Fani DC nadal są pod wielkim wrażeniem po zobaczeniu pierwszego trailera „The Batman” Matta Reevesa, którego klimat mocno przypomina filmy Davida Finchera – „Seven” oraz „Zodiac”. Podczas ostatniego wywiadu dla SiriusXM w programie The Jess Cagle Show, Jeffrey Wright opowiedział o swojej pierwszej reakcji po przeczytaniu scenariusza przygód Mrocznego Rycerza. Stwierdził, że jest to wielki powrót detektywa do Detective Comics. Wspomniał również o Garym Oldmanie, który wcielał się wcześniej w rolę Jamesa Gordona – zaznaczył, że był niczym John Watson dla Sherlocka Holmesa – Batmana.

Gdy pierwszy raz przeczytałem scenariusz, byłem pod wrażeniem. Powiedziałem sobie 'O tak, to jest to!’. Jest prawie jak z serialem Westworld – wszystko opiera się na wielkiej tajemnicy. To powrót do korzeni, w końcu to Detective Comics, więc elementy detektywistyczne są jak najbardziej mile widziane – scenariusz naprawdę w nie obfituje. Szykuje się wielki powrót Najlepszego Detektywa na Świecie. Odniosę się do tego, co kiedyś powiedział Gary Oldman; Gordon jest jak Watson dla Batmana.

Aktor zachwalał również Batmobil – na Instagramie ujawnił dźwięki, które wydaje ikoniczny samochód Batmana. Podkreśla, że Batmobil jest jak najbardziej dopasowany do klimatu Gotham, aby pomóc fanom mocniej wsiąknąć w środowisko mrocznego miasta. Tym razem nie chodziło tylko o stworzenie najbardziej futurystycznego i uzbrojonego samochodu na świecie.

Po przeczytaniu scenariusza najbardziej podekscytowany byłem na myśl o zobaczeniu Batmobilu. Został opisany jako samochód w stylu retro z licznymi modyfikacjami. Myślę, że chciano jak najbardziej dopasować Batmobil do Gotham, aby nie odstawał od klimatu miasta. Chodzi tu o minimalne zachowanie realizmu – pamiętając przy tym, że to nadal świat fantastyczny, pełen fikcji.

Wypowiedz Wrighta w całości możecie obejrzeć poniżej.

Artykuł Jeffrey Wright o wątku detektywistycznym w „The Batman”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Zapomnijcie o tym, co wydarzyło się w poprzednich tomach, tym razem otrzymujemy zupełnie odosobnioną historię, poświęconą tytułowemu złoczyńcy, którą możemy uznać za pseudo-sequel „Face to Face” z 2006, oczywiście autorstwa Robinsona.

Mroczny Rycerz czuje, że nieco się wypalił i musi wrócić do podstaw, dlatego bierze się za zwyczajne z pozoru morderstwo, które okazuje się dużo bardziej skomplikowane, niż zakładano. Tym oto sposobem otrzymujemy dość intrygującą, ale w klasycznym stylu historię o Batmanie. Przepis na sukces? Nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi.

Cały koncept historii jest zdecydowanie na plus, jednakże największą bolączką tego tomu są jego bohaterowie. Tynion IV świetnie rozumiał postać Zakapturzonego Krzyżowca i jego mu bliskich, wyciągając z nich wszystko, co najlepsze. To samo tyczyło się złoczyńców. W tym przypadku niestety postaci te są nieco „szare”, bez wyrazu, co szczególnie rzuca się w oczy w przypadku Two-Face’a, który przecież jest dużo bardziej złożonym charakterem, niż to, jak został przedstawiony teraz przez Robinsona.

Z drugiej strony w końcu na spokojnie mogłem rozkoszować się całą powieścią i rysunkami, bez konieczności czytania dymków z tekstem, które w przypadku Tyniona często stanowiły sporą część paneli. Akcja toczy się dynamicznie, nie ma tu zbyt wielu pogaduszek, głównie widzimy Gacka starającego się rozwikłać sprawę najszybciej, jak się da.

Nieco boli fakt, iż ekipa „outsidersów” została tak odsunięta na bok i pojawiła się dosłownie na dwóch stronach, szkoda, gdyż udział Batrodzinki w detektywistycznych peryferiach Mrocznego Rycerza był jednym z mocniejszych atutów runu poprzedniego Jamesa.

W moim osobistym odczuciu wydaje mi się, iż całość lepiej by się prezentowała jako zupełnie oddzielna historia, a nie kolejne „Detective Comics”, gdyż pomimo miałkości bohaterów, to lektura całości była bardzo przyjemna, jednak nie wniosła do poprzedniej historii zupełnie niczego nowego. Ot taki zapychacz, jednak bardzo cenię sobie klasyczne podejście do postaci Największego Detektywa Świata.

„Dwa oblicza Two-face’a” świetnie prezentuje się od strefy wizualnej, a przynajmniej ta część, którą zajmował się Stephen Sergovia. Tak powinien wyglądać komiks o Batmanie. Kreska i kolory nadają dramatyzmu i mroku, przez co historia wydaje się dużo bardziej ekscytująca i dopracowana. Panele jego autorstwa są czytelne i dopracowane, czego nie do końca mogę powiedzieć o drugim z artystów, czyli Carmine Di Giandomenico, którego rysunki możecie podziwiać m.in. we Flashu.  Talentu odmówić mu nie można, bo prace ma na naprawdę dobrym poziomie, jednak nie pasują zupełnie do całokształtu powieści.

W ostatecznym rozrachunku jestem bardziej zadowolony, niżeli zawiedziony, gdyż otrzymałem kawał solidnej historii o Mrocznym Rycerzu, wypełnioną świetnej jakości rysunkami. Powieść ukończyłem za jednym zamachem, także coś musiało jednak sprawić, że się tak wciągnąłem. Dobrze, że to tylko jednorazowy wybryk i od następnego tomu scenariuszem zajmować się będzie Peter J. Tomasi. Zagraniczni czytelnicy są zachwyceni, dlatego z niecierpliwością czekam na kontynuację „Detective Comics”.

Artykuł „Dwa oblicza Two-face’a” – Batman Detective Comics Tom.9 [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Ciężko stwierdzić czy poprzeczka została wysoko postawiona, wszakże Detective Comics Tyniona nie było niczym odkrywczym, jednak pisarz zdecydowanie rozumiał poszczególnych bohaterów i co zeszyt przedstawiał nam dosyć ciekawe historie z Mrocznym Rycerzem w roli głównej. Wiemy także, że Hill nie zagości tu na długo, także zapewne stało przed nim nie lada wyzwanie, aby postawić odpowiedni fundament dla kolejnych artystów.

Całość zaczyna się akcją ratunkową największego fana Batmana, gdzie jeden z jego pomagierów, Signal, staje się ofiarą wybuchu i ledwo uchodzi z życiem. Okazuje się, że stoi za tym zupełnie nowy złoczyńca, który nazywa siebie „Karmą”.

Wydarzenia te skłaniają Bruce’a aby poprosił o pomoc pewnego bohatera z Metropolis i nie chodzi tu o Supermana, a o nieco mniej popularnego herosa, którego kojarzyć możecie, chociażby z jego serialu emitowanego na stacji The CW. Jefferson Price to facet, który poza pełnieniem funkcji nauczyciela, walczy także ze złem pod aliasem Black Lightning. Człowiek Nietoperz składa mu wizytę z propozycją objęcia pozycji lidera nad grupą młodych superbohaterów, gdyż on sam musi na moment przejść w tryb solowy.

Fabularnie jest dość nierówno. Z jednej strony otrzymujemy skrupulatnie przedstawioną genezę nowego wroga Mrocznego Rycerza, z drugiej za to jego motywy i działania potrafiły nieco usypiać. Zdecydowanie nie jest to ktoś, kogo zapamiętamy na lata. Kwestionowane przywództwo Jeffersona także jest jak najbardziej zrozumiałe z logicznego punktu widzenia, jednak kolejne marudzenie ze strony zespołu, a szczególnie Batgirl. Nie jestem pewien czy mi się zdaje, czy w jej ostatnich gościnnych występach ZAWSZE jej coś nie pasuje. Barbara to zdecydowanie dużo ciekawsza persona, po co tak ją spłycać?

Akcji nie brakuje, także o nudę nie ma co się martwić. Poza sekwencjami walk czytelnik otrzymuje również nieco elementów zagadkowych, wszakże Bruce Wayne to nie tylko świetny wojownik, ale i Największy Detektyw Świata! Chociaż czasem można było się złapać za głowę, gdyż momentami wyglądałoby to, jakby IQ Wayne’a dość drastycznie spadło.

Wprowadzenie Black Lightninga było jak najbardziej dobrym posunięciem. Wprowadzi to nieco świeżości do serii, a nasz heros władający piorunami być może zyska nieco więcej wielbicieli. Bryan Hill zdaje się, ze „zdał egzamin”, tworząc solidną podstawę pod przyszłe historie, dalej nie wybijając serii zbyt wysoko, ale też nie powodując zbędnego chaosu, by inni musieli sprzątać po nim bałagan, a przecież takowych sytuacji ostatnio nie brakuje.

Na samym końcu czeka nas jeszcze dodatkowa historia, która w oryginale pojawiła się zeszyt przed powyższą opowiastką o Karmie, jednak nie ma ona zbyt wiele wspólnego z wcześniejszymi wydarzeniami z Detective Comics.

Całość zdecydowanie nie zawodzi, jeżeli chodzi o szatę graficzną, co jest w większości zasługą Miguela Mendoca, człowieka, którego prace mogliście podziwiać na przykład w czwartym tomie Nightwinga. Kreska nie jest mocna, ale ostra, co świetnie komponuje się z ilością akcji, którą nam zaserwowano. Na spory plus zasługują kolory, które są naprawdę dobrze dobrane, a rysunki naprawdę cieszą oko. Oczywiście mogło być dużo lepiej, jednak nie jestem pewien, czy to takie w tym przypadku konieczne. Jeżeli kolejne historie mają wyglądać podobnie, to jestem jak najbardziej za.

„Na zewnątrz” to po prostu kawałek porządnej historii, która ani zachwyca, ani zawodzi. Spowodowane jest to ograniczonymi możliwościami scenarzysty, który zmieni się wraz z kolejnym tomem, także nie miał on zbyt wielkiego pola do popisu, ale gołym okiem widać, że autor zna się na rzeczy, rozumie nie tylko samych bohaterów, ale i też relacje pomiędzy nimi zachodzące. Postać Karmy można było rozegrać nieco lepiej, uczynić go kimś „ważniejszym”, a tak to zapewne przez dłuższy czas nikt do niego nie wróci, a szkoda.

Niemniej jest to ciekawa i przyjemna lektura, do przeczytania w wolnej chwili, także jak chcecie być na bieżąco z „Detective Comics”, to bez wahania sięgnijcie po ten tom.

Artykuł „Na Zewnątrz” – Recenzja „Batman. Detective Comics – Tom 8″ pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

Tom oczywiście kontynuuje historię opowiedzianą w „Upadku Batmanów” w którym to Batwoman dokonała zabójstwa Clayface’a, co rozdarło drużynę nietoperzy. Okazuje się, że „oryginalna” Bat-Rodzinka, która pozostała u boku Bruce’a, także niekoniecznie się z nim zgadza, co powoduje jeszcze większe napięcie. Gdyby tego było mało, to pewien jegomość stara się wykorzystać Tima Drake’a w straszliwą broń.

Całość to kulminacja dotychczasowej opowieści. Dowiadujemy się, czemu bohaterowie działali tak, a nie inaczej, dlaczego podjęli takie, a nie inne decyzje. Tynion jak zwykle udowodnił, że świetnie rozumie bohaterów, bo Ci są napisani w rewelacyjny sposób. James wyciągnął wszystko co najlepsze z tych postaci. Chociaż tekstu tu nie brakuje, to nie przeszkadza to w żaden sposób, gdyż wszystkie dialogi są na tyle ciekawe, że czyta je się bardzo szybko i sprawnie.

Niestety fabularnie jest bardzo nierówno. Początek historii jest bardzo dobrze, wszystko idzie swoim spokojnym tempem. „Osąd” Batwoman mimo tego, że jest złożony praktycznie z samych dialogów, to jest na tyle ciekawy, iż lektura sprawia dużo więcej frajdy, niż w przypadku niektórych tytułów napakowanych akcją.

„Wieczni Batmani” to ten jeden z nielicznych momentów w runie autora, kiedy to widzimy takie postaci jak Batgirl i Red Hood. Bardzo ciekawe jak by wypady ich solowe tytuły, gdyby to właśnie James Tynion IV się za nie zabrał, gdyż jest duża szansa, iż byłyby to wielkie hity.

W pewnym momencie fabuła jakby się zachwiała i poszła w zupełnie innym kierunku, stając się strasznie chaotyczną i nie do końca zrozumiałą. Całość skupia się głównie na postaci  Tima. Zarówno tej teraźniejszej, jak i przyszłej (tak, powraca!) Sporo uwagi poświęcono także Stephanie i Cass. Ta druga część wygląda, jakby autor starał się zakończyć opowieść jak najszybciej,  sporo tu momentów, które zostały zakończone za szybko, jakby na skróty, co także nie do końca ma sens. Tyczy się to także wątku Batwoman, który został zdecydowanie zbyt szybko rozwiązany.

Samo zakończenie natomiast jest bardzo satysfakcjonujące i daje poczucie spełnienia (choć Kate Kane to dalej nienawidzę). W odróżnieniu od poprzednich części, tym razem zostajemy bez cliffhangera, przez który z niecierpliwością musimy wyczekiwać kolejnego tomu. James domknął wszystko na ostatni zamek i pozostawił otwartą furtkę kolejnemu pisarzowi.

Jeżeli chodzi o oprawę graficzną, to ponownie jest bardzo dobrze! Chociaż zupełnie jak w przypadku historii – momentami nierówno, ale to dlatego, iż nad tomem pracowało wielu artystów. Niemniej przez większość opowieści jesteśmy karmieni świetnymi ilustracjami, które charakteryzują się mocną kreską, nieco większą liczbą cieni, a także perfekcyjnie stonowanymi kolorami, idealnie obrazując klimat całej historii. Dla niektórych minusem może być duża ilość dymków z tekstami, gdyż tak jak wspominałem wcześniej – nie brakuje tu dialogów.

Czy autor godnie pożegnał się z serią? Osobiście uważam, że tak! Mimo nieco niezrozumiałej drugiej połowy, całość stanowi bardzo dobre zamknięcie historii, którą zaprezentował nam James Tynion IV. Jeżeli zależy nam na typowo Batmanowych historiach, pełnych akcji i zagadek, to z czystym sumieniem mogę polecić wszystkie sześć tomów.

Poprzeczka jest podniesiona wysoko. Czy kolejny pisarz na pewno zdoła sprostać oczekiwaniom fanów? Tego dowiemy się już niedługo.

Artykuł „Batman: Detective Comics – Wieczni Batmani. Tom 7” – Recenzja! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początek pragniemy podziękować wydawnictwu Egmont za podesłanie nam komiksu do recenzji i zachęcamy do wspierania polskiego rynku komiksowego poprzez kupowanie na ich stronie, Egmont.pl!

W zawodzie superherosa nie istnieje termin „urlop”! Młody Drake ledwo wrócił, a już nie tylko myśli, ale i prężnie działa nad różnego rodzaju ulepszeniami, aby wraz ze swoją drużyną z jeszcze większą łatwością ograniczyć liczbę przestępstw w swoim ukochanym mieście, jednocześnie starając się nadrobić stracony czas. Okazuje się, że nie wszyscy podzielają jego zapał, a w szczególności… jego dziewczyna, Stephanie, była Batgirl, obecnie znana pod pseudonimem Spoiler.

Nie było też trzeba długo czekać na kolejne kłopoty. Syndykat Ofiar, wraz z Pierwszą Ofiarą na ich czele, starają się uprzykrzyć życie Mrocznemu Rycerzowi, jak tylko się da. Porwali Basila aka Clayface’a i zagrozili, że wypuszczą wszystkich najniebezpieczniejszych świrów z Azylu Arkham dopóki…Batman nie zdejmie maski w trakcie transmisji na żywo. Nie brzmi to za ciekawie prawda?

Tyle w ramach wstępu, aby to przesadnie nie zdradzać najważniejszych części fabuły, o której nie można powiedzieć złego słowa, ale też nie bardzo jest w niej co wychwalać. Jest to kawał solidnej historii, poprowadzonej do końca z klasą, ani na chwilę nie zanudzając czytelnika. Po prostu brak tutaj innowacyjności, efektu „wow”, ale nie jest to w tym przypadku żadna wada.

Tynion doskonale rozumie bohaterów, świetnie sobie poradził z wyważeniem całości. Akcja zwalnia i przyspiesza w odpowiednich momentach i nie ma mowy, że coś zostało tutaj wymuszone, czy skończyło się za szybko, z czym szczególnie miał problem Hitch w swojej Lidze Sprawiedliwości.

Całość koncentruje się głównie na postaci Clayface’a oraz jego historii, która zdecydowanie jest tragiczna. Jesteśmy świadkami tego, jak daremne są starania Basila w czynieniu dobra, gdyż jego „bestialska” część ponownie przejmuje nad nim kontrolę.

Dobrze, że w naszej Batfamilii nie brakuje kumatych osób! Udało się stworzyć lek dla gliniaka, który wprawdzie zadziałał, ale… Cóż. Ten moment pozostawiam wam do odkrycia, ale mogę zdradzić tylko tyle, że jeżeli wcześniej nie przepadaliście za postacią Kate Kane, czyli Batwoman, to wasza nienawiść do niej zdecydowanie przybierze na sile.

Przyznam szczerze, że nie jestem fanem Tima Drake’a. Spośród wszystkich Robinów, go darzę najmniejszą sympatią, gdyż od zawsze wydawał mi się nudny w stosunku do reszty. To raczej dalej się nie zmieni, ale nie będę ukrywał, iż podobało mi się, jak był w tym tomie napisany. Młody Tim, choć z umysłem geniusza, zdaje się nieco zagubiony, działa impulsywnie i stara zrobić zbyt wiele rzeczy naraz. To po prostu dobry chłopak, który chce dobrze. Wręcz zrobiło mi się go nieco szkoda, widząc jego zapał, który tłumiony jest przez pozostałych bohaterów.

Stephanie, natomiast zachowuje się jak typowa nastolatka, nie do końca rozważnie, huśtawki nastrojów, nikt nie wie o co jej chodzi. Nie lubię jej, ale właśnie tak jest napisana i bardzo to do niej pasuje. Gdzieś tam w tle mamy Batwinga i Azraela, trochę więcej Cassie. Bardzo mi się za to podobało, jak Batman twardo stał na swoim i usiłował przekonać resztę drużyny, że Clayface jest reformowalny. Uwielbiam te elementy człowieczeństwa w Mrocznym Rycerzu!

No i pozostała Kate. Właśnie ten tom udowodnił, że żołnierz już na zawsze pozostanie żołnierzem. Panna Kane dokonała ciężkiego wyboru i jak się okazuje, wcale nie została potępiona przez wszystkich, co spowodowało małe spięcie w grupie.

Tynion potrafi nadać postaciom głębi i czytanie dialogów pomiędzy bohaterami po prostu sprawia przyjemność, nawet jeżeli wątek to typowe „porwaliśmy kogoś, poddaj się, bo inaczej będzie źle”, przez co całość wypada o wiele ciekawiej. Między herosami jest chemia, wszystko postępuje naturalnie i to bardzo cieszy oczy. Choć historia ta nie należy do najkrótszych, to w ogóle nie odczuwa się zmęczenia materiałem. Całość czyta się od deski do deski z takim samym zainteresowaniem, a w moim przypadku, jest z tym ostatnio nieco ciężko. Wielki plus!

Część wizualna także zasługuje na pochwałę. Niedawno recenzowałem ostatni tom „Suicide Squad”, który bardzo słabo wypadł właśnie pod względem oprawy graficznej. „Upadek Batmanów” wręcz nawilżył mi oczy. Rysunki są szczegółowe, a kolory starannie dobrane, oddając ten nieco ciężkawy klimat. Czytelnik nie powinien mieć żadnego problemu z odczytaniem emocji na twarzach poszczególnych bohaterów. Sceny akcji wyglądają zjawiskowo, wręcz czuć płynącą z nich dynamikę. Choć nad tomem pracowało kilku artystów, to różnice w stylach nie były zbytnio rażące w oczy. Całość wygląda spójnie, także nie ma mowy o „niespodziankach”.

Podsumowując. Całość to sztampowa, jednakże bardzo ciekawie opowiedziana historia, przy której ciężko się zanudzić. Powrót Tima cieszy, chociażby dlatego, że wnosi do składu mnóstwo pozytywnej energii, rozpraszając wszechobecny mrok. Nie brakuje także kilku emocjonalnych momentów, w szczególności mowa o finale oraz numerze, który w całości poświęcony jest postaci Clayface i jego przeszłości. Jest to typowa Batmanowa opowieść i każdemu, kto uwielbia przygody Mrocznego Rycerza, „Upadek Batmanów” powinien sprawić masę frajdy.

Osobiście z niecierpliwością czekam na kontynuację!

Tytuł oryginalny: Batman Detective Comics Vol. 6: Fall of the Batmen
Scenariusz: James Tynion IV
Rysunki:  Philippe Briones, Eddy Barrows, Miguel Mendonça, Joe Bennett, Jesus Merino
Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
Wydawca: Egmont 2019
Liczba stron: 168

Artykuł Upadek Batmanów! – Recenzja „ Batman – Detective Comics Tom 6. pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Postać została wprowadzona w Detective Comics #233 w 1956 roku i stworzona przez Edmonda Hamiltona oraz Sheldona Maldoffa. Bohaterka została wymazana z istnienia w 1985 roku podczas „Kryzysu na nieskończonych ziemiach” i powróciła jako całkiem nowa postać w 2006 roku.

W każdym razie przygotowaliśmy dla was 8 ciekawostek, które musicie wiedzieć o Batwoman!

1. Batwoman jest homoseksualna.

Kate Kane, bo tak brzmi jej imię i nazwisko, przez okres Srebrnego Wieku była heteroseksualną dziewczyną, lecz kiedy wróciła w 2006 roku, została przedstawiona jako dumna ze swojej orientacji lesbijka. Warto dodać, że była również w związku z detektywem GCPD, Renee Montoyą.

2. Jest żydowskiego pochodzenia.

Jak wiadomo, religia nie jest zbyt dużą częścią uniwersum Batmana, lecz jeśli chodzi o Batwoman, jej wiara jest dla niej bardzo ważna. Możemy nawet zobaczyć tę część jej życia w komiksie pt.: „DC Infinity Holiday Special” z 2006 roku, w którym Kate celebruje Chanukę razem z Renee Montoyą.

3. Ma wiele wspólnego z Batmanem.

Historia Batmana jest jedną z najbardziej znanych i kojarzonych. Milioner, playboy stracił jako dziecko swoich rodziców na Crime Alley, a dzięki statusowi, wpływom i pieniądzom ukrywa swoje działania jako mściciel. Historia Kate jest podobna. Na dwunaste urodziny mama zabrała ją i jej siostrę, Beth, do drogiej restauracji na urodzinowe przyjęcie. Niestety, zostały porwane w drodze. Matkę przyszłej Batwoman zabito, a jej siostra wpadła pod ostrzał i, jak wtedy myślano, również zginęła. Ojciec Kate ostatecznie poślubił spadkobierczynię fortuny, Catherine Hamilton, dzięki czemu żyła ona z wyższym statusem społecznym. Dzięki pieniądzom, wpływom i statusie, stworzyła idealną przykrywkę dla jej prawdziwego zajęcia.

4. Ma militarne doświadczenie.

Kate została wyrzucona z United States Military Academy (pol. Akademia Wojskowa Stanów Zjednoczonych) przez swoją orientację, ale miała ona głębsze zainteresowania wojskowe. Na początku jej walki z przestępczością użyła skradzionego, wojskowego wyposażenia i zbroi, nim jej ojciec – który pracował w wojsku – odkrył to i wysłał ją na dwa lata intensywnego szkolenia. Warto dodać, że podczas Flashpointu była żołnierzem. Została zabita wraz ze swoją drużyną, próbując zaatakować obóz szkoleniowy dla dżihadystów we Flashpoint: Lois Lane and the Resistance #2.

5. Kate miała złą siostrę bliźniaczkę.

Pamiętacie Beth? Elizabeth „Beth„ Kane nie została zabita w urodzinowej masakrze. Przeżyła, choć niestety oszalała i skończyła, dołączając do Religion of Crime (pol. Religii Zbrodni) ze swoją własną Alice – jak w „Alicji w krainie czarów„. Zła siostra doszła do władzy w tej organizacji i porwała ojca Kate, Colonela Kane’a, żeby zdobyć od niego toksyczny gaz. Konflikt między Batowoman a Kate skończył się wypadnięciem Beth z samolotu. Przeżyła. Została ona później zabrana przez swojego ojca do placówki leczniczej z nadzieją na odwrócenie jej szaleństwa.

6. Nie jest jedynym bohaterem z rodu Kane.

Po wydarzeniu na Nieskończonych Ziemiach została ujawniona Bette Kane aka Flamebird, która jest kuzynką Batwoman. Bette przeniosła się do Gotham i próbowała nawiązać przyjaźń z Kate. Dziewczyna skończyła porwana przez seryjnego zabójcę znanego jako Cutter, który chciał wyciąć jej uszy, żeby wykonać swój plan, czyli stworzenie „idealnej kobiety” ze skradzionych kawałków ciał. Batwoman ją ratuję i nieumyślnie ujawnia jej tożsamość. Bette nalegała na bycie jej nowym partnerem. Kate zgodziła się ją trenować, lecz niedługo później przestała ze względu na bezpieczeństwo dziewczyny. Ze względu na to, że Gotham to świat Batmana, Bette została ciężko ranna, by wkrótce odnaleźć trochę technologii pirotechnicznej i zostać Hawkfire.

7. Była prawie złożona w ofierze przez Intergang.

W jednej z najbardziej napiętych serii The New 52 Bruno Mannheim, przywódca Intergangu, stał się całkiem oddany przestępczości. Intergang ma „Biblię Przestępczości„, której tekst głosi wyczyny Kaina i jego zła na świecie. Po tym, jak on i jego gang odkryli przepowiednię w biblii, postanowili porwać i poświęcić Batwoman, co pozwoliłoby im zniszczyć Gotham. Bruno rozkazał dźgnąć Kate w serce, lecz rytuał przerwała Renee Montoya. Batwoman odepchnęła od siebie nóż i dźgnęła nim Mannheima w plecy, zabijając go, dzięki czemu przeżyła.

8. Nightwing nie odkrył jej orientacji.

Mimo otwartego pokazywania i oznajmiania tego, że Kate jest homoseksualna, Nightwingowi zajęło trochę czasu i mnóstwo propozycji, by to odkryć. Próbował ją zdobyć Batarangiem, który podarował jej na święta, ale ona nie była nim po prostu zainteresowana, więc decyduje się spędzić wieczór z Montoyą, co dało Dickowi wskazówkę.

Tak prezentują się fakty o Batwoman, mam nadzieję, że nie wiedzieliście przynajmniej połowy, a zagorzałych przeciwników tej postaci przekonaliśmy, że jest ona naprawdę ciekawa!

Artykuł Wszystko, co musisz wiedzieć o Batwoman! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

A dlaczego tak jest? Ciężko jednoznacznie na to pytanie odpowiedzieć. Być może tajemnica kryje się w mającym swoje 25 lat serialu animowanym „Batman The Animated Series”, który dorósł dziś do rangi absolutu, do czegoś, co miłośnik DC powinien koniecznie zobaczyć, nawet kilkukrotnie. Ponad 100 odcinków jego całości dało DC cały wachlarz możliwości i otworzyło drogę do skupienia się na tym, co się robi najlepiej – na przekładaniu komiksowych historii na animowaną płaszczyznę ekranową.

Dlatego też spośród kilkudziesięciu pełnometrażowych animacji od DC, które ukazały się na przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza, na uwagę zasługuje pewna dziesiątka produkcji, które moim zdaniem wyróżniają się na tle pozostałych, wygrywając niezwykłą fabułą, zaangażowaniem aktorów podkładającym głos głównym postaciom, stylem graficznym – często naśladującym komiksowe pierwowzory oraz wielu innym atrybutom. Przyjrzyjmy się więc mojej „topowej dyszce” animacji od DC, które uważam za najbardziej niezwykłe, najbardziej wartościowe.

Miejsce 10: „Młodzi Tytani: Problem w Tokio” (2007)

Produkcja skierowana do młodych, nieco starszych, jak i po części dorosłych widzów. Oprócz niecodziennej fabuły, czyli starcia Tytanów z „Brushogunem” głównie w Japonii, w której herosi zdani są sami na siebie, animacja zdaje się emanować młodzieżowym, buntowniczym stylem rysunku, jak typowa kreskówka od Cartoon Netwoork. Oddaje to ideę i cele tej produkcji, a gagi Cyborga czy Bestii dopełniają to jakże już wpisane w „Teen Titans” akceptowane fajtłapstwo.

Miejsce 9: „DC Showcase” (2010-2011)

Na miejscu 9-tym, mimo że nie jest to pełnometrażowa animacja, tylko zbiór krótkich kilku-kilkunastominutowych filmików od DC, wskakują mikroprodukcje spod znaku „DC Showcase”. Warto było zwrócić na nie uwagę i umieścić je na tej liście, a głównie ze względu na sylwetki, które przedstawiają i czas, który na to przeznaczają. Jest krótko, konkretnie, ale bez znaczącej genezy postaci. Więcej zdradzał nie będę, a ostateczny odbiór „DC Showcase” zależy od Was samych. Dlatego też zapraszam Was do obejrzenia materiałów, które wchodzą w skład „DC Showcase”: Superman/Shazam: The Return of Black Adam, Jonah Hex, The Spectre, Green Arrow i Catwoman.

Miejsce 8: „Liga Sprawiedliwości: Bogowie i Potwory” (2015)

Kolejne miejsce na mojej liście topowych pełnometrażowych animacji od DC, tym razem ósme, zajmuje: „Liga Sprawiedliwości: Bogowie i potwory” z 2015 r., która należy do tego rodzaju produkcji, które nie zostały przez fanów do końca docenione. Być może mocno alternatywna, jak obecność na równoległym świecie, linia zdarzeń: Generał Zod implikujący materiał genetyczny do kołyski Kal-Ela, Batman mający rzadką przypadłość w postaci wysysania krwi z ludzi oraz Wonder Woman: Bekka z Apokolips, spowodowały, że taka rzadkość jak ta, jak na standardy DC, nie przyjęła się, tak jak pierwotnie zakładano, chyba że miał to być eksperyment. Ach, ten alternatywny świat!

Miejsce 7: „Wonder Woman” (2009)

Wyjątkowa pozycja spośród animacji pełnometrażowych DC, a wszystko za sprawą tego, komu jest ona poświęcona. Produkcja przedstawia losy Wonder Woman – potężnej Amazonki, żyjącej na Themyscirze: oddzielonej od świata zewnętrznego wyspie, na której Hyppolita – jej królowa, więzi Aresa: Boga Wojny. Jednak podstępem uwolniony Ares staje się zagrożeniem nie tylko dla mitycznej krainy, lecz i dla całego świata. Z pomocą Steve’a Trevora rusza ludzkości na ratunek. Tak mniej więcej, w skrócie skrutów przedstawia się fabuła animowanej „Wonder Woman”. Pozycja jak najbardziej obowiązkowa do obejrzenia, ponieważ szybko czegoś zbudowanego wokół tej bohaterki niestety nie zobaczymy.

Miejsce 6: „Batman: W cieniu Czerwonego Kaptura” (2010)

Jay Oliva i tym razem wykonał doskonałą pracę. Dodajmy do tego rysowników i scenariusz Jamesa Kriega, a efekty adaptacji genialnej komiksowej historii: „Flashpoint – Punkt Krytyczny” wyjdą daleko poza skalę oczekiwań. Głęboka barwa, cienki, dokładny kontur postaci i kreowanych elementów oraz świetnie akcentowany cień stanowią o wyjątkowości graficznej otoczki tej animacji. Fani serialowego „Flasha” od „CW” i tego z komiksowej wersji to produkcja specjalnie dla Was!

Artykuł Z dziennika fana: „10 najlepszych filmów animowanych od DC” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

„Nie chcemy łamać własnych zasad ale nie chcemy też, aby sezon 3 wywoływał u widzów takie same odczucia jak sezon 2”, powiedział Klemmer w wywiadzie dla ComicBook.com.

Jedną z głównych zasad jakie wykrystalizowały się w drugim sezonie, jest niebezpośrednie zmienianie wydarzeń w których brali udział w przeszłości. Zasada ta została złamana w finale sezonu drugiego.

„Złamanie tej kardynalnej zasady podróży w czasie, w finale sezonu drugiego było dla nas idealne ponieważ wiedzieliśmy że nieodwracalnie zmieni to cały serial oraz redefiniuje cały zespół oraz jego poczynania w sezonie trzecim,” powiedział Klemmer.  „Po pierwszym sezonie, w konsekwencji zniszczenia Mistrzów Czasu, linia czasu pozostała bez ochrony, więc Legendy musiały wcielić się w role strażników prawa podróżujących w czasie, co jest bardzo ironiczne ponieważ członkowie zespołu Legend nie są osobami które podporządkowują się prawu, a raczej je łamią.”

Klemmer stwierdził dalej, że kusiło go, aby pozwolić im dalej działać jako organy ścigania w różnych sytuacjach, ale chciał nimi wstrząsnąć.

A wam jak podobał się finał sezonu drugiego? Czekacie z niecierpliwością na sezon trzeci? Dajcie nam znać w komentarzach!

Artykuł Finał drugiego sezonu „DC’s Legends of Tomorrow” będzie miał wpływ na sezon 3! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Hugo Strange wita znajomą twarz w Gotham, zaraz po tym jak wskrzesza Fish Money w Indian Hill. Później, Bruce odkrywa, że jego przyjaciel jest w niebezpieczeństwie i postanawia się sprzymierzyć z Gordonem, Alfredem i Luciusem odkrywając kolejne eksperymenty Strange’a.

Basil Karlo zadebiutował w Detective Comics #40 (czerwiec 1940) i został stworzony przez Boba Kane’a. Niegdyś był znanym aktorem, który oszalał ze wściekłości, gdy dowiedział się, że Terror, horror, w którym wystąpił, został zmontowany, tak, że go w ogóle tam nie było. W akcie zemsty, Karlo przebrał się za czarny charakter filmu, Clayface’a i zabijał członków obsady, w kolejności, w jakiej zginęli w filmie.

Gościnnie: Kit Flanagan jako The White Haired Woman, Clare Foley jako Ivy Pepper, BD Wong jako Hugo Strange, Tonya Pinkins jako Ethel Peabody, Michelle Veintimilla jako Firefly/Bridgit, Brian McManamon jako Basil, Jada Pinkett Smith jako Fish Mooney

Artykuł Gotham: pierwsze spojrzenie na Clayface pochodzi z serwisu FLARROW.pl.