Odmiennej, bo oryginał został wydany tylko w Japonii, a pozostała część świata otrzymała „Nier:Gestalt„, które zresztą nie przyjęło się zbyt ciepło, co można zauważyć, odkopując stare recenzje w sieci.

Różnice pomiędzy tymi wersjami tkwiły głównie w postaci protagonisty. W „Gestalt” kierowaliśmy poczynaniami dorosłego Niera, który z całych sił próbuje znaleźć sposób na wyleczenie swojej córki – Yonah. W „Replicant” jest to chłopiec o tym samym imieniu, ale jest on dla wcześniej wspomnianej dziewczyny bratem.

Czymże w ogóle jest „NieR”? To spin-off dla wydanego w 2003 roku na PS2 „Drakengard”, którego piąte zakończenie w pierwszej części okazuje się tym kanonicznym, gdyż obserwujemy tam upadek ludzkości, a akcja recenzowanej gry rozgrywa się właśnie nieco ponad 1000 lat od tego wydarzenia.

Skoro pierwotne wydanie nie cieszyło się zbyt wielką popularnością, to czy remaster w ogóle ma jakiś sens? W tym przypadku jak najbardziej, gdyż nie mamy do czynienia ze zwykłym podbiciem rozdziałki, choć też nie można mówić o pełnoprawnym remake’u. Zmian względem fabuły i ogólnie mechaniki jest niewiele, także nie ma mowy o „drugim” Final Fantasy VII.

Sam twórca stwierdził, że „NieR Replicant ver.1.22474487139…” nie jest ani jednym, ani drugim, a żebyśmy traktowali to bardziej, jako „aktualizację” i właśnie to słowo będzie najlepszym określeniem.

Pod względem fabularnym nie zostało zmienione nic, a wręcz nieco dodano, co ułatwia odbiór historii, która jest naprawdę mocno pokręcona, choć przez dłuższy czas pan Taro stara nam się wmówić, że jest inaczej, bo poza dziwacznym skokiem w czasie po prologu, to mniej więcej do połowy gry wszystko wydaje się w miarę „normalne”.

Jak już zostało wspomniane wcześniej – Mamy rok 3465, wcielamy się w rolę Niera, który stara się odnaleźć lekarstwo dla swojej ciężko chorej siostry – Yonah. Poza tym wspomaga on tamtejszą ludność, chociażby broniąc ich przed tajemniczymi stworzeniami zwanymi „shades”, które można przyrównać do heartless z „Kingdom Hearts”. Po drodze w naszej misji wspomogą nas dość barwne osobowości – magiczna i gadająca księga Grimoire Weiss, skąpo ubrana, ale iście mordercza Kaine, a także mocno nieśmiały młody Emil, któremu lepiej w oczy nie patrzeć!

Oczywiście nie brakuje też innych postaci, które napotkamy w trakcie podróży – czeka nas sporo dialogów z uroczą Popolą, uratujemy tyłek młodego księcia piaskowego królestwa, a także wspomożemy pewnych braci, którzy pasjonują się ulepszaniem broni.

Nie wydaje się zbyt skomplikowane, prawda? To właśnie w tej pozornie prostszej części rozgrywki mamy szansę, aby na spokojnie poznać bohaterów i nawiązać z nimi więź. Razem z nimi odkrywamy powoli wszystkie karty, jednocześnie zbliżając się do siebie, aby w jednej chwili być bombardowanym różnymi zwrotami akcji.

W pierwszej chwili może nam się wydawać, że otrzymaliśmy kolejny, generyczny jRPG, bo początkowo wszystko idzie po naszej myśli. Wszystkie znaki na niebie mówią wskazują, że jesteśmy na dobrej drodze, gdy nagle krok po kroku jesteśmy obdzierani z naszej nadziei.

To kawał pięknej i chwytającej za serce historii, ale także iście tragicznej, smutnej i melancholijnej. To nie jest typowa opowieść, w której wszystko kończy się happy endem. Śmierć i zniszczenie jest tu obecne na każdym kroku, a „prawda” okazuje się mocno depresyjna.

W odświeżonej wersji otrzymujemy nie tylko dodatkowe zakończenie, którego przez naglący czas nie udało się zaimplementować w oryginalnym wydaniu, ale gdy zdecydujemy się na kolejne kilka przejść gry, to dzięki nowym przerywnikom i kwestiom możemy sporo się dowiedzieć nie tylko o bohaterach, ale i o otaczającym nas świecie.

Niestety bez sięgnięcia po zewnętrzne źródła (głównie książka „Grimoire Noir”, przełożona przez fanów na angielski) nigdy nie poznamy całej historii, która została tu opowiedziana. Osobiście po skończeniu rozgrywki z wielką pasją zabrałem się za czytanie, więc takie „przedłużenie” zabawy jest dla mnie sporym plusem, tak niekoniecznie każdy może odebrać to w ten sposób, a nie ma co ukrywać – sporo wartościowych informacji zawartych jest właśnie w wyżej wymienionym dziele.

Jak się ta „aktualizacja” ma od strony technicznej? Graficznie na pewno nie jest to np. drugie „Ghost of Tsushima”, czy właśnie wyżej wspomniane FF7, ale oprawa została odpowiednio podbita, aby być przyjemną dla oka i momentami mieć na czym zawiesić oko. Całość jest dużo bardziej szczegółowa i wyrazista, a także gra świateł i cieni jest na zupełnie innym poziomie.

Lokacje i obiekty natomiast nie wypadają zbyt szczegółowo, ale ten minimalizm dodaje klimatu, który zresztą jest najmocniejszą cechą tej gry. Już sama baśniowa oprawa potrafi oczarować, a gdy do tego dołożymy iście intrygującą fabułę, a także przepiękne chórki w tle, to otrzymujemy naprawdę magiczny tytuł, od którego bardzo ciężko się oderwać.

Spory lifting zaliczył system walki, zbliżony bardziej do tego, który obecny był w NieR: Automata, a to spory plus, gdyż oryginał był dość toporny i na pewno odrzucił niejednego gracza. Całość opiera się głównie na lekkim i mocnym uderzeniu, magicznym atakom, bloku i uniku – nic skomplikowanego, same starcia też nie powinny stanowić większego wyzwania, ale wszystko wypada na tyle przyjemnie, że do samego końca ciężko się tym znużyć.

Spora w tym zasługa animacji i płynności rozgrywki. Już na bazowym PS4 gra chodzi bez żadnych spadków klatek, bohater porusza się zwinnie, a sterowanie nim jest lekkie i naturalne. Wielkim plusem jest również to, że na zmianę ekwipunku lub czarów nie musimy czekać, aż wybijemy wszystkie shades, tylko możemy zrobić to w trakcie bitew. Dodaje to sporo dynamizmu.

Jak już o samych potyczkach mowa, to na spore wyróżnienie zasługują bossowie. Z racji, że jest to japońska produkcja, to oczywiście należy się spodziewać monstrualnych kreatur, z którymi musimy sobie jakość poradzić. Niektóre z nich po prostu musimy zasiekać na śmierć, przy innych musimy nieco wytężyć mózgownicę. Walki są bardzo widowiskowe, a ataki wykańczające, które są niczym fatality, stanowią ich wisienkę na torcie!

Niestety nie wszystko jest takie kolorowe. Gra ma trzy większe wady, dwie bardziej istotne, jedną już mniej. Pierwszą z nich jest konieczność backtrackingu, czyli ciągłego powracania do odwiedzonych wcześniej lokacji. Wprawdzie później będzie możliwość szybkiej podróży, ale w żaden sposób nie jest ona pomocna, bo ostatecznie dalej będziemy musieli się sporo nabiegać. Jest to najżmudniejsza część rozgrywki, która faktycznie może nieco odepchnąć.

Kiepsko wypadają też zadania poboczne, czyli klasyczne „przyjdź, przynieś, pozamiataj”. Nie dość, iż nie są one zbyt interesujące, to też przy ich przyjmowaniu trzeba nieco się skupić, gdyż potem możemy mieć problem z odnalezieniem konkretnych składników.

Trzecią rzeczą, która kuje w oczy jest…interfejs! Wypada on bardzo archaicznie, zmian w stosunku do oryginału jest niewiele. Menu jest dość nieczytelne i niewygodne w użytkowaniu, choć z czasem zapewne i tak korzysta się głównie z mapy oraz „edytora słów”.

Jeżeli dotarliście do tego etapu recenzji, to raczej już wiecie, jaki będzie werdykt. NieR Replicant ver.1.22474487139 to kawal przepięknej gry, której historia jest iście intrygująca, a eksterminacja kolejnych shades sprawia wielką frajdę. Całość może wydawać się nieco przytłaczająca dla „szarego” gracza, jednakże jeżeli macie ochotę na nieco „growej sztuki”, to dzieło Yoko Taro jest dla Was pozycją obowiązkową.

Fani „Automaty” zapewne nie będą nawet się zastanawiali przy zakupie, pozostałym radzę zerknąć na screeny/gameplaye i samemu osądzić, czy chcecie zaryzykować. Osobiście bardzo się cieszę, że „nasza” część świata mocno otworzyła się na produkcje wychodzące z kraju kwitnącej wiśni, bo często są to przepiękne i bardzo wciągające gry, zupełnie jak w tym przypadku.

Za kod recenzencki dziękujemy oficjalnemu dystrybutorowi gry w Polsce, czyli CENEGA.

INFO:
Pełny tytuł gry: NieR Replicant ver.1.22474487139…
Data premiery: 23.04.2021 r.
Producent: Toylogic Inc. / PlatinumGames
Wydawca: Square-Enix / Eido
Wydawca PL: Cenega S.A.

Artykuł NieR Replicant ver.1.22474487139… – RECENZJA [PS4] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Chcielibyśmy podziękować wydawnictwu Cenega za podesłanie kopii do recenzji – dzięki!

Na samym wstępie chciałbym zaznaczyć, że choć jestem wielkim fanem całej serii, to siódma część zawsze budziła we mnie mieszane uczucia. Choć lubię do niej wracać, to zdecydowanie nie znajduje się na górze listy moich ulubionych „fajnali”. Jednak z wielkim zapałem oczekiwałem na remake, gdyż jedną z rzeczy, która urzekła mnie w oryginale, był klimat i byłem bardzo ciekaw, jak zostanie od przeniesiony na dzisiejsze standardy.

Skłamałbym, że fabularnie jest bez zmian. Owszem, nie ma ich zbyt wiele, ale znacząco wpływają na oryginalną opowieść. Większość będzie się zgadzać – wcielamy się w Clouda, byłego członka grupy SOLDIER i to jeszcze z tego najlepszego segmentu, bo pierwszej klasy. Obecnie stara się zaistnieć w świecie jako najemnik, a poznajemy go w momencie, gdy pomaga grupie eko-terrorystów znanej jako AVALANCHE, którzy starają się ocalić ich ukochaną ziemię, stając naprzeciwko wielkiej, złej korporacji rządzącej całym Midgarem, czyli Shinra.

Właśnie na tym konflikcie skupia się cała historia remake’u, gdyż wydarzenia, które zostały przedstawione w odświeżonej wersji, nie pokrywają nawet całego pierwszego krążka oryginału. Nie oznacza to, że historia jest wybrakowana i okrojona, wręcz przeciwnie – niektóre postaci drugoplanowe w końcu otrzymały swoje pięć minut. Tak jak Biggs, Jessie and Wedge nie wzbudzali we mnie większych odczuć, tak teraz na serio idzie się z nimi zżyć! Ot taka fajna gromadka, z którą poszlibyśmy rozwalić reaktor lub dwa.

Poza tym spory wpływ na odbiór całokształtu ma także zamienienie tekstu na mowę. Bohaterowie, których wcześniej nie słyszeliśmy, w końcu przemówili! Osobiście zupełnie inaczej odbieram obecnie Aerith, która wcześniej mnie bardzo irytowała, a teraz? Już szykuję paczkę chusteczek! (Przecież nie będę spoilerował!)

Swoje pięć groszy dorzucają także cutscenki, także jeżeli jesteście fanami animowanego Advent Children, to poczujecie się jak w domu. Wprawdzie Square Enix już przyzwyczaiło nas do znakomitej jakości, jeżeli chodzi o ich przerywniki filmowe, ale nie można przejść obok ich obojętnie, wszakże to uczta dla oczu.

Jak już wspomniałem wcześniej – nie ma zbyt wielu zmian w stosunku do oryginału, jednakże są one bardzo istotne, a najwięcej smaczków wyciągną weterani serii. Poza wczesnym pojawieniem się Sephirota napotkamy także tzw. „Whispers”, którzy wyglądają, jakby dopiero co urwali się z Azkabanu, a zakończenie pewnie zaskoczy niejednego z was. Czy pozytywnie? To już zależy jak się na to nastawiacie, osobiście z niecierpliwością nie mogę się doczekać kontynuacji wątku.

Jak natomiast wypada sama rozgrywka? Wszakże to był główny powód obiekcji wobec remake’u. Nie każdemu podpasował system walki w Final Fantasy XV, który swoim mechanizmem przypominał bardziej Kingdom Hearts, niżeli kolejną odsłonę cyklu. Choć sam bawiłem się przednio, to nie da się ukryć, że momentami wkradał się zbyt duży chaos.

Właśnie na to samo nastawiałem się i w tym przypadku, ale zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony. Już na samym początku mocno się zdziwiłem, gdyż w momencie, kiedy chciałem podskoczyć do przeciwników…po prostu nie mogłem tego zrobić! Forma walki, która została podana w FF7R, powinna zadowolić zarówno fanów dynamicznej rozgrywki, jak i wielbicieli klasycznego, turowego systemu. O ile na wczesnym etapie może i naciskamy z wściekłością kwadrat, tak im dalej w las, tym więcej kombinowania.

W ciągu całej podróży wcielimy się łącznie w czwórkę bohaterów – Walczącego wielkim mieczem Clouda, wykorzystującą potęgę swoich pięści i kopniaków Tifę, przerośniętego Barreta, który przeciwnikami zajmował się będzie z dystansu, a Aerith poza leczeniem swoich towarzyszy, zajmie się także eliminacją oponentów za pomocą magii. Podczas podróży zdobywamy także doświadczenie, dzięki któremu możemy ulepszyć naszą broń, a na dodatek każdy element ekwipunku wyposażyć w znane nam już materie, dzięki którym nie tylko będziemy mogli skorzystać z różnych elementarnych zaklęć, ale i skorzystać z pewnych profitów, które mogą okazać się niezawodne na polu bitwy.

Nie mogło także zabraknąć systemu summonów, jednak tym razem nie w formie „ataku”, a dosłownego przyzwania towarzysza, który wspomoże nas na polu bitwy. Nie nastawiajcie się jednak, ze skorzystać z nich będziecie mogli w przypadku każdej walki – zarezerwowani są tylko dla poważniejszych zagrożeń.

Przed większymi walkami zazwyczaj stoi automat, w którym możemy obłowić się w obowiązkowe przedmioty oraz ławka, na której odnowimy swoje zdrowie i punkty magii. Niejednokrotnie przyjdzie wam wymienić materie, aby odpowiednio skontrować wrogów.

A co w momencie, kiedy odpoczywamy od krzyżowania planów Shinry? Sam świat można powiedzieć, że jest pół-otwarty, gdyż w teorii mamy nieco swobody w poruszaniu się, ale tereny, po których możemy się poruszać, zależne są od danego momentu w fabule. Znalazło się także miejsce na zadania poboczne! Jest ich 26, ale za pierwszym podejściem idzie wykonać ich wyłącznie 24. Niestety nie spodziewajcie się tu wielce rozbudowanych wątków rodem z trzeciego Wiedźmina, gdyż w większości to są zadania 3xP, czyli pójdź, przynieś, pozamiataj. Znalazło się jednak miejsce dla nieco bardziej przyjemnych aktywności, takich jak gra w rzutki, zawody w pompkach, czy…niszczenie pudeł na czas!

Najbardziej cieszy fakt, iż wątek z Don Corneo w ogóle nie został ugrzeczniony, a tego się ludzie wielce obawiali. Całość została przedstawiona wzorcowo, a Cloud wymiatający na parkiecie – złoto!

Chciałbym wypowiedzieć się w samych superlatywach o warstwie graficznej tytułu, ale niestety nie do końca mogę. O ile sam przedstawiony świat wypada obłędnie, a w paru miejscach z wielką chęcią staniecie i będziecie podziwiać widoki, tak bardzo kują w oczy doczytujące się tekstury, tak, że momentami gra sprawia wrażenie, iż połowę elementów zaczerpnięto z wczesnych tytułów na PS3. Poza tym nie bardzo jest się do czego przyczepić, gdyż gra jest po prostu zjawiskowa.

Nie ma czego się obawiać także w przypadku ścieżki dźwiękowej. Usłyszycie wiele znanych wam melodii, ale w unowocześnionej wersji! Początkowo może nieco brakować wam fanfarów na koniec bitwy, ale z czasem dość często będziecie słyszeć pośpiewującego je Barreta. Poza tym trzeba będzie jakość wypełnić szafę grającą – w trakcie podróży możecie znaleźć 31 płyt wraz z utworami, które w większości na pewno dobrze kojarzycie.

Na samym początku wspomniałem, że fabuła nie pokrywa nawet pierwszego dysku z oryginalnej siódemki. Ile więc zajmuje przejście remake’u? W moim przypadku były to 32 lub 33 godziny, a na koncie miałem wykonane wszystkie możliwe przy pierwszym podejściu zadania poboczne (czyli 24/26). Wyczytując opinie innych w sieci, można założyć, że grę średnio można ukończyć w 25-30 godzin, gdy mowa jest o samej głównej historii oraz 35-40, jeżeli bierzemy pod uwagę side-questy. Wydaje mi się, że to rewelacyjny wynik, jedna z drugiej strony momentami można odczuć, że twórcy wręcz na siłę starali się przedłużyć rozgrywkę, która czasami się nieco dłużyła.

Co w momencie, gdy miną napisy końcowe? Mamy dwie opcje – albo udamy się do menu wyboru rozdziałów i kolokwialnie rzecz ujmując – wymaxujemy je, albo rozpoczniemy grę od nowa, ale na trudnym poziomie trudności.

Werdykt?

Remake siódmego Final Fantasy tchnął w nią nowe życie. To nie tylko ukłon w stronę fanów oryginału, ale także nieco świeże podejście do sprawy, które nowsze pokolenie może skłonić do zapoznania się z serią, a osoby, które wcześniej sceptycznie były do 7-ki nastawione mają szansę odkryć tę grę „na nowo”. Znakomicie rozwiązany system walki, przepiękne przerywniki filmowe, a klimat Midgaru wylewa się wręcz z ekranu. Z niecierpliwością czekam na kontynuację, aby dowiedzieć się, co konkretnego szykują dla nas twórcy, gdyż zapowiada się nieco większy misz-masz, niż w przypadku oryginału.

Artykuł Final Fantasy VII Remake – Nowe oblicze Midgaru? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.