Na ten moment wiadomo jedynie, że nowa gra będzie mieć otwarty świat, a prawdopodobnie jej najjaśniejszym punktem będzie fabuła. Otwarte SW? Biorę w ciemno, zwłaszcza jeżeli nie powieli błędów Upadłego Zakonu z przerażającym backtrackingiem, który niemalże na stałe zniechęcił mnie do tej produkcji.

Ubisoft można lubić, lub nie. Ale nowe Assassin’s Creed wyraźnie pokazują, że kto jak kto, ale oni tworzyć wielkie gry z otwartym światem potrafią, a gra Star Wars z rozmachem Valhalli? Już odkładam pieniądze, a może nawet zapomnę o zasadzie zakazującej zakupu preorderu?

Czy to ma jednak jakikolwiek wpływ na prawa „elektroników” do tej marki? Wydaje się, że nie. EA na Twitterze jednoznacznie dało do zrozumienia, że dalej będą współpracować z Lucasfilm Games tworząc kolejne gry oparte na spuściźnie Goerge’a Lucasa.

We love Star Wars.
We look forward to continuing our partnership with Lucasfilm Games.
We’re making more Star Wars games.
BD-1 is still the cutest.

— Electronic Arts (@EA) January 13, 2021

Znajduje to także potwierdzenie w słowach Douglasa Reilly – wiceprezesa Lucasfillm Games, który mówił o tym, że zamierzają kontynuować współpracę z Electronic Arts i są bardzo zadowoleni z jej dotychczasowych efektów.

Konkurencja między dwoma dużymi wydawnictwami niewątpliwie będzie czymś pozytywnym, co prawdopodobnie na nowe tytuły może wpłynąć jedynie na plus, w końcu Ubisoft i EA teraz nie będą konkurować ze sobą po prostu na rynku gier akcji i innych tego typu, ale też na rynku gier z uniwersum Star Wars, starcie tytanów? Możliwe.

Artykuł Nowe (lepsze) gry z uniwersum Star Wars na horyzoncie? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

„Mandalorian” jest pierwszym gwiezdnowojennym serialem live-action, który zadebiutował w zeszłym roku na platformie Disney +. Nie jest jednak tajemnicą, że już dużo wcześniej George Lucas planował przenieść gwiezdnowojenny świat na ekrany telewizorów. Ojciec Gwiezdnych Wojen stworzył projekt „Star Wars: Underworld”, w którym miał zamiar poruszyć wątek Boby Fetta, wygranie Sokoła Millenium przez Hana Solo, pierwsze dni Imperium i Sojuszu Rebeliantów i wiele wydarzeń mających miejsce między III a IV epizodem sagi. Według doniesień portalu Making Star Wars, Lucas planował obsadzić Wenwortha Millera w roli rycerza Jedi w swoim serialu live-action.

Lucas planował pokazać losy Jedi po wprowadzeniu w życie słynnego Rozkazu 66 – takie samo założenie fabularne przyjęto w animacji „Star Wars: Rebels” oraz w grze „Star Wars: The Fallen Order”. Zanim Miller został gwiazdą serialu „Prison Break” oraz „The Flash”, grał w produkcji „Dinotopia”, której George Lucas był wielkim fanem. Okazuje się, że ojciec sagi tak bardzo polubił aktora, ze postanowił obsadzić go w swoim projekcie. Niestety serial „Star Wars: Underworld” nigdy nie powstał.

Chcielibyście zobaczyć Wentwortha Millera w gwiezdnowojennej produkcji? A może chcielibyście, aby pomysł Lucasa na serial został kiedyś wykorzystany? Dajcie znać w komentarzach!

Artykuł Wentworth Miller mógł zagrać rycerza Jedi! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować grupie wydawniczej Foksal za podesłanie nam książki do recenzji!

Historia, jak można się domyślić, koncentruje się głównie wokół tytułowego niebieskoskórego obcego, aczkolwiek pojawiają się w niej również postaci niezbędne Thrawnowi do osiągania swoich celów. Śledzimy zatem także losy Elego Vanto, którego wymarzona, dokładnie opracowana przyszłość zostaje wywrócona do góry nogami z dniem skrzyżowania się dróg jego oraz przyszłego wielkiego admirała Floty Imperialnej. Ukazana jest również postać bezwzględnej Arihndy Pryce, pnącej się po szczeblach władzy w równie bezwzględnym świecie Coruscant. Choć jej wątek przedstawiony jest najpierw nieco oddzielnie, to idealnie wpasowuje się w główną historię niczym brakujący element układanki, jaką jest cała fabuła książki.

Oczywiście występuje tu również masa innych postaci, tworzących struktury Imperium. Thrawn, wrzucony nieco na głęboką wodę, okazuje się prawdziwym zaskoczeniem dla imperialnych dowódców i rozpoczyna karierę we Flocie Imperialnej, osiągając w dużo krótszym czasie niż podręcznikowy kolejne awanse, psując krew najwyższemu dowództwu. Nikt jednak nie może zarzucić mu efektów, które są wynikiem jego bezbłędnej logiki oraz umiejętności taktycznych, przewyższających zdolności wszystkich wokół.

Fascynująca jest obserwacja ze strony czytelnika, jak Chiss porzucony przez swój lud w Dzikiej Przestrzeni i odnaleziony przez Imperium, konsekwentnie zyskuje kolejną, coraz to wyższą rangę, a wraz z nią nowy statek, załogę i prestiż, by na końcu powieści nareszcie otrzymać plakietkę wielkiego admirała.

Jednak czym byłaby historia głównego bohatera, jeśli nie miałby on godnego uwagi przeciwnika, z którym mógłby się zmierzyć? Tak naprawdę to dzięki zagrywkom Nocnego Łabędzia, Thrawn ma ciągle ręce pełne roboty, a głowę pogrążoną w głębokich myślach o jego kolejnym posunięciu. Choć misje, do których Chiss jest przydzielany, na pierwszy rzut oka wyglądają na niezwiązane z operacjami prowadzonymi przez tajemniczego jegomościa, to Thrawn zawsze odnajduje swoje prawidłowości i powiązania nowych sytuacji z odległymi. Nocny Łabędź jest jedną z niewielu osób, które rzeczywiście mogą równać się z naszym obcym, zatem czy i tym razem uda mu się przechytrzyć swą nienaganną logiką oraz umiejętnym podejmowaniem decyzji swego przeciwnika, by odnieść kolejny sukces dla Imperium? Warto sprawdzić to osobiście.

Sama książka napisana jest w interesujący sposób, naturalnie przyciągając odbiorcę. Swoją przygodę rozpoczynamy poprzez wejście w myśli samego Thrawna, a dokładniej czytając fragment jego dziennika. Wszystkie kolejne rozdziały również rozpoczynają się raz dłuższą, raz krótszą notką wyjętą z prywatnych przemyśleń Chissa, będącą swego rodzaju wprowadzeniem do wydarzeń w rozdziale, ale nierzadko też wartościową wskazówką. Czasem to, co obcy chciał przekazać, skutecznie skłania do refleksji, ale dużo częściej pomaga skupić się na animozjach odgrywanych w interakcjach między postaciami. Powieść naszpikowana jest bowiem bardzo ważnymi dialogami, z których to głównie jesteśmy w stanie się wszystkiego dowiedzieć, niż dzięki niewypowiedzianym myślom bohaterów.

Dodatkowym atutem jest różnorodność punktów widzenia, z jakimi stykamy się podczas czytania. Przodującym narratorem zdecydowanie jest Eli Vanto, borykający się z wieloma rozterkami, a wszystkie spowodowane są przez jego nowego sojusznika, aczkolwiek fragmenty przedstawiane z perspektywy Thrawna są równie interesujące, ale specyficzne. Myśli Chissa jako jedyne odbywają się w czasie teraźniejszym, a obcy przykuwa ogromną uwagę do temperatury ciała oraz napięcia mięśni rozmówców. Spowodowane jest to jego odmiennym od ludzkiego widzeniem otaczającego go świata i nadaje mu przy tym cech drapieżnika. Trzecim narratorem jest Arihnda Pryce, choć trzeba nadmienić, że punkty widzenia całej trójki przedstawione są z widoku trzeciej osoby.

Postać Thrawna wykreowana w tej powieści jest niezwykle porywająca i intrygująca, a mimo iż ma się wrażenie, że wie się, w jaki sposób on postępuje, jest się niezmiennie ciekawym, co za taktykę opracuje w kolejnym rozdziale. Tym bardziej, że jego przenikliwość oraz błyskotliwość taktyczna jest niezbędna, by rozprawić się z równie uzdolnionym przeciwnikiem, tajemniczym Nocnym Łabędziem, który spędza sen z powiek imperialnym światom.

„Thrawn” jest wspaniałą powieścią w świecie „Gwiezdnych Wojen”, z idealnie budowanym dla widza zaciekawieniem, które napędzane jest niecierpliwością odkrycia, co takiego wydarzy się na następnych kartkach. Pomimo opasłości na niemal 600 stron, nie pozostawia po sobie odczucia rozwleczonej historii, wręcz pod koniec chciałoby się mieć kolejne zdania do przeczytania. Choć długa, to i tak jest zdecydowanie za krótka, ale na to na szczęście istnieje remedium w postaci kolejnych części.

Wydarzenia przedstawiane na przestrzeni 4 lat są umiejętnie dobrane i wyselekcjonowane tak, aby nie zanudzać czytelnika zbędnymi szczegółami, tylko by skupić się na istotnych, mających wpływ na fabułę konkretach. Jednak momentami przeskoki w czasie wydawały się nieco gwałtowne, a prawie zawsze zaskakiwały, jak wiele czasu minęło. Mimo to, wszystko, co dzieje się na kartach książki, ma swoje znaczenie dla rozwijającej się historii, dlatego zapewne autor nie chciał pozwolić sobie na zbyt wiele wydarzeń w już i tak obfitującej w nie fabule.

To zdecydowanie jedna z tych pozycji, do której chce się wrócić, aby odnaleźć wcześniej pominięte szczegóły lub by zrozumieć więcej. Po wielu godzinach towarzyszenia bohaterom, zetknięcie się z końcem książki było nieco smucące, ale tylko z powodu nieokiełznanego pragnienia czytania dalej. Obecność epilogu pozwala wygospodarować ostatnie kilka minut obcowania z powieścią, ale to wciąż okazało się niewystarczające. Niemożliwe jest niesięgnięcie po kolejną część przygód niebieskoskórego obcego.

Do tego książka ta jest bardzo przyjemnym wprowadzeniem do wydarzeń z filmów, przedstawiając dobrze wszystkim znane w „Gwiezdnych Wojnach” smaczki od kulis, jednak w pozycjach nowego kanonu ta właściwość przewija się niemal wszędzie. Oprócz tego, choć nie można odmówić Timothy’emu Zahnowi geniuszu w prowadzeniu historii, na pewno można zauważyć pewne schematy składniowe, którymi się posługuje. Być może zabieg ten miał na celu nieco ułatwić odbiór książki, już i tak bogatej w skomplikowane wektory myślowe bohaterów oraz skutki ich działań. Niemniej, całość czyta się ze szczerą przyjemnością, książka nie jest męcząca, a na pewno zapadająca w pamięć.

Właśnie dlatego nowy „Thrawn” Timothy’ego Zahna to niesamowita przygoda. Książka ta trzyma czytelnika w objęciach, nakazując mu siedzieć grzecznie i nie przestawać czytać przez cały czas jej trwania. Od samego początku hipnotyzuje, umiejętnie wprowadzając odbiorcę w świat, z którym borykają się bohaterowie. Lawirując wśród imperialnej władzy, polityki, dowódcami floty i okrętami, nie ma się ochoty opuszczać wydarzeń aż do samego końca.

Artykuł Od zera do wielkiego admirała Floty Imperium – „Star Wars. Thrawn” [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Dziękujemy wydawnictwu Galapagos za kopię do recenzji!

Cofnijmy się do lat 70. XX wieku.  W kinach puszczane jest „Star Wars: A New Hope”, wtedy jeszcze nietraktowane jako czwarty, a pierwszy epizod całości. Czy faktycznie wszyscy byli zachwyceni seansem? Skądże. Sytuacja praktycznie w ogóle nie uległa zmianie od tamtej pory. Wielu rzeczywiście wychwalało ten film, często przytaczając porównania do takich produkcji, jak „Czarnoksiężnik z krainy OZ”, albo „Flash Gordon”.

Negatywnych recenzji też nie brakowało, zazwyczaj zarzucających, iż dialogi są fatalnie przemyślane, tempo akcji zbyt szybkie, wiele elementów niezrozumiałych, głównie przez dziury fabularne – brzmi znajomo?

Wszyscy jednak, jak jeden mąż zgadzali się co do jednego – „Star Wars” to kosmiczna baśń o oszałamiających efektach wizualny

Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, który nigdy nie chciał stoczyć prawdziwego pojedynku na miecze świetlne!

Obecnie wydaje mi się, że „fani” Gwiezdnych Wojen nie do końca wiedzą czego chcą. Owszem, wielka szkoda, że spora część uniwersum wyleciała z kanonu, stając się tzw. „Legendami” i całkowicie rozumiem irytację tym faktem, bo sam nie jestem fanem tejże decyzji Disneya, jednakże w moim osobistym odczuciu „Star Wars” było właśnie wyżej wymienioną baśnią, z niezbyt skomplikowaną fabułą, mnóstwem akcji, kosmosu i spektakularnych bitew!

Pod tymi aspektami „Skywalker. Odrodzenie” zdecydowanie nie zawodzi,  szczególnie że tym razem ponownie powiela sprawdzone już schematy, znane nam z poprzednich odsłon cyklu. To wciąż porywająca historia, która i zabawi i poruszy widza.

Dziewiąta odsłona cyklu stanowi zwieńczenie tak zwanej „Sagi Skywalkerów”, kontynuując wątki z „Przebudzenia Mocy” i „Ostatniego Jedi”. Ciężko cokolwiek opowiedzieć o fabule i jednocześnie nie zdradzając żadnych ważnych elementów. Pokrótce: Coraz lepiej kontrolująca moc Rey w końcu odkryje szokującą prawdę dotyczącą jej przeszłości, a także będzie musiała stawić wielkiemu złu, które kontroluje cały Najwyższy porządek.

Co w moim mniemaniu poszło nie tak? Wszystko dzieje się zbyt szybko. Uwielbiam filmy akcji, dynamikę nie tylko w ujęciach, ale i w narracji, ale najnowszej odsłonie Gwiezdnych Wojen zdecydowanie powinno wlepić się mandat za przekroczenie prędkości. Po pierwsze – całość postępuje w błyskawicznym tempie, skacząc ze sceny do sceny, z jednej lokacji do drugiej, najzwyczajniej w świecie nie dając widzowi odetchnąć, czy przetrawić do końca przekazane informacje.

Początkowo wydawało mi się, że będzie to kwestia ponownego seansu, jednakże byłem w błędzie. Najlepszym rozwiązaniem byłoby pójście w ślady siódmej części „Harry’ego Pottera” i podzielenie finału na dwa odrębne epizody, jednakże kłóciło by się to z klasyczną koncepcją Star Warsów.

Faktycznie sporo tutaj niewyjaśnionych wątków, jednakże jeżeli chcielibyście poznać odpowiedzi na niektóre dręczące was pytania, to zapraszam do lektury powieści Rae Carson pod tytułem „The Rise of Skywalker: Expanded Edition”, gdzie dowiemy się np. o co konkretnie chodziło Finnowi czy konkretnych wyjaśnień co do pochodzenia Rey. Jednakże wszystkie te informacje powinny być zawarte w filmie, gdyż zdecydowanie pozytywnie wpłynęłyby na odbiór całokształtu, zmieniając całkowicie pogląd na niektóre ze scen.

Z jednej strony wygląda to, jakby Abrams chciał zrekompensować nieco „wolniejsze” poprzedniczki, a z drugiej – na siłę próbował łatać i wypełniać dziury w nich pozostawione i niestety widać to gołym okiem.

Z drugiej – nie można narzekać na brak nudy, bo całość stanowi świetny spektakl. Wszystkie bitwy są znakomicie przedstawione i chwalić tu można nie tylko efekty, które z resztą stoją na najwyższym poziomie, ale sam sposób reżyserii tejże części. Jak już wcześniej wspomniałem – ujęcia są bardzo dynamiczne, kadry przeskakując pomiędzy sobą z niezwykłą energią, przez co widz cały czas siedzi wpatrzony w ekran, gdyż „pogadankowych” momentów jest tutaj jak na lekarstwo.

W odróżnieniu od „Zemsty Sithów” i „Powrotu Jedi”, gdzie dominowały bardziej ciepłe barwy, Abrams zdecydował się tym razem na nieco więcej chłodu, który praktycznie towarzyszy nam przy wszystkich materiałach związanych z tym filmem. Tym sposobem można poczuć nieco klimatu rodem z thrillerów, odpowiednio nastawiając nasze umysły na to, że możemy spodziewać się szokujących momentów.

„Skywalker. Odrodzenie” to jedna wielka uczta dla oczu, która powinna zadowolić niejednego fana dzieł sci-fi. Nie mogę zaprzeczyć – do pewnych rozwiązań w fabule faktycznie można się przyczepić oraz nie neguję tego, iż nie brak tu dziur – jednak to nie jest nowość w tym świecie i powinniśmy być do tego doskonale przyzwyczajeni. Pędząc na ten film do kina, spodziewałem się tego, czego oczekiwałem po poprzednich produkcjach i faktycznie to otrzymałem.

Owszem – daleko mi do zatwardziałego fanatyka tego uniwersum, który od ręki rzuci wam imionami trzecioplanowych postaci z książki, które wyłącznie mrugnęły do głównego bohatera, jednak staram się być na bieżąco, od czasu do czasu przeczytam czy to komiks, czy to książkę i po prostu czerpię z tego niesamowity fun.

Nie mogę także nikogo zmusić, aby polubił ten film, jednak mogę po prostu doradzić, aby spojrzeć na niego, albo i całą trylogię nieco mniej krytycznym okiem, a bardziej z nastawieniem na odmóżdżającą rozrywkę, której zdecydowanie tu nie brakuje.

Warto też napomnieć o, jak zwykle z resztą, rewelacyjnej ścieżce dźwiękowej! Przepiękne utwory lecące w tle świetnie dopełniają tenże magiczny klimat produkcji, nadając jej także stosownej epickości. Niestety tutaj muszę przyczepić się do naszego rodzimego wydania, gdyż audiofile pewnie będą wielce rozczarowani, gdyż na krążku Blu-Ray oferowana jest nam wyłącznie ścieżka… Dolby Digital 5.1! Nie mam pojęcia, dlaczego w ogóle zdecydowano się na taki zabieg – wszakże nie bez powodu wielu specjalnie już odpuściło DVD i sięga teraz po wydania w niebieskich pudełkach.

Jednak w przypadku dodatków, które zostały zamieszczone na płycie, nie mogę szepnąć złego słowa, no może poza tym, że PONOWNIE zabrakło… usuniętych scen, a doskonale wiadomo, iż tych nie brakowało. Czyżby już były plany na potencjalną wersję rozszerzoną w przyszłości?

Co w takim razie czeka na nas poza samym filmem?

• Dziedzictwo Skywalkerów – dwugodzinny materiał przedstawiający proces realizacji filmu, opowiadając nam, jak to wszystko wygląda od środka, łącznie z wypowiedziami aktorów. Zdecydowanie warto się z tym zapoznać!
• Pasaana: pościg śmigaczy – dopełnienie powyższego dodatku. W tym przypadku materiał skupia się wyłącznie na tytułowym poścgiu.
• Obcy na pustyni – ciąg dalszy ujęć z Pasaany, jednak tym razem obrazujący nam to, jak ekipa radziła sobie na planie w Jordanii.
• D-O: Klucz do przeszłości – Krótka opowieść dotycząca Statku łowcy z Beston
• Warwick i syn – Kolejny króciutki materiał, tym razem opowiadający o Warwicku Davisie, czyli odtwórcy roli ewoka Wicekta
• Tworzenie stworzeń – W tym prawie że ośmiominutowym klipie zobaczymy, jak wyglądał proces tworzenia stworzeń, które mogliśmy ujrzeć w filmie.

Podsumowując: Była to moja druga przygoda z tą produkcją i tym razem była jeszcze bardziej pozytywna niż przy pierwszym podejściu. Nie była bezbłędna, ale daleko jej od koszmarnej. Wydanie Blu-Ray jest zdecydowanie warte uwagi, w szczególności ze względu na „Dziedzictwo Skywalkerów”.

Jedno jest pewne – Nie mogę się doczekać kolejnej trylogii, a tę podobno ma stworzyć Taika Waititi. Będzie hit? Niewątpliwie.

Artykuł Inny wymiar mocy! Gwiezdne Wojny: Skywalker. Odrodzenie – Recenzja wydania Blu-Ray i DVD! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Jak donoszą m.in. portale Deadline, Variety i The Holywood Reporter, Steven Spielberg zrezygnował z funkcji reżysera. Będzie to pierwszy raz w historii franczyzy, kiedy to za kamerą zobaczymy inną osobę. Według źródeł decyzja ta należała wyłącznie do Spielberga, który pragnął przekazać pałeczkę, komuś z nowego pokolenia, kto wniósłby w losy Indiany nową, świeżą perspektywę.

Tą osobą ma być podobno James Mangold, z którym, jak wierzyć źródłom, Disney już przeprowadza rozmowy o przejęciu funkcji reżyserskich nad filmem. Odpowiedzialny jest on za nagrodzonego dwoma Oscarami „Le Mans ’66” oraz świetnego „Logana”, czyli ostatnią część przygód Wolverine’a.

Jednakże Spielberg nie porzuca całkowicie serii, nad której wszystkimi poprzednimi częściami czuwał. Pozostanie on obecny na planie „Indiana Jones 5”, ale pełnić będzie funkcję producenta.

Na razie o produkcji wiadomo tylko tyle, że nie będzie to reboot, a kontynuacja przygód, o czym jakiś czas temu zapewniła prezes Lucasfilm, Kathleen Kennedy, w rozmowie ze stacją BBC. Za scenariusz odpowiadać będzie David Koepp, znany z m.in. „Parku Jurajskiego” czy czwartej części serii, a mianowicie „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki”.

Premiera filmu na chwilę obecną planowana jest na 9 lipca 2021 roku.

Artykuł Steven Spielberg nie wyreżyseruje filmu „Indiana Jones 5”! Kto go zastąpi? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Plakat zapowiadający wersję w 3D jest ukłonem w stronę oryginalnej trylogii. Stanowi odzwierciedlenie tego, który w 1977 roku promował pierwszy film z cyklu „Gwiezdne Wojny” – „Nową Nadzieję”. Drugi z opublikowanych afiszów trzyma się stylistyki zaprezentowanej już przy okazji „Przebudzenia Mocy”.

„Star Wars: The Rise od Skywalker” będzie zwieńczeniem historii rodu Skywalker, podróży, która rozpoczęła się ponad 40 lat temu, a zarazem ostatnią częścią trylogii sequeli.

Film reżyserii J.J. Abramsa zadebiutuje w kinach już 19 grudnia 2019 roku!

Artykuł Dwa nowe plakaty promujące „Gwiezdne Wojny: Skywalker. Odrodzenie”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W maju tego roku ogłoszono, kiedy filmy trafią na wielkie ekrany – pierwsza część miała mieć swoją premierę w grudniu 2022 roku, a dwie kolejne w dwuletnich odstępach. Niestety wygląda na to, że Disney i Lucasfilm będą zmuszeni zmienić swoje plany.

Jak donosi portal Deadline, Benioff i Weiss zrezygnowali z pracy nad nową trylogią. Powodem ma być długoletni kontakt o wartości 200 mln dolarów, który w sierpniu duet zawarł z Netflixem. Według nich ich harmonogram jest tak pełny, że mimo zamiłowania do „Gwiezdnych Wojen”, nie są w stanie pogodzić ze sobą takiej ilości obowiązków, co tłumaczą w wydanym oświadczeniu:

Kochamy „Gwiezdne Wojny”. Kiedy George Lucas je stworzył, stworzył też nas. Możliwość porozmawiania z nim i obecną ekipą „Star Wars” była niesamowitym przeżyciem i zawsze będziemy dłużnikami sagi, która zmieniła wszystko. Niestety doba ma określoną liczbę godzin i uznaliśmy, że nie będziemy w stanie poświęcić odpowiednio dużo uwagi obu projektom. Dlatego też z przykrością musimy zrezygnować.

Stosowne oświadczenie wydała również Kathleen Kennedy, szefowa Lucasfilm, w którym dodała, że drzwi do studia dalej stoją dla nich otworem:

David Benioff i Dan Weiss potrafią niesamowicie opowiadać historie. Mamy nadzieję, że w przyszłości, kiedy będą w stanie znaleźć dla nas miejsce w swoim napiętym harmonogramie, dołączą do nas i skupią się na „Gwiezdnych Wojnach”.

Wielu fanów zapewne ta informacja ucieszy biorąc pod uwagę falę krytyki, jaka spadła na zwycięzców nagrody Emmy po finałowym sezonie „Gry o tron”. Niezadowoleni internauci tworzyli wiele petycji do HBO, prosząc o ponowne nakręcenie ósmego sezonu, tym razem z „kompetentnymi scenarzystami”. Podobny odezw spotkał informację, że zostali zaangażowani w tworzenie nowej trylogii.

Artykuł Scenarzyści „Gry o tron” rezygnują z „Gwiezdnych Wojen”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

„Chciałbym” – powiedział Jonas. „Byłbym super zajarany tą rolą. Nie wiedziałem, że są ludzie, którzy widzieliby mnie jako Nightwinga. Jeśli będziecie na mnie głosować, może dodadzą mnie do castingu! A wtedy, nie wiem, podziękuję wam później!”

Ostatecznie wyszło na to, że w internecie naprawdę jest grupa ludzi, która jest otwarta na taki casting.

https://twitter.com/kyra_lucia/status/935881577783021568

Nick Jonas as Nightwing? I'm ok with this…

— K Hunts (@TheMurderTank) August 4, 2017

Jaka jest Wasza opinia, kto powinien zagrać Nightwinga? Dzielcie się swoimi sugestiami w komentarzach!

Artykuł Nick Jonas jest gotowy na rolę Nightwinga pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Teraz będziemy mogli zobaczyć postać słynnego reżysera w Legendach. Jak poinformowało Entertainment Weekly wcieli się w niego Matt Angel. Aktor znany ze swojej roli w Grimm pojawi się w dziesiątym odcinku.

„W wyniku aberracji w dziewiątym odcinku, George Lucas opuszcza szkołę filmową” wyjaśnia Marc Guggenheim „W rezultacie nigdy nie powstają Gwiezdne Wojny ani Poszukiwacze Zaginionej Arki. Doprowadza to do tego, że Ray, który został inżynierem dzięki Gwiezdnym Wojnom i Nate, który został historykiem przez Poszukiwaczy Zaginionej Arki zaczynają się gubić, ponieważ rzeczy, które ich zainspirowały nigdy nie powstały”.

Legendy wracają już w styczniu.

Artykuł DC’s Legends of Tomorrow: Matt Angel z rolą George’a Lucasa pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Podczas owego odcinka, który mógł wydawać się stosunkowo prosty, producentom udało się umieścić kilka easter eggów, i nawiązań do wcześniejszych sezonów jak i komiksów. Zobaczcie sami co przegapiliście:

1. Destabilizator Molekularny

Jest to spray stosowany do natychmiastowej destabilizacji cząstek. Owa substancja jest odniesieniem do All-Star Squadron. Tam ten niezwykły wynalazek zaprojektował złoczyńca, Doktor Zodiak. Używał go do rozpuszczania między innymi: ścian, broni maszynowych, czy broni używanych przez Justice Society of America. Taka mała dygresja – skoro destabilizator rozpuszcza materię, to jak utrzymuje się w butelce?

2. Cela numer 1138

Numer celi w której siedział John, był nawiązaniem do reżyserskiego debiutu George’a Lucasa, mowa o filmie THX 1138. Warto zauważyć, iż we wspomnianym filmie bohater siedzi w więzieniu z którego większość nie chce wychodzić. Diggle również nie chciał opuścić swojej celi.

3. Palmer tech

Oczywiście firma niegdyś należała do Ray’a Palmera, lecz on przekazał ją w ręce Felicity. Jeszcze wcześniej należała ona do Olivera, lecz on ją przekazał Isabel Rochev (Ravager) podczas ataku Deathstroke’a na Olivera i jego miasto. Teraz natomiast nie wiadomo kto jest właścicielem filmy. Może to być którykolwiek z akcjonariuszy.

4. Kord INDUSTRIES

Kord industries był stałym elementem w sezonie numer 2 i 3. W piątym sezonie dostaliśmy wiadomość, iż firmą zarządza Ted Kord. W komiksach Ted był jednym z trzech ludzi którzy dostali pseudonim Blue Beetle. To heroiczne dziedzictwo zaczęło się w 1940 roku. Kord jako Blue Beetle był podobny do Green Arrowa.  Nie posiadał żadnych super mocy, ale za to miał wielki intelekt (jego iq wynosiło 192). Był biegły m.in w chemii, fizyce, inżynierii i technologii słonecznej. Był również wysoko wykwalifikowany w szpiegostwie.

5. Pseudonimy

Po kilku odcinkach uganiania się za złoczyńcami, Artemis i Mr. Terrific w końcu oficjalnie otrzymali swoje pseudonimy.

To już wszystko na dzisiaj, miłego Halloween

Artykuł Easter eggi i nawiązania które mogliśmy przegapić w najnowszym odcinku Arrow pochodzi z serwisu FLARROW.pl.