Komiks zawdzięczam  Gandalf.com.pl, którzy poza ogromną biblioteką komiksów, mają do zaoferowania także mnóstwo filmów czy figurek kolekcjonerskich. Chciałbym im podziękować za podesłanie tomu do recenzji! Gorąco zachęcam do skorzystania z ich oferty.

Przypomnę tylko, iż pierwotnie komiks ten został u nas wydany w 2005 roku, był to trzeci tytuł, który w ogóle ukazał się w ramach serii „DC Deluxe”. Choć już wtedy minęła niemalże dekada od oryginalnej premiery, to dalej zbierał on fantastyczne noty. Obecnie historia ta będzie miała na karku ćwierć-wieku. Czy przetrwała ona próbę czasu?

Osobiście bardzo pozytywnie wspominałem te dzieło, z którym pierwszą styczność miałem ponad dziesięć lat temu, stąd też niezwykle ucieszyłem się, iż ponownie pojawi się on na naszym rynku, także czym prędzej zabrałem się za jego lekturę. Warto także napomnieć, że wydanie to zostało wzbogacone o sporo dodatkowej zawartości, jak chociażby szkice koncepcyjne, czy genezę całego projektu.

Przed rozpoczęciem swojej przygody z utworem warto jednak się nastawić, iż jednak mamy do czynienia z dziełem końcówki lat 90. I zawarte w nim motywy mogą obecnie wydawać się nieco wyeksploatowane, choć często nie w tej skali, co właśnie „Kingdom Come”.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Gandalf.com.pl

Tytuł „Przyjdź Królestwo”  nie został wybrany przypadkowo. Całość można uznać za interpretację tejże słynnej modlitwy, a sam komiks przepełniony jest religijnymi odniesieniami, epatujący patosem na każdym możliwym kroku. Autorzy starają się odpowiedzieć na pytanie, kim właściwie są superbohaterowie oraz kto stanowi nad nimi prawo?

Mark Waid i Alex Ross nie wierzą wyłącznie w konkretnych herosów jak np. Batman czy Superman. Oni po prostu pokładają wiarę w herosów swojego dzieciństwa, w ich dobroć oraz czystość serc. Według nich bohaterowie powinni być chodzącym kodeksem moralnym, być wzorem do naśladowania, czy uczyć heroizmu, który powinien być naszym celem.

Tym komiksem chcieli przedstawić, co się dzieje, gdy tylko twórcy i czytelnicy porzucają wszelkie aspiracje związane z tym „fachem.  Jak zaczerpniemy nieco komiksowej historii, to dowiemy się, iż w latach 90. Image biło rekordy popularności, a DC i Marvel (który było w tych czasach na skraju bankructwa!) usilnie starali się im dorównać. Kingdom Come. Przyjdź Królestwo to pewnego rodzaju lament, próba namowy innych do powrotu na właściwe (według nich) tory.

Narratorem całej opowieści jest Norman McCay, w teorii zwykły pastor dotrzymujący towarzystwa umierającemu Wesleyowi Doddsowi, czyli Sandmanowi Złotej Ery, który w ostatnich chwilach swojego życia przekazuje swoje wizje wspomnianemu kaznodziei. W wyniku tego wydarzenia naszemu duchownemu objawia się Spectre, co od razu sygnalizuje nam niemałe kłopoty. Wszakże, czy sam anioł śmierci mógłby nieść dobre nowiny?

Zostaje nam przedstawiony świat, w którym rządzą superbohaterowie, ale nie Ci, których dobrze znamy. Członkowie Ligii Sprawiedliwości postanowili odciąć się od reszty i pilnować swojego przysłowiowego podwórka, a ziemią zaczęli rządzić bardziej bezwzględni herosi, co nie bali się przekroczyć pewnej granicy i wymordowali większość poważniejszych złoczyńców.

Jednakże to nie sprawiedliwość i poczucie obowiązku ich cechuje. Oni po prostu walczą, by walczyć. Zresztą ciężko szukać wzorca i inspiracji od kogoś, kto posługuje się aliasem Swastyka lub 666.

Superman żyje na samo-wygnaniu, Flash (Wally West) stał się tak szybki, że przekroczył już granice człowieczeństwa, stając się czerwoną smugą, Zielona Latarnia (Alan Scott) strzeże porządku ze swojej fortecy, a Batman… Ten wprawdzie nigdy nie przestał, ale zrobił z Gotham miasto policyjne. Wreszcie zjawia się Wonder Woman, która usilnie próbuje namówić Kryptończyka, aby ten zaprowadził porządek na świecie.

Okazuje się, że destrukcyjna młodzież nie jest jedynym problemem,  z którym będzie musiał zmierzyć się Kal-El. Choć w prawdzie większość większych graczy z ekipy tych złych została zlikwidowana, tak pozostała garstka zebrała się, aby wspomóc Lexa Luthora w jego nikczemnym planie. Żeby tego było mało, to skład ten zasilił także… Bruce Wayne!

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Gandalf.com.pl

Taki konflikt trzech potężnych stron zwiastuje nic innego, jak istny armageddon, a sędzią tego wszystkiego ma być właśnie zwykły pastor obserwujący całe to zamieszanie i nie do końca ogarniający co się konkretnie dzieje, nic dziwnego, wszakże ten ciężar spadł na niego tak nagle.

Poczucie zagubienia towarzyszy nie tylko Normanowi, czy Supermanowi, a także nam, jako czytelnikom, których także pochłania ten wszechobecny chaos. Mark Waid z jednej strony stworzył rewelacyjny i głęboki melodramat, gdzie przez cały czas czuć ten dramat, który przeżywają bohaterowie, a z drugiej tak naprawdę nie zrobił nic więcej, a przedstawił herosów, którzy po prostu walczą, bo nic więcej nie mogą już zrobić i tylko tak rozwiążą wszystkie problemy. To ciągłe wrażenie zakłopotania towarzyszy nam przez praktycznie do samego końca.

Zatrudnienie Marka było strzałem w dziesiątkę. Ten facet zna uniwersum DC od podszewki i wydobył z postaci wszystko, co najlepsze, choć przez ich sporą ilość, to nie wszyscy otrzymali swoich pięciu minut, co akurat pozostawia pewien niesmak, ale tez w pewien sposób pasuje do konwencji tytułu, wszakże ludzie i tak zapomnieli o superbohaterach, prawda?

Uczucie powagi mocno potęguje strefa plastyczna komiksu, którą zajął się wówczas 26-letni Alex Ross, już wtedy wyprzedzający o lata swoich kolegów po fachu. Ta iście realistyczna stylistyka znakomicie komponuje się z całą historią, starając się nadać człowieczeństwa tym iście boskim istotom. W jego rysunkach czuć potęgę, moc i heroizm. Artysta postarał się, abyśmy jak najlepiej odczuli ten ciężar, tę wewnętrzną walkę herosów i wyszło mu to perfekcyjnie.

Świetnie prezentują się także sceny akcji. Alex bardzo dobrze odzwierciedlił dynamikę walk, które wydają bardzo żwawe. Mocno szanuję, że udało się mu to uzyskać bez konieczności stosowania żadnych efektów typu motion blur, którego uświadczymy tutaj wyłącznie w przypadku Flasha, co z resztą jest całkowicie zrozumiałe.

Połączenie sił tych dwóch artystów zaowocowało rewelacyjną pozycją stanowiącą hołd dla tych wszystkich historii, którymi panowie zachwycali się w swoich młodzieńczych latach. Waid i Ross wierzyli, że świat superbohaterów musi zostać po raz kolejny zrekonstruowany, a ludzkość spojrzeć na nich nieco inaczej, niż zagrożenie.

Na każdym kroku czuć, iż jest to dzieło od zatwardziałych fanów, dla fanów, autorzy co chwilę częstują nas różnymi easter-eggami. Choć tekstu jest tutaj od groma, tak akcji także nie brakuje. Historię tę można traktować jako opowieść o walce nowego pokolenia ze starym. Stara się odpowiedzieć na pytanie „co by było, gdyby nasi herosi nie byli tacy idealni jak nam się zdaje?”.

To obowiązkowa pozycja dla każdego fana komiksów spod szyldu DC Comics i choć pozostali także będą świetnie się przy nim bawić, tak to właśnie ta grupa wyniesie z tego dzieła najwięcej wartości.

Ciężko nie oprzeć się doskonałym rysunkom Rossa, a Waid tak świetnie poprowadził tę iście poważną historię, że nawet po upływie 25 lat nie zestarzała się ona, jak spora część komiksów z tamtego okresu.  „Kingdom Come. Przyjdź Królestwo” to ponadczasowe dzieło, z którym zdecydowanie warto się zapoznać.

Artykuł Kingdom Come. Przyjdź Królestwo – Recenzja komiksu. pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Komiks zawdzięczam  Gandalf.com.pl, którzy poza ogromną biblioteką komiksów, mają do zaoferowania także mnóstwo filmów czy figurek kolekcjonerskich. Chciałbym im podziękować za podesłanie tomu do recenzji! Gorąco zachęcam do skorzystania z ich oferty

„Strażnicy” Alana Moore’a to niewątpliwie jeden z największych klasyków komiksowej branży, który pomimo upływu ponad trzech dekad nie zestarzał się tak mocno i wciąż stanowi kawał świetnej lektury. Nic dziwnego, że przez lata nikt nie pokusił się o żadną kontynuację tego dzieła, w szczególności, iż sam autor wyraził się jasno, że nie życzy sobie żadnych sequeli, bo uważa, iż stworzył kompletną, zamkniętą historię i nie powinno się jej ruszać.

Po 30 latach włodarze DC jednak postanowili tę markę wskrzesić i sam Geoff Johns miał podjąć próbę stworzenia powieści rozgrywającej się po wydarzeniach z oryginału, jednocześnie tworząc z niej punkt kulminacyjny dla trwającej wtedy serii „Odrodzenie”.

Choć zapowiadało się obiecująco, to ciągle opóźnienia wprowadziły delikatny chaos w planie wydawniczym niebieskich, a porządek prawdopodobnie zaprowadzi obecnie trwający Death Metal, który już zdążył wyjaśnić kilka spraw.

O co dokładnie w „Doomsday Clock” chodzi? Akcja komiksu rozgrywa się siedem lat po wydarzeniach z oryginału. Wielki plan Ozymandiasza runął w gruzach i wystawiono za nim list gończy. Okazuje się, że Veidt skrywa się i współpracuje z samym…Rorschachem!

Spokojnie, mimo że powroty do życia to chleb powszedni w świecie superherosów, tak tutaj nie zdecydowano się na ten zabieg, a po prostu za plamistą maską znajduje się ktoś zupełnie nowy, chociaż osobiście uważam, że chociaż facet charakterek ma, to do Kovacsa mu jednak daleko.

Panowie werbują jeszcze dwójkę dziwacznych kryminalistów i wyruszają poszukiwać samego Doktora Manhattana, aby spróbować go przekonać, by ten posprzątał bałagan, który Veidt po sobie pozostawił. Trafiają tym sposobem do innego świata, w którym okazuje się, że wcale nie jest lepiej, a jego mieszkańcy właśnie zaczęli buntować się przeciwko ich bohaterom.

Tak pokrótce i bez zdradzania ważnych elementów prezentuje się historia „Zegara zagłady”. Czytając opinie na temat tego komiksu, wydaje mi się, iż ludzie często zapominają, iż nie mamy do czynienia z typową kontynuacją danej serii, a Johns nawet nie starał się udawać, że próbował stworzyć coś równie ambitnego i ponadczasowego.

„Doomsday Clock” to przede wszystkim punkt kulminacyjny „Odrodzenia” i właśnie w ten sposób powinno się do tej powieści podchodzić. Otrzymujemy mnóstwo odpowiedzi na dręczące nas od lat pytania, które nie tylko rozjaśniają nam cały obraz, ale i powoli sprzątają zaistniały w międzyczasie bałagan.

Fani sporej ilości akcji także pewnie będą zawiedzeni, bo całość jest mocno przegadana i okazjonalnie stanie się coś bardziej widowiskowego, co akurat świetnie wpasowuje się w tonację historii. Zresztą w oryginale było całkiem podobnie, także nie powinno to zbytnio nikogo dziwić.

Warto pochwalić pana Geoffa za to, jak sprawnie udało mu się przenieść niektóre charaktery ze świata Strażników do uniwersum DC. Johns bez wątpienia rozumie bohaterów, któych mu powierzono i w pełni oddaje ich charaktery.

Na pewno nie jest to komiks, o którym będzie wspominało się przez lata, nie jest niczym przełomowym oraz rewolucyjnym. Osobiście uważam, że jednak nie można też mówić o profanacji powieści Alana Moore’a, gdyż były szef DC sprawnie zaadaptował Watchmenów na potrzeby własnej historii.

Wielkie uznanie należy się Gary’emu Frankowi, który odpowiada za strefę wizualną powieści. Artysta w rewelacyjny sposób oddaje klimat oryginału, nieco go usprawniając, a także dopasowując do zgoła odmiennego świata bohaterów DC.

Czuć tu ten „mrok”, tę ciężkość, którą świetnie oddaje mocna kreska, a stonowane kolory perfekcyjnie wprowadzają czytelnika w klimat. Rysunki zdecydowanie stanowią jeden z największych walorów tego komiksu, przez które lektura jest o wiele bardziej przyjemna.

Nie jest to powieść dla wszystkich, bo bez znajomości obecnych wydarzeń z DC, to na dobrą sprawę nie mamy czego tu szukać. To historia skierowana typowo dla fanów dzieł spod szyldu niebieskich i to głównie oni powinni sięgnąć po „Zegar Zagłady”. Ponownie wspomnę, że nie jest to w żaden sposób dzieło wybitne, ale autorzy nawet tego nie ukrywają, oferując satysfakcjonującą opowieść, która ma spore znaczenie dla całego uniwersum.

Artykuł Strażnicy w uniwersum DC! „Zegar Zagłady” – RECENZJA pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Do lektury natchnęło mnie w momencie, gdy przeglądałem ofertę Gandalf.com.pl, którzy poza ogromną biblioteką komiksów, mają do zaoferowania także mnóstwo filmów czy figurek kolekcjonerskich. Chciałbym też im podziękować za podesłanie tomu do recenzji! Gorąco zachęcam do skorzystania z ich oferty

W całej powieści na pewno nie dzieje się mało. Na początku drużyna przewodzona przez Człowieka ze stali będzie musiała skonfrontować się z osobnikiem, zwącym siebie Prometeuszem.  Ten świr poza dostępem do kosmicznej technologii, posiada także bzika na punkcie Ligi Sprawiedliwości. Choć nie brzmi to w żaden sposób oryginalnie, jednak nic bardziej mylnego – wszakże to Morrison.

Nie zabraknie tu niespodziewanych zwrotów akcji, skoków w czasie, a na dodatek nasi bohaterowie napotkają na swej drodze drużynę… Wild C.A.T.s, którą kojarzycie z Image Comics, starsi czytelnicy też powinni ich pamiętać z sześciozeszytowej serii, która była wydana u nas przez TM-Semic .

Jednak przez większość czasu herosi zmagać się będą z reaktywowanym przez Lexa Luthora Gangiem Niesprawiedliwości, jednak nie będzie to zwykła walka na pięści! Tym razem odwieczny rywal Supermana będzie miał niemały problem z samym Bruce’em Wayne.  Swoje pięć minut otrzyma także Darkseid oraz nieco mniej znane postacie, jak Connor Hawke czy Aztek.

Dzieje się sporo i definitywnie nie można narzekać na brak akcji. Autor nie stara się utrzymywać żadnego patosu, a po prostu wykorzystuje w pełni powierzone mu uniwersum i bohaterów, nie szczędząc sobie zwariowanych, szalonych pomysłów, zgrabnie bawiąc się całym tym światem.  Nie jest to też ciężka historia, a całość czyta się bardzo lekko. Całość wciąga na tyle, że w mgnieniu oka przewertujemy te 300 stron.

Jeżeli nie do końca przypadła wam do gustu Liga Sprawiedliwości spod szyldu „Nowe DC”, albo „Odrodzenie”, to być może JLA będzie tym dobrym wyborem, gdyż na pewno nie jest to sztampowa historia traktująca o drużynie superherosów.  Poza tym sporo tu humoru, także nie trzeba się obawiać, że przez większość komiksów będziemy mieli do czynienia z typowymi smutasami, pokroju samego Batmana.

Ciężko mi opisać swoje odczucia do szaty graficznej tytułu, za którą stoją takie osoby jak Howard Porter, John Dell, Val Semiks oraz Arnie Jorgensen. Na początku wspominałem o „Zielonej Latarni”, gdzie rysunki świetnie pasowały do wizji Morrisona i dokładnie to samo jest w tym przypadku, jednak obiektywnie patrząc, to jest po prostu kiczowato, co pewnie odepchnie niejednego czytelnika, dlatego jeżeli mielibyście zamiar sięgnąć po ten tom, to miejcie ten aspekt na uwadze.

Ta ponad 300-stronnicowa opowieść nie przypadnie każdemu do gustu, to na pewno, jednak jeżeli cenicie sobie porządne historie poświęcone grupom bohaterów, to JLA spod pióra Granta Morrisona zdecydowanie jest warte uwagi.  Jedyne czego na dobrą sprawę mógłbym się przyczepić, to fakt, iż złoczyńcy, pomimo swojej potęgi, nie są AŻ takim wyzwaniem dla Ligi Sprawiedliwości, jednak tu już po prostu się czepiam. Osobiście uważam, że to bardzo przyjemna lektura, której warto dać szansę.

Artykuł JLA: Amerykańska Liga Sprawiedliwości, Tom 2 [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

W dzisiejszych czasach, gdy jesteś bombardowani różnymi fake newsami, głupkowatymi memami, czy odmóżdżaczami telewizyjnymi (coś w stylu naszych ulubionych bohaterskich seriali), mózg w bardzo łatwy sposób się rozluźnia. Jeszcze jak w parze idzie zakończenie nauki, np. w mojej osobie – gdy już jestem absolwentem studiów, to czasami odczuwam brak obowiązków nauki, co nie jest nadto korzystne dla mózgu. Dlatego najczęściej wybieram gry, które wymagają logicznego myślenia.

Cortex: Wyzwania to gra idealna na domówki, czy spotkania z rodziną. Oczywiście w dobie epidemii koronawirusa może być to bardzo ograniczone i trzeba zachować pewną ostrożność. Podczas mojej pierwszej rozgrywki miałem okazję sprawdzić grę tylko z jednym przeciwnikiem, aczkolwiek tak był naprawdę gorący pojedynek!

Informacje o grze

„Wytężcie umysł w znakomitej grze, która sprawdzi Wasze rozumowanie, pamięć i szybkość!. Myślicie, że jesteście bystrzejsi od swoich znajomych? Podejmijcie się 8 różnych testów, które rozwiną funkcję Waszych mózgów. Przygotujcie się na szukanie par, odnajdywanie wyjścia z labiryntów, określanie faktury za pomocą dotyku oraz wiele innych zadań”. – taka informacja zapisana na odwrocie pudełka zachęca nas do zakupu tej gry!

Autorzy gry: Johan Benvenuto, Nicolas Bourgoin
Ilustracje: Sébastien Lopez
Wydawnictwo: Rebel
Liczba graczy: 2-6
Czas gry: 15 minut
Ranking BGG: ogólny – 5768
Wiek: 8+
Mechaniki w grze: Memory, Pattern Recognition

Zawartość

W niewielkim, kwadratowym pudełku znajduje się 90 kart (w tym 74 karty testów, 6 kart wyzwań, 10 kart faktur z wytłoczeniami), 6 układanek  z obrazkiem mózgu (razem 24 części). Karty testów (punkty od 1 do 7 w punkcie rodzaje testów) potrzebne nam są do rywalizacji, w której to odsłaniamy kartę, aby zobaczyć zadanie do rozwiązania. Natomiast 6 kart wyzwań służą do otrzymania przez innego gracza specjalnego wyzwania, mowa o otrzymaniu jednej z 10 kart faktur (jak np. truskawki, brzoskwini, itp.), które każdy gracz musi w ciągu 10 sekund zamkniętymi oczami odkryć dotykiem co przedstawia dana faktura. Jest to naprawdę super rozwiązanie, chociaż pewnie po którejś tam rozgrywce gracze wyuczą się na pamięć co przedstawia dana faktura. No i oczywiście w pudełku nie może zabraknąć instrukcji gry!

Rodzaje testów

1. Pamięć – zakrywamy kartę dłonią i wymieniamy 5 rzeczy, które się na niej znajdują.
2. Labirynt – zakrywamy kartę dłonią i musimy wskazać drogę wyjścia z labiryntu.
3. Kolor – zakrywamy kartę dłonią i wskazujemy kolor, którego nazwa się z nim zgadza.
4. Koordynacja – na rewersie znajduje się informacja, która ręka jaki ma kolor oraz o cyfrach przypisanych poszczególnym palcom. Po zakryciu odpowiednią dłonią karty, drugą ręką (tą właściwą) musimy dotknąć odpowiedniego miejsca na twarzy, danymi palcami – wskazuje nam na to kolor i cyfra.
5. Para – po zakryciu karty dłonią, musimy wskazać parę obrazków ukrywającą się pośród reszty rysunków.
6. Częstotliwość – po zakryciu karty dłonią, wskazujemy, który element występuje na karcie najczęściej.
7. Rozumowanie – zakryj kartę dłonią i wskaż, który element pasuje do reszty.
8. Wyzwanie – gdy pojawi się karta z tym symbolem gracz, który ostatni udzielił poprawnej odpowiedzi będzie brał udział w dodatkowym wyzwaniu. Pozostali gracze wybierają jedną z 10 kart z wytłoczeniem, a następnie premiowany gracz zamyka oczy i w ciągu 10 sekund poprzez dotyk musi ustalić co znajduje się na karcie.

Rozgrywka

Przed rozpoczęciem rozgrywki należy na stole umieścić 10 kart ze specjalnymi wytłoczeniami i od tego momentu, wszyscy gracze mają jednocześnie około 30 sekund na ich oglądanie i dotykanie. Dzięki temu każdy z graczy ma szansę poznać fakturę tych kart, ponieważ podczas rozgrywki, gdy gracze będą musieli stanąć przed wyzwaniem (numer 8), otrzymaną fakturę należy dotykać z zamkniętymi oczami i podać odpowiedź tuż po 10 sekundach, co nie jest łatwe! Po przeglądzie tych kart z fakturami, należy je odłożyć odwrotnie, by były zakryte. Pozostałe karty tasujemy i tworzymy z nich na środku stołu stos odwrotem do góry. Od tej chwili możemy przyglądać się danej karcie, a widniejący na niej znaczek określa jaki rodzaj wyzwania na nas czeka po drugiej stronie karty. Mamy 8 wyzwań (testów), które wymieniłem powyżej.

Za każdym razem gdy gracz odwróci kartę, wszyscy gracze mają szanse podjąć wyzwanie. Osoba, która jako pierwsza zakryje kartę dłonią, musi podać poprawną odpowiedź. Taka rozgrywka może doprowadzić do paru stłuczek ręki, gdy wszyscy nagle o jednym czasie rzucą się na kartę, ałaa! Gdy gracz udzieli poprawnej odpowiedzi to zabiera daną kartę i kładzie ją u siebie rewersem do góry. Ważne jest to, że gracz może posiadać przed sobą tylko 4 karty. Aby zdobyć jedną z części układanki, gracz musi odrzucić dwie karty o takim samym symbolu. W przypadku udzielenia niepoprawnej odpowiedzi, gracz nie zdobywa karty i odrzuca ją, a dodatkowo nie bierze udziału w kolejnej rundzie.

Poniższy filmik w bardzo prosty sposób przedstawia jak wygląda przebieg gry:

Podsumowanie

Gra Cortex: Wyzwanie nieco przypomina Dobble, czy gry typu 5 sekund. Podczas rozgrywki liczy się czas reakcji i logiczne myślenie. To właśnie tak można dojść do sukcesu i zebrać cztery kawałki mózgu, by wygrać grę i pokonać pozostałych graczy. Gra jest idealna na małe spotkania lub imprezy, a ilość różnych ciekawych testów naprawdę nie zanudza i spokojnie można do Cortexu wracać. Chociaż wiadomo jako właściciel gry, grając z nowymi graczami w jakiś sposób ma się przewagę, z pewnością przy kartach wyzwania, w których to można wyuczyć się faktur. Chociaż mech, czy brzoskwinie są bardzo do siebie podobne. Grę na spokojnie testowałem również na dzieciach w wieku 5-12 lat i przyznam szczerze, że niektóre karty w dosyć szybki sposób potrafili rozwiązać, także nie musi to być rozgrywka tylko dla wytężonych umysłów! Inni gracze narzekali na dziwny zabieg z angielskim nazewnictwem kolorów, chociaż gdy cała gra jest po polsku jak i samo wyzwanie nazywa się „Kolor”, to dlaczego pojawiają się na nim angielskie nazwy?! Trochę bezsensu… Ale na coś niestety trzeba ponarzekać, bo gra i tak zbiera dobre opinie znajomych, a także można ją zakupić w bardzo rozsądnej cenie ok. 41 zł.

Bardzo dziękuję księgarni internetowej Gandalf za udostępnienie gry do recenzji!

Artykuł *Myślenie nie boli!* Recenzja gry Cortex: Wyzwania pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować księgarni Gandalf za podesłanie nam komiksu do recenzji. Na ich stronie gandalf.com.pl znajdziecie szeroki wybór książek, komiksów, filmów, gier planszowych, zabawek i wiele, wiele więcej!

Pozycja ta pierwotnie wydana przez Image Comics, a w Polsce dostępna w języku ojczystym dzięki wydawnictwu KBOOM, w dziwaczny sposób łączy ze sobą ugruntowaną historię o staruszku z Alzheimerem z opowieścią o upadku imperium na galaktyczną skalę tak, że współgrają one ze sobą w hipnotyzującej symbiozie, od której ciężko oderwać wzrok. Tajemniczy narrator snuje opowieść o jednym ze swych przodków – Emmecie Quinlanie, podstarzałym mężczyźnie, który przez zaawansowany stan swej choroby nie poznaje już nawet własnego syna, a czas spędza albo w starym rodzinnym domu, albo snując się po mieście. Jednak gdy w jego teksańską posiadłość uderza gigantyczny huragan, z którego wyskakuje demoniczna istota, Emmet chwyta za przyniesiony przez wichurę miecz i przecina nim bestię w pół. I chociaż dzierżenie tej potężnej broni przywraca mężczyźnie pamięć, to dopiero początek kłopotów, jakie sprowadzi na niego i jego rodzinę magiczne ostrze Valofax.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Gandalf.com.pl

Cates w swoich komiksach często podejmuje temat relacji ojciec-syn, zresztą God Country zadedykował swojemu tacie. Chociaż rodzinę Quinlanów obserwujemy jedynie przez sześć zeszytów, w tej, wydawałoby się, niewielkiej ilości materiału autor ukazuje skomplikowane i wiarygodne zależności międzyludzkie. Syn Emmeta, Roy, po śmierci matki wraz z rodziną przeniósł się do rodzinnej mieściny, by zająć się niedołężnym ojcem i wraz z rozwojem wydarzeń widzimy, że niekontrolowane zachowanie jego ojca negatywnie wpływa na relacje Roya z żoną i córką. Jednak gdy Emmet odzyskuje pamięć i w końcu może odbyć szczerą rozmowę z synem czy pobawić się z wnuczką, Roy musi skonfrontować się z niewygodnymi prawdami, które od dawna go zadręczają. Dialogi Catesa są proste, ale niezwykle emocjonalne i szczere: każda rozmowa ojca z synem wzrusza autentycznością i sercem, które w nią włożono. Dodatkowo relacja Emmeta i Roya zostaje skonfrontowana z nawet bardziej skomplikowanymi więzami między kosmicznym bogiem wojny przybyłym do Teksasu by odzyskać swój miecz a jego ojcem – oszalałym, samolubnym, okrutnym królem galaktycznego imperium. Cates odnajduje nutę człowieczeństwa nawet w boskim najeźdźcy, przez co z archetypowego, przeżutego przez klisze przeciwnika jego postać ewoluuje w wielowymiarową osobistość, kierującą się czymś więcej niż żądzą odzyskania własności.

God Country zostało zilustrowane przez kolegę ze studiów Catesa,  Geoffa Shawa – jego specyficzny styl bogato operujący głębokimi, czarnymi cieniami i skupiający się na ekspresywnych twarzach i ruchach najjaśniej lśni w trakcie scen akcji – dynamiczna kreska Shawa nadaje jej płynności i czytelności, nie tracąc przy tym na rozrywkowych walorach patrzenia na dwóch facetów okładających się gigantycznymi mieczami czy młotami. Shaw świetnie przedstawia również krajobrazy – czy to teksańskie ranczo, czy to spokojne pole o zachodzie słońca, czy bezkresny kosmos przyozdobiony klasycznym „Kirby crackle”, wszystkie te miejsca wyglądają niezwykle schludnie i nie brakuje im ani jednego szczegółu. Stonowana paleta kolorów God Country sprawia, że w momentach przestylizowanej akcji nie dostajemy oczopląsu, a dzięki przypisaniu danym lokacjom konkretnych barw od razu widzimy, czy dana scena ma miejsce w żółto-zielonym teksasie czy niebiesko-fioletowym kosmosie.

Kliknij >TUTAJ< i kup komiks w sklepie internetowym Gandalf.com.pl

O fabule God Country ciężko mówić bez większych spoilerów – jeśli łapiąca za serce i powalająca swoją epicką skalą historia o staruszku z trzyipółmetrowym mieczem nie brzmi dla was zachęcająco, możecie sobie raczej odpuścić tę pozycję. Jednak jeśli taki wariacki styl do was przemawia, komiks z pewnością dostarczy wam mnóstwo zabawy, a może i nawet sprawi, że uronicie łezkę.

Artykuł To nie jest kraj dla starych ludzi – recenzja komiksu „God Country”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.