Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

W “Na granicy” Logan staje na cienkiej linii dzielącej jego dziką naturę z człowieczeństwem. Opuszcza X-Menów by zaznać spokoju, a także wykorzystać swoją obecność w nowej linii czasowej do ochrony dziewczynki, która w znanej mu rzeczywistości, już jako dorosła kobieta, była jego żoną. Jednak Wolverine nigdy nie może pozwolić sobie na spokojne życie, które szybko zostaje zaburzone przez przybycie cybernetycznie zmodyfikowanych morderców – Reavers, którym przewodzi jego dawna ukochana. Czy stara miłość zabije przyszłą?

Tego się dowiecie czytając trzeci tom “Staruszka Logana”. Jednak co można powiedzieć o tej lekturze pomijając tak skrócony opis fabuły? Zacznę od wady, dla wielu mogącej nie być wadą, a dla mnie jest to rzecz dosyć istotna. O co się rozchodzi? Brakuje jakiegokolwiek wyjaśnienia tego, co się działo między tomem drugim, a trzecim. Oczywiście, zapewne czytając Extraordinary X-Men można by wypełnić pustkę fabularną, acz osobiście do tej serii mnie nie ciągnie, więc ją sobie odpuściłem z nadzieją, że wszelkie istotne informacje zostaną przystępnie streszczone jak to miało miejsce, chociażby w jednym z tomów Teen Titans. Z powodu dziury fabularnej sam wstęp do tego czytadła jest odrobinę niejasny – końcem poprzedniego tomu dołącza do X-Menów, początkiem tego ich opuszcza, to tyle. Streszczona została natomiast “Strefa Wojny” i “Berserk”, czyli poprzednie tomy tej serii. Acz jest to jedynie początkowy niesmak, pozostałe zeszyty są dużo bardziej wdzięczne.

Moment, w którym Wolverine poznaje Maureen został zrealizowany naprawdę wspaniale, na co niewątpliwy wpływ ma zestawienie dwóch wersji tego wydarzenia – linii czasowej, w której była dorosłą kobietą, a więc okres, kiedy stała się ona ukochaną Logana, a także w obecnej linii czasowej, gdzie jako mała dziewczynka stała się jego przyjaciółką, a on jej obrońcą. Właśnie spotykając małą dziewczynkę, zdaje się, że odnalazł swoje miejsce na ziemi. Miejsce, do którego przynależy.

Sceny walk także zostały nienagannie przeprowadzone, jednocześnie ukazując kto z Reavers jest jedynie pionkiem, a kto rzeczywistym przeciwnikiem, który z Wolverinem ma także osobiste porachunki. Do brutalności Logan zdążył już wszystkich przyzwyczaić, a więc też nie ma co się nad tym więcej rozwodzić – jest krew, kończyny (o ile tak można mówić o karabinach zamiast rąk) latają.

Nie zdradzę jednak, czym kończy się główna fabuła komiksu, gdyż ten moment uśmiechu na twarzy wolę pozostawić pod lekką osłoną tajemnicy. Jednak skoro użyłem określenia “główna fabuła”, to też musi dziać się coś pobocznego, tak? W tym tomie znajduje się również bonusowy, wręcz historyczny, zeszyt. Uncanny X-Men #205 z 1981! Przybliża on sam proces przemiany Yuriko w cyborga-mordercę, a także ukazuje Logana dzikiego jak za jego początków, gdzie instynkt jest jedyną rzeczą, która go prowadzi. No i nie brakuje dalszych starć z Reavers!

Za scenariusz odpowiada Jeff Lemire, który zgrabnie poprowadził całą historię, odpowiednio dozując i zamieszczając odpowiednie akcenty emocjonalne. Wiele emocji miało swoje miejsce w całej historii, jednak rzadko nakładając się na siebie, przynajmniej w moim odczuciu. Jeżeli ktoś jest przyzwyczajony do marvelowego humoru, może być zawiedziony – tu go po prostu nie ma, co jednak dobrze wpływa na całokształt przedstawionej historii, na żarciki nie było tu miejsca.

Warstwa artystyczna była w rękach Andrei Sorrentino, który ponownie stanął na wysokości zadania – ponownie, gdyż był on także rysownikiem i we wcześniejszych przygodach Staruszka Logana, więc też raczej nie mam co pisać kolejny raz tego samego, jednak MUSZĘ zaznaczyć, że pewną rozkładówkę chciałbym dostać w większym formacie i zamieścić jako plakat na ścianie bądź zamieścić na tapecie laptopa. Olbrzymia czaszka Logana, z której wręcz wysypują się czaszki X-Menów – złoto.

Całość zasługuje na polecenie, zwłaszcza jak czytało się poprzednie tomy, jednak by zachować całość fabularną jednak zalecałbym chwycić też po Extraordinary X-Men, których obowiązkowo muszę nadrobić – no jednak chcę wiedzieć co się działo po tym, jak Logan spotkał X-Menów na końcu “Berserka”. 

Artykuł Stać się chaosem! Staruszek Logan: Na granicy! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Zaskoczeniem dla mnie było to, że jakimś cudem pamiętałem jaki był pierwszy odcinek mimo, że ciężko mi mieć pewność co do chronologiczności z jaką to oglądałem na FoxKids, a później Jetixie. Dubbing, nieco gorszy niż go miałem w swojej pamięci, ale dalej jest on na przyzwoitym poziomie. Zwłaszcza biorąc pod uwagę lata, w jakich cała produkcja powstawała i była spolszczana.

Myślałem, że bohaterów było więcej, niż to faktycznie miało miejsce. Tak naprawdę, X-Menów „stałych” można policzyć na palcach obu rąk. Oczywiście, pojawia się więcej postaci – zarówno tych pozytywnych, jak i złoczyńców, jednak większość występów jest zaledwie epizodyczna lub nadmiernie powtarzalna. Co rozumiem przez ten ostatni zwrot? Wątek Apocalypse był poruszany kilkukrotnie, chyba każdy sezon miał swoją chwilę z tym antagonistą, a sezonów mamy pięć.

Nie zabrakło też elementów wzniosłych, można by rzec „epickich”, jak Magneto zwołujący setki, jeżeli nie tysiące mutantów, by dać im bezpieczny dom, czy też ten sam osobnik zbierający innym razem wielką armię, by zniszczyć ludzkość, za to co uczynili jego jedynemu przyjacielowi.

Show dalej potrafi wciągnąć na chwilę, a odcinki trwają zaledwie 21 minut, więc mijają niezwykle szybko. Oczywiście, były momenty, w których kącik ust podnosił się z powodu pewnej żałości niektórych scen, czy rozwiązań, jednak zabawa jaką niesie za sobą X-Men: TAS pozwalała mi przymknąć oko i nie skupiać się nad tym aż za bardzo. Moje wewnętrzne dziecko było zadowolone, a dorosły ja (powiedzmy) był całkiem zadowolony, czasem dając pierwszeństwo tej animacji przed serialami Arrowverse.

Jednak czy jest coś w tej kreskówce, co współczesnego widza mogłoby zainteresować? Chociażby pewna wierność swojemu pierwowzorowi. Serial pozwala poznać genezę niektórych postaci, chociaż odcinki ułożone są niekoniecznie… sensownie. Jak Sinister pojawiający się już w pierwszym sezonie (chyba), miał swój origin przedstawiony dopiero w jednym z ostatnich odcinków całości.

Wiele epizodów poświęconych jest Wolverinowi, więc jego fani powinni być ukontentowani. Nie jest to tylko jego origin, acz i jemu poświęcono sporo miejsca, w tym epizod o czasach jego pobytu w Team X, ale też kilka odcinków jest poświęconych podróżom Wolverina w celu odnalezienia wyciszenia i spokoju ducha, a może też odkupienia? Nawet można zaznajomić się z kilkoma miłostkami naszego Rosomaka!

Całkiem sporo miejsca poświęcono również Imperium Shi’ar, o czym pamięć tak właściwie była jednym z czynników mojego powrotu do tej serii – uznałem, że może to być fajne wsparcie przy recenzji „Powstanie i upadek Imperium Shi’ar”. Są oni również powiązani z Sagą Feniksa, która trwała połowę sezonu (no 9 odcinków na 19).

Co więcej mogę rzecz? Warto rzucić okiem na tę serię, niekoniecznie rzucając wszystkie inne seriale jakie się obecnie ogląda, ale w wolnej chwili czy przerwie między poszczególnymi sezonami? Świetny przerywnik, zwłaszcza jeżeli ktoś z was ogląda „the Gifted”. Dodam również, że swój wątek otrzymał Inner Circle odgrywający również ważną rolę we wspomnianym serialu.

PS. Motyw przewodni dalej jest cudowny.

Artykuł [Retro]: X-Men: TAS po latach! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Spoiler Alert:
Artykuł może zawierać spoilery z 6-tego odcinka The Gifted „got your siX”.

Podczas gdy stworzenie X-menów przypisujemy Stanowi Lee i Jackowi Kirby’emu, to Len Wein i Dave Cockrum są odpowiedzialni za stworzenie drużyn i zespołów, które wydają się być najpopularniejszymi. Natomiast Chris Claremont uformował oraz popchał dalej koncepcję i ideę X-menów.

Serial umieścił easter egga o Claremoncie, składając mu przy tym hołd. W odcinku widzimy, jak Eclipse, Reed i Andy Struckerowie wyruszają, aby włamać się do budynku federalnego w Baton Rouge w Luizjanie. Aby nie zostać wykrytym, grupa ukrywa się na pace ciężarówki. Pojazd wygląda tak, jakby należał do firmy zajmującej się przeprowadzkami pod szyldem „Claremont Interstate Movers”.

To nie jest pierwszy raz, kiedy nazwisko Claremonta pojawia się na ekranie. Pojawia się on osobiście w filmie z 2006 roku pod tytułem „X-men: Ostatni Bastion„. Ma swój malutki występ również w filmie „X-men: Przeszłość która nadejdzie„.

Claremont był współtwórcą niektórych z bardziej znanych osobistości pośród X-menów. Jest to dość ciekawa lista: Rogue, Psylocke, Kitty Pryde, Mystique, Emma Frost, Jubilee, Sabretooth, Legion, Mister Sinister i Gambit.

Artykuł Gifted: Nawiązanie do legendarnego twórcy X-Menów pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Od początku, niemal wszystkie filmy z uniwersum X-Menów miały problem z wewnętrzną spójnością, pomiędzy sequelami, spin-offami i prequelami. Wydany w 2014 roku X-Men: Przeszłość, która nadejdzie miał wyczyścić tablicę i otworzyć drzwi do lepszej, mniej sprzecznej przyszłości. Reżyser Bryan Singer sugerował, że wszystkie filmy powinny trzymać się jednego kontinuum, lecz pomimo działań podjętych w celu poprawy stanu rzeczy, logiczne niespójności w linii czasu uniwersum pozostają nietknięte, a w pewnych przypadkach nawet pogorszone po X-Men: Przeszłość, która nadejdzie.

Przed wami 10 największych usterek w uniwersum X-Menów!

Uwaga! Artykuł może zawierać spoilery z X-Men: Apocalypse!

Sekretna historia Wolverine’a

Geneza jednej z głównych postaci serii X-Men miała wyjaśnić historię amnezji, fałszywych wspomnień i super-długiego życia. Niestety, spowodowała tylko falę nowych pytań, zwłaszcza, że kolejne filmy zaprzeczają ujawnionym faktom.

Według wcześniejszych filmów: X-Men, X2, X3, amnezja Wolverine’a miała trwać od około 15 lat, co umiejscawia jej początek w późnych latach ’80 – według Genezy amnezja rozpoczęła się w latach ’70. Moglibyśmy przyczepić się do konsekwencji postrzału Logana kulą z adamantium – co spowodowało jego amnezję – ale nie musimy tak bardzo zagłębiać się w detale. Dlaczego Xavier nie pamięta spotkania Logana w latach ’60, podczas rekrutacji w X-Men: Pierwsza klasa? Z pewnością pamiętał o nim, gdy spotkali się ponownie 10 lat później w X-Men: Przeszłość, która nadejdzie. I podczas gdy mógłby nie pamiętać wydarzeń z lat ’70, ze względu na zmiany w linii czasowej, ich pierwsze spotkanie powinno być uwzględnione.

Osobna kwestia – co Wolverine powinien, a czego nie powinien pamiętać. W filmie Wolverine z 2013 roku, Logan posiada wspomnienia z drugiej wojny światowej, co nie powinno być możliwe.

Po prostu Deadpool

Dla wielu fanów jednym z największych grzechów w X-Menach jest postać Deadpoola w X-Men Geneza: Wolverine. Chociaż zagrał go Ryan Reynolds, to był nie tyle wygadanym najemnikiem (bez ust w pewnym momencie), co bardziej pionkiem, eksperymentem zaprogramowanym przeciwko Wolverine’owi.

Oczywiście teraz Deadpool ma własny film, ukazujący bardziej wierną komiksom wersję postaci bez ostrzy w dłoniach, laserów w oczach i zaszytych ust znanych z Genezy. Jak Wade Wilson wyszedł z własnego cienia i stał się ogromnym sukcesem? Wątpliwe, by dla większości fanów Deadpoola miało to jakiekolwiek znaczenie.

Lekarstwo dla mutantów

Wątek w X3 obracał się wokół lekarstwa dla mutantów, który dezaktywował gen X odpowiedzialny za mutację. Magneto, Rogue i Mystique stracili swoje moce na skutek działania serum. Jednak zgodnie z X-Men: Pierwsza klasa oraz X-Men: Przeszłość, która nadejdzie, Hank McCoy miał już podobne lekarstwo (choć nie do końca udane) w latach ’70.

W X-Men: Przeszłość, która nadejdzie, Hank używa serum utworzonego z wykorzystaniem DNA Mystique, nie tylko by cofnąć swoją mutację, lecz także by powstrzymać nadczynność psychicznych zdolności Charlesa Xaviera. Dlaczego więc stworzenie w pełni funkcjonalnego serum zajęło tyle lat?

Mrugnij… a znikną

Wielu znanych z komiksów mutantów pojawiło się w niewielkich epizodycznych rolach w serii X-Men, wliczają Psylocke, Emmę Frost czy Jubilee – wszystkie wymienione postacie zostały później rozszerzone do większych ról, które kompletnie przeczyły wcześniejszym wystąpieniom.

Najbardziej znana z tej trójki jest prawdopodobnie Emma Frost, która pojawiła się jako nastolatka w późnych latach ’70 w X-Men Geneza: Wolverine, nie przeszkodziło jej to jednak pojawić się w wieku lat 30, około roku 1960 w X-Men: Pierwsza klasa. Próbowano później wyjaśnić, że blondynka, potrafiąca zamienić swoje ciało w diament, o imieniu Emma w Genezie nie była Emmą Frost!

Podobnie Jubilee pojawia się jako przypadkowa uczennica w X2, oraz Psylocke jako poboczna postać w X3, podczas gdy obie pojawiają się w X-Men: Apocalypse, którego akcja dzieje się dekady wcześniej, w latach ’80. Quicksilver, który miał swoją niezapomnianą scenę w X-Men: Przeszłość, która nadejdzie i większą rolę w X-Men: Apocalypse, również miał swój epizod w Genezie.

Czuję to w kościach

Główną usterką w filmie Wolverine jest kwestia adamantium i czynnika leczącego, które zostają wyrwane z ciała Wolverine’a. Na koniec filmu moce Wolverine’a zostały osłabione, a jego szkielet powrócił do dawnej formy.

Jednak w X-Men: Przeszłość, która nadejdzie wszystko zostało w niewytłumaczalny sposób cofnięte, Wolverine znów ma szkielet z adamantium, a jego zdolności wydają się nietknięte.

Nieźle wyglądasz… na swój wiek

Oś czasu w filmach o X-Menach zdaje się… nie istnieć. Jeśli Magneto miał 13 lat w 1943 roku, w czasie drugiej wojny światowej, powinien mieć przynajmniej 90 w pewnych momentach X-Men: Przeszłość, która nadejdzie. Być może to uzdrawiająca siła magnesów, ale to wciąż dość nieprawdopodobne. Jednak na tym nie koniec. X-Men: Apocalypse rozgrywa się w latach ’80 z 39-letnim aktorem Michalem Fasbenderem, grającym 53-letniego Magneto, który pod koniec lat ’90 w X-Men, postarzał się do Iana McKellena. Profesor X grany przez Jamesa McAvoy’a dzieli podobny los, wygląda jak mężczyzna po trzydziestce, by wkrótce zamienić się w sześćdziesięciolatka.

Może lata ’80 i ’90 były szczególnie ciężkie dla przywódców mutantów?

Zmutowani i dumni

Opierając się o ostatnie filmy, można stwierdzić, że Mystique stanowi trzeci bok trójkąta między Magneto, a Profesorem X, trwając w zawieszeniu między bohaterem i złoczyńcą. W X-Men: Pierwsza klasa przedstawiona jest niemal jako siostra Xaviera i jedna z założycielek X-Menów. Lecz w oryginalnej trylogii nie widać jakiegokolwiek związku między nimi, tym bardziej tak daleko sięgającej zażyłości.

Idąc dalej, jeśli Mystique jest wieloletnią sojuszniczką Magneto – jedną z jego najbardziej zaufanych towarzyszy, a okazjonalnie również kochanką – dlaczego obchodzi się z nią tak nonszalancko i bezemocjonalnie, gdy zostaje pozbawiona swoich mocy w X3? Nie zważając na to, że rekrutował ją w pierwszej kolejności, ze względu na jej dumę z bycia mutantem w X-Men: Pierwsza klasa.

Erik & Charles

Mówiąc już o wzajemnych relacjach – według osi czasu przedstawionej w pierwszej części X-Menów, Charles Xavier i Magneto poznali się, gdy ten pierwszy miał zaledwie 17 lat. Według X-Men: Pierwsza klasa zapoznali się w latach ’60, gdy Xavier miał ponad 20 lat. Cóż, mogło być gorzej, jednak to nie jedyny moment, gdy ich relacje w poszczególnych filmach są sprzeczne.

Do tego dochodzi kwestia rozpadu ich relacji w latach ’60, przedstawionego w X-Men: Pierwsza klasa, który pogłębia się w latach ’70, nie wspominając faktu, że uważano Magneto za sprawcę zamachu na JFK. Jest to niemal niemożliwe do pogodzenia z retrospekcjami z X3, przedstawiającymi Charlesa i Erika, wspólnie rekrutujących Jean Grey w latach ’70.

Profesor X ujawnia również w X-Men, że to Magneto pomógł mu zbudować Cerebro, podczas gdy w X-Men: Pierwsza klasa, to Hank McCoy jest konstruktorem pierwszej wersji Cerebro. Jakby tego było mało, jakim cudem Xavier nie wie w jaki sposób Magneto używa swojego hełmu, by blokować jego moce, podczas gdy Magneto używał tego samego hełmu od czasu X-Men: Pierwsza klasa w latach ’60.

Spotkaliśmy się wcześniej?

X-Meni są bardzo niespójni, jeśli chodzi o przedstawianie postaci – nie tylko tych drugoplanowych. Zaczynając od Colossusa, będącego Amerykaninem w X-Men: Przeszłość, która nadejdzie, a Rosjaninem w Deadpoolu, przez Sabretootha, który odmłodniał między Genezą, a pierwszą częścią X-Menów, kończąc na Hanku zamieniającym się w bestię i z powrotem, najwyraźniej twórcy nie wiedzą czego chcą, póki nie spróbują.

Wymienione postacie nie są jedynymi, które ucierpiały: Moira MacTaggart zamieniła się ze starszego naukowca z X3 w młodą, tajną agentkę w X-Men: Pierwsza klasa, którego akcja toczy się dekady wcześniej. Podobnie Bolivar Trask po raz pierwszy pojawia się w X3, by stać się Peterem Dinklagem kilka dekad wcześniej w X-Men: Przeszłość, która nadejdzie.

Nightcrawler i Angel są ostatnimi ofiarami, będąc głównymi postaciami w X2 i X3, występują jako nastolatkowie w X-Men: Apocalypse wiele lat wcześniej.

Niedoskonała przyszłość

Na wiele sposobów, film X-Men: Przeszłość, która nadejdzie  był zaprojektowany by naprawić wiele niespójności, stworzonych w sprzecznych liniach czasowych i otworzyć drzwi na nowe możliwości przyszłym filmom. I mogłoby to zadziałać doskonale, gdyby nie jego własna, wewnętrzna logika, czy raczej jej brak.

Nawet gdyby Przeszłość, która nadejdzie miała moc zmiany wszystkiego co wydarzyło się po latach ’70, pozostaje kwestia tego co wydarzyło się wcześniej, a to również nie ma większego sensu.

W oryginalnej linii czasu, prowadzącej do przyszłości kontrolowanej przez Sentinele, która w rezultacie Przeszłości, która nadejdzie zostaje wymazana, Mystique zabija Traska w latach ’70 i zostaje schwytana – dwa wydarzenia, które doprowadzają do stworzenia imitacji Sentineli. Ale nikt nie widział ich przez 40 lat i 5 filmów! Sentinele Traska i technologia do wykrywania mutantów była znana już przed zamachem, który zmienił oś czasu. Trask mógł być geniuszem, ale sugerowanie, że bez niego rozwinięcie technologii trwało 40 lat, nie zdaje testu logicznego.

Co myślicie o tych wpadkach? Zgadzacie się z nimi? A może znaleźliście coś jeszcze?

Artykuł 10 największych usterek w uniwersum X-Menów pochodzi z serwisu FLARROW.pl.