Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Fabuła albumu skupia się na kilku historiach. Najbardziej na Stevie Rogersie i jego życiu po za pracą, na jego dążeniom do znalezienia Red Skulla i pokonania go, na jego chęci odnalezienia Bucky’ego w Zimowym Żołnierzu. Ponadto zostaje nam przybliżona historia życia Jacka Monroe, który za życia pracował z Kapitanem Ameryką. Za kolejny poboczny wątek można uznać związek Steve’a z Sharon, ale to akurat temat rzeka.

Skupmy się najpierw na wątku Jacka Monroe, który był na tyle zafascynowany Kapitanem, że zdołał wytropić i odtworzyć serum herosa. Niestety zostało ono skażone, w skutek czego Jack i jego pomagier mieli problemy z agresją i zdarzały się przypadki, że widzieli wroga tam, gdzie go nie było. Zostali zahibernowani, a następnie uwolnieni i uleczeni po ponad 8 latach. Steve przyjął go pod swój dach i zaczął trenować, nawet oddał mu swoją dawną tajną tożsamość Nomada. Planował go wyszkolić i usamodzielnić, ale Monroe nie potrafił żyć jako samowystarczalna jednostka, zawsze potrzebował kogoś kto będzie nim kierował. Pod koniec życia oszalał, zaczął widzieć wszędzie twarz Bucky’ego, pojawiały się okresy kiedy to Nomad kierował jego życiem, a on budził się po kilku dniach nie pamiętając co jest i co robił ostatnimi czasy. Umarł z rąk Zimowego Żołnierza sądząc, że to tylko kolejna halucynacja.

Główny wątek skupia się na Kosmicznej Kostce, która jest artefaktem o nieograniczonej mocy, pozwalającej dowolnie kształtować rzeczywistość. To przy jej pomocy Łukin chce wypełnić plan swojego nauczyciela i przywrócić Matkę Rosję na właściwe tory. Na jego drodze staje jednak najpierw Red Skull, który odnalazł ją jako pierwszy, ale to żadna przeszkoda dla kogoś kto ma na swoje rozkazy legendarnego skrytobójce – Zimowego Żołnierza. Kostka wpada w ręce Rosjanina, a Crossbones zaczyna szukać mordercy nie porzucając planu na naładowanie Kosmicznej Kostki. Dostaję cynk od „Ruska”, że za zabójstwem stoi Kapitan Ameryka, ale po wygranej walce nie zabija go gdyż wyczuwa tu jakiś podstęp.

W międzyczasie Sharon zostaje porwana, a kiedy Steve przybywa jej na ratunek Zimowy Żołnierz odpala zapalnik i kilka dzielnic Filadelfii zostaje pokrytych ogniem, w wyniku czego Kosmiczna Kostka zostaje naładowana i ginie ponad 100 tysięcy ludzi. Po powrocie do bazy dowiadujemy się, że Zimowy Żołnierz to tak na prawdę Bucky, któremu wyprano mózg i narzucono zadania od generała Łukina. Kapitan postanawia z nim porozmawiać i zaczyna poszukiwania. Po drodze trafia na trop doprowadzający go do Łukina przez co prawie wywołał konflikt międzynarodowy.

Po powrocie do domu Steve zauważa teczkę zawierającą ściśle tajne akta o Zimowym Żołnierzu, o tym jak powstał i co się z nim działo przez ostatnie lata. Wszystko jest stylowo opisane w rozdziale 11. Postanawia podzielić się tymi danymi z najbliższymi. W międzyczasie Kostka zaczyna przejmować kontrolę nad Łukinem przez co prawie zabija swojego przyjaciela i postanawia się jej pozbyć. Kapitan Ameryka, Iron Man i Falcon zaczynają poszukiwania Bucky’ego na jeszcze większą skalę, używając technologii Starka i ptaków Falcona. W końcu udaje im się go znaleźć akurat podczas misji ukrywania Kosmicznej Kostki. Sam i Sharon pomagają Kapitanowi dotrzeć do Zimowego Żołnierze. Walka tytułowej dwójki trwa w najlepsze, kiedy nagle Steve zdobywa kostkę i każe jej przywrócić wspomnienia Bucky’emu. Zdruzgotany Barnes zabiera Rogersowi Kostkę i rozwala ją w ręce, samemu przenosząc się w inne miejsce.

I to na tyle jeśli chodzi o ten album. Tom drugi zaplanowany jest na grudzień 2019 roku.

Za rysunki w tym wydaniu zbiorczym odpowiadało mnóstwo ludzi to są: Steve Epting, John Paul Leon, Tom Palmer, Mike Perkins, Michael Lark i Frank D’Armata. Ilustracje w dobry sposób oddają dynamikę akcji, emocje i ruch postaci, ale mają ewidentny problem z portretami twarzy. Wyglądają one w większości jak karykatury, ale nie przeszkadzają one w lekturze, gdyż jest ich mało i zazwyczaj nie mają przy sobie dużo tekstu.

Za scenariusz wszystkich 14 zeszytów odpowiadał Ed Brubaker, który w genialny sposób połączył retrospekcje z wydarzeniami teraźniejszymi. Komiks czyta się w miarę wygodnie biorąc pod uwagę wagę tomu (prawie 2 kilogramy). Pomimo dużej dynamiki akcji komiksu nie trzeba przeczytać jednym ciągiem, a można sobie zrobić przerwę, bo i tak ktoś zaraz nam przypomni o wydarzeniach z poprzednich stron.

Aktualnie ponad 300-stronnicowy komiks jest przeceniony o 30% i jest dostępny za jedyne  62,99 (twarda oprawa, cena regularna 89,99 zł). [LINK]

Artykuł Kapitan Ameryka: Zimowy Żołnierz – Recenzja Komiksu pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na samym początku pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za przesłanie nam komiksu do recenzji!

KLIKNIJ ABY KUPIĆ KOMIKS! 

Jak wyżej wspomniałem, opowieść tę napisał Brian K. Vaughan (Paper Girls), a narysowali Tony Harris (Starman) oraz John Paul Leon (RoboCop), co nie było dobrym rozwiązaniem, ale o tym później.

Historia zaczyna się od pościgu Wielkiej Machiny za drobnymi handlarzami narkotyków, po czym płynnie przechodzi do ratusza, gdzie trwają debaty odnośnie legalizacji publicznej sprzedaży marihuany. Cała opowieść spisana w pierwszych zeszytach, rozgrywa się w około tego pozwolenia i jak widać, nie jest to do końca łatwe. Z jednej strony Mitchella, czyli burmistrza Nowego Jorku oraz byłego superbohatera ograniczają przepisy, a z drugiej media. Pomijając sam fakt bycia superbohaterem, komiks pokazuje nam świetny thriller polityczny pełny psychologicznych zachowań, ujawnia nam krztę działań, jakie są na codzień podejmowane w amerykańskim rządzie oraz mentalność urzędników.

Śmiem twierdzić że własnie w tym tkwi piękno tego komiksu, w tych wszystkich dylematach politycznych, potyczkach i co najważniejsze w bezpośredniości. Dawno nie widziałem dzieła, które w taki bezpardonowy sposób odnosi się do widza. Mamy tam pełno niepochlebnych nazw na różne grupy społeczne, od afroamerykanów po homoseksualistów (i uwierzcie, rzadko są to miłe albo lekkie epitety), pełno przekleństw, rzucania w siebie mięsem i czarnego humoru, to pokazuje jak bardzo poprawność polityczna wniknęła w społeczeństwo podczas ostatnich kilku lat, bo dzisiaj używanie takich sforumułowań byłoby niedopuszczalne i spotkało się z wielkim linczem.

Oczywiście temat trawki to tylko wierzchołek góry lodowej, ponieważ w tym albumie czeka nas jeszcze spotkanie z… podróżnikiem z innego wymiaru! Wymiaru w którym np. nie wydarzył się atak na WCC. Powiem tak, uniwersum Ex Machiny zadziwiało mnie już od dawna, ale jak to zobaczyłem to po prostu oniemiałem. Serio, sami powinniście to zobaczyć.

Przechodząc dalej, jeśli czytaliście poprzednie tomy to pamiętacie Bradbury’ego, nie? Ten barczysty ochroniarz Hundreda. Nie zastanawiała Was nigdy jego historia? O tym jak został przyjacielem Mitcha, kim był i tak dalej? Jeśli tak, to mam dobrą wiadomość, jest kilka stron, jak nie cały zeszyt poświęcony historii życia Ricka Bradbury’ego, a jeśli zupełnie Was ten aspekt nie unteresuje, to i tak będzie fajnie, obiecuję.

Dodatkowo dostajemy zagadkę napadów, za którymi rzekomo stoi straż pożarna, mocna historia, jedna z najlepszych w tym tomie, moim zdaniem.

Co do minusów historii, to raczej tylko ze strony technicznej, a mianowicie, czasem wydaje się, jakby wątek był całkowicie urwany, a kolejna strona przedstawiała nową historię, przez co mozna się troszkę pogubić. Co śmiesznie, gdzieś po środku są dwie strony, jak Hundred gada z jakimś śmiesznym psem, jest w transie albo coś w tym rodzaju, choć za cholerę nie wiem co ta strona znaczyła, bo była tak śmiesznie wyrwana z kontekstu xD.

Choć drugi tom troszkę przynudził, a poziom spadł, to na szczęście obecna historia przywróciła najlepszą serię DC Vertigo na nogi!

Przejdźmy od rysunków, co by tu dużo mówić, jak zwykle są najwyższych lotów, a Harris sprawdził się genialnie, idealnie pokazał wyrazy twarzy bohaterów, a przede wszystkim wyraził ich uczucia w danej chwili. Kolorystyka jest idealna w każdym calu, tuszowanie również, w sumie, to do żadnego z trzech tomów nie mogę się przyczepić jeśli chodzi o jakość wykonania, choć jest jedna rzecz, a mianowicie Bradbury czasami wygląda jak Hundred i to tyle. Niekiedy śmiesznie to wygląda. Miałem wspomnieć o Leonie, który przyłożył się do pracy nad ostatnią częścią albumu, a mianowicie krótkiej na kilkanaście stron historyjce o pozwoleniu KKK na wiec w Nowym Jorku. Powiem tak, nie były to złe rysunki, ba, nawet całkiem niezłe, ale odstawały stylem od reszty materiału i to było trochę fuj.

Na koniec warto wspomnieć o dodatkach, które są całkiem solidne, bo zamiast standardowych okładek zeszytów otrzymujemy posłowie Tony’ego Harrisa, opisany po krótce proces tworzenia komiksu na przykładzie 6 pierwszych plansz 26 zeszytu, bodajże. Dowiadujemy się stamtąd jak wygląda praca rysownika, kim są aktorzy, którzy dali swoje twarze postaciom z Ex Machiny (tak, bo oni nie powstali znikąd). Bardzo ciekawe do poczytania.

Podsumowując: Jest to porządny kawał historii, a właściwie kilku opowieści, często luźno ze sobą połączonych, albo wcale, poza jedną, tą z podróżnikiem, która będzie miała wpływ na całe uniwersum. Rysunki jak zwykle super, oprócz ostatniego zeszytu, gdzie rysował Leon, choć nie były brzydkie, to przez odmienność stylu, źle się to prezentowało. Dostajemy dodatkowo potężny dodatek w formie „za kulis” Ex Machiny. Warto zakupić i jeszcze raz warto, zwłaszcza dla fanów polityki i wszystkiego, co z nią związane (+ w końcu pokazali Ex Machinę podczas ataku 11 września <3).

KLIKNIJ ABY KUPIĆ KOMIKS! 

Wydawnictwo: Egmont
Tytuł oryginalny: Ex Machina Book Three
Wydawca oryginalny: DC Comics – Vertigo
Rok wydania oryginału: 2014
Liczba stron: 276
Format: 170×260 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor

Artykuł Weźmiesz buszka? – Ex Machina TOM. 3 [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.