Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Ciężko nie mówić o tym komiksie bez spoilowania zakończenia pierwszego z jedenastu zawartych w tym tomie zeszytów – swego czasu wywołało ono w Internecie tyle krzyku, bólu, oburzenia i żalu, że wielu malkontentów w swoim Marvelowym bojkocie trwa do dziś. Bez zbędnego przedłużania: tak, na samym początku komiksu Kapitan wypowiada słynne „Hail Hydra”. Nie będę zdradzał w jakim kontekście, dlaczego tak zrobił i co działo się dalej, ale wystarczyło to jedno ujęcie, by na pięć minut wzburzyć pół świata, który zapomniał o całej sprawie w mgnieniu oka, ale zdążył narobić wystarczająco szumu, by zwrócić na nią uwagę sporej ilości kupujących. I z perspektywy czasu cieszę się, że tak się stało, bo komiks Spencera to świetna wiwisekcja amerykańskiej polityki tego wieku, eksploracja charakteru Rogersa z bardzo ciekawej strony i w końcu podważenie mitu dobrego harcerzyka w niebieskich rajtuzach biegającego po świecie z kolorową tarczą.

Jak można się domyśleć, organizacja Hydry gra tutaj niezwykle ważną rolę – na nowo odrodzona pod wodzą ponownie zmartwychwstałego Red Skulla nie jest już bandą nazistów biegających w zielonych kostiumach, ale czymś o wiele straszniejszym, bo o wiele prawdziwszym. Nowa Hydra rekrutuje ludzi zagubionych, samotnych, nieprzystosowanych do świata pędzącego przed siebie z zawrotną prędkością. Ludzi, którzy szukają celu, ale za nic nie mogą go znaleźć, szukają przyczyny, przez którą ich życie nie wygląda jak obiecywany im od dziecka amerykański sen. I poprzez manipulacje Hydra w teorii im to zapewnia: pozwala im przynależeć, być częścią czegoś wielkiego, jasno wskazuje im: oto jest wróg narodu, to przez niego nie jesteś szczęśliwy, to on zabrał twoją pracę, to on ma inny kolor skóry, orientację, wyznanie, poglądy. Walcz i pokonaj go, a zdobędziesz to, czego pragniesz. Rekruci Hydry po praniu mózgu zaczynają więc przeprowadzać szereg zamachów terrorystycznych na cywilach, a organizacja z grupy złoli grożących pięścią bohaterom staje się realnym zagrożeniem dla całego świata. Nietrudno zauważyć aluzję do rzeczywistych wydarzeń z ostatnich lat i tego, jak ekstremizm z każdej strony spektrum politycznego zdaje się przyciągać coraz więcej ludzi.

Po drugiej stronie stoi SHIELD, niby prawy obrońca ludzkości, w praktyce organizacja militarna chcąca za wszelką cenę przepchnąć w rządzie ustawę, która zapewni im możliwość inwigilacji praktycznie każdego człowieka na świecie – rzecz jasna, w służbie narodu. Czytając łatwo zauważyć coraz więcej podobieństw między założeniami Hydry i SHIELD – różnica jest taka, że ci drudzy stoją po stronie tych „dobrych”. Tutaj organizacja pod wodzą Marii Hill nie broni ludzi przed terroryzmem bo tak należy, a raczej bo pomaga im to w osiągnięciu ich własnego interesu. Jeśli dodać do tego Red Skulla, który w komiksie staje się zdolnym strzelać do niewinnego dziecka złem wcielony, jedyną postacią godną pochwały zostaje chyba sam Steve Rogers – tylko że, jak dowiadujemy się z dalszej lektury, zmuszenie nas do uznania racji Rogersa to raczej wybór mniejszego zła (i świetna zagrywka bawiąca się oczekiwaniami czytelnika ze strony Spencera).

Nie chcę psuć nikomu zabawy w odkrywaniu kolejnych tajemnic Rogersa, napisze więc tylko, że niuans, z jakim pisze go tutaj Spencer, jest godny pochwały. Jego Kapitan nie boi się podejmować trudnych decyzji i nie boi się ich konsekwencji, ponadto pokazywane nam wydarzenia z jego przeszłości pomagają lepiej zrozumieć jego teraźniejsze akcje i motywacje. To wciąż ten Kapitan, którego pokochały miliony – po prostu w innym wydaniu, które pomaga czytelnikom przeegzaminować parę ważnych spraw związanych z tym, jak jest postrzegany przez resztę uniwersum Marvela i przez nas samych. Jedyny zarzut, jaki według mnie można by postawić komiksowi, to fakt, że rysunki są w najlepszym wypadku zwyczajne, a w najgorszym nieudolnie próbują kopiować styl znanego z historii o Zimowym Żołnierzu Steve’a Eptinga – na szczęście Kapitan nadrabiania świetnym scenariuszem. To polityczna drama, pełna gębą i posiedzeń, knowań, dyskusji, rozpraw sądowych oraz zebrań mamy tu więcej niż tradycyjnej akcji bicia po twarzach, na szczęście dynamizm dialogów nie nudzi ani przez chwilę. Z utęsknieniem czekam na kolejny tom, zwłaszcza po zakończeniu, które optymizmem nie napawa – w świecie Marvela szykują się poważne zmiany.

Artykuł Hail Hydra! – recenzja pierwszego tomu „Steve Rogers: Kapitan Ameryka” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Autor komiksu „Steve Rogers: Captain America” Nick Spencer i redaktor Marvela Tom Brevoort są odpowiedzialni za ten zaskakujący zwrot akcji. Sami autorzy obiecują, że ta rewelacja nie będzie miała typowego, prostego wyjaśnienia.

„To nie jest klon, ani oszust, ani kontrola umysłu, nikt udający Steve’a. To naprawdę jest Steve Rogers, Kapitan Ameryka we własnej osobie” – powiedział Spencer.

Rick Remender, poprzedni autor Kapitana Ameryki, planował historię, w której Hydra infiltruje różne instytucje rządowe i grupy superbohaterów, lecz gdy ster przejął Spencer, uprościł to do „jednej bardzo cennej wtyki Hydry”.

Spencer tłumaczy: „Zacząłem się zastanawiać, kto mógłby być najgorszą osobą? To było naprawdę oczywiste, że nie ma nikogo kto mógłby wyrządzić więcej szkód i nikogo, kto mógłby być cenniejszą wtyką Hydry niż Steve Rogers. Taka była geneza. To wyskoczyło naturalnie z historii, które były już na stole.”

Wielu fanów nie przyjęło dobrze tego zwrotu akcji i część z nich wyraziła swoje niezadowolenie przesyłając Spencerowi groźby przez portale społecznościowe. Większość oburzenia wynika z faktu, że Kapitan Ameryka okazuje się współpracować z grupą związaną z nazistami, szczególnie biorąc pod uwagę, iż postać została stworzona przez dwóch Żydów: Joe Simona i Jacka Kirby.

Jednym z wielu celebrytów stających w obronie Spencera okazał się Clark Gregg, którego znamy jako wielkiego fana Kapitana Ameryki i dyrektora S.H.I.E.L.D., Phila Coulsona.

@clarkgregg thank you sir! I think you’ll like where it goes

— Nick Spencer (@nickspencer) 29 maja 2016

Co myślicie o całej sytuacji?

Artykuł Clark Gregg odpowiada na kontrowersyjnego Kapitana Amerykę pochodzi z serwisu FLARROW.pl.