Lektura popularno-naukowa. Chociaż nie wiem czy to nie za dużo powiedziane, autor z pewnością popularyzuje naukę i mobilizuje do zainteresowania się nią, ale… nie jest typowa. Jeśli poszukujesz naukowych rozdziałów proponowałabym zajrzeć do książek tego samego autora pt.: „Astrofizyka dla zabieganych” lub „Kosmiczne rozterki”. Omawiana lektura jest spisem korespondencji, zapiski nie są więc uszeregowane i spójne, ale jak dla mnie taki problem, to nie problem. Neil od lat odpowiada na listy, które są adresowane od jego fanów, anty-fanów, a także ludzi pragnących pogłębić swoją wiedzę. Tematyka jest dość obszerna – religia, nauka, teorie spiskowe, fakty, mity. Neil de Grasse Tyson w „Listach od Astrofizyka” to ktoś więcej niż tylko naukowiec, to ten typ nauczyciela, któremu nie boimy się zadać trywialnego, lub fundamentalnego pytania, a on pospieszy nam z rzetelną informacją, nie oceniając nas. A najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że nie wielu potrafi popularyzować naukę, mówić o rzeczach wielkich i skomplikowanych w sposób prosty i przystępny. Dlatego Neil to najbardziej lubiany naukowiec na świecie.

Nie bądźmy gołosłowni – przejdźmy do treści. Złapcie oddech, trochę tego będzie… Wiecie, że gdyby nie program kosmiczny to z naszych domów zniknęłyby układy scalone z całej elektroniki, kanał z prognoza pogody nie byłby dostępny, tak jak i mapy satelitarne, z garażu zniknęłyby wszystkie narzędzia akumulatorowe, a szansy na życie nie dostałyby niektóre osoby chorujące na raka piersi, ponieważ nie mogłyby skorzystać z algorytmu rekonstrukcji obrazu pozwalającego wykryć komórki rakowe wcześniej niż dowolna z wcześniej stosowanych metod, z samochodów zniknąłby system ostrzegania o kolizji i nie tylko – ale spojlerów nikt nie lubi. Pamiętasz może, kto po raz pierwszy znalazł się na orbicie okołoziemskiej? Zerknąłeś kiedyś na niesamowite zdjęcia wykonane przez Teleskop Hubble’a? A może chcesz poznać zdanie naukowca na temat UFO? Co astronauta może zobaczyć za oknem statku kosmicznego – i nie mam tutaj na myśli przepięknych widoków planet. Jakie zdanie ma Neil na temat przepowiadanych końców świata? Czy na marsie faktycznie istniała inteligentna cywilizacja? Jak to się stało, że satyryk Jonathan Swift w swojej najsłynniejszej powieści – Podróże Guliwera – wiedział, że Mars ma dwa księżyce, na 160 lat przed ich odkryciem. Czy istnieje gwiazda zbudowana z samego, czystego diamentu? Jak długo leciałoby się na Japet trzeci co do wielkości księżyc Saturna? A co z drogą powrotną, skoro potrzeba jeszcze więcej paliwa niż na dotarcie do celu? Jaki to film o kosmosie, który łamie więcej prawi fizyki (na minutę) niż jakikolwiek inny film we wszechświecie? Czy na księżycu kiedykolwiek występowała woda w stanie ciekłym? Czy wiesz, że 13 kwietnia 2029 roku w niewielkiej odległości minie nas asteroida Apophis. Najnowsze badania z 2020 roku donoszą, że po raz kolejny zbliżenie nastąpi w 2068r. Oczywiście to nie wszystko – na koniec dodam, że zaskakujący opis zdarzenia pod Word Trade Center chętnie przeczytałabym w osobnej książce, niezwykle poruszająca relacja, miałam gęsią skórkę, przysięgam.

Podsumowując. Jeden z fanów napisał: „Te trzy giga wydają się zbyt małą ilością danych, żeby regulować zachowanie stu miliardów neuronów i biliardów synaps w moim mózgu.”, na co Neil odpowiedział: „A co powiesz na to, że cały wszechświat zbudowany jest z zaledwie 92 pierwiastków?[…] Możesz więc trwać w podziwie dla złożoności świata albo zwyczajnie zadziwić się tym, jakie to wszystko proste.”
Zapraszam do lektury!

Niech nam Syriusz najjaśniej świeci, a wszyscy naukowcy będą podobni do Neila.

Z pozdrowieniami,
Patrycja Strzelczyk

PS: „Chciałbym, żeby określenie: „szczególnie uzdolnione” zostało zmienione na: „dzieci, które ciężko pracują” – Neil de Grasse Tyson. Ja również!

Dziękujemy Wydawnictwu Insignis za udostępnienie książki.

Artykuł [RECENZJA]: Listy od Astrofizyka – Myślę, więc wątpię pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na ostatnich stronach czasopisma New Scientist istnieje intrygująca rubryka. Niecodzienne pytania znajdujące się w książce „Jak długo trwa teraz” Franka Swaina pochodzą właśnie stamtąd – z głów czytelników. A przecież – co dwie głowy to nie jedna! Spróbuj tylko sobie wyobrazić jak bardzo kreatywny potrafi być homo sapiens sapiens… Mnie na samą myśl przechodzą dreszcze!

Nie wierzysz? A czy zastanawiałeś się nad tym dlaczego nietoperze zwisają głową w dół na gałęziach? Dlaczego niektóre zwierzęta, w tym ludzie śpią na leżąco, a inne, takie jak słonie i żyrafy, wtedy stoją? A dinozaury – czy za pomocą DNA zawartego w żołądku komara zastygłego w bursztynie jesteśmy w stanie odtworzyć te prehistoryczne zwierzę? A co z naszym ukochanym słońcem, czy cała woda we wszechświecie wystarczyłaby do zgaszenia słońca? A co gdyby zwierzęta miały tysiąc maleńkich serc zamiast jednego – czy organizm byłby wtedy bardziej wydajny? Czy zastanawiałeś się kiedyś, czy w trakcie snu kichamy?  Czy nasze odciski palców zmieniają się z wiekiem? „W tej chwili wiadomo. Że na świecie żyje 5 rodzin, których członkowie cierpią na andermatoglifilię, wywoływaną przez niewłaściwą ekspresję białka SMARCAD1. Również osoby z syndromami Naegeli-Franceschetti-Jaadassohn lub dermopatią barwnikowo-siateczkową, które są formami dysplazjiektodermalnej, nie mają linii papilarnych.” Czy ktokolwiek rozważał możliwość budowania miast na oceanie? Z jakiego dokładnie powodu rower utrzymuje się w pozycji pionowej? Dlaczego pluton nie jest już planetą? Dlaczego powtórnie nie wróciliśmy na księżyc? Jakie było pierwsze stworzenie na ziemi? Czy pewnego dnia wszyscy ludzie będą mówić tym samym językiem?  Dlaczego nie znaleźliśmy jeszcze leku na raka? Aż w końcu jak długo trwa „teraz”?

Uff, sporo tego, nieprawdaż? Jestem ciekawa, które zagadnienia zaciekawiłyby Was najbardziej. Jest to bowiem książka, która nie wymaga wertowania od deski do deski – możesz spokojnie ominąć zagadnienia, które nie spędzają Ci snu z powiek. W całej książce martwi mnie tylko jedno – miejsca wolnej wymiany myśli często wzbudzają we mnie niepewność i swego rodzaju wątpliwości, ponieważ zawierają w sobie najczęściej tyle cennej wiedzy, co również spekulacji i powielania mitów. Ale! Kto pyta nie błądzi, odpowiedzi można również poszukać, czy też zweryfikować w innym miejscu, aczkolwiek mam ogromną nadzieję, że Pan Frank Swain rzetelnie podszedł do tematu i uczciwie przeanalizował spisaną wiedzę. Dlaczego o tym pisze? Ponieważ wiele odpowiedzi udzielili ludzie, których wiedza nie jest do końca zweryfikowana – są w pewnym sensie anonimowi, mimo że ich nazwisko i miejsce zamieszkania widnieje pod odpowiedzią.  Niemniej jednak większość odpowiedzi jest naprawdę solidnie zbudowana, zdarzają się sporadycznie również te lakoniczne, ale myślę, że to  nie problem, wręcz odwrotnie! To może być kolejny zapalnik do rozważań i doświadczania świata. Książka bowiem otwiera oczy na wiele kwestii. Sam sprawdź! Przeczytaj jakie myśli zajmują głowy innych osób, a przy okazji poszerzy swoją wiedzę na temat ludzi i świata.

Rozbudź w sobie wewnętrznego ciekawskiego dzieciaka!

Życzę Ci dobrej zabawy i pamiętaj – wiele pytań to dobry pretekst do dyskusji przy wigilijnym stole! Może to również dobry pomysł na niecodzienny prezent!

Nie czekaj, kup teraz! Idealny prezent na Święta!

PS.: A według Ciebie jak długo trwa teraz?

Dziękuję wydawnictwu Insignis za udostępnienie książki!

Artykuł [Recenzja]: Jak długo trwa teraz?! Podobno kto nie pyta ten błądzi… pochodzi z serwisu FLARROW.pl.