W finale 5. sezonu „Legends of Tomorrow” Sara Lance (Caity Lotz) została porwana przez kosmitów i wielu widzów zastanawiało się czy 6. sezon będzie opowiadał jedynie historię załogi Waveridera bez kapitana, ale wychodzi na to, że będziemy mieli również spojrzenie na przygody Lance w kosmosie. Jak sam Phil Klemmer, showrunner Legend, stwierdził, 6. sezon będzie opowiadał o konsekwencjach porwania Sary.

„Kiedy dziecko traci rodziców, musi się jakoś wychować. To będzie bardzo interesujące i da Sarze szansę na osobną historię” — powiedział Klemmer w wywiadze z TVLine.

Klemmer zasugerował również, że porwanie mocno wpłynie na związek Sary i Avy (Jes Macallan). W ciągu ostatnich sezonów para przeszła kilka wzlotów i upadków, w tym odkrycie przez Avę, że jest klonem czy śmierć Sary z rąk zombie, jednak tym razem serial pokaże nam legendarną wersję związku na odległość.

„Są w stanie to zrobić, ale nie oznacza to, że tego chcą. To nie tak, że nie mogą.” — mówi Klemmer.

Czy jesteście równie podekscytowani 6. sezonem „Legends of Tomorrow” i zmaganiami Sary w kosmosie, gdzie będzie musiała się zmierzyć z kosmitami? Dajcie nam znać!

6. sezon wystartuje w 2021 roku, jednak nie znamy dokładnej daty premiery.

Artykuł Finał 5. sezonu „Legends of Tomorrow” da [SPOILER] osobną historię w 6. sezonie? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Pomimo tego, że sam tom zatytułowany jest “Powrót Kida Flasha” (proszę, nie spolszczajcie w ten sposób), tak temu wątkowi, jak i samemu speedsterowi, poświęcono niewiele miejsca. Jest to jedynie zaczątek całej historii, która później rozdziela się na kilka rozgałęzień. Centrum wszystkiego są natomiast emocje towarzyszące bohaterom, od miłości, po zazdrość i gniew. Jak we wcześniejszych dwóch tomach część członków drużyny pogodziła się z tym, kim są, uświadomili sobie, gdzie jest ich miejsce na świecie, tak teraz problem natury egzystencjalnej dotyka Starfire i Beast Boya. 

Rozterką pierwszej z tej dwójki poświęcono tylko jeden rozdział, ale był świetny pod względem zarysu fabularnego. Pozwalał on rzucić okiem na pewien element kultury Tamaranu, rodzinnej planety Starfire, jak i na wrogi jej gatunek, który za cel nadrzędny stawiał sobie eksperymentowanie na Tamaranach. Pamiętajcie tylko, wiek dla niej jest naprawdę drażliwą kwestią. 

Natomiast co się tyczy zielonego chłopaczka – cały tom powinien być zatytułowany “Piękna i Bestia”, jeżeli za prawa autorskie nikt by nie ścigał autorów. Spowodowane jest to tym, że tak naprawdę większa część komiksu jest poświęcona właśnie Beast Boyowi, który czuje, że zupełnie nie pasuje do drużyny Tytanów, jako jedyny nie ma domu, do którego mógłby się udać w sytuacji, gdy ich siedziba przestanie istnieć, odczuwa całkowity brak zrozumienia. Najlepszą opcją wydaje mu się ucieczka w krainę fantazji, w miejsce, gdzie każdy jest odmieńcem i nie pasuje do społeczeństwa. Z odrobiną kontroli umysłu. Tak pokrótce można opisać połowę historii zawartej w “Powrocie Kida Flasha”. 

Poza samymi głównymi bohaterami pojawiają się też gościnnie herosi znani z innych serii, dostają oni niewiele miejsca, acz Emiko odznaczyła się w interesujący sposób na kartach komiksu, gdzie wystąpienie Green Arrow było tylko dodatkiem – w końcu musiał zająć przynajmniej jeden kadr, kiedy jego siostra bierze udział w jakiejś większej akcji. 

Ciężko natomiast jednoznacznie powiedzieć coś o złoczyńcach, był Onomatopeja, który miał niewielki epizod, byli kosmici. Jednak to tylko niewielki fragment całości. Czytelnik bez wątpienia domyśli się kto będzie “głównym złym”, którego nie można usprawiedliwiać, a jednak… Można poczuć do tej postaci pewną dozę sympatii? Chyba będzie to odpowiednie słowo. Zagubiona istota, która chcąc dobra, czyniła zło. Jednak niezaprzeczalny jest fakt, że sam środek, który wykorzystywała do celu, kontrola umysłów, był czymś nieakceptowalnym. No i było nawiązanie do Piotrusia Pana! Nibylandia, chociaż pozornie mogła wydawać się czymś dobrym, po chwili zastanowienia i zbliżając się do końca historii, wykreowana została bardziej na wzór antyutopii. Jednak czy nie każdy miał chwilę, w której chciałby jednak pozostać dzieckiem? 

Fabularnie Benjamin Percy zrobił świetną robotę. Czytając, było widać, że maczał palce również przy „Green Arrow”. Romans wyważony, wrzucony tam, gdzie być powinien, delikatnie, nienachalnie. Beast Boy to dalej Beast Boy, którego wszyscy mogą znać z kreskówki, chociaż tutaj był bliższy każdemu z nas – nie był niepoprawnym śmieszkiem, przynajmniej nie przez cały czas. Pozostali bohaterowie – byli sobą, a Aqualad nie przodował w idiotycznej, nachalnej propagandzie (o czym wspomniałem w recenzji poprzedniego tomu). Scenariuszowy epizod zaliczył Marva Wolfman, współautor Starfire, który odpowiada za wcześniej wspomniany jeden rozdział poświęcony właśnie tej postaci, w którymś z powyższych akapitów wspomniałem, co o nim myślę, więc tylko dodam – no cóż, wyszła na obrażoną gwiazdeczkę, która zawsze musi być w centrum uwagi, a plany każdego muszą obejmować też ją, chociaż ostatecznie wyszła na prostą. 

Warstwa wizualna stoi na wysokim poziomie, chociaż czasami odnosiłem wrażenie, że największą uwagę jednak poświęcano Zmiennokształtnemu, ale to może przez to, że statystycznie to on miał najwięcej miejsca przeznaczonego tylko i wyłącznie dla niego. Walka Goliatha z GoliathBeastem, chociaż zajmująca może z cztery kadry, była piękna. Jon Snow mógłby się uczyć walki na bestiach, może walka z Nocnym Królem inaczej by się skończyła dla jego smoka. Khoi Pham i Scot Eaton – zróbcie jakiś poradnik smoczych walk! 

Kończąc krótko: Myśleliście kiedyś, że zupełnie nie pasujecie do miejsca, w którym jesteście? Myśleliście, że powinniście zniknąć / uciec / wyjechać w Bieszczady? Może to być dla was świetna lektura. Nie spotkały was takie myśli? Również polecam, z samej miłości, jaką darzyć można Nastoletnich Tytanów. No i gdyby nie to, że dziwnie byłoby mi skanować jedną z okładek to fapfolder, którego oczywiście nie mam, zostałby uzupełniony o jedną ze Starfire. 

Artykuł [Recenzja]: „Powrót Kida Flasha” czyli problemy wieku nastoletniego! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na pierwszy ogień idzie The Flash, od którego tak na prawdę wszystko się zaczęło. Ostatni odcinek serialu obejrzało aż 4.09 miliona ludzi! Jest to o aż 36% więcej niż zakładano. Nic dziwnego – historia Inwazji swój początek miała właśnie w tym epizodzie.

Dzień po szkarłatnym speedsterze, historia była kontynuowana w 'przełomowym’ setnym odcinku Arrow, który obejrzało ponad 3.52 miliona ludzi! Nieco mniej niż w przypadku poprzednika, jednak jest to wciąż imponująca liczba.

Po bardzo dobrym rozwoju akcji w odcinku Strzały nic dziwnego, więc że fani chcieli poznać zakończenie historii, które miało miejsce w Legends of Tomorrow. Finałowy epizod inwazji obejrzało 3.33 miliona osób.

Można zaryzykować stwierdzeniem, że Crossover zdecydowanie przysłużył się stacji The CW, a także być może zachęcił niektórych ludzi do oglądania pozostałych serii. Osobiście historia bardzo mi się podobała, jednak pozostawia lekki niedosyt, jeden odcinek więcej i czuję, że byłoby idealnie. Świetnie było zobaczyć wszystkich naszych bohaterów razem w jednej bitwie.

Zadowalające wyniki dają też szansę na więcej crossoverów, więc pozostaje mieć tylko nadzieję.

Jaka jest wasza opinia na temat Inwazji? Podobało wam się, czy preferowali byście po prostu, by była kontynuowana historia każdego z seriali?

Artykuł [CrossoverCW]: Wyniki oglądalności The Flash, Arrow i Legends of Tomorrow pochodzi z serwisu FLARROW.pl.