Kto nie lubi historii i zombiakach? Wiem, że nie każdy, więc nie nawołuję do „rzucania kamieniem”. Historie a’la Resident Evil mają dużo odbiorców zawsze chcących więcej, ale też niemało zagorzałych antyfanów. Ja z kolei jestem trzecim typem człowieka – nie omijam tematu szerokim łukiem, jednak nie ubótwiam jakoś wybitnie opowieści o mózgożercach. Z tego powodu z dość dużym dystansem podszedłem do powyższego motywu w superbohaterskim uniwersum DC. Obecna światowa sytuacja dodatkowo zniechęca do sięgania po zeszyty z tłem pandemiczno-apokaliptycznym, w końcu taką wersję superlight mamy za oknem już od ponad roku. A jednak ciekawość wygrała i nawet obrzydliwy design Batmana z okładki pierwszego tomu mnie nie odrzucił. Otworzyłem zeszyt… i po chwili go zamknąłem. Szczerze to nie pamiętam kiedy ostatnio łyknąłem taką grubą komiksową cegiełkę w ciągu godziny! Bo tyle zajęło mi przejście przez napakowane akcją potyczki największych herosów na Ziemi z armią nieumarłych ludzi skażonych tajemniczą zarazą Darkseida. Pochłaniałem kolejne strony szybciej niż wirus antyżycia kolejnych bohaterów. Zaciekawienie było pompowane szokiem spowodowanym śmiercią Batmana (i to już na początku) transformacją Black Canary, czy zarażeniem Supermana czy Wonder Woman. A jeszcze drugie tyle było przede mną. Także z pozoru infantylny i przeżarty pomysł na fabułę sprawił, że pobiłem chyba rekord w szybkości przerzucanych kartek. Akcja nie zwalniała ani na chwilę, choć pojedynków nie było aż tyle. Kluczem było zaciekawienie czytelnika tym, co jeszcze się tu odstawi.

Tyle o zakończonej sad-endem części pierwszej – przyszedł czas na dokładkę. Chociaż z drugiej strony DCEased: Niezniszczalni nie tyle kontynuuje opowieść, co ją rozszerza. Bo zamiast dowiedzieć się, czy Superman faktycznie rozłupie Ziemię, dowiadujemy się co w międzyczasie porabiali nasi ulubieni antagoniści i antybohaterowie, podczas gdy Liga Sprawiedliwości odstawiała komiksową Arkę Noego. A całość skupia się wokół Deathstroke’a oraz Red Hooda, którzy po przetrwaniu pierwszej fali inwazji starają się zebrać jak najwięcej ocalałych lub – w przypadku Slade’a Wilsona – po prostu przetrwać. Obaj trafiają na kolejnych sojuszników – Slade nawiązuje współpracę z Vandallem Savage, Bane’m, Cheetach i kilkoma innymi, natomiast Jason Todd w towarzystwie Jima Gordona i Cassandry Cain trafiają na sierociniec pełen ocalałych dzieci i tworzą z niego ostatni bastion. Nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności dwie drużyny łączą siły, a my dostajemy wątek dość ograny: sojusz dobrych i złych i pojawienie się nici porozumienia po latach walki. I jest to wątek tak na tyle dobrze napisany, że zasługuje na szacunek mimo swojego „oklepania”. W złych pojawiają się ludzkie odruchy, a dobrzy zaczynają rozumieć praktyki antagonistów. Te praktyki skądinąd okazują się niezbędne, gdy już cała idylla się kończy, a rozpoczyna nieustanna walka z napierającymi falami zombiaków. Akcji jest tutaj dużo więcej niż w poprzedniej części, jednak wszystko co się dzieje nie pozwala oderwać się od kartek. Jest kilka bardzo trafionych zwrotów akcji, dostajemy też od każdego herosa to za co lubimy go najbardziej. A to co wyjątkowo rzuciło mi się w oczy to fakt, iż mimo natłoku bohaterów, nie ma tak, że większość stanowi nieme tło dla dwóch naczelnych bad-assów. Praktycznie każdy ma swoje 5 minut, i zazwyczaj jest to wyjątkowe 5 minut (lub mniej). Inaczej mówiąc – każdy bohater uczestniczy w interakcji i dokłada swoje 5 groszy. To dobrze, bo obawiałem się, że ikoniczne postacie będą sprowadzone do poziomu wspomnianego tła tylko dlatego, że nie są przewodnikami swojej drużyny.

Wspomniałem już o akcji? To wspomnę jeszcze raz, bo to główny punkt dodatni, który sprawia, że tak dobrze pochłania się ten tom. Po pierwsze wszystkie pojedynki są bardzo dobrze rozrysowane, i czytelnik nie gubi się w natłoku wydarzeń, a każdy uczestnik prezentuje swoje najlepsze skille. Po drugie jest tutaj masa nieoczekiwanych zwrotów, mile odrywających od rozróby. Te zwroty, które często owocują śmiercią kolejnych bohaterów przywodziły mi na myśl niektóre komiksy z „Suicide Squad„, gdzie jakiś złoczyńca pojawił się w zeszycie, bo po jednej akcji na kilku stronach najzwyczajniej wykitować. I tutaj tak się dzieje. Gdy w nietypowy sposób uśmiercane są ikony takie jak ******, ****, czy ********** (unikam spoilerów jak mogę!) to takie niespodzianki naprawdę urozmaicają lekturę, Chociaż, jeżeli twórcy zdecydowali się już na początku uśmiercić Gacka, to w sumie chyba wszystkiego można by się spodziewać…

Lecz mimo to obie części Dceased są warte uwagi i z całą szczerością polecam fanom DC Comics, nawet tym, którzy nie do końca są fanami zombie-historii. Nawet jeżeli temat przewodni sam w sobie nie jest lekki i przyjemny, to poziom rozwałki oraz połączenie sił niedobitków dobrych i złych w nietypowych czasach sprawia, że czytanie tej historii to dobra rozrywka na jeden wieczór. Taki seans w stylu „Wyłącz myślenie i ciesz gałki oczne”. Ja wyczekuję kontynuacji, bo czuję, że mimo tylu zgonów jeszcze sporo się tu wydarzy…

Artykuł Recenzja „DCEased: Niezniszczalni”, czyli Superherosi w stylu #postapo, vol.2 pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Według portalu The Wrap aktor Joe Manganiello miał powrócić na plan Justice League na przysłowiowe dokrętki produkcyjne reżysera Zacka Snydera w celu realizacji jego pomysłu filmu na Snyder Cut. Aktor miał okazję wcielić się w Slade’a Wilsona tylko na krótkie cameo właśnie podczas filmu Justice League i tak po nim słuch zaginął, a my nie mieliśmy więcej okazji podziwiać popularnego złoczyńcy DC Comics.

Jednakże ta informacja to też pewnego rodzaju plotka i teoria, a to za sprawą zdjęcia, które opublikował ostatnio aktor z obecności na turnieju Verizon 5G League of Legends: Wild Rift Invitational transmitowanym na Twitchu. Na poniższym zdjęciu możemy zobaczyć aktora w typowej dla Deathstroke’a fryzurze. Bardzo jasne, niemalże białe i krótko ostrzyżone włosy. Sam aktor nie zdementował, ani też nie potwierdził tych plotek, zatem musimy czekać na rozwój wydarzeń!

https://t.co/SLBFwCZagz pic.twitter.com/sGcfklocF0

— Lisa Perkins (@lisa15minutes) October 23, 2020

Artykuł Joe Manganiello powróci do roli Deathstroke’a w Justice League: The Snyder Cut pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Od momentu premiery gry Batman: Arkham Knight w 2015 roku sporo było spekulacji na temat nowej odsłony w świecie DC Comics. Najpierw był to Damian Wayne jako nowy Batman, później dużo słyszeliśmy o przygodach Supermana. Jednak ta ostatnia plotka została zdementowana przez założyciela Rocksteady.

Kilka dni temu, w trakcie programu Kinda Funny Games Daily Imran Khan, były redaktor Game Informera, wspomniał, że już lata temu słyszał o przygotowywanym przez Rocksteady projekcie gry o „Suicide Squad„, która miała stylem przypominać Fortnite. Pierwszym natomiast sygnałem, że otrzymamy grę o Oddziale Samobójców była scena po napisach w „Batman: Arkham Origins”, gdzie Amanda Waller odwiedza w więzieniu Slade’a Wilsona i proponuje mu pewien „układ”. Jednak w kwestii tego tytułu nie było żadnych konkretów, najprawdopodobniej szybko został porzucony.

Bardzo możliwe, że Warner Bros Montreal oraz Rocksteady ogłoszą swoje projekty gier na zbliżającym się evencie „DC FanDome„, odbywającym się w sierpniu. Liczymy, że usłyszymy jakieś konkrety co do nowych projektów obu studiów.

Artykuł Czy Rocksteady szykuje grę o Suicide Squad? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Christopher McQuarrie reżyser Mission: Impossible 7 oświadczył dziś rano na swoim Twitterze, że gwiazda Titans, Esai Morales, dołączył do obsady długo oczekiwanej kontynuacji Toma Cruise’a przez Paramount Pictures. Ostatecznie  potwierdził później, że Morales gra złoczyńcę w filmie, zastępując gwiazdę X-Men Nicholasa Houlta, który musiał zrezygnować z projektu z powodu konfliktu harmonogramów.

Paramount został zmuszony do wstrzymania produkcji w Mission: Impossible 7 w lutym z powodu trwającego wybuchu wirusa. W tym czasie McQuarrie oraz obsada filmu i członkowie ekipy przygotowywali się do trzytygodniowej sesji w Wenecji we Włoszech. Opóźnienie doprowadziło Houlta do konfliktu z wcześniejszym projektem, a aktora zastąpił Esai Morales.

Esai Morales był ostatnio widziany w drugim sezonie przebojowej serii DC Universe Titans, grając lubianego złoczyńcę z komiksu Slade’a Wilsona aka Deathstroke. Aktor znany jest również z pracy nad filmami Ozark i Netflix w telewizji NYPD Blue.

Oprócz utraty Nicholasa Houlta, Paramount musiał także opóźnić produkcje Mission: Impossible 7 o cztery miesiące z powodu pandemii. Film miał trafić do kin w lipcu 2021 r., Ale teraz zadebiutuje w listopadzie tego samego roku.

We all face the same fate…#MI7MI8

(Photo: Jared Fix) pic.twitter.com/dyzXU2Qxij

— Christopher McQuarrie (@chrismcquarrie) 21 maja 2020

A wy nie możecie się doczekać filmu? Dajcie znać w komentarzach!

Artykuł Gwiazda „Titans” Esai Morales zastąpi Nicholasa Houlta w roli złoczyńcy w „Mission: Impossible 7” pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Slade Wilson zadebiutował w pierwszym sezonie i był ważną postacią w całej historii powstania Green Arrowa, ponieważ to on spędzał czas z Oliverem Queenem na Lian Yu, a cała ich przygoda była pokazywana w retrospekcjach. Slade po zażyciu Mirakuru jednak przeżył wydarzenia z finałowych retrospekcji, a powrócił jeszcze silniejszy w drugim sezonie „Arrow” stając się głównym złoczyńcą serialu.

Po drugim sezonie zniknął na bardzo długi czas, a jego fani cały czas czekali na jego wielki powrót… Który objawił się dopiero w piątym sezonie „Arrow.” Powód  jego prawie trzy letniej absencji jest bardziej związany z ograniczeniami postaci przez DC Comics niż z wolnym czasem Manu Bennetta. Według Marca Guggenheima, producenta wykonawczego Arrowverse, DC powstrzymał stację The CW przed użyciem tej postaci, ponieważ mieli własne plany dotyczące Slade’a Wilsona.

DC właściwie nie chciało, aby Deathstroke został ponownie użyty w serialu, ale Guggenheim był w stanie przekonać ich, aby zrobili wyjątek dla piątego sezonu i początku szóstego, ponieważ historia dotyczyła Lian Yu, więc ważne było, aby Deathstroke tam był. Następnie Arrowverse powrócił do czasów, w których Deathstroke był niedostępny. Guggenheim wyjawił, że wersja Deathstroke z DCEU (Joe Manganiello) była powodem, dla którego DC chciało, aby Arrowverse unikał tej postaci. W Justice League złoczyńca otrzymał tylko krótki występ. Do tego planowane było to, aby Deathstroke pojawił się w solowym filmie Batman z Benem Affleckiem, jednakże teraz to już jest tylko przeszłość. Aczkolwiek w filmie Justice League jego scena po napisach zapowiadała możliwe powstanie Legion of Doom, ale i to nie odnotowało żadnego dodatkowego rozwoju.

Pomimo wszystkich poprzednich problemów z dzieleniem się postacią, wygląda na to, że Warner Bros. w końcu rozluźnia się na tym froncie, ponieważ Deathstroke był bardzo ważną postacią w 2. sezonie Titans.

Artykuł Dlaczego Deathstroke nie powrócił przed piątym sezonem „Arrow”?! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Na początku pragnę podziękować wydawnictwu Egmont za udostępnienie nam komiksu

Christopher Priest, twórca nieudanego runu Ligi Sprawiedliwości znany jest ze swojego zamiłowania do Deathstroke’a. Na pomysł pojedynku wpadł przy okazji spotkania ze Scottem Snyderem podczas nowojorskiego Comic Conu. Niestety Snyder został przydzielony do Dark Knights Metal, więc Priest musiał wziąć się sam za historię potyczki. Może to i dobrze…

Fabuła rozpoczyna się od baru, w którym poznajemy Billy’ego Wintergreena, który zacieśnia znajomość z Alfredem, co okaże się bardzo ważne później. Dalej w toku pewnych dochodzeń pojawiają się testy DNA i słynny dylemat… kto jest ojcem Damiana, młodego Robina?

Możecie wierzyć lub nie, ale swego czasu ta historia była na językach wielu portali informacyjnych. Wywołała swoim istnieniem niemałą burze wśród internautów.

Nie dziwne, skoro komiks superbohaterski porusza tak poważny temat, którym jest ojcostwo. Ten album nadal jest swoistym przełomem, bo mówi o odpowiedzialności, ale z innej perspektywy.

Mimo wszystko jest to historia niezwykle prosta w swoim założeniu i posiadająca satysfakcjonujące rozwiązania fabularne.

Przez komiks cyklicznie przewija się ten cały tytułowy konflikt. Mogłoby się wydawać, że to ciągła walka fizyczna, ale jednak nie. Bardzo mi się podoba psychologiczny koncept pojedynku. Mężczyźni prezentują dwie zupełnie odosobnione postawy i to właśnie one powodują między nimi zatarg.

Batman pokazuje, że w pewnym sensie walczy dla innych, za to Deathstroke jest narcystyczny i kompletnie nie obchodzi go los Damiana. Niestety przez bite 3/4 albumu wygląda to tak bardzo jednoznacznie. Bohater dobry, ratuje, a zabójca zły, zabija. Dopiero pod koniec możemy skonfrontować Slade’a jako osobę i zrozumieć, że jego działania tak naprawdę nie wynikają z bycia bezdusznym i okropnym człowiekiem, a z troski o inną osobę i ze strachu przed utratą kolejnego dziecka.

Rozwiązanie tego pod koniec stworzyło takie fałszywe współczucie do postaci, wręcz smutek, co nie jest, według mnie, dobrym działaniem, bo podczas całej lektury nie odczuwaliśmy żadnych emocji.

Priest ciekawie podkreśla i wykorzystuje fakt, że oboje mężczyzn jest bogaczami i oboje są bardzo bystrzy. Wynikają z tego intrygujące rozwiązania, takie jak np. nasyłanie FBI na Wayne’a czy zamykanie spółek Wilsona i przekazywanie funduszy, z nich wynikłych, na cele charytatywne.

Mimo że jest to event zawarty całkowicie w deathstroke’owej serii, to twórca nie skupia się tylko i wyłącznie na postaci tytułowego najemnika, ale wykorzystuje potencjał Batmana. Nawet, zdaje się, lepiej niż King (który w tym samym czasie pisał serię o Nietoperzu), ponieważ pokazuje nam takiego Wayne’a z lat 60., może 80. ubiegłego wieku. Mężczyzna jest zabójczo poważny, przeraża przeciwników, ale jednocześnie nie szczędzi sobie uśmiechu i ironicznych komentarzy. Właśnie ta mała rzecz spowodowała u mnie wielką radość, bo przez tyle lat, tak wielu twórców nie potrafiło tego dokonać. Nie wiem, może to jakaś klątwa, a akurat Priest jest na nią odporny…

Niestety w głównej mierze jest to standardowa historia superbohaterska, typu chłopy się biją, jeden knuje na drugiego i właściwie tyle. To pewien paradoks, bo komiks jest jednocześnie rewolucją zawierającą dość ważną kwestię, czyli ojcostwo, symultanicznie będąc zwyczajnym akcyjniakiem z pelerynami.

Warstwą graficzną zajął się Carlo Pagulayan przy asyście Eda Benesa i Jasona Paza. Z rysunkami Pagulayana mam ten sam problem, co cały ogół kanonów superbohaterskich od DC czy Marvel. W większości jest on zwyczajne, a wręcz, często, słaby. Z tym, że twory Carla są ładne, ale wtórne. Te obrazki już każdy widział. Są one szczegółowe, schludne, ale zwyczajne. Zwyczajnie taka stylistyka już się przejadła. W przypadku Paza sytuacja jest podobna.

Natomiast bardzo zaskoczył mnie Benes, który znacząco odbiega od pozostałej dwójki. Jego kreska jest taka jakby bardziej realistyczna, może bardziej artystyczna. Przede wszystkim lżejsza, a w niektórych momentach na myśl nasuwa mi grafiki Jimeneza, którego oczywiście ubóstwiam. Niestety to tylko jeden zeszyt, więc przez całą resztę musimy… nie odczuwać kompletnie nic. Właśnie dlatego wolę komiksy od książek, bo uwielbiam piękne dzieła. Podczas lektury, przykładowo, Azylu Arkham, czułem strach, emocje, a teraz była pustka i miałkość.

Podsumowanie: Jeśli pragniecie przeczytać coś standardowo superbohaterskiego, to polecam. Jeśli szukacie jakiejś lekkiej odmiany od standardowego trykotu – to też polecam. Za to nie rekomenduję w wypadku, gdy szukacie czegoś ambitnego. Rysunki nie zachwycają, ale nie są złe. W większości po prostu istnieją, ale w zeszycie tworzonym przez Benesa jest na czym oko zawiesić. Serdecznie zapraszam do sprawdzenia, bo miło spędziłem przy tym czas.

Artykuł Kto jest ojcem? – Batman kontra Deathstroke [RECENZJA] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

DC ma w swoim repertuarze dwa równoległe wszechświaty – telewizyjne Arrowverse i kinowe DC Universe już są ogromne, a ich rozrost zdaje się nie mieć końca. To naturalne, że postaci w nich będą pojawiać się równolegle.

Poskładaliśmy dla Was listę kluczowych postaci (dobrych, złych, epizodycznych, co tam jeszcze…), które pojawiły się zarówno w Arrowverse, jak i w filmach. Z małymi wyjątkami – np. Joker oficjalnie nie znajduje się w filmowym kanonie, podobnie jak nie przyjrzymy się postaciom z serii wcielonych do Arowverse w Kryzysie (Smallvile, wspomniany Doom Patrol itp.).

UWAGA!
Na listę trafiły postaci z Harley Quinn: Birds of Prey, które widywaliśmy już na małym ekranie.
Potencjalne spojlery!

Jest też sporo postaci wspomnianych, lecz nie pokazanych – jak choćby Doomsday wspomniany w Kryzysie, czy Alfred Pennyworth – więc na pewno istnieją w ten czy inny sposób w obu światach, mimo że jeszcze ich nie widzieliśmy. To samo z Amazonkami z Themyskiry, czy Kryptończykami. Joker też tu pasuje, bo – pomimo kilku wzmianek – w telewizji jeszcze go nie widzieliśmy.

Maxwell Lord pojawił się w pierwszym sezonie Supergirl i będzie antagonistą w Wonder Woman 1984, ale jako że technicznie jeszcze nie pojawił się na ekranie kinowym (i ponieważ teoretycznie może nadal okazać się jakimś złym bogiem udającym Maxa czy coś takiego), zostawiliśmy go – podobnie jak Jimmy’ego Olsena, który nigdy nie został pokazany na ekranie przed śmiercią w Batman v Superman: Dawn of Justice.

Jak oceniacie takie zestawienie? Pominęliśmy kogoś oczywistego, istotnego? Która z postaci z jednego, czy drugiego świata zasługuje na wizytę po drugiej stronie? Zachęcamy do komentowania!

Artykuł Postacie z Arrowverse i ich sobowtóry z filmów pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Finałowy odcinek Arrow pokazał nam retrospekcje z finału drugiego sezonu i momentu, w którym to Slade Wilson zabija Moirę Queen (tak było kiedyś). Teraz w zmienionej rzeczywistości przez Olivera Queena, zdołał on odeprzeć atak swojego rywala co uratowało Moirę.

Ciekawe jak ta zmiana skutkowała na losach Deathstroke’a, być może to on teraz będzie żył w przyszłości i przywrócił pamięć Johnowi Diggle’owi Jr. w 2040 roku?! Aby się tego dowiedzieć musimy czekać na serial Green Arrow and the Canaries.

W sumie to sami zobaczcie tę scenę:

https://www.youtube.com/watch?v=48FEyE3epmE

Artykuł Powrót Deathstroke’a z całkiem nową rzeczywistością! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Teaser, który jest dostępny tylko na portalu facebook wskazuje, że Deathstroke: Knights & Dragons zadebiutuje już 6 stycznia! Dziwną sprawą jest to, że datę wyjawili tylko na tydzień przed premierą serialu. Czy to nie jest zbyt krótko, by zrobić odpowiednią promocję?

Zobaczcie zapowiedź:

Artykuł Poznaliśmy datę premiery serialu o Deathstroke’u! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Mowa o Deathstroke’u, który razem z Mią, Willem i Connorem pojawił się w Star City 2019. Z początku, gdy bohaterowie ujrzeli znajomą maskę sądzili, że skrywa się pod nią JJ (syn Johna Diggle’a), z którym starli się w roku 2040. Jednakże z czasem okazało się, że nowym Deathstrokiem jest Grant Wilson, czyli drugi syn Slade’a.

Serialowa wersja na pierwszy rzut oka różni się oczywiście od komiksowego oryginału. Tutaj Grant przyjmuje identyczny pseudonim co jego ojciec. O jego istnieniu w Arrowverse pierwszy raz dowiadujemy się w szóstym sezonie ’Arrow’ podczas współpracy Slade’a i Olivera, a dokładniej w trakcie ich wspólnej walki z organizacją Joego Wilsona, czyli starszego syna Deathstroke’a. To właśnie on wyjawia, że Slade ma drugiego syna, którego matka ukryła przed światem, ponieważ nie chciała, by chłopak poszedł w ślady ojca.

Jednak dorosłego Granta Wilsona pierwszy raz w całym uniwersum ujrzeliśmy już wcześniej. W pierwszych odcinkach ’Legends of Tomorrow’ bohaterowie trafili do alternatywnej przyszłości, do Star City w 2040 roku, gdzie rolę Green Arrowa przejął Connor Hawke. Tam właśnie młody Wilson, który przyjął przydomek 'Deathstroke’ przewodził armii najemników, z którą walczył Arrow.

W ósmym sezonie dowiadujemy się również, że to właśnie przez Granta Wilsona, młody Diggle stanął po stronie zła. Grant wyszkolił go, a JJ przejął jego cele i ideologię, przez co stał się nowym przywódcą najemników.

Stając naprzeciw Wilsonowi w roku 2019, bohaterowie mają szansę zmienić swoją przyszłość i uchronić JJ’a przed ścieżką zła.

Artykuł Kim w „Arrow” jest Grant Wilson? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.