menów na dobre.

Tuż po sytuacji, w której Phoenix była wystawiona na promieniowanie słoneczne podczas misji w kosmosie, jej umiejętności polepszyły się. Jednak nie za darmo – ucierpiała jej stabilność. Fakt ten kojarzony jest z powstaniem tak zwanej Phoenix Force, która zawładnęła nad osobowością Jean.

W wielu aspektach, historia ta mogła skończyć się tylko śmiercią Jean. Jednak biorąc pod uwagę jej znaczenie dla zespołu i historii Marvelowskich komiksów, wydawać by się mogło, że to (czyt. śmierć Phoenix) raczej nie nastąpi. Poświęciła się, umarła jako bohaterka, dając tym samym czytelnikom jedną z piękniejszych opowiedzianych historii i emocjonalnych uniesień.

Część druga (2/3) artykułu przedstawiającego top 7 śmierci z komiksów właśnie się kończy. Tak więc, wiemy już co nieco o śmierci Kapitana Ameryki, Supermana, Barry’ego Allena, Jean Grey, a nawet o Supergirl Kto w następnej (ostatniej, 3/3) części? Dowiecie się w następnym artykule. Standardowo zapraszam do komentowania i … do zobaczenia niebawem

Artykuł 7 „najlepszych” śmierci w komiksach [część 2/3] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.