W przypadku filmów rolę tę odgrywają plakaty, które nie tylko zdobią kina, bannery czy po prostu słupy reklamowe, ale także wiele z naszych domów. Od lat zawieszamy je na naszych ścianach, tworząc tym sposobem nasz mały, własny popkulturowy świat. Jest to także jeden z tańszych gadżetów dla miłośników kina. Dzięki EPLAKATY.PL możemy udekorować swój pokój za naprawdę nieduże pieniądze, przekonajcie się sami!

Stojąc przed wyborem zakupu nowych plakatów, zacząłem się zastanawiać, co tak nam się w nich podoba? Jak są skonstruowane? Jak zmieniały się przez lata? Ponoć idealny plakat powinien po prostu przykuwać uwagę i przekazywać istotę opowieści oraz emocje związane z filmem, a ja jak najbardziej się pod tym podpisuję.

Da się zauważyć, że ostatnio wytwórnie filmowe nieco się rozleniwiły pod tym drugim aspektem, dlatego często towarzyszy nam uczucie, że duża część tych materiałów reklamowych jest tworzona na jedno kopyto. Pod celownik wziąłem tematykę superbohaterów, którzy towarzyszą nam w kinach już od lat 40.! Oto jak pokrótce wyglądała ewolucja posterów od DC i Marvela na przestrzeni lat.

Lata 40. i 50.

W roku 1944 swoją premierę miał pierwszy film na podstawie Marvel Comics (wtedy znane jako Timely Comics), czyli „Kapitan Ameryka” reżyserii Elmera Cliftona i Johna Englisha, a 7 lat później kinowy debiut zaliczyło DC Comics, wypuszczając „Superman and the Mole men” od Lee Sholema.

Ich plakaty utrzymane są w podobnej stylistyce co te propagandowe, w szczególności ten poświęcony przygodom Steve’a Rogersa, co nabiera sensu, kiedy spojrzy się na datę premiery.  Obydwa ręcznie malowane oraz nieprzedstawiające niczego konkretnego, poza sylwetkami głównych bohaterów oraz delikatnymi sugestiami, że będzie to film o bohaterach. Niezbyt ciekawe, jednak jeżeli osobiście miałbym wybierać ten bardziej interesujący, to zdecydowanie wskazałbym Kapitana.

Lata 60. i 70.

Na przestrzeni lat 60. i 70. wyprodukowano zaledwie dwa filmy poświęcone superhero. Mowa oczywiście o legendarnej produkcji z Batmanem, w którego wcielił się ś.p Adam West. Plakaty promujące dzieło L. Martinsona są już o niebo lepsze od dwóch poprzednich. Ciekawa kompozycja, coś ala podwójna ekspozycja, której obecnie pełno, a przecież mowa o roku 1966!

Całość skoncentrowana na głównych bohaterach produkcji, jednak tym razem mamy jakikolwiek wgląd na to, co może nas czekać w filmie. Na jednym z posterów widnieją ręcznie malowane klatki z filmu, na drugim mamy mnóstwo poległych bandziorów i dumnie stojących Batmana i Robina, wskazując nam, że w produkcji na pewno nie zabraknie akcji, bójek i wymierzania sprawiedliwości. O ile osobiście bardziej trafia do mnie właśnie pierwszy z nich, tak nie da się odmówić innowacyjności temu drugiemu, gdyż zastosowano tutaj zarówno technikę tradycyjnego rysunku, jak i skorzystano z dobrodziejstw technologicznych, które w tamtych latach zaczęły prężnie się rozwijać.

W przypadku Supermana otrzymaliśmy jego logo na burzliwym niebie i czymś w rodzaju pryzmatu. Pod spodem widnieje tekst „Uwierzysz, że człowiek potrafi latać”. Choć całość nic nam nie zdradza, tak pod samym względem graficznym bardzo cieszy oko i przykuwa uwagę, co jest sporym postępem w stosunku do produkcji z 1951 roku.

Lata 80.

Kolejna dekada była dość obfita w produkcje spod szyldu niebieskich, gdyż otrzymaliśmy wtedy aż 7 filmów o superbohaterach! Trzy części Supermana, które były kontynuacją dzieła z 1978 roku, dwie historie o Swamp Thingu oraz solowe filmy „Supergirl” i „Batman”. 

Jeżeli chodzi o Marvela, to w 1986 premierę miał kultowy już „Kaczor Howard”, trzy lata później wypuszczono nieco zapomnianego Punishera.

Tu już zaczęły się dziać ciekawe rzeczy. Na 9 plakatów, cztery z nich były wykonane cyfrowo i z pomocą aparatów fotograficznych. Pozostałe stworzono tradycyjną techniką, jednak już można było zacząć mówić o różnorodności. Niektóre wypełnione „akcją” jak „Swamp Thing”, „Supergirl” czy „Superman”, a jeszcze inne minimalistyczne, jak „Batman”, „Kaczor Howard” albo „The Punisher”, które nie zdradzają zbyt wiele o samych produkcjach.

Chociaż taki „Powrót Swamp Thinga” wygląda jakby promował tanią parodię porno…

Lata 90.

Zapomnijcie o tradycyjnej sztuce, digitalizacja przejęła rynek. W tym okresie otrzymaliśmy aż trzy produkcje o Batmanie, „Steel”, „Kapitana Amerykę”, pierwszego „Blade’a” oraz „Fantastyczną Czwórkę”.

Większość plakatów została wykonana w pełni cyfrowo, niektóre posiadają jeszcze szczątki malunków. Wszystkie skoncentrowane na postaciach grających główne skrzypce w każdym z filmów, statyczne, nudne, bez jakiegokolwiek uroku. Najciekawszy wydaje się ten z „Fantastycznej Czwórki”, który jakkolwiek trzyma się klimatu materiałów reklamowych starszych dzieł o superbohaterach.

Lata 2000-2006

Tu już zaczyna się jazda bez trzymanki. Nowe milenium, technologia prężnie się rozwija, coraz więcej osób ma dostęp do różnego rodzaju dobrodziejstw, ludzi w kinach nie brakuje, a co za tym idzie – powstaje coraz więcej filmów. Na przełomie lat 2000-2006 powstało 15 produkcji o superbohaterach, w tym tylko 3 spod szyldu DC.

To zdecydowanie była „era Marvela”. Legendarne dwie części „Spider-mana”, kultowi X-meni, nieśmiertelny „Blade II” czy nie taka zła „Fantastyczna Czwórka”. Poza tym kilka wybryków w postaci „Daredevila” i „Elektry”.  Jeżeli chodzi o niebieskich, to mowa o takich dziełach jak „Constantine”, w którego wtedy wcielił się Keanu Reeves, czy pierwszy „Batman” z legendarnej trylogii Nolana. O „Catwoman” chyba wszyscy wolelibyśmy zapomnieć, prawda?

Tak jak w latach 90. jeszcze było można wyczuć nieco klasycznego stylu, tak teraz otrzymujemy wgląd na zupełnie inny wymiar plakaty. Choć koncentrują się na głównych bohaterach, nie przedstawiając poza nimi zbyt wiele, są ciekawe, intrygujące, a także odpowiednio odzwierciedlają klimat danych produkcji. Widać, że artyści znacząco rozwinęli się w sztuce cyfrowej, sprawiając, że oko aż nie może się napatrzeć na dany poster.

„The Punisher” to na pewno mroczny, brutalny film. To samo idzie wyczuć z jego plakatu. „Spider-Man” jest produkcją o młodym chłopaku, który zyskuje niesamowite moce. Pomarańczowa barwa mówi nam, że będzie to bardzo przyjemna produkcja, radująca serducho. Mamy też na przykład unoszącego się w niebiosa „Supermana” na bardzo błękitnym tle, co daje nam do zrozumienia, że jest to film poświęcony nieskazitelnemu bohaterowi oraz że dobro zawsze zwycięża. Czy może jednak się mylę? To właśnie w tym okresie zaczęto zwracać większą uwagę na „potęgę” koloru i światła.

Lata 2007-2010

W trakcie tych trzech lat nie zaszło zbyt wiele zmian, może poza tym, że to właśnie wtedy stworzono „MCU”, a swoje premiery miały takie legendarne filmy jak „Watchmen” czy „The Dark Knight”.

Plakaty zostały stworzone na podobnej zasadzie co powyższe, jednak zdecydowanie widać pewien skok jakości. „Spider-Man 3” jasno mówi, że będzie to wojna osobowości, „The Dark Knight” o motywach anarchistycznych, a „Ghost Rider”, iż będzie piekielnie!

Jednak prawdziwe piekło zaczyna się dopiero teraz…

Lata 2011-2015

Twórcy już bardzo dobrze zaznajomili się z Photoshopem. Jest to okres największego skoku jakości w plakatach poświęconych superbohaterom, ale tez… tych najnudniejszych. Większość wygląda jakby była robiona na jednym szablonie – bohater/bohaterowie z przodu, dużo dymu, iskier, ognia, rzeczy latających dookoła itp. W tym okresie wyszło 16 produkcji spod szyldu DC i Marvela.

Nie da się ukryć, ich wykonanie jest naprawdę solidne, cieszą oko i zdecydowanie przykuwają uwagę potencjalnego widza, ale jak przyjrzy się nieco dłużej, to każdy z nich jest na dobrą sprawę identyczny.

W mojej opinii najciekawiej wypadają… „Człowiek ze stali” i „Mroczny Rycerz powstaje”, które nieco wybijają się ze schematu i starają się coś sobą przekazać. Chociaż nie ukrywam, że po prostu podoba mi się także drugi „Thor”, mimo iż sam film pozostawia wiele do życzenia.

Lata 2016-Obecnie

Całe szczęście, że artyści i studia filmowe dość szybko się zorientowały, że coś tu nie gra i ponownie zaczęto stawiać na oryginalność.

Otrzymaliśmy na przykład stylizowany na dziełach Alexa Rossa plakat „Justice League”, zawirowany świat „Doctora Strange’a”, minimalistycznego „Logana” i „Jokera”, które równie dobrze mogłyby robić za okładkę książki. Swoją „ciszą” odtwarzają idealnie klimat, jaki panuje w obydwu produkcjach (Cóż, Joker dopiero będzie miał swoją premierę, ale trailery raczej już nas odpowiednio nastawiły).

Podwodny „Aquaman”, Tom Hardy przejmowany przez „Venoma” czy komiksowy, kolorowy, bez ładu i składu „Suicide Squad” także bardzo cieszą oko i spełniają swoją rolę – przyciągają uwagę, opowiadają pewną historię oraz zdradzają, jakie emocje towarzyszyć będą nam w trakcie filmu.

Czyli tak pokrótce wyglądała ewolucja plakatów filmowych poświęconych superbohaterom. To niesamowite, jak zmieniały się na przestrzeni lat, mimo że schemat pozostawał mniej więcej ten sam. Teraz jeszcze raz przejrzyjcie wszystkie z nich – w większości występował główny bohater na środku – więc gdzie te zmiany?

Poza oczywistym przejściem na narzędzia elektroniczne, widać, że dużo większą uwagę poświęcono psychologii kolorów i grze świateł. Często nie trzeba nie wiadomo jak rozbudowanego tła, aby odpowiednio przekazać to, co najważniejsze w danym filmie. Czasem jednak jest to wręcz wymagane, tak jak np. w przypadku „Doctora Strange’a”, który pełen jest scen latających budynków, zmieniających swój kształt i rozmiar, także „zasypany” nimi plakat idealnie odzwierciedla klimat produkcji.

Można również zauważyć, że poszczególnych bohaterów da się opisać jakimś kolorem i nie chodzi tu tylko o barwę ich strojów, a emocji z nimi związanymi. Nieco o tym zapomniano w okresie 2011-2015, gdzie stawiano na jak największą ilość „akcji”, a to nie tędy droga. Świat superhero jest pełen ciekawych postaci, których naprawdę można przedstawić na plakacie w interesujący sposób. Niejednokrotnie się zdarza, że zwykli fani tworzą o niebo lepsze wersje plakatów w momencie, gdy kina zdobione są przez dużo gorsze, jak np. „Spider-Man: Daleko od domu”…

Czasem naprawdę wystarczy jeden element, aby uchwycić najważniejszą istotę całej produkcji. Gdy już go się znajdzie, trzeba jeszcze odpowiednio przygotować szatę graficzną, aby przykuć uwagę widza.

Jak będzie wyglądał rynek plakatu za 5-10 lat? Jak bardzo może to się jeszcze wszystko rozwinąć? A może wróci się do tradycyjnych metod? Osobiście chciałbym, aby pojawiało się więcej plakatów wykonanych sztuką cyfrowego malunku. Na świecie jest niezliczona liczba niesamowitych artystów, którzy potrafiliby stworzyć niezapomniane dzieła, które inspirowałyby przez wieki.

Tymczasem ja dalej nie wybrałem, który plakat chcę zamówić… Ale gorąco polecam najlepszy sklep z plakatami, fototapetami i obrazami. Kliknij >tutaj< i zobacz ich superbohaterski asortyment!

Artykuł Plakaty o superbohaterach – Ewolucja na przestrzeni lat pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

POBIERZ

MIRROR

Napisy PL do wersji: AMZN.WEBRip.DDP5.1.x264-NTG

Artykuł [Napisy PL]: Pennyworth S01E03 „Martha Kane” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Wynika to ze słów samego aktora odgrywającego rolę pół-demona – Davida Harboura:

„Nie sądzę, że jest na to jakakolwiek szansa. Wiem, że jest sporo ludzi, którym naprawdę się ten film podobał i byli podjarani powrotem Hellboya, ale jestem świadomy, że produkcja ta nie przyjęła się zbyt dobrze.”

Nie da się zaprzeczyć, reboot „Hellboya” to klapa, gdyż ani film nie przyjął się dobrze, ani nie zarobił na siebie. Ba, Lionsgate wręcz umoczyło nieco pieniędzy, gdyż wydało nieco ponad 50 milionów dolarów, a przychód z produkcji wynosi 46. Auć.

Jeżeli chcecie się przekonać, czy faktycznie nowy „Hellboy” jest taki tragiczny, jakim go malują, to dobre wieści – już 9 lipca wyląduje na Amazon Prime!  

Artykuł „Hellboy” nie doczeka się sequela pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Biorąc pod uwagę wagę tego wydarzenia, to nic dziwnego, iż fani od samego początku są głodni informacji na jego temat. W końcu się doczekaliśmy pierwszych szczegółów!

Na ostatniej konferencji The CW opowiedziano nieco o kryzysie, chociaż nie oczekujcie informacji na temat fabuły, rozchodzi się tutaj bardziej o techniczne rzeczy. Tym razem naprawdę otrzymamy potężny crossover, gdyż będzie trwał aż 5 godzin i będzie podzielony na dwie części! Oznacza to prawdopodobnie, że pierwsza część będzie zakończeniem pierwszej połowy sezonów, a dla Arrow ogólnym zakończeniem serii, a potem, po małej przerwie i prawdopodobnie wielkim cliffhangerze, otrzymamy kontynuację kryzysu.

Tym razem nie zabraknie też żadnego z show spod szyldu The CW, gdyż Legendy i Batwoman także będą jego częścią.

Kryzys na Nieskończonych Ziemiach to event, który został nam zapowiedziany już w pilotażowym odcinku Flasha, gdzie mogliśmy przeczytać o zaginięciu Barry’ego w kryzysie, który miał się zdarzyć w 2024 roku. Po finałowym epizodzie 5 sezonu przygód Szkarłatnego Speedstera, wiemy, iż data ta nieco uległa zmianie.

Wydarzenie to w komiksach ustabilizowało w pewien sposób cały chaos związany z multiversum. Jest to bardzo ważny i kultowy już event, i wydaje się, że ludzie z The CW są tego świadomi. Miejmy nadzieję, że podołają zadaniu i zaserwują nam kawał dobrej historii.

Ja czekam, a wy?

Artykuł Pierwsze szczegóły dotyczące „Kryzysu na Nieskończonych Ziemiach” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Walt Disney Studios ogłosiło, iż długo wyczekiwany film z uniwersum X-menów ukaże się dopiero 3 kwietnia 2020 roku!

Produkcja Foxa ma wielkiego pecha. Początkowo miała mieć premierę 13 Kwietnia 2018 roku, przesunięto ją jednak na 22 Lutego 2019 roku, następnie na Sierpień, również bieżącego roku, wszystko dlatego, że film cały czas wymagał dokręcenia i poprawienia ujęć.

Co o tym sądzicie? Ja uważam, że skoro filmowe uniwersum X-menów w końcu trafiło w ręce Disneya, a co za tym idzie, ‘powróciło’ do Marvela, to uważam, iż zadecydowano, aby całość nagrać od nowa, aby sprytnie wplątać to do MCU.

Nie byłoby to głupie, szczególnie że młodzi mutanci świetnie się do tego nadają, a na dodatek w trailerze Spider-Man: Far From Home usłyszeliśmy o multiverse, co tym bardziej wskazywałoby na to, że taki obrót spraw jest całkiem możliwy.

Cóż, pewnie przekonamy się o tym niedługo, przynajmniej miejmy taką nadzieję.

Artykuł Premiera ‘New Mutants’ ponownie opóźniona! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jeżeli mało wam było najlepszego detektywa wszech czasów, to radujcie się, gdyż w drugim sezonie będziemy mogli ujrzeć prawdziwego Bruce’a Wayne’a! Dzięki Deadline wiemy, że wcieli się w niego gwiazda Gry o Tron, a dokładniej Iain Glen.

Taki casting może nam wskazywać na to, że dostaniemy obraz nieco starszego Batmana, doświadczonego. Z opisu postaci wynika, że miliarder stara się naprawić swoje błędy, a w szczególności zależy mu na jego relacji z Dickiem.

Po dekadach walki z przestępczością, Miliarder Bruce Wayne zamierza chronić Gotham przed złem z takim tupetem, jaki miał w sile wieku, co zamierza osiągnąć poprzez naprawę swoich relacji z Dickiem Graysonem, będąc pełnym nadziei, że ponownie stworzą zgrany duet, w szczególności po tym, jak Bruce stara się pomóc Tytanom osiągnąć sukces

Nie wiemy jeszcze, czy Glen w ogóle przyodzieje kostium, gdyż wygląda to bardziej, jakoby Wayne miał teraz walczyć z przestępczością w sposób bardziej polityczny. Miejmy nadzieje, że jednak ujrzymy go w akcji!

Co sądzicie o tym castingu? Macie jakieś alternatywy?

Artykuł Gwiazda „Gry o Tron” jako Batman w drugim sezonie „Titans”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Początek wita nas nieco humorystyczną sceną, gdzie Rhino terroryzuje miasto, a biedny Parker nie może dostać się na miejsce zbrodni, bo albo to zostaje zatrzymany przez swoją ciotkę i dyrektora, albo przez zapłakaną Gwen Stacy, a gdy w końcu udaje mu się pokonać „przeszkody”, to okazuje się, że jest już po całej akcji, bo i tak wszystkim zajął się ktoś inny. Nie tym razem Peter!

Po wstępie czekają nas dwie dłuższe historie, które mogą, skłonić nas nieco do refleksji. Pierwsza z nich przedstawia nam, z jaką łatwością można zmanipulować opinię publiczną, mimo że Spider Man cieszył się już sporym uznaniem i szacunkiem wśród mieszkańców miasta. Wystarczył jeden zbir przebrany w podobny kostium, aby ludzie zwątpili, co nie skończyło się dla Parkera zbyt przyjemnie. Gdyby tego było mało, to poza próbami uratowania swojego wizerunku, w jego życiu prywatnym też zaczyna się robić niezbyt kolorowo. Gwen pod nieobecność jej rodziców trafia pod dach pajęczaka, co bardzo nie podoba się zazdrosnej jak diabli MJ, a to kończy się dość poważną kłótnią pomiędzy tą dwójką. Zakończenie tego wątku początkowo może wydawać się nieco niesatysfakcjonujące, jednakże po dłuższym przemyśleniu uważam, że zostało to zrobione świetnie i pięknie podkreśla całą tę sytuację. Bardziej zastanawia mnie fakt, czemu Peter ruszył za przebierańcem dopiero za którymś razem, ale to już mniejszy szczegół.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

W kolejnej części czeka nas nieco sentymentalna podróż. Parker odnajduje stare kasety z dzieciństwa, gdzie widzi małego siebie bawiącego się z jakimś kolegą, którym okazuje się Eddie Brock. Na taśmie widać też ich rodziców co jeszcze bardziej rozkleja cierpiącego już pajęczaka. Po seansie postanawia odnaleźć byłego przyjaciela i udaje mu się to. Chłopaki starają się odnowić znajomość, Brock wydaje się kumatym facetem i na dodatek okazuje się, że pracuje nad spuścizną swojego i Petera ojca, czyli tzw. Kostiumem. Pewnej nocy Pete wkrada się do laboratorium w celu pobrania kawałka próbki, aby prowadzić badania na własną rękę, jednakże przypadkowo kawałek spada na jego rękę, co skutkuje tym, że kostium pokrywa całe jego ciało. Nie było potrzeba wiele, aby się przekonać, że „lekarstwo” ma swój własny rozum, który na dodatek stara się skłonić swojego użytkownika do strasznych rzeczy, dlatego też młody fotograf zrywa z siebie nowe wdzianko i pragnie zniszczyć to, nad czym jego ojciec pracował tyle czasu, co nie bardzo podoba się Eddiemu

. Ostatecznie ten drugi zostaje pochłonięty przez substancję i pragnie zamordować Spider mana. Całość to oczywiście nowe podejście do genezy Venoma ,jednakże w tym przypadku nie jestem pewien, czy na pewno lepsze, bo mimo że uwielbiam postać Symbionta, to tutaj jego potencjał nie został wykorzystany, szkoda. W całej tej historii możemy się przekonać, jak mylne może być pierwsze wrażenie o jakiejś osobie oraz, żeby czasem przeszłość pozostawić w przeszłości i że lepiej żyć teraźniejszością.

Za scenariusz odpowiada Brian Bendis i definitywnie nie można odmówić temu człowiekowi talentu. Jego Spider Man jest bardzo „ludzki”, jego problemy i rozterki są cały czas eksponowane, aby przedstawić nam świat superbohaterów z nieco innego oblicza, w tym przypadku widzimy wszystko oczami roztarganego nastolatka, który nie do końca potrafi sobie poradzić z podwójnym życiem i w sumie nie tylko on ma z tym problem, ale mowa tu też o jego ukochanej.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

Mimo że komiks ten liczy sobie już prawie 20 lat, to problematyka w nim zawarta jest dalej aktualna i nie zapowiada się, aby to miało się to zmienić, także można uznać, że Ultimate Spider Man to dzieło nieco ponadczasowe. Wielki ukłon! Warto dodać, że Bendis w obecnie tworzy najnowsze Young Justice, które także trzyma bardzo wysoki poziom oraz mam nadzieję, że dane nam będzie ujrzeć w polskim wydaniu.

Jeżeli chodzi o strefę wizualną, to rysunki Marka Bagleya zestarzały się bardzo dobrze, bo prawie całość wygląda naprawdę porządnie, nie jest to oczywiście jego poziom z np. Amazing Spider Mana, ale dalej jest to ładny tom. Dlaczego napisałem, że prawie całość? Z jednego powodu, który z czasem zaczął nieco irytować, a dokładniej chodzi mi o… mimikę twarzy. Bardzo często miałem problem z odróżnieniem, kiedy postaci są smutne, kiedy wesołe, kiedy zszokowane, gdyż wszyscy wyglądali, jakby mieli zacisk szczęki, ludzie o jednej twarzy.

Jeżeli jesteście fanami Człowieka Pająka, to jestem wręcz przekonany, że pokochacie jego wybryki w serii Ultimate, dlatego jak najbardziej polecam po nią sięgnąć, w szczególności, że komiks ten nie zestarzał się nic, a nic. Nie czuć tu tego archaizmu, który wyczuł Łukasz w swojej recenzji Rękawicy Nieskończoności. Jest to ciekawa i dość spora lektura (300 stron!), która bezproblemowo potrafi wchłonąć czytelnika. Osobiście gorąco polecam!

Tytuł: Ultimate Spider-Man, tom 3
Scenariusz: Brian Michael Bendis
Rysunki: Mark Bagley
Przekład: Marek Starosta
Wydawnictwo: Marvel/Egmont Polska
Rok wydania: 2019
Ilość stron: 300
Oprawa: twarda

Artykuł Fałszywka i Venom? Recenzja 3 tomu Ultimate Spider Mana! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.