Przez długi czas pojawiły się także plotki o pojawieniu się w nadchodzącym Spider-Manie aktorki Emmy Stone w roli Gwen Stacy. Aktorka w końcu odniosła się do tych informacji w wywiadzie dla MTV News podczas promowania filmu „Cruella”.

Emma Stone szybko zaprzeczyła tym plotkom i zarzekła, że nie jest w żaden sposób zaangażowana w produkcję filmu.

Także raczej nie spodziewajmy się jej pojawienia no chyba, że dostaniemy jakąś sporą niespodziankę!

Artykuł Emma Stone opowiada o możliwości powrotu do roli Gwen Stacy w nowym Spider-Manie! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Insignis podesłanie nam książki do recenzji i zachęcamy do wsparcia ich poprzez zakupy książek!

W odróżnieniu od wyżej wymienionych tytułów Nowojorski pisarz uznał, że Człowieka Pająka zna każdy i postanowił wziąć pod ostrzał dużo mniej znaną historię (Oryginał pochodzi z 1969 roku!), czyli „Stone Tablet Saga”, która opowiada o wojnie Silvermane z Wilsonem Fiskiem o tytułową tajemniczą tabliczkę, która, jak się okazuje, może obdarzyć kogoś nieśmiertelnością.

Brzmi dość prosto, prawda? Bo taka właśnie jest ta powieść. Prosta, niezobowiązująca, przyjemna. Na próżno tu szukać głębszego sensu, przekombinowanych wątków, czy ogólnie pomysłów. Jest to typowa literatura młodzieżowa, ale nie oznacza to, iż starsi czytelnicy nie mają czego tu szukać. Fani samej postaci pająka  będą bawić się znakomicie, gdyż Petrucha doskonale odwzorował charakter bohaterów, a za opisy walk z Kingpinem, to w ogóle chylę czoła (są naprawdę dobre!).

Dokonał on także pewnych zmian w stosunku do oryginału (wszakże komiks został wydany parędziesiąt lat temu). Chodzi tu o takie drobiazgi jak na przykład rozmawiająca przez telefon Gwen Stacy. Ona sama także została przedstawiona dużo ciekawiej, nie wypada już tak blado, nijako, co miało miejsce w komiksie. Spodziewajcie się także nowych wątków, które bardzo dobrze wtapiają się w całość książki.

Powieść także świetnie buduje napięcie. Pierwsza połowa książki jest dość spokojna, otrzymujemy wgląd na życie Parkera, który na spokojnie sobie ze wszystkim radzi. Nagle wszystko obraca się o 180 stopni, akcja nabiera szaleńczego tempa, a oczy przykute są do kartek i wzroku odpuścić się nie da. Gwen rzuca Petera, Ciotka May czuje się coraz gorzej, a urlop od złoczyńców niestety nie jest przewidywany. Parker ledwo wiąże koniec z końcem i Stefan bardzo ciekawie to opisał, zachęcając na każdym kroku, aby przewijać coraz to kolejne kartki.

Ten tytuł to dowód, iż niekoniecznie trzeba sięgać po te najbardziej znane komiksy, aby stworzyć coś ciekawego. Stefan Petrucha postanowił zaryzykować i udało mu się. Nie stworzył on niczego wybitnego, wszak to kolejna młodzieżowa książka, ale nie da się ukryć, że jest po prostu dobra. Świetna pozycja, aby przeczytać w wolnej chwili, albo w podróży, gdyż nie jest ciężka w odbiorze, a jak już się wciągniemy, to doczytamy do samego końca. Jeżeli tak mają wyglądać kolejne tytuły na podstawie ilustrowanych powieści Marvela, to ja jestem zdecydowanie na tak.

Artykuł Spider-Man: Wiecznie Młody – Recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Początek wita nas nieco humorystyczną sceną, gdzie Rhino terroryzuje miasto, a biedny Parker nie może dostać się na miejsce zbrodni, bo albo to zostaje zatrzymany przez swoją ciotkę i dyrektora, albo przez zapłakaną Gwen Stacy, a gdy w końcu udaje mu się pokonać „przeszkody”, to okazuje się, że jest już po całej akcji, bo i tak wszystkim zajął się ktoś inny. Nie tym razem Peter!

Po wstępie czekają nas dwie dłuższe historie, które mogą, skłonić nas nieco do refleksji. Pierwsza z nich przedstawia nam, z jaką łatwością można zmanipulować opinię publiczną, mimo że Spider Man cieszył się już sporym uznaniem i szacunkiem wśród mieszkańców miasta. Wystarczył jeden zbir przebrany w podobny kostium, aby ludzie zwątpili, co nie skończyło się dla Parkera zbyt przyjemnie. Gdyby tego było mało, to poza próbami uratowania swojego wizerunku, w jego życiu prywatnym też zaczyna się robić niezbyt kolorowo. Gwen pod nieobecność jej rodziców trafia pod dach pajęczaka, co bardzo nie podoba się zazdrosnej jak diabli MJ, a to kończy się dość poważną kłótnią pomiędzy tą dwójką. Zakończenie tego wątku początkowo może wydawać się nieco niesatysfakcjonujące, jednakże po dłuższym przemyśleniu uważam, że zostało to zrobione świetnie i pięknie podkreśla całą tę sytuację. Bardziej zastanawia mnie fakt, czemu Peter ruszył za przebierańcem dopiero za którymś razem, ale to już mniejszy szczegół.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

W kolejnej części czeka nas nieco sentymentalna podróż. Parker odnajduje stare kasety z dzieciństwa, gdzie widzi małego siebie bawiącego się z jakimś kolegą, którym okazuje się Eddie Brock. Na taśmie widać też ich rodziców co jeszcze bardziej rozkleja cierpiącego już pajęczaka. Po seansie postanawia odnaleźć byłego przyjaciela i udaje mu się to. Chłopaki starają się odnowić znajomość, Brock wydaje się kumatym facetem i na dodatek okazuje się, że pracuje nad spuścizną swojego i Petera ojca, czyli tzw. Kostiumem. Pewnej nocy Pete wkrada się do laboratorium w celu pobrania kawałka próbki, aby prowadzić badania na własną rękę, jednakże przypadkowo kawałek spada na jego rękę, co skutkuje tym, że kostium pokrywa całe jego ciało. Nie było potrzeba wiele, aby się przekonać, że „lekarstwo” ma swój własny rozum, który na dodatek stara się skłonić swojego użytkownika do strasznych rzeczy, dlatego też młody fotograf zrywa z siebie nowe wdzianko i pragnie zniszczyć to, nad czym jego ojciec pracował tyle czasu, co nie bardzo podoba się Eddiemu

. Ostatecznie ten drugi zostaje pochłonięty przez substancję i pragnie zamordować Spider mana. Całość to oczywiście nowe podejście do genezy Venoma ,jednakże w tym przypadku nie jestem pewien, czy na pewno lepsze, bo mimo że uwielbiam postać Symbionta, to tutaj jego potencjał nie został wykorzystany, szkoda. W całej tej historii możemy się przekonać, jak mylne może być pierwsze wrażenie o jakiejś osobie oraz, żeby czasem przeszłość pozostawić w przeszłości i że lepiej żyć teraźniejszością.

Za scenariusz odpowiada Brian Bendis i definitywnie nie można odmówić temu człowiekowi talentu. Jego Spider Man jest bardzo „ludzki”, jego problemy i rozterki są cały czas eksponowane, aby przedstawić nam świat superbohaterów z nieco innego oblicza, w tym przypadku widzimy wszystko oczami roztarganego nastolatka, który nie do końca potrafi sobie poradzić z podwójnym życiem i w sumie nie tylko on ma z tym problem, ale mowa tu też o jego ukochanej.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Egmont.pl

Mimo że komiks ten liczy sobie już prawie 20 lat, to problematyka w nim zawarta jest dalej aktualna i nie zapowiada się, aby to miało się to zmienić, także można uznać, że Ultimate Spider Man to dzieło nieco ponadczasowe. Wielki ukłon! Warto dodać, że Bendis w obecnie tworzy najnowsze Young Justice, które także trzyma bardzo wysoki poziom oraz mam nadzieję, że dane nam będzie ujrzeć w polskim wydaniu.

Jeżeli chodzi o strefę wizualną, to rysunki Marka Bagleya zestarzały się bardzo dobrze, bo prawie całość wygląda naprawdę porządnie, nie jest to oczywiście jego poziom z np. Amazing Spider Mana, ale dalej jest to ładny tom. Dlaczego napisałem, że prawie całość? Z jednego powodu, który z czasem zaczął nieco irytować, a dokładniej chodzi mi o… mimikę twarzy. Bardzo często miałem problem z odróżnieniem, kiedy postaci są smutne, kiedy wesołe, kiedy zszokowane, gdyż wszyscy wyglądali, jakby mieli zacisk szczęki, ludzie o jednej twarzy.

Jeżeli jesteście fanami Człowieka Pająka, to jestem wręcz przekonany, że pokochacie jego wybryki w serii Ultimate, dlatego jak najbardziej polecam po nią sięgnąć, w szczególności, że komiks ten nie zestarzał się nic, a nic. Nie czuć tu tego archaizmu, który wyczuł Łukasz w swojej recenzji Rękawicy Nieskończoności. Jest to ciekawa i dość spora lektura (300 stron!), która bezproblemowo potrafi wchłonąć czytelnika. Osobiście gorąco polecam!

Tytuł: Ultimate Spider-Man, tom 3
Scenariusz: Brian Michael Bendis
Rysunki: Mark Bagley
Przekład: Marek Starosta
Wydawnictwo: Marvel/Egmont Polska
Rok wydania: 2019
Ilość stron: 300
Oprawa: twarda

Artykuł Fałszywka i Venom? Recenzja 3 tomu Ultimate Spider Mana! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Czy to dzieciak z osiedla, czy to starszy czytelnik, bądź dorosły sympatyk komiksów, dzisiaj każdy zna Parkera: mieszkającego na Manhattanie u cioci May, nieśmiałego młodzieńca o niesamowitej, zakotwiczonej w smukłym ciele sile.  Początkowo Spider-Man, którego stworzył m.in. Stan Lee, a rozrysował Steve Ditko i Jack Kirby, miał być swoistym eksperymentem. Scenarzyści chcieli sprawdzić, jak miłośnicy komiksów zareagują na sylwetkę nastolatka obdarzonego nadludzkimi możliwościami, który momentalnie staje się superbohaterem.  Była to niecodzienna, bezprecedensowa sytuacja, a to głównie ze względu na jego wiek. Dotychczas herosów kreowano jako dorosłych ludzi, którzy godzili jakoś swoje prywatne życie z obowiązkami bycia tarczą i pierwszą linią obrony dla obywateli metropolii i często całego świata. Ku zaskoczeniu twórców ,,pajęczaka” jego postać w środowisku fanów przyjęła się bardzo dobrze, a podsumowując to dziesiątki lat później: wręcz genialnie. Pośród wielu serii Marvela, w których eksponowano Spider-Mana, rzeczywiście warto zawiesić oko i przysiąść na dłużej nad ,,kolorowymi” wydaniami tego Uniwersum, które w Polsce ukazały się dzięki wydawnictwu „Mucha Comics”. Historię do tak specyficznych zeszytów sklejał Jeph Loeb, który w konkurencyjnym „DC” pisał scenariusze do eventu:  „Superman/Batman”, co w tym przypadku wyszło mu niezwykle dobrze i płynnie. Oprócz „Daredevila – Żółtego”  czy „Hulka Szarego” do tego zbioru należy również „Spider-Man – niebieski”, który będzie dla mnie pierwszym komiksem z tego cyklu i który swoją ,,barwą” wciągnie mnie w niezmierzony świat poczynań Petera Parkera i jego pogodzenia się z konsekwencjami wielu trudnych decyzji.

W „kolorystycznej” serii Marvela, którą należy rozumieć dwuznacznie, każdy odcień reprezentuje daną postać. Jest podsumowaniem jej zachowania, wyglądu zewnętrznego i oceną postępowania jako bohater. U Spider-Mana niebieska tonacja wzmacnia pozytywne wartości, które on prezentuje: jego młodzieńczość, werwę, fizyczną naturalność, pod którą skrywa się potężna siła niejednokrotnie dorównująca najbardziej atletycznym istotom z tego multiversum. Z głębszej, nieco metafizycznej strony natury Parkera, odnosi się to do żalu skrywanego w sobie po stracie Gwen Stacy, do której bohater przemawia przez całe sześć opowieści, nagrywając się na magnetofon. Może się to wydawać lekko zamaskowane, gdy śledzi się przebieg tych komiksowych historii, jakby sam Spider-Man chciał oddzielić się od świata murem wyjątkowo twardych, solidnych cegieł. Niewidzialnym budulcem, który pomoże mu nie zniechęcić czytelnika i zachować morze dobrych wspomnień o jedynej Gwen. Co najważniejsze, już od pierwszych stron komiksu czuć lekki wpływ techniki rysunku i nakładania tuszu z okresu drugiej połowy XX wieku. Postacie, budynki i ogólnie cała rzeczywistość, w której rozgrywają się wydarzenia „Spider-Mana – niebieskiego”, naniesione są przez twarde ostre linie i szybkie pociągnięcia ołówkiem, gdzie grubsze kontury zastępuje lepiej zaaranżowane cieniowanie. Cechy szczególne sylwetek, np. wygląd włosów Petera, które często akcentuje opadający na czoło kosmyk  niczym zadziorny kędzior włosów u emanującego nieskazitelnym zdrowiem Supermana, są, jak żywcem zdjęte z wizerunku mężczyzn z amerykańskich reklamówek wczesnych lat 50-tych, propagujących sielskie, idylliczne życie z wzorcowym modelem rodziny, która śmiało wraz z resztą społeczeństwa wchodzi w powojenną nową erę kulturową i technologiczną, w tzw. „American Dream”. Niebieskie kolory, które przebijają się przez cały komiks, te, które w szczególny sposób, jak sygnał podprogowy umiejętnie umieszczone dodają temu wydaniu dodatkowej wartości. Przez to bardziej rozumiemy sylwetkę Parkera  oraz to, jak przeżycia, które przytacza w memorandum – czyli dla czytelnika cała treść komiksu – rzeźbią tego herosa, czyniąc go jeszcze bardziej ludzkim. Weźmy na to niebieski garnitur Petera, sweter Flasha  lub zasłony w szpitalnej sali, gdzie leży były Green Goblin: Norman Osborn, a to wszystko w tym samym odcieniu. Takie chwytliwe, wyróżniające się kolory skupiają wzrok doświadczającego komiksu sympatyka na danym fragmencie planszy, a zawsze wokół tego kręci się Parker lub postacie, które nie tylko kreują jego zachowanie i podejście do bycia superbohaterem, ale i po części doprowadzają do śmierci Gwen Stacy, bez której w sercu Petera zapanuje pustka, a taką pustkę bardzo ciężko będzie załatać.

Poznawanie Gwen Stacy i Mary Jane Watson to główna linia wydarzeń niniejszej narracji obrazkowej, co samo w sobie rozciągnięte jest na sześć spójnych historii. Starcie z Green Goblinem, potężnym, zwalistym Rhino, pojedynek z dwoma Vulture’ami i odparcie ataku będącego jak cień, kryjącego się w miejskiej dżungli od początku opowieści, polującego na ,,pajęczaka”: Kravena Łowcy, którzy, co najciekawsze, wyglądają jak ich klasyczne najwcześniejsze wizerunki,  to coś, co należy rozumieć jako ekstra dodatek. Emocje, których Peter trochę się wstydzi, i które początkowo skrywa tylko dla siebie, z kartki na kartkę mówią o tym coraz odważniej. Nie jest to jakaś potężna egzaltacja uczuć, ale Parker jest wyraźnie przytłoczony, zimny, pozbawiony kolorytu. Prawie jak szara, cielesna skorupa, która niegdyś była domem dla duszy, a teraz staje się jądrem wijących się wysysających wszelakie ludzkie emocje i wartości. Naświetlają to dość dobrze rozmyte, niebieskawe dymki, z lekko zaokrąglonymi krawędziami, które – gdyby tak wyciągnąć z komiksu – stanowiłyby osobny monolog Parkera, a walka z łotrami i poznawanie Gwen i Mary Jane, czyli tak na dobrą sprawę cała reszta, pojawiłyby się jako kolejna cukierkowa, zwykła historia typowego marvelowskiego herosa. Start komiksu jest tak samo poruszający, jak jego koniec. To wszystko krąży wokół intymności, jego więzi z bliskimi mu ludźmi, a przy tym reszta schodzi na dalszy plan. Nawet zwykłe żarciki J.J.Jamesona – redaktora „Daily Bugle – na temat Spider-Mana, który jak zwykle według niego stoi za wszystkim, za co można odpowiadać i to on, jak kanalizacji, niszczy cały Nowy Jork i za żadne skarby tego świata w ogóle miastu nie pomaga. Takie gagi jak ten oczywiście się zdarzały, ale były niczym niewinne ,,śmieszki”, przypominające o znanej komiksowej formie przedstawiania wydarzeń ze świata Spider-Mana.

Ostatnie plansze komiksu to półcień, wyblakły błękit przechodzący momentami w atakującą szarość i emocjonalna katatonia. Peter naciska przycisk stop, a magnetowid przestaje nagrywać. Nasz pajęczak kończy swoją relację do Gwen, co równoznaczne jest z końcem tego komiksu. Jednakże jego koniec jest zarówno początkiem, a początek końcem. Kilka historii złączonych w to wydanie to retrospekcje apatycznego i zniechęconego Parkera, które okala znienawidzona przez niego teraźniejszość. Może tak powinno być? Może, jak sam Spider-Man powiedział, ,,dobre rzeczy następują po złych” i gdzieś tam tli się jakaś nadzieja, że z Mary Jane Watson czeka go wiele wspaniałych chwil. Czy to nie porażki kształtują silne charaktery?

Artykuł „Spider-Man: Niebieski” – komiks, w którym kolor kształtuje bohatera (Recenzja) pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Tytuł jest zainspirowany sitcomem Kroniki Seinfelda, a jest to „The Fall of George”. Początkowo miało to być „The Summer of George”, który jest tytułem 22-ego odcinka 8-ego sezonu tego sitcomu.

Jak zapewne wiecie, robocze tytuły mają na celu tylko orientacyjne nadanie nazwy na podstawie fabuły, czy charakterystycznych elementów. Widocznie reżyser Spider-Mana chętnie będzie czerpał pomysły z amerykańskiego sitcomu z lat 90.

Koproducent filmu o Pajęczaku – Eric Carroll – wyznał, że członek obsady Kronik Seinfelda miał nawet mieć cameo w tej produkcji! Oto, co powiedział Eric Carroll:

„Wybieramy kryptonimy, które nas bawią. W tym czasie [gdy szukaliśmy kryptonimów – przyp. red.] w L.A. był kanał, który puszczał na nowo 'Seinfelda’ od 22 do 23, a my wszyscy zbieraliśmy się następnego dnia i rozmawialiśmy o tym. Gdy przyszedł czas na wybór kryptonimu, 'Summer of George’ padło jako jedna z sugestii i to rozbawiło nas najbardziej.”

Kolejną dodatkową informacją jest to, że być może w Spider-Manie 2 pojawi się Gwen Stacy, a dziwnym trafem się składa, że jej ojciec ma na imię George.

Prawdopodobna premiera filmu nastąpi 5 lipca 2019 roku!

Artykuł Tytuł roboczy filmu „Spider-Man 2” wyjawiony! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jak tytuł wskazuje, Jackal wskrzesza swoje klony, by zapolować na Spider-Mana i jego sprzymierzeńców. Podczas gdy oryginalna saga skupia się na walce Petera Parkera z klonami, to ta nowa wprowadza dużo postaci, które obecnie są martwe. Jackal sklonował cały tłum postaci z komiksów o Człowieku Pająku, zaczynając od żony Rhino, kończąc na Gwen Stacy (ta postać już kilkukrotnie wcześniej była klonowana przez Jackala). „Jackal zawsze wydawał się mieć obsesję na punkcie kopiowania DNA Spider-Mana i Gwen. Miał bardzo wąski punkt widzenia” mówi Slott w jednym z wywiadów dla EW. „Prowadziło to do wielu interesujących historii w przeszłości, ale tu należy się zatrzymać i pomyśleć, próbując spojrzeć oczyma Jackala, który przeniósł naukę na kolejny poziom, co jest bardziej istotne dla niego niż ciągłe klonowanie Petera i Gwen? Czego ta postać tak naprawdę pragnie i co zamierza zrobić ze swoimi niesamowitymi odkryciami?”

W dodatku do samodzielnych miniserii, Amazing Spider-Man będzie wprowadzał nas w ten event i wraz z tym ruszą konkurencyjne historie poboczne tworzone przez Slotta i Christosa Gage’a. Będzie także kilka niezapowiedzianych zeszytów „wcinek” w tę historię.

Przygoda z komiksem Spider-Man: The Clone Conspiracy zaczyna się w październiku tego roku.

Czekacie? Którego mistrza klonowania wolicie – Jackala czy Mister Sinistera?

Artykuł Klony znów żywe w Spider-Man: The Clone Conspiracy pochodzi z serwisu FLARROW.pl.