Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Pomimo tego, że sam tom zatytułowany jest “Powrót Kida Flasha” (proszę, nie spolszczajcie w ten sposób), tak temu wątkowi, jak i samemu speedsterowi, poświęcono niewiele miejsca. Jest to jedynie zaczątek całej historii, która później rozdziela się na kilka rozgałęzień. Centrum wszystkiego są natomiast emocje towarzyszące bohaterom, od miłości, po zazdrość i gniew. Jak we wcześniejszych dwóch tomach część członków drużyny pogodziła się z tym, kim są, uświadomili sobie, gdzie jest ich miejsce na świecie, tak teraz problem natury egzystencjalnej dotyka Starfire i Beast Boya. 

Rozterką pierwszej z tej dwójki poświęcono tylko jeden rozdział, ale był świetny pod względem zarysu fabularnego. Pozwalał on rzucić okiem na pewien element kultury Tamaranu, rodzinnej planety Starfire, jak i na wrogi jej gatunek, który za cel nadrzędny stawiał sobie eksperymentowanie na Tamaranach. Pamiętajcie tylko, wiek dla niej jest naprawdę drażliwą kwestią. 

Natomiast co się tyczy zielonego chłopaczka – cały tom powinien być zatytułowany “Piękna i Bestia”, jeżeli za prawa autorskie nikt by nie ścigał autorów. Spowodowane jest to tym, że tak naprawdę większa część komiksu jest poświęcona właśnie Beast Boyowi, który czuje, że zupełnie nie pasuje do drużyny Tytanów, jako jedyny nie ma domu, do którego mógłby się udać w sytuacji, gdy ich siedziba przestanie istnieć, odczuwa całkowity brak zrozumienia. Najlepszą opcją wydaje mu się ucieczka w krainę fantazji, w miejsce, gdzie każdy jest odmieńcem i nie pasuje do społeczeństwa. Z odrobiną kontroli umysłu. Tak pokrótce można opisać połowę historii zawartej w “Powrocie Kida Flasha”. 

Poza samymi głównymi bohaterami pojawiają się też gościnnie herosi znani z innych serii, dostają oni niewiele miejsca, acz Emiko odznaczyła się w interesujący sposób na kartach komiksu, gdzie wystąpienie Green Arrow było tylko dodatkiem – w końcu musiał zająć przynajmniej jeden kadr, kiedy jego siostra bierze udział w jakiejś większej akcji. 

Ciężko natomiast jednoznacznie powiedzieć coś o złoczyńcach, był Onomatopeja, który miał niewielki epizod, byli kosmici. Jednak to tylko niewielki fragment całości. Czytelnik bez wątpienia domyśli się kto będzie “głównym złym”, którego nie można usprawiedliwiać, a jednak… Można poczuć do tej postaci pewną dozę sympatii? Chyba będzie to odpowiednie słowo. Zagubiona istota, która chcąc dobra, czyniła zło. Jednak niezaprzeczalny jest fakt, że sam środek, który wykorzystywała do celu, kontrola umysłów, był czymś nieakceptowalnym. No i było nawiązanie do Piotrusia Pana! Nibylandia, chociaż pozornie mogła wydawać się czymś dobrym, po chwili zastanowienia i zbliżając się do końca historii, wykreowana została bardziej na wzór antyutopii. Jednak czy nie każdy miał chwilę, w której chciałby jednak pozostać dzieckiem? 

Fabularnie Benjamin Percy zrobił świetną robotę. Czytając, było widać, że maczał palce również przy „Green Arrow”. Romans wyważony, wrzucony tam, gdzie być powinien, delikatnie, nienachalnie. Beast Boy to dalej Beast Boy, którego wszyscy mogą znać z kreskówki, chociaż tutaj był bliższy każdemu z nas – nie był niepoprawnym śmieszkiem, przynajmniej nie przez cały czas. Pozostali bohaterowie – byli sobą, a Aqualad nie przodował w idiotycznej, nachalnej propagandzie (o czym wspomniałem w recenzji poprzedniego tomu). Scenariuszowy epizod zaliczył Marva Wolfman, współautor Starfire, który odpowiada za wcześniej wspomniany jeden rozdział poświęcony właśnie tej postaci, w którymś z powyższych akapitów wspomniałem, co o nim myślę, więc tylko dodam – no cóż, wyszła na obrażoną gwiazdeczkę, która zawsze musi być w centrum uwagi, a plany każdego muszą obejmować też ją, chociaż ostatecznie wyszła na prostą. 

Warstwa wizualna stoi na wysokim poziomie, chociaż czasami odnosiłem wrażenie, że największą uwagę jednak poświęcano Zmiennokształtnemu, ale to może przez to, że statystycznie to on miał najwięcej miejsca przeznaczonego tylko i wyłącznie dla niego. Walka Goliatha z GoliathBeastem, chociaż zajmująca może z cztery kadry, była piękna. Jon Snow mógłby się uczyć walki na bestiach, może walka z Nocnym Królem inaczej by się skończyła dla jego smoka. Khoi Pham i Scot Eaton – zróbcie jakiś poradnik smoczych walk! 

Kończąc krótko: Myśleliście kiedyś, że zupełnie nie pasujecie do miejsca, w którym jesteście? Myśleliście, że powinniście zniknąć / uciec / wyjechać w Bieszczady? Może to być dla was świetna lektura. Nie spotkały was takie myśli? Również polecam, z samej miłości, jaką darzyć można Nastoletnich Tytanów. No i gdyby nie to, że dziwnie byłoby mi skanować jedną z okładek to fapfolder, którego oczywiście nie mam, zostałby uzupełniony o jedną ze Starfire. 

Artykuł [Recenzja]: „Powrót Kida Flasha” czyli problemy wieku nastoletniego! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Poprzedni tom zakończył się wyruszeniem Green Arrowa w podróż do innych miejsc działań Dantego i jego organizacji. Obecny natomiast rozpoczyna się od wizyty głównego bohatera na pierwszej ze „stacji” jego podróży, a więc zachowana jest ciągłość wydarzeń, co bardzo cenię.

Jak łatwo się domyślić, fabuła skupiona jest wokół wcześniej wspomnianej podróży Olivera, a każde odwiedzane przez niego miejsce ma „swojego” bohatera. Gotham z Batmanem, Metropolis z Supermanem oraz kilka innych miast, które pojedynczy członkowie Ligi Sprawiedliwości mogą uznawać za swój dom. Zbieżność interesów Green Arrowa z innymi postaciami doprowadza do powstawania tymczasowych duetów, które rządzą się własnymi prawami, jak i konfliktami – gdyż nie każdy z bohaterów ufa Szmaragdowemu Łucznikowi, co wynika z wydarzeń mających miejsce w tomie czwartym.

Jeżeli ktoś jest fanem kobiecych, niezależnych postaci to… dobra wiadomość! Sporo miejsca w komiksie otrzymał duet Black Canary – Red Arrow (Emiko), które dbają o to, by w Star City wszystko funkcjonowało, jak należy, pomimo wszechobecnych łap Dziewiątego Kręgu. No i oczywiście to właśnie one muszą dopilnować, aby Oliver miał dokąd wrócić, przecież każdy dzień zbliża go do rozprawy sądowej, gdzie ważyć się będą jego dalsze losy, zarzut morderstwa to nie byle co! O tym, skąd się to oskarżenie wzięło, możecie przeczytać w „Powstanie Star City”, które recenzowałem dla was przed paroma miesiącami,

Wydarzenia w sądzie zaprezentowane lepiej niż to miało w kochanym, serialowym „Flashu”, acz do pewnych drobiazgów mógłbym się przyczepić – przecież nawet ślepy by się zorientował, że ten Oliver Queen to nie zwykły paniczyk, po tym, jakie wsparcie on otrzymał.

Są też pewne powroty starych znajomych, acz o nich nic więcej nie powiem – no bo bez przesady, nie zdradzę wam każdego bohatera, który się tu przejawia.

Za scenariusz odpowiada Benjamin Percy, który, jak też wspominałem przy wcześniejszej recenzji, świetnie się spisał. Odpowiednia ilość akcji, poprowadzenie większości wątków w sposób należyty, chociaż niekoniecznie zaskakujący – głupota (lub naiwność) niektórych bohaterów mogła momentami zaboleć, ale nie było to nic, co miałoby zaważyć na ocenie całości… Pomijając to, jak pociągnięto dalej wątek postaci, której pojawienie się wieńczyło poprzedni tom, cholera Panie Percy, to dało się zrobić lepiej.

Patrząc na stronę artystyczną – jest po prostu pięknie. Doskonale dobrana kolorystyka, nawet na kadrach gdzie postaci jest multum. Wszystko zagrało, to też wiele wypisywać tu nie będę – Bombel mówił, że to piękna rysunkowo seria i tak też jest. Co najważniejsze – cały czas trzymany jest stabilny poziom, żadna z osób odpowiedzialnych za rysunki nie odstaje w żaden sposób poziomem od pozostałych, acz imiennie wymienię tylko jedną osobę – Otto Schmidt, bardzo podoba mi się jego okładka. Niewiele się na niej dzieje, stoi w olbrzymim kontraście względem poprzedniego tomu, ale jest po prostu świetna, a zarazem spoileruje wizytę jednego z bohaterów (niewymienionego w tekście).

Polecam każdemu, a zwłaszcza fanom Green Arrow (także serialowego, choćby po to, by zobaczyć jak wygląda komiksowy Dziewiąty Krąg) oraz tym, którzy uwielbiają Ligę Sprawiedliwości – bo sporo jej członków się przewija przez karty tego komiksu.

Artykuł [Recenzja]: „Konstelacja Strachu” – Ostatni tom przygód rebirthowego Green Arrow! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Artykuł zawiera spoilery dotyczące 7×17 odcinka Arrowa pod tytułem Inheritance!!

Najnowszy odcinek wyjawia nam jednak, kto naprawdę kieruje tą grupą terrorystyczną. Okazało się, że Emiko została wytrenowana przez Dantego do takiego poziomu, że to ona stanęła na czele organizacji.

Krąg był zaangażowany w fabułę sezonu od samego początku, jednak dopiero teraz dane nam było usłyszeć ich nazwę. Dziewiąty Krąg przeszkodził Argus w dochodzeniu w sprawie korupcji w Pentagonie i Departamencie Obrony. Była ona sponsorem Ricardo Diaza. To dzięki tym terrorystom udało mu się przejąć Star City oraz zatrudnić Longbow Hunters.

Oliver odkrył, że jego siostra jest członkinią Kręgu. Stwierdził, że z nią porozmawia na ten temat, żeby wszystko z nią wyjaśnić. Emiko przyznała się do bycia częścią tej organizacji, ale zapomniała napomknąć bratu, że jest obecnie przy władzy. Oszukała go również, wmawiając mu, że jest zmuszana do współpracy z tymi bandytami. Oli, zaślepiony miłością do siostry, postanawia wyciągnąć ją z tego bagna. Jednak wszystko się sypie i… [Chyba nie chcecie, abym zaspoilerował Wam cały odcinek?].

Ostatnie sceny zdają się potwierdzać teorię, że to właśnie Dziewiąty Krąg stoi za zniszczeniem Star City, którego ruiny widzimy w futurospekcjach. W tej scenie Dante wyjaśnia Emiko, że pozostali z organizacji tracą powoli do niej zaufanie, na co ona reaguje wzruszeniem ramionami i uświadamia go o projekcie Felicity, czyli o tak zwanym Łuczniku. Opisuje mu również wszystkie jego umiejętności oraz to, jak może im się przydać.

W ostatniej scenie widzimy Emiko palącą plan Gambitu (statek rodziny Queenów). Czyżby to właśnie młoda córka Roberta stała za jego śmiercią?

Artykuł Kto lub co jest złoczyńcą siódmego sezonu „Arrow”?! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl! 

“Powstanie Star City” przedstawia zdecydowanie bardziej intrygującą genezę nazwy tego miasta, niż można było to zobaczyć w serialu “Arrow”. Oczywiście, zapewne wiadome wam jest, że w wielu rzeczach serial wymija się ze swoim pierwowzorem, także odniesienie do aktorskiego wydania jest niemalże nieuniknione, bo przecież to takie wygodne i obrazowe.

Choć nie będę zdradzał wam jak to się stało, w końcu po ten komiks naprawdę warto sięgnąć! 

Dlaczego? Na początku weźmy pod ostrzał bohaterów, których dane nam jest ujrzeć w komiksie. Wraca Roy Harper znany również jako Arsenal, czyli 'Robin’ Olivera! Mamy Black Canary, która jest… No cóż, po prostu Black Canary, powrót tej postaci zdecydowanie pozytywnie wpłynął na komiks. Gdyby tylko w serialu odwzorowano jej strój jeden do jednego, to pewnie nie tylko fani klimatów superhero by wzięli się za oglądanie. Wiecie o czym mówię Oczywiście jest też sam Oliver Queen,  bogacz, chociaż obecnie już tak jakby nie do końca, a także superbohater z dowódczymi zapędami. Warto również wspomnieć, że prawdopodobnie (na co wskazuje najnowszy odcinek “Arrow”) fałszywym Green Arrow jest Emiko Queen, to też komiks staje się świetnym sposobem przybliżenia sobie nowej bohaterki.

Jednak o czym tak właściwie jest czwarty tom? Poznajemy początki Roya Harpera jako Arsenala, jak i jego życie przed poznaniem Olivera, a cała historia nie jest wrzucona od tak, co by zapchać tom. Ma to znaczenie w późniejszej części opowieści, pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć relację, czasem napiętą, między oboma bohaterami. No i oczywiście, zdecydowanie różni się to od tego co mogliśmy ujrzeć w serialu i pseudonim “Arsenal” nabiera znacznie więcej sensu. 

Dodatkowo pojawia się też grupa złoczyńców wezwana przez Dziewiąty Krąg, aby pozbyć się Green Arrowa raz na zawsze. Czwórka, tak właściwie składająca się z trzech osób o jakimkolwiek bojowym potencjale, a czwartym koniem (czy też jeźdźcem) jest Broderick, czyli prezes Queen Industries, niegdyś przyjaciel Olivera. Kim więc jest pozostała trójka? Daniel Brickwell, który w the CW się pojawił. Tak! Jest to Brick, którego dużo było w scenach więziennych, i nie. Danny w komiksach nie jest takim zwykłym kryminalistą. Druga postać również pojawiła się w serialu, a był to Edward Fyers, który pojawiał się we flashbackach w pierwszym sezonie serialu, jako jeden z jednostki najemników znajdującej się na Lian Yu. Więc kto jest ostatni? Cheshire, płatny zabójca (a właściwie zabójczyni) wykorzystująca w walce złote pazury, nierzadko nasączone trucizną. Nawet śmiałbym powiedzieć, że dla zobaczenia ich walki z Green Arrow jest warto sięgnąć po ten komiks. 

Obecna jest też spora ilość mistycyzmu, który świetnie wpasowany był w wydarzenia tej serii, od tomu pierwszego po tom czwarty wskazująca wielkość rodziny Queenów jak i znaczenia Seattle. Doskonale pasujące do “Star City” i złoczyńców zwanych Dziewiątym Kręgiem. 

Nie brakuje też zwrotów akcji czy po prostu zaskakujących scen, które sprawiają, że aż chce się wrzucić mem z futuramy i podpisem “Take my money” byle tylko dostać następny tom szybciej niż ustawa przewiduje. 

Za scenariusz odpowiedzialny jest Benjamin Percy, który również maczał palce w “Nastoletnich Tytanach” i zrobił świetną robotę. Co prawda są momenty, gdzie można się przyczepić do pewnych rzeczy, które miały miejsce na kartach komiksu, ale… Kto wie co się zadzieje w następnych tomach i czy nie wyjaśni to tego, czego teraz mógłbym się przyczepić? Tak, piszę o Tobie Henry. 

Rysunki natomiast są robotą aż czterech autorów. Juana Ferreyry, Eleonory Carlini, Mirka Andolfo i Otto Schmidta. Jak w poprzedniej recenzji pisałem, że zmiana rysownika jest praktycznie niezauważalna, tak tutaj nie trzeba się szczególnie przyglądać by zobaczyć różnice. Poziom rysunków może wydawać się nierówny, ale nawet te “gorsze” kadry są po prostu… ładne. Przed jakimkolwiek napoczęciem tej serii doszły mnie słuchy, że to najpiękniejsza seria Odrodzenia i, nawet bez zapoznania się z większością Rebirtha, mogę się z tym zgodzić. Niektóre rysunki, zwłaszcza te przedstawiające samego Olivera lub w towarzystwie Black Canary są naprawdę piękne, aż chciałoby się wrzucić to na tapetę komputera by udawało czyjś piękny fanart. Nie wiem niestety kto jest autorem ilustracji na okładce, ale Dinah na niej jest po prostu przepiękna. 

Sam natomiast z czystym sumieniem mogę polecić zarówno fanom Green Arrow, jak i fanom Black Canary czy dobrego rysunku. Są nawet rozgrywki polityczne i medialne, romans jest oczywistością. Ot, każdy znajdzie coś dla siebie. No i wielbiciele cięższego klimatu, bez chwili wytchnienia dla głównych bohaterów… Zapraszam!

Artykuł „Powstanie Star City”. Recenzja czwartego tomu Green Arrow! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

UWAGA NA SPOILERY DO ODCINKA “UNMASKED”!!!

Epizod rozpoczął się od pokazania Azjatki (Shea Shimooka) wykonującej rutynowe czynności jak każdego ranka. Nagle kobieta spostrzega w wiadomościach informację o wypuszczeniu z więzienia Olivera Queena (Stephen Amell), po czym szybko ubiera się w kostium nowego Green Arrowa.

Później dochodzi również do spotkania Olivera z nowym (nową) Green Arrow, kiedy ten pierwszy sugeruje, aby współpracował z policją. Wtedy nowy Arrow ucieka, a Oliver rusza w pościg za nim (nią), zanim ten (ta) nie ucieka.

W finałowej scenie kobieta pojawia się w lokalizacji znanej fanom serialu – przed nagrobkiem Roberta Queena, za spalonym doszczętnie Queen Mansion. Kobieta nazywa Roberta „tatą”, wspominają przy okazji, że Oliver jest bardziej podobny do niego oraz niej samej bardziej, niż sądziła, bo nie daje nigdy za wygraną.

Pomimo że nie poznaliśmy jej tożsamości, to jednak ostatnia scena wydaje się potwierdzać, że ów kobietą jest nie kto inny, jak Emiko Queen.

W komiksach Emiko jest córką Roberta Queena i Shado, która została porwana i wychowana przez Simona Lacroixa aka Komodo, gdy była jeszcze małym dzieckiem. Emiko dorastała pod opieką Komodo i tak zwanych Outsiderów, jednak ostatecznie zabiła swojego przybranego ojca, gdy ten walczył z Oliverem. Dziewczyna wróciła do Seattle z Oliverem, pomieszkując z nim oraz działając jako jego pomocnik w walce ze zbrodnią, Red Arrow. W ostatnich latach Emiko bardzo często ratowała z opresji Olivera, prawie poświęcając życie w trakcie jednej z akcji. Dołączyła także do drużyny Teen Titans.

Wracając jednak do jej serialowej wersji, na razie nie jest do końca jasne, jak komiksowa historia z jej udziałem została zaadaptowana. Pewnie przyjdzie nam poczekać jeszcze trochę na odpowiedzi, ale samo rozwiązanie tej tajemnicy wydaje się dosyć ciekawe. Szczególnie zważywszy na fakt, iż Shado w „Arrow” jest młodsza od jej wersji znanej z komiksów DC. Ciekawym jest także, jak scenarzyści wyjaśnią fakt, że Robert jest jej ojcem, skoro obiektem westchnień Shado był Oliver, nie jego ojciec. Być może Robert spotkał i wdał się w romans z Shado dużo wcześniej, zanim poznała Olivera na wyspie? A może po prostu Emiko myli się co do tego, że Robert jest jej ojcem, a w rzeczywistości jest nim Oliver (haha, wiem! Weird!).

Jedno jest pewne – coś jest na rzeczy, skoro Komodo już poznaliśmy w sezonie 3, to czemu Emiko nie miałaby zostać wychowana przez niego? Wykorzystanie starej fabuły do budowy nowej, uzupełnionej o fakty z przeszłości wcześniej niepokazane, nie byłoby wcale nowością w Arrowverse, a na pewno świetnie uplecioną intrygą. Oczywiście, jak wszyscy pamiętamy, Oliver ma już siostrę (przyrodnią), która stała się mścicielem. Tak, mam na myśli oczywiście Theę Queen (Willa Holland).

Na pewno już niebawem dowiemy się, dlaczego Emiko założyła strój nowego Greena Arrowa, a także na czym dokładnie polega jej krucjata. Jeśli intryga zostanie odpowiednio pociągnięta, to sezon 7 może się naprawdę ciekawie zakończyć.

„Jedyne, co mu pozostało do zrobienia – i nie musi umierać, aby to zrobić – to pozostawienie swojego dziedzictwa.” – wyjawił Stephen Amell w jednym z wywiadów na początku tego roku. „Ponieważ mamy wszystkie inne seriale, które istnieją. Tak więc czy Arrow byłoby kontynuowane pod nieobecność Olivera Queena, czy ktoś inny podjął płaszcz Zielonej Strzały… Myślę, że pozostawienie spuścizny to ostatnia rzecz, którą może zrobić dana postać.”

Jaka jest Wasza reakcja na nową Green Arrow? Podzielcie się opinią!

Serial “Arrow” emitowany jest w każdy wtorek nad ranem czasu polskiego w stacji CW.

Artykuł [Arrow]: Tożsamość nowego Green Arrowa ujawniona! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.