Fairy Tail: Stuletnia misja, to kontynuacja oryginału — Fairy Tail. Za rysunku odpowiada Atsuo Ueda, a scenorysem zajmuje się autor oryginalnej historii — Hiro Mashima. Seria rozpoczyna się w miejscu, kiedy Natsu, Lucy i przyjaciele rozpoczynają misję, której nikt wcześniej nie był w stanie wykonać — Stuletnia misja. Zadanie to polega na poszukiwaniu „Smoków pięciu bóstw”, które mają moc porównywalną do Acnologii. Jednym z nich jest… syn Igneela, Ignia!

Jak mogliśmy się dowiedzieć, Ignia nigdy wcześniej nie spotkał swojego ojca. Ma obsesję na punkcie własnej mocy i testuje własną siłę. Oprócz dostępu do mocy postaci Smoka Ognistego Boga ma on również umiejętności Ognistego Zabójcy Smoków (którą posiada również Natsu), którą odziedziczył po Igneelu. Tylko że… jest znacznie silniejszy.

Ignia wydaje się interesującą postacią, a fani już nie mogą się doczekać rozwoju wydarzeń z jego udziałem w roli głównej. A czekając na dalsze przygody magów z Fairy Tail przedstawiamy Wam okładkę trzeciego tomu serii, który już niebawem zostanie wydany w Japonii.

https://twitter.com/edenszero_/status/1143240477954793473

W Polsce nie mamy niestety dostępu do serii Fairy Tail: Stuletnia misja, ale obecnie wydawnictwo Studio JG jest w trakcie wydawania oryginalnej historii – Fairy Tail.

Artykuł Okładka trzeciego tomu kontynuacji Fairy Tail pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Wyżej wymieniony Legendarny Super Saiyan pierwszy raz został nam przedstawiony już w 1993 roku, jednakże jego trylogia nigdy nie była kanoniczna, ale sam Broly stał się jedną z ulubionych postaci fanów.

Internauci musieli czekać aż 14 lat na jego powrót, a stało się to w filmie Dragon Ball Super: Broly! Jak już przy powrotach jesteśmy, to wcześniej do serii ponownie powrócił Frieza. W mandze, która rozwija wątek ostatniego filmu, pojawił się Majin Buu. Także nasuwa się pytanie: Czy Cell będzie następny? Okazuje się, że to bardzo możliwe!

Wskazówką mogą być słowa 17tki, który w bonusowym odcinku powiedział:

„Zapomniałem powiedzieć Gotenowi i Trunksowi o fałszywych Cellach Juniorach! Jest ich siódemka, ale oswoiłem ich tak, by nikogo nie atakowały.”

Czyli wiemy, że Cell Jr. na pewno żyje na ziemi naszych bohaterów, także możliwe, że jakimś sposobem komórczak powróci do serii! Warto przypomnieć, że jego wskrzeszenie jest jednym z głównych elementów fabularnych Dragon Ball FighterZ. Może by tak przełożyć grę na anime?

Chcielibyście powrotu Cella w Dragon Ball Super? Jego wątek był jednym z ciekawszych w DBZ, także ja sam jestem za!

Artykuł Powrót Cella w Dragon Ball Super? To możliwe! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

14 lutego do kin wszedł naprawdę niezwykły film. imdb.com zakwalifikowało Alitę jako film akcji/przygodowy/romans/sci-fi/thriller. W istocie można tu znaleźć wszystko, od motywu Pinokia, przez postapo spowodowane tajemniczym „Upadkiem”, po opowieść przepełnioną socjologicznych dylematami. Jednocześnie oferuje tyle nowego, że nie ma się wrażenie, jakby już się to gdzieś widziało. Nastoletni cyborg zebrał całą rzeszę fanów, nic więc dziwnego, że zrodziło się pytanie o szansę na kontynuację.

Alita: Battle Angel zyskała sporo dzięki solidnym zagranicznym otwarciom – szczególnie w Japonii i Chinach. Te rynki zagraniczne okazały się bardzo lukratywne dla gatunku adaptacji anime (tak, Alita jest na podstawie mangi), którego fani mogą być strasznie kapryśni, co udowadnia, że ​​reżyser Robert Rodriguez i producent James Cameron poradzili sobie z oryginalnym materiałem według fanów, co Ci pokazali, kupując bilety.

Pytanie brzmi, co z tym zrobi Disney, który wchłonie Alitę tak samo, jak resztę praw Foxa. Niektórzy widzą wielką szansę w kręceniu filmów skierowanych bardziej na rynek zagraniczny, podczas gdy inni wciąż postrzegają krajową publiczność jako jedyny złoty standard sukcesu filmu.

Ja na Alicie bawiłem się bardzo dobrze, jak już wspomniałem, jest przepełniona dobrymi motywami. W głównej bohaterce można się zakochać, to jedyne takie połączenie nastolatki poznającej świat z doświadczoną maszyną do zabijania. Trzymam kciuki za sequel i polecam wybrać się do kina!

Artykuł „Alita: Battle Angel” okazała się sukcesem! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Tak się złożyło, że Weekly Shōnen Jump, czyli legendarny japoński tygodnik z mangami, w 2018 obchodził swoje 50 urodziny! W tym samym roku otrzymaliśmy trailer gry, która spodziewałoby się, że będzie spełnieniem marzeń fanów anime i mangi. Mowa oczywiście o Jump Force! Dlatego czemu by nie zacząć  właśnie od tej gry?

Jeżeli wolicie streszczoną wersję recenzji, to zapraszamy do obejrzenia tego klipu:

Na początek pragnę podziękować firmie Cenega za dostarczenie nam kopii gry do recenzji. Serdecznie zachęcamy do odwiedzenia ich strony i zrobienia zakupów!  Cenega.pl!

Chcieliście kiedykolwiek ujrzeć Goku dostającego wciry od Naruto? Może jednak chcielibyście wiedzieć, jak skończyłby się pojedynek Luffy’ego z Ichigo? Nie da się ukryć, że wraz z pierwszym trailerem gry, powstał wielki hype na tę produkcję. W finalnym produkcie otrzymujemy aż 40 grywalnych postaci znanych z kart Shonena! Czy Jump Force spełnia oczekiwania zatwardziałych fanów tychże bohaterów? Cóż, zależy kto, czego po tej grze oczekiwał.

Po dłuższym namyśle, stwierdziłem, że najlepiej będzie zacząć od najgorszej części całości, czyli…fabuły. Spike Chunsoft, czyli twórcy, chcieli stworzyć coś w nad wyraz ambitnego, epickiego, a wyszło…Cóż, w tym przypadku najłatwiej byłoby mi to przyrównać do filmowego Justice League. O ile fani manga/anime mogą wyciągnąć z tego jakikolwiek fun, czerpać radość z różnych interakcji zachodzących pomiędzy bohaterami, tak wszyscy pozostali nie bardzo mają czego tu szukać.

Uważam również, że nie stanowiłoby to takiego problemu, gdyby nie fakt, że przerywniki filmowe zostały wykreowane nieco ‘sztywno’, a postacie zostały pozbawione swoich emocji. Jeżeli chodzi o sam przebieg fabuły, to nastawcie się na robienie w kółko tego samo – idziesz po misję, „nawracasz” kogoś, ten ktoś dołącza do Jump Force. Osobiście odczułem, jakby ten cały tryb, jak i hub, po którym dane nam jest biegać przez cały czas, były dodane bardzo na siłę. Wielka szkoda, bo naprawdę byłoby można wykreować w tym miejscu coś o wiele lepszego.  Jeżeli miałbym się doszukać plusów, to tym na pewno byłby kreator postaci. Na samym wstępie jesteśmy zmuszeni do stworzenia własnego herosa, który ma wspomóc naszych ulubionych bohaterów w tejże wielkiej misji. Opcji customizacji jest dość sporo, także twórcy dali nam niemałe pole do popisu.

Czy miałka fabuła jest wystarczającym powodem, abyście skreślili tę produkcję na starcie? Zdecydowanie nie! Odpalając Jump Force, oczekiwałem przede wszystkim soczystej bijatyki, czegoś, co poskromi mój apetyt po starusieńkim już Budokai Tenkaichi 3 i nie zawiodłem się! System walki nie jest wprawdzie tak zróżnicowany jak w wyżej wymienionej produkcji, jednak sprawia masę frajdy.

Tak jak wspomniałem na początku, do dyspozycji mamy 40 różnych bohaterów, którzy charakteryzują się różnymi atakami i umiejętnościami, same walki prowadzone są w systemie trzech na trzech, jednak nie oznacza to, że gdy jeden z naszych herosów zostanie pokonany, to walczymy dalej pozostałą dwójką, gdyż pasek życia jest jeden dla całej trójki. Z tego powodu walki są krótkie, efektywne i bardzo dynamiczne, a prosty schemat sterowania powoduje, że Jump Force to świetna gra na imprezy, gdyż naprawdę wystarczy kilka minut rozgrywki, abyśmy mogli cieszyć się wspólną rozgrywką na podobnym poziomie umiejętności, czego nie mogę powiedzieć o takich tytułach jak Tekken, czy Mortal Kombat – w ich przypadku, bardziej doświadczeni gracze zawsze będą królować nad amatorami.

W sieci wyczytuję również mnóstwo negatywnych opinii dotyczących grafiki w grze, z którymi nie do końca się zgadzam. O ile  w wyżej wymienionym „lobby” faktycznie nie ma co oczekiwać graficznych fajerwerków, a wręcz czasem można się załamać, tak walki zwizualizowane są naprawdę w porządku, w szczególności na wyższych ustawieniach. Jest strasznie efekciarsko, a to chyba najważniejsze w tego przypadku produkcji, prawda?

Pod względem audiowizualnym jest po prostu w porządku, nie ma co oczekiwać po tej grze utworów, które na lata pozostaną w pamięci, a wy będziecie je w kółko katować na słuchawkach, ale po prostu muzyka odgrywa swoją robotę.

Jako że recenzuję wersję PC, to chciałbym wspomnieć również nieco o optymalizacji, która wypada naprawdę w porządku. O ile pamiętam, to miałem nieco problemów z wyborem rozdzielczości, tak jednak sama pozycja chodzi bardzo płynnie, nawet na starszych komputerach, to znaczy, chodzi mi wyłącznie o same walki, gdyż we wspomnianym już tu nie raz lobby, gra bardzo często gubi klatki. Niemniej jeżeli nie jesteście pewni, czy takie Jump Force ruszy wam na nieco przestarzałej karcie graficznej (Mówię tutaj o kartach typu GTX650), to nie bójcie się – raczej na spokojnie możecie cieszyć się rozgrywką.

Podsumowując: Jump Force to gra skierowana głównie do fanów manga/anime, której esencją jest walka, także najbardziej poleciłbym sięgnąć po ten tytuł tym, którzy oczekują solidnego mordobicia, a jeżeli dosyć często wpadają do was znajomi, to tym bardziej zakup najnowszej produkcji firmy Spike Chunsoft na pewno będzie strzałem w dziesiątkę. Zdecydowanie boli niewykorzystany potencjał fabularny, wystarczyło zapożyczyć pewnych mechanik znanych z różnych produkcji, nawet z takich gier jak seria Ultimate Ninja Storm. Wydaje mi się, że ludzie zbyt wiele oczekiwali po tej produkcji. Ja otrzymałem dokładnie to, czego chciałem, także jestem wielce zadowolony, gdyż w końcu dostałem okazję, aby moim ukochanym gumiakiem móc skopać tyłek Naruto!

Myślę, że nie ma sensu wystawiać cyferek, gdyż jestem przekonany, że to, co sądzę o tej pozycji, wynieśliście z całej tej recenzji.

W ramach zakończenia chciałbym ponownie podziękować firmie Cenega za dostarczenie mi kopii gry!

Artykuł Flarrow i anime? Recenzja „Jump Force”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.