“Co by było gdyby…” to seria, którą poprowadzimy my, para geeków z Flarrow – Manuela i Filip. Razem spędzając czas przy komiksach i serialach od zawsze zastanawialiśmy się nad różnymi dziwnymi możliwościami i machinacjami uniwersum, a teraz postanowiliśmy przelać nasze przemyślenia na artykuły, które pojawiać się będą w każdy poniedziałek i piątek. Wzięliśmy na warsztat postacie ze świata Marvela, wspomagając się klasycznymi seriami komiksów tego wydawnictwa. Od bardzo długiego czasu intensywnie myśleliśmy nad wspólnymi artykułami i w końcu się do tego zabraliśmy – z wielkim hukiem! Nie pozostało wam nic, jak tylko wkroczyć z nami w świat alternatywnych linii czasowych… Zapraszamy!

Co by było gdyby… Fantastyczna Czwórka była fantastyczna inaczej

Nasz kolejny artykuł opiera się na komiksie What If #6 – What if the Fantastic Four had different super-powers? Zeszyt opowiada alternatywną wersję dobrze nam znanej Fantastycznej Czwórki. Historia zaczyna się tak, jak w klasycznej wersji – Reed Richards wraz ze swoją załogą udają się w kosmos i napotykają tam tajemnicze promieniowanie, które pozbawia ich przytomności, zmusza do awaryjnego lądowania i… daje supermoce. Tutaj wersje zaczynają się rozdwajać, ponieważ dostają oni zupełnie inne rodzaje mutacji niż w pierwowzorze.

Tym oto sposobem The Thing, Mister Fantastic, Invisible Girl oraz Human Torch stali się bohaterami o pseudonimach: Dragonfly, Big Brain, Ultra-Woman i Mandroid! Ben Grimm nie staje się kamiennym potworkiem, zamiast tego dostając smocze skrzydła. Tym razem to nie Reed Richards posiada moc rozciągania ciała, a w klasycznej wersji niewidzialna, Susan. John Storm zamiast zajmować się ogniem, staje się czymś w rodzaju żywego robota, pokrywa się dziwnym metalem i wygląda trochę jak Colossus z X-Men. Najlepsze na koniec… Reed Richards zamienia się w mózg. Tak, dosłownie.

Ale czym byłaby Fantastyczna Czwórka bez występu jednego z najbardziej ikonicznych złoczyńców Marvela? Mowa oczywiście o Doktorze Doomie, który próbuje zemścić się na Richardsie za to, że nie pomógł mu z czarną magią, a przez to jego twarz została oszpecona i musi nosić maskę. Doom wpada z wizytą, a wielki mózg wyrusza mu na spotkanie przemieszczając się po bazie Fantastycznej Czwórki w jakimś… przezroczystym rurociągu, który nazywa swoim ciałem. To trzeba zobaczyć.

Kontynuując, reszta drużyny też się nie nudzi. Dragonfly, dość ignorancki pseudonim, jak dla człowieka ze smoczymi skrzydłami, zajmuje się budowaniem prywatnego fan clubu. Mandroid również postanawia się świetnie bawić, korzystając z kolejnej ze swoich mocy sterowania sprzętem elektrycznym, ogłusza parę nastolatków. Ha. Ha. Ha. Jak zabawnie. Susan Storm mimo, że kochała Reeda Richardsa, to nie będzie miała zbyt wiele pożytku z bezcielesnego bytu jakim stał się po przemianie w wielki mózg, więc swoje uczucia zaczyna przekierowywać w stronę opiekuńczego Bena, co zupełnie zmienia naszą klasyczną historię. Co prowadzi nas prosto do najbardziej absurdalnego momentu w tym zeszycie – Sue wykorzystuje swoje nowe moce, by zmienić się w karuzelę i marzy o zrobieniu czegoś podobnego ze swoimi dziećmi w przyszłości.

Podczas, gdy reszta ekipy świetnie się bawi, Reed ucina sobie psychologiczną pogawędkę z Doktorem Doomem. Po wymianie żali, rozterek i porad od serca, Doom oferuje Richardsowi pomoc w odzyskaniu ciała, by mógł znów zdobyć miłość Susan Storm. Pomoc wymaga jednak podróży do zamku nowego przyjaciela, więc wielki mózg opuszcza rurociąg i pakuje się do czegoś w rodzaju pojemnika. Zauważa to młody Storm i toczy walkę z Doomem, by odzyskać przyjaciela, przegrywa jednak, a pojemnik okazuje się być pułapką blokującą moce Reeda. Wraz ze złoczyńcą opuszczają siedzibę FF i udają się do jego zamku, Mandroid natomiast traci przytomność. Po pewnym czasie mówi o tym Sue i Benowi, no i oczywiście postanawiają go ratować z opresji udając się do ponurego zamczyska szalonego naukowca. Tam czeka na nich wiele pułapek do pokonania, które zobaczyć będziecie mogli sami, gdy złapiecie za ten numer, a naprawdę warto. Jak kończy się ta historia? Podczas, gdy Doom jest zajęty stawianiem oporu części drużyny, Reed wykorzystuje moment dostają się do jego umysłu i… przejmując jego ciało. Koniec końców, Doktor Doom dotrzymał obietnicy. Tak właśnie powstała Nowa Fantastyczna Czwórka, a Richards przyjął znany nam pseudonim – Mister Fantastic!

Opinie, spostrzeżenia i inne wynurzenia

Manu

Ten artykuł można było nazwać “Co by było gdyby… Manu i Filip polubili Fantastyczną Czwórkę”. Zeszyt jest naprawdę świetny, przypuszczalnie jeden z lepszych w serii What If. Fabuła wciąga od samego początku, trudno się oderwać. Nie ma zapychaczy, zbędnych wtrąceń, ani nadmiaru wątków. Wzorowy złoczyńca i fantastyczna Fantastyczna Czwórka. Doktor Doom zasługuje na drugą szansę w kinowym uniwersum. I te moce! Ben Grimm ze smoczymi skrzydłami, nazwany… ważką? Wyższy poziom ignorancji, ale pasujący do klimatu komiksu. W pierwszej chwili nie zachwyciły mnie moce Susan, bo przecież już to znamy, ale moment, w którym zmieniła się w żywą karuzelę – choćby dla tego momentu warto zajrzeć do zeszytu. Co do Mandroida, nie zachwyciła mnie zbytnio ta postać, rzeczywiście wygląda trochę jak Colossus i moim zdaniem nie robi szału. Mojego ulubieńca zostawiam na koniec – Reed Richards jako mózg. Ten pomysł rozłożył mnie na łopatki. Jakby tego było mało, Reed w nowej postaci wygląda, jak kulka makaronu spaghetti albo mięso mielone, na domiar wszystkiego przemieszcza się w plastikowym/szklanym rurociągu. Coś świetnego, polecam każdemu!

Filip

Manu, zostaniesz moją Ultra-Karuzelą? (Manu: nie) A teraz na poważnie… Nigdy nie byłem wielkim fanem Fantastycznej Czwórki, a kinowe uniwersum pokazujące te postacie wcale mnie do tego nie zachęcało. Zawsze mi się wydawało, że gdy tylko upychano gdzieś te postacie w komiksach, to tylko po to, by je zareklamować. Miałem takie wrażenie nawet w pierwszych zeszytach The Amazing Spider-Man, gdzie jeszcze nikt go nie znał, a i tak to on był dla mnie zabiegiem marketingowym, by FF stała się bardziej popularna. Sama historia naprawdę godna uwagi i to nie tylko ze względu na zmianę mocy głównych postaci, ale także na genialnie napisanego złoczyńcę. Postać Viktora Von Dooma zawsze mnie zachwycała. Pokazywała takiego klasycznego wroga, złego do szpiku kości, ale jednocześnie niesamowicie genialnego i będącego 2 kroki przed bohaterami. Nawet tutaj mimo, że Reed Richards miał wzmocniony intelekt dzięki promieniowaniu, to mógł mu się oprzeć siłą własnego umysłu. Niesamowite! Upchnięto troszkę wątku miłosnego, ale historia zakończyła się tak, że możemy się tylko zastanawiać, czy Sue pokocha Richardsa w oszpeconym ciele Dooma, czy jednak pozostanie przy opiekuńczym Benie. Myślę, że jednak dusza wygrywa z ciałem i Reed w końcu i tak połączyłby się ze swoją miłością. Z wielką chęcią obejrzałbym powrót Fantastycznej Czwórki na ekran, tym razem w godnym restarcie serii i umieszczeniem ich w MCU, gdzie mogliby współpracować z, między innymi, Spider-Manem. To tyle z mojej pogadanki, po prostu – warto sięgnąć i przeczytać!

Zapraszamy do przeczytania poprzednich artykułów!

Artykuł #4 Co by było gdyby… Fantastyczna Czwórka była fantastyczna inaczej pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

“Co by było gdyby…” to seria, którą poprowadzimy my, para geeków z Flarrow – Manuela i Filip. Razem spędzając czas przy komiksach i serialach od zawsze zastanawialiśmy się nad różnymi dziwnymi możliwościami i machinacjami uniwersum, a teraz postanowiliśmy przelać nasze przemyślenia na artykuły, które pojawiać się będą w każdy poniedziałek i piątek. Wzięliśmy na warsztat postacie ze świata Marvela, wspomagając się klasycznymi seriami komiksów tego wydawnictwa. Od bardzo długiego czasu intensywnie myśleliśmy nad wspólnymi artykułami i w końcu się do tego zabraliśmy – z wielkim hukiem! Nie pozostało wam nic, jak tylko wkroczyć z nami w świat alternatywnych linii czasowych… Zapraszamy!

Co by było gdyby… Mściciele nigdy nie istnieli

Zeszyt What If #3 – The Avengers had never been pokazuje nam alternatywę dla wydarzeń z zeszytu Avengers #3. Tak jak w poprzednich przypadkach zaczynamy podobnie. Hulk decyduje się porzucić grupę, pozostają w niej Iron Man, Thor, Giant-Man i Wasp. W czasie gdy zielony stworek spotyka Sub-Marinera, pozostali próbują zdecydować co zrobić z tym problemem. W oryginalnej wersji zgodnie podejmują decyzję o poszukiwaniu Hulka, aby stanąć do walki z nim i jego nowym kompanem. Alternatywna wersja przedstawia inny rozwój wydarzeń. Drużyna ma odmienne zdania na temat poszukiwań Hulka, nie mogąc dojść do porozumienia z Iron Manem, Thor decyduje się odejść. Po tym wydarzeniu Giant-Man przechodzi nagły kryzys egzystencjonalny twierdząc, że 12 stóp wzrostu, to żadna super moc i lepiej się sprawdzi żonglując fiolkami w laboratorium. Hank Pym odchodzi wraz z lojalną mu Wasp. Tym samym Iron Man zostaje sam na placu boju.

Stark postanowił więc wziąć sprawy w swoje ręce i skontaktować się z przyjacielem Hulka, Rickiem Jonesem, by ten spróbował pogadać z zielonym stworem. Jednak w obu liniach czasowych pomysł ten zawodzi, ponieważ Banner go nie słucha, kompletnie stracił kontrolę nad potworem. Dowiedziawszy się o tym, Anthony Stark postanowił skonfrontować się z Hulkiem, lecz nie trwa to długo i nic z tego nie wychodzi, ponieważ jest na to za słaby, przegrywa, a były Avenger znów ucieka. Wtedy to zielona bestia sprzymierza się z Namorem, który również gardzi gatunkiem ludzkim i oboje chcą się go pozbyć. Wyzywają pozostałych Avengersów na pojedynek na Giblartarze, na który stawić się mają w ciągu 48 godzin.

Stark spędził następne 40 godzin na tworzeniu strojów dla Ricka, Wasp i Giant-Mana. Bohaterowie zjawiają się w cywilnych ubraniach, testują nowe stroje, ale dochodzi do kłótni między nimi i postanawiają pozostać przy swojej decyzji i raz na zawsze porzucić bycie superbohaterami. Iron Man wpada na pomysł, by poprosić o pomoc Fantastyczną Czwórkę, lecz jak wiadomo, Tony ma wybujałe ego i nie odbierze sobie możliwości na laur zwycięzcy, nie chce być też uznany za tchórza. Tworzy specjalne ulepszenia dla swojej zbroi, by tym razem mógł stawić czoła potężnemu Hulkowi. Całą energię, którą posiada (prócz jednego akumulatora, który zostawił w razie porażki, by napędzał jego serce) przekierowuje do swych miotaczy i wyrusza na starcie ze swoim do niedawna przyjacielem. W międzyczasie Rick Jones podąża za Hankiem Pymem i jego ukochaną, by wyjaśnić im, że Stark za żadne skarby nie poprosi o pomoc FF, wtedy zdają sobie sprawę, że muszą ruszyć mu z odsieczą.

W następnych kadrach mamy walkę między Iron Manem a duetem Hulk/Namor. Nasz blaszany drwal jest tu przepotężny, nawet Niesamowity Hulk nie może go powstrzymać. Po krótkiej walce i pozbyciu się Sub-Marinera, Tony zwabia zielonego stwora do wody, dzięki której może potraktować go całą energią, którą posiada i tak robi, zużywa prawie wszystko, co mają do zaoferowania jego akumulatory, ale na chwilę pokonuje Hulka. Gdy ma zamiar go pojmać do akcji znów wkracza władca Atlantydy i wrzuca Iron Mana do wody, gdzie ma większą siłę. Niestety, nasz bohater zostaje pokonany i wyrzucony na brzeg, jest ledwie żywy. Ale z odsieczą zjawia się reszta Avengers, którzy przybywają we wcześniej zbudowanych strojach. Hulk odzyskuje przytomność i toczy walkę z Hankiem Pymem, lecz jest zbyt potężny, po jakimś czasie w końcu poznaje moce Giant-Mana i unika jego ciosów, prowadząc tym samym do swojej wygranej. Ledwie żywy Stark wie, że Pym jest ich ostatnią nadzieją i postanawia oddać mu resztę mocy, która mu została wiedząc, że to go zabije.

Zmotywowany Giant-Man rzuca się na zielonego i daje mu niezły łomot. W tym samym czasie bój toczy Namor i Rick Jones, przyjaciel Hulka. Nie radzi sobie, gdyż nie jest doświadczony w walce, więc po chwili Sub-Mariner go nokautuje i posyła ostateczny cios, który ma go roztrzaskać o skały. Wtedy to w Hulku budzi się Bruce Banner i ratuje swojego przyjaciela zdradzając tym samym króla Atlantydy. Nawet w wodzie jest silniejszy od niego, ale niestety nie może pod nią oddychać, więc wypływając na powierzchnię daje szansę Namorowi na ucieczkę z pola walki. Koniec jest bardzo smutny i pełen patosu, ponieważ widzimy bohaterów, którzy znów jednoczą się, by w przyszłości walczyć ze złem czcząc tym pamięć Anthony’ego Starka, pierwszego Iron Mana. Tak powstają Armored Avengers!

Opinie, spostrzeżenia i inne wynurzenia

Manu

Jako, że jestem zadeklarowaną fanką Iron Mana – Tony’ego Starka, żadnego innego – moja wypowiedź będzie wysoce subiektywna. Co tu dużo mówić… jestem bardzo usatysfakcjonowana. Co prawda nie przepadam za Giant-Manem i Wasp, Hulk i epizodyczny Thor są mi obojętni, ale całość historii sprawia, że absolutnie nie mam na co narzekać. Nigdy nie postrzegałam Iron Mana w kategoriach playboya ze zbyt wysoką samooceną, więc moja ocena sytuacji może być nieco naciągana. Dla mnie zachowanie Starka, to nie przerost ego, a wzięcie odpowiedzialności za swoje czyny i za drużynę, której do niedawna Hulk był członkiem. Co do tej postaci… czysta furia, ot i cała historia. Pomimo tego, że Namorowi poświęcono sporo czasu w tym zeszycie, wydaje się być tłem, a jego obecność sprowadza się wyłącznie do bijatyki. Nie żeby było mi jakoś szczególnie żal z tego powodu. Żal było mi natomiast umierającego Iron Mana. Gdybym zobaczyła tę scenę na ekranie konieczny byłby zapas chusteczek.

PS Nie słuchajcie Filipa, początek nie jest kiepski.

Filip

Nie jestem jakimś wielkim fanem pierwszych Avengers, więc dziś znów moja ocena nie będzie zbyt mocno rozbudowana. Zeszyt na początku bardzo nużący, przynajmniej dla mnie, ale wraz z kolejnymi kartami dość szybko się rozkręca. Nie słuchajcie Manu, ona jest zbyt wierną fanką Iron Mana, by ocenić to inaczej, hahaha… Tony Stark jest po prostu… Starkiem, dokładnie takim, jakiego znacie z filmów Marvela. Co prawda zawsze podobało mi się jego zachowanie, lecz w takim momencie jest bardzo nielogiczne i działa bardzo na jego niekorzyść. Jego ego jest wybujałe, przez co na końcu zeszytu ginie. Nie chciał oddać chwały i lauru zwycięstwa komuś innemu, nie chciał pomocy Fantastycznej Czwórki, choć przyjaciołom powiedział, że tak właśnie zrobi. Hulk, nie tak jak w poprzednim artykule, w końcu jest bezmyślną, pełną wściekłości maszyną do niszczenia wszystkiego na swojej drodze. Giant-Man, Wasp, Rick Jones i Thor są tu postaciami, które nie odgrywają jakiejś mega wielkiej roli, aczkolwiek Hank Pym jest bardzo dobrym Giant-Manem, lecz zabrakło mi trochę inteligentnego dogryzania sobie nawzajem między nim, a Iron Manem. W końcu ich firmy ze sobą zawsze konkurowały, a sami niezbyt przepadali za sobą ze względu na ich charaktery. Ogólnie świetna historia dla fanów Starka i jego starć z kierowanym furią Hulkiem. Polecam przeczytać cały i nie zrażać się kiepskim początkiem. Myślę też, że gdyby komiks ten został odnowiony, dostał lepszą kreskę, może nieco bardziej rozwinięty wątek, żeby zrobić wydanie pełnoprawne, grube HC i był zatytułowany Armored Avengers vs Hulk i byłaby to po prostu alternatywna historia, to komiks ten z pewnością stałby się hitem.

Artykuł #3 Co by było gdyby… Mściciele nigdy nie istnieli pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

“Co by było gdyby…” to seria, którą poprowadzimy my, para geeków z Flarrow – Manuela i Filip. Razem spędzając czas przy komiksach i serialach od zawsze zastanawialiśmy się nad różnymi dziwnymi możliwościami i machinacjami uniwersum, a teraz postanowiliśmy przelać nasze przemyślenia na artykuły, które pojawiać się będą w każdy poniedziałek i piątek. Wzięliśmy na warsztat postacie ze świata Marvela, wspomagając się klasycznymi seriami komiksów tego wydawnictwa. Od bardzo długiego czasu intensywnie myśleliśmy nad wspólnymi artykułami i w końcu się do tego zabraliśmy – z wielkim hukiem! Nie pozostało wam nic, jak tylko wkroczyć z nami w świat alternatywnych linii czasowych… Zapraszamy!

Co by było gdyby… mięśnie były genialne

Na samym początku zdradziliśmy wam, o czym będziemy dziś mówić. W zeszycie What If? #2 – What if The Hulk had the brain of Bruce Banner? zobaczymy wielowątkową historię dobrze znanego nam młodego naukowca, któremu towarzyszyć będą inni uczeni z uniwersum. Na początku widzimy historię, którą dobrze znamy, nierozumiany przez nikogo Hulk ucieka w miejsce odosobnienia przed próbującymi go zgładzić policjantami i wojskowymi, gdzie próbuje myśleć, lecz jak to na naszego zielonego stwora przystało, nie wychodzi mu to zbyt dobrze, wtedy do przenosimy się do alternatywnej historii. Oczywiście wszystko zaczyna się w zupełnie ten sam sposób, co w oryginalnym komiksie The Incredible Hulk #1 z 1962 roku.

Młody naukowiec pracuje nad zupełnie nową generacją bomby wykorzystującej promieniowanie gamma. Podczas testów na zagrożony skażeniem teren dostaje się młody chłopak o imieniu Rick, którego dr Banner postanawia ratować i wstrzymuje próby. Jeden z techników jednak nie dostał rozkazu, by zatrzymać odpalenie bomby i wysadza ją, penetrując tym samym Bruce’a ogromną ilością promieni gamma. Budzi się on w bazie, dokąd zabrał go uratowany przez niego młodzieniec i obaj zostają zamknięci na obserwacje. W nocy coś jest nie tak, Banner zaczyna się dziwnie czuć, a po chwili zamienia się w wielkiego, zielonego stwora. Dochodzi do wniosku, że promieniowanie wpłynęło na jego ciało, ale nie na… i tu mamy pewną zmianę… jego genialny umysł.

Banner ucieka z więzienia, by dowiedzieć się co się z nim stało i wynaleźć antidotum. Jego dalsze przygody pokazują ile zmienia fakt posiadania przez Hulka umysłu Bruce’a Bannera. Gargoyle, który próbował go zaatakować zostaje jego przyjacielem i wraca spokojnie skąd przybył! Banner/Hulk odnajduje miłość swojego życia i niemal wiedzie już spokojne życie, jako Bruce za dnia i Hulk nocą, gdy zgłasza się do niego Fantastyczna Czwórka. Wspólnie z Reedem Richardsem opracowują eksperymentalny sposób, który ma zamienić The Thing z powrotem w Bena Grimma, na zawsze. Eksperyment wykorzystujący promieniowanie gamma kończy się sukcesem. Ben nie posiadając dłużej super mocy opuszcza grupę, co doprowadza do rozpadu Fantastycznej Czwórki.

Hulk wpadł w oko nie tylko słynnej drużynie. Zainteresował nim się także sam Loki! Bo kto by się nie pokusił na dużego, umięśnionego i zielonego potworka… Asgardczykowi nie udało się jednak oszukać genialnego umysłu Bannera, przez co nie doszło do walki między nim, a Thorem, Ant-Manem, Wasp i Iron Manem. Skutki jednak były jeszcze bardziej przerażające. Przez to, że pojedynek ten został zaniechany, nigdy nie powstała grupa znana nam jako Avengers.

Po jakimś czasie Bruce otrzymał telegram od Reeda Richardsa, czy nie zechciałby przeprowadzić z nim badań związanych z mutacjami. Banner, jak i jego żona są podekscytowani tym, że dostali szansę na opracowanie formuły, która pomogłaby im się pozbyć zielonego potwora z ich życia, więc bez wahania opuszczają swój zaciszny zakątek i przeprowadzają się do Nowego Jorku. Tam dołączył do nich nikt inny, jak Profesor Charles Xavier, który był bardzo chętny na współpracę przy badaniach związanych z mutantami. Zafascynowany nowym zajęciem Profesor X nie otwiera szkoły dla młodych mutantów, przez co nie powstają też X-Men. Połączenie tych trzech intelektów dało im owoc w postaci maszyny o nazwie Cerebro, która mogła znajdować każdy byt obdarzony jakąkolwiek mocą, nie tylko mutantów, jak to było w oryginalnej wersji.

Niestety, sprzęt jak to sprzęt, czasem jest awaryjny i przez jedną z tych awarii Ziemia zwraca na siebie uwagę potężnego Galactusa, który postanawia pożywić się naszą planetą. Jest to także powodem, dla którego nigdy nie pojawi się tutaj Silver Surfer, ponieważ to nie on znalazł tu pożywienie dla swojego pana. Po bezskutecznych próbach pokonania wielkiego kosmity trójka geniuszy postanawia połączyć się dzięki urządzeniu, które wynaleźli. Stają się nadczłowiekiem, który nazywa siebie X-Manem. Jednak do laboratorium przychodzi niczego nieświadomy Ben Grimm i wchodzi w drogę potężnemu mutantowi. Niesamowicie silny X-Man staje w szranki z Galactusem.

Tocząc psychiczną walkę, niszczyciel zdaje sobie sprawę, że nie może sobie na to pozwolić i ucieka w kosmos, by pozbyć się głodu karmiąc się innymi planetami lub gwiazdami. Na szczęście dla naszych bohaterów, ponieważ naszych trzech geniuszy znów staje się sobą Czeka ich jednak niemiła niespodzianka, każdy traci swoją moc. Kolejną niespodzianką, również nieprzyjemną, jest to, że Ben Grimm to znów The Thing, tylko tym razem przemiana zabiera mu całe jego człowieczeństwo i staje się zły, nie można go opanować i ucieka, jak to w oryginalnej wersji miał w zwyczaju Hulk.

Opinie, spostrzeżenia i inne wynurzenia

Manu

Nie chcę powiedzieć, że jestem zawiedziona, ale… trochę jestem. Widząc tytuł What If? #2 – What if The Hulk had the brain of Bruce Banner? pomyślałam – to będzie genialne! Jednak nie było. Nigdy nie miałam nic przeciwko Hulkowi, ale czytanie tego zeszytu trochę mnie męczyło. Przynajmniej 3 razy myślałam, że temat zamknięty, koniec zeszytu, ale nie! Koniec? To dorzućmy jeszcze Fantastyczną Czwórkę, później Xaviera i jeszcze Galactusa! Teraz to już musi być koniec… ale nie! Jeszcze odbierzemy im moce i zamieńmy Bena Grimma w pseudo-Hulka. Zbyt wiele wątków w jednym zeszycie, zdecydowanie. To mogło być naprawdę coś dobrego, a wyszło niemal jak z serialowym Flashpointem upchniętym w jeden odcinek. Od przybytku jednak głowa boli. Czytając drugi zeszyt z serii What If? i kilka pierwszych zeszytów Amazing Spider-Man naszła mnie pewna refleksja. W początkach Marvela Fantastyczna Czwórka była naprawdę potężną i szanowaną grupą. Kim są teraz? Nikt nie ma ochoty nawet oglądać ich filmów, Fox – czas się ogarnąć.

Filip

Według mnie, numer ten miał na siebie pomysł, lecz pokuszono się o zbyt wiele wątków w tak krótkim zeszycie. Nigdy nie byłem wielkim fanem Bruce’a Bannera, a Hulk z jego mózgiem przestał być tym, co sobie wyobrażamy, gdy usłyszymy to imię. Wielki zielony stwór, który jest geniuszem traci według mnie troszkę sens. Gdzie moje ulubione “HULK SMASH”? W tamtym świecie odeszło bezpowrotnie. Najbardziej spodobał mi się wątek współpracy trzech geniuszy, gdzie mogło się to skończyć tym, że wszyscy zostali wyleczeni ze swoich mutacji, ale co tam… lepiej dorzucić kosmicznego pożeracza – Galactusa i The Thing z charakterem oryginalnego Hulka. Nie chcę umniejszać wcale twórcom, którymi są Roy Thomas i Herb Trimpe, ale ponad połowa tej historii mnie strasznie znudziła. Były wzloty i upadki, ale głównie upadki. Mimo wszystko jak najbardziej polecam zajrzeć i zapoznać się choć troszkę z oferowaną klasyką. Nie zachwyciło mnie to, jak produkcje Foxa umieszczone w uniwersum Marvela (no, może prócz Deadpoola). Z mojej strony to chyba wszystko, było bez szału.

Artykuł #2 Co by było gdyby… mięśnie były genialne pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

“Co by było gdyby…” to seria, którą poprowadzimy my, para geeków z Flarrow – Manuela i Filip. Razem spędzając czas przy komiksach i serialach od zawsze zastanawialiśmy się nad różnymi dziwnymi możliwościami i machinacjami uniwersum, a teraz postanowiliśmy przelać nasze przemyślenia na artykuły, które pojawiać się będą w każdy poniedziałek i piątek. Wzięliśmy na warsztat postacie ze świata Marvela, wspomagając się klasycznymi seriami komiksów tego wydawnictwa. Od bardzo długiego czasu intensywnie myśleliśmy nad wspólnymi artykułami i w końcu się do tego zabraliśmy – z wielkim hukiem! Nie pozostało wam nic, jak tylko wkroczyć z nami w świat alternatywnych linii czasowych… zapraszamy!

Co by było gdyby… czwórka była piątką

We wstępie zdradziliśmy, co zostanie poddane naszym dzisiejszym rozważaniom. W zeszycie What If? #1 – What if Spider-Man joined the Fantastic Four? zobaczymy Fantastyczną Czwórkę oraz nastoletniego Petera Parkera, który dopiero co zdobył swoje niesamowite moce. Niestety, śmierć jego wuja – Bena – spowodowała, że młody bohater wraz z ciotką May nie mieli lekko, a jego walka ze złem była zajęciem czysto charytatywnym. Sięgając do oryginalnego zeszytu The Amazing Spider-Man #1 autorstwa Stana Lee i Steve’a Ditko widzimy jak Parker próbował chwytać się każdego zajęcia, łącznie z powrotem na ring, ale i to nie wypala.  Zdesperowany, wpada na pomysł, by udać się z podaniem o pracę do Fantastycznej Czwórki i tutaj następuje rozdwojenie linii czasowej.

W oryginalnej wersji zostaje odrzucony i w smutku opuszcza wieżowiec FF tylko po to, by stać się wolnym strzelcem i samotnie stawić czoła złu. Jak wygląda rzeczywistość w What If? Spider-Man, nie bez problemu, zostaje przyjęty do drużyny i tym samym Fantastyczna Czwórka zostaje Fantastyczną Piątką! Dzięki współpracy tak potężnych sił, walki wydawały się dziecinnie łatwe. By powstrzymać Vulture’a, nasz pająk nie musiał budować specjalnego antymagnetycznego urządzenia, które w oryginalnej linii czasowej pomogło mu pokonać Sępa. Tutaj z nieba strącił go Johnny Storm, czyli nikt inny jak Human Torch, a reszta umiejętnie pojmała złoczyńcę. Samo przystąpienie do FF pokrzyżowało plany dobrze znanego wszystkim Kameleona, który w ogóle zaprzestał działań w tym czasie. Red Ghost i jego małpy, to kolejni złoczyńcy do odhaczenia, ale… właśnie, przyszedł czas na konsekwencje. Sue nie mogła polecieć na misję, ze względu na dostosowanie statku dla czterech osób. Reed, by nie narażać ukochanej na niebezpieczeństwo “zastępował” ją Spider-Manem, przez co Invisible Girl poczuła się odsunięta.

Pocieszenie przyniósł jej fan pływania i podmorskich podróży Namor, który zabrał ją na plażę, by wspólnie zbierać muszelki, ponieważ marzyła mu się muszelka jedyna w swoim rodzaju, taka, którą zaoferować mu mogła tylko Susan Storm, jednocześnie widoczna i niewidzialna (wrażliwych przepraszamy za to zdanie, efekt uboczny wspólnego pisania).

Wracając do rzeczywistych wydarzeń z komiksu – Susan udała się do Namora, przyzywana tajemniczym głosem. Fantastyczna Piątka, minus jeden, wróciła do bazy nie odnajdując tam Sue, a odnajdując za to złudzenie przypominające Sub-Marinera, które wyjawia drużynie, że  jest ona jego więźniem i mają się z nim zmierzyć na jego terytorium. Dwa razy nie trzeba było mówić. Sue została zamknięta w akwarium, gdzie strzeże jej ogromna ośmiornica. Żaden z nich nie wie, że za wszystkim stoi nemesis Fantastycznej Czwórki czyli Puppet Master! Steruje on czynami Namora, co zaczyna zauważać Reed Richards, ponieważ wie, że nie można krzywdzić kogoś, kogo się kocha.

Oczywiście toczą długą, superbohaterską bitwę, The Thing wyciąga Susan, która zabrania im krzywdzić Sub-Marinera, mówiąc, że ten nie jest sobą. Puppet Mastera przed kontrolowaniem innych powstrzymuje, uwaga, wielka ośmiornica, która wydostaje się przez kopułę pałacu Króla Mórz i Oceanów, dzięki czemu  znów staje się normalny. Oczywistą rzeczą jest, że logika nie zawsze jest mocną stroną kobiet, więc Sue postanawia zostać z Namorem! Tak, bo czemu nie, a co na to Reed? A Reed na to nic. Sub-Mariner postanawia “dostosować” ukochaną do podmorskich warunków umieszczając ją w tajemniczej machinie, jednak po wyjściu z niej, Susan nie jest w stanie oddychać tlenem. Namor zalewa, więc całe miejsce wodą, a Fantastyczna (znów) Czwórka ucieka w popłochu. Kurtyna.

Kilka słów podsumowania…

streszczenie też miało mieć kilka zdań, więc strzeżcie się

Manu

Wiem… zaspoilerowaliśmy Wam wszystko co się dało, ale uwierzcie, że komiks wciąż warto przeczytać! To pierwszy zeszyt, który naprawdę mnie wciągnął, więc jeżeli tak jak ja, nie możesz się przekonać do czytania komiksów – sięgnij po klasykę, gdzie historia ma wyższy priorytet niż ładne obrazki. Co do samej fabuły, mistrzostwo. Świetnie nakreślona historia i postacie, bardzo fajne dialogi, widać trochę przerysowania, ale to w końcu komiks. A Peter Parker? Na takiego Spider-Mana liczę w przyszłej kinowej produkcji Marvela. Na dodatek to combo złoczyńców: Vulture i Kameleon ze świata Człowieka Pająka oraz Red Ghost i Puppet Master ze świata Fantastycznej Czwórki. Co prawda brak logiki u Susan i Reeda na koniec komiksu wywołał wyraz dezaprobaty na mojej twarzy, ale biorąc pod uwagę, że nigdy nie przepadałam za Fantastyczną Czwórką, a zeszyt przeczytałam z przyjemnością, jestem w stanie im to wybaczyć. Zlituję się nad Wami i zakończę moją wypowiedź pewnym smaczkiem. W trakcie starcia z Vulturem, The Thing zwraca się do niego “bird-man”, natomiast rolę Vulture’a w nadchodzącym Spider-Man: Homecoming zagra Micheal Keaton, bohater filmu Birdman, yummy.

Filip

Jako fan klasycznych komiksów, oczywiście poleciłem go mojej ukochanej, gdy tylko sam się z nim uporałem, a poszło naprawdę szybko. Po kilku chwilach widzę wiadomość, że zeszyt jest wspaniały i tak oto moja dziewczyna sama stała się fanką takich antyków. Pierwsze, co rzuca się w oczy to na pewno przewaga tekstu i treści nad graficzną formą komiksu, nie ma tyle efektów, co chociażby w tych wychodzących po 2000 roku. Mimo to, potrafią nas wciągnąć nawet przygody postaci, których tak naprawdę nigdy nie darzyliśmy sympatią. Dialogi są genialne, pokazują nam prawdziwą esencję Spider-Mana, który nigdy się nie zamyka, a jeżeli to robi, to i tak kadry zdominowane są jego przemyśleniami. W zeszycie wyraźnie zauważalne są wpływy Zimnej Wojny, np. w jednym momencie drużyna cieszy się, że Stany wygrają wyścig w kosmos, bo będą po stronie księżyca, której nikt wcześniej nie odwiedził lub Kameleon (oryginalnej seria), kradnie on plany, by przekazać je komunistom i Spidey nazywa go “Komuchem”. Historia idealnie pokazuje to, jak mogłoby wyglądać to uniwersum, gdyby autorzy podjęli takie, a nie inne decyzje. Mimo dobrej oceny komiksu, myślę, że takie rozwiązanie  źle wpłynęłoby na efektowność walk, czy samą pomysłowość, ponieważ bitwy ze złoczyńcami kończyły się łatwymi zwycięstwami. Moja dziewczyna zwróciła moją uwagę, na brak logiki w zachowaniach Reeda Richardsa i Susan Storm przy ich rozstaniu. Według mnie, oni po prostu tacy byli, Sue była tak zarozumiała, że nie potrafiła wybaczyć Reedowi jego zamiłowania do nauki, zrozumiała to dopiero, gdy Fantastyczna (znów) Czwórka odpływała z pałacu Namora. Reed natomiast zawsze uważał swoją pracę za najważniejszą, ale też chciał szczęścia Invisible Girl, więc postanowił pozwolić jej wybrać coś, co da jej szczęście. Zeszyty takie jak ten, mimo charakterystycznego przekolorowywania, czytam z ogromną przyjemnością i nie mogę się doczekać, aż sięgniemy po kolejny z tej serii, by napisać dla was kolejny artykuł. Ja zakończę swoją wypowiedź wywodem, że Tom Holland swoim gościnnym wystąpieniem w Civil War bardzo przypominał tego Petera Parkera, który nigdy się nie zamyka i jego uwagę rozprasza wszystko wokół (pamiętna scena podczas walki z Zimowym Żołnierzem i jego “You have a metal arm? That is awesome, dude!”). Miejmy nadzieję, że w Spider-Man: Homecoming zagra identycznie, albo jeszcze lepiej!

Artykuł #1 Co by było gdyby… czwórka była piątką pochodzi z serwisu FLARROW.pl.