Odmiennej, bo oryginał został wydany tylko w Japonii, a pozostała część świata otrzymała „Nier:Gestalt„, które zresztą nie przyjęło się zbyt ciepło, co można zauważyć, odkopując stare recenzje w sieci.

Różnice pomiędzy tymi wersjami tkwiły głównie w postaci protagonisty. W „Gestalt” kierowaliśmy poczynaniami dorosłego Niera, który z całych sił próbuje znaleźć sposób na wyleczenie swojej córki – Yonah. W „Replicant” jest to chłopiec o tym samym imieniu, ale jest on dla wcześniej wspomnianej dziewczyny bratem.

Czymże w ogóle jest „NieR”? To spin-off dla wydanego w 2003 roku na PS2 „Drakengard”, którego piąte zakończenie w pierwszej części okazuje się tym kanonicznym, gdyż obserwujemy tam upadek ludzkości, a akcja recenzowanej gry rozgrywa się właśnie nieco ponad 1000 lat od tego wydarzenia.

Skoro pierwotne wydanie nie cieszyło się zbyt wielką popularnością, to czy remaster w ogóle ma jakiś sens? W tym przypadku jak najbardziej, gdyż nie mamy do czynienia ze zwykłym podbiciem rozdziałki, choć też nie można mówić o pełnoprawnym remake’u. Zmian względem fabuły i ogólnie mechaniki jest niewiele, także nie ma mowy o „drugim” Final Fantasy VII.

Sam twórca stwierdził, że „NieR Replicant ver.1.22474487139…” nie jest ani jednym, ani drugim, a żebyśmy traktowali to bardziej, jako „aktualizację” i właśnie to słowo będzie najlepszym określeniem.

Pod względem fabularnym nie zostało zmienione nic, a wręcz nieco dodano, co ułatwia odbiór historii, która jest naprawdę mocno pokręcona, choć przez dłuższy czas pan Taro stara nam się wmówić, że jest inaczej, bo poza dziwacznym skokiem w czasie po prologu, to mniej więcej do połowy gry wszystko wydaje się w miarę „normalne”.

Jak już zostało wspomniane wcześniej – Mamy rok 3465, wcielamy się w rolę Niera, który stara się odnaleźć lekarstwo dla swojej ciężko chorej siostry – Yonah. Poza tym wspomaga on tamtejszą ludność, chociażby broniąc ich przed tajemniczymi stworzeniami zwanymi „shades”, które można przyrównać do heartless z „Kingdom Hearts”. Po drodze w naszej misji wspomogą nas dość barwne osobowości – magiczna i gadająca księga Grimoire Weiss, skąpo ubrana, ale iście mordercza Kaine, a także mocno nieśmiały młody Emil, któremu lepiej w oczy nie patrzeć!

Oczywiście nie brakuje też innych postaci, które napotkamy w trakcie podróży – czeka nas sporo dialogów z uroczą Popolą, uratujemy tyłek młodego księcia piaskowego królestwa, a także wspomożemy pewnych braci, którzy pasjonują się ulepszaniem broni.

Nie wydaje się zbyt skomplikowane, prawda? To właśnie w tej pozornie prostszej części rozgrywki mamy szansę, aby na spokojnie poznać bohaterów i nawiązać z nimi więź. Razem z nimi odkrywamy powoli wszystkie karty, jednocześnie zbliżając się do siebie, aby w jednej chwili być bombardowanym różnymi zwrotami akcji.

W pierwszej chwili może nam się wydawać, że otrzymaliśmy kolejny, generyczny jRPG, bo początkowo wszystko idzie po naszej myśli. Wszystkie znaki na niebie mówią wskazują, że jesteśmy na dobrej drodze, gdy nagle krok po kroku jesteśmy obdzierani z naszej nadziei.

To kawał pięknej i chwytającej za serce historii, ale także iście tragicznej, smutnej i melancholijnej. To nie jest typowa opowieść, w której wszystko kończy się happy endem. Śmierć i zniszczenie jest tu obecne na każdym kroku, a „prawda” okazuje się mocno depresyjna.

W odświeżonej wersji otrzymujemy nie tylko dodatkowe zakończenie, którego przez naglący czas nie udało się zaimplementować w oryginalnym wydaniu, ale gdy zdecydujemy się na kolejne kilka przejść gry, to dzięki nowym przerywnikom i kwestiom możemy sporo się dowiedzieć nie tylko o bohaterach, ale i o otaczającym nas świecie.

Niestety bez sięgnięcia po zewnętrzne źródła (głównie książka „Grimoire Noir”, przełożona przez fanów na angielski) nigdy nie poznamy całej historii, która została tu opowiedziana. Osobiście po skończeniu rozgrywki z wielką pasją zabrałem się za czytanie, więc takie „przedłużenie” zabawy jest dla mnie sporym plusem, tak niekoniecznie każdy może odebrać to w ten sposób, a nie ma co ukrywać – sporo wartościowych informacji zawartych jest właśnie w wyżej wymienionym dziele.

Jak się ta „aktualizacja” ma od strony technicznej? Graficznie na pewno nie jest to np. drugie „Ghost of Tsushima”, czy właśnie wyżej wspomniane FF7, ale oprawa została odpowiednio podbita, aby być przyjemną dla oka i momentami mieć na czym zawiesić oko. Całość jest dużo bardziej szczegółowa i wyrazista, a także gra świateł i cieni jest na zupełnie innym poziomie.

Lokacje i obiekty natomiast nie wypadają zbyt szczegółowo, ale ten minimalizm dodaje klimatu, który zresztą jest najmocniejszą cechą tej gry. Już sama baśniowa oprawa potrafi oczarować, a gdy do tego dołożymy iście intrygującą fabułę, a także przepiękne chórki w tle, to otrzymujemy naprawdę magiczny tytuł, od którego bardzo ciężko się oderwać.

Spory lifting zaliczył system walki, zbliżony bardziej do tego, który obecny był w NieR: Automata, a to spory plus, gdyż oryginał był dość toporny i na pewno odrzucił niejednego gracza. Całość opiera się głównie na lekkim i mocnym uderzeniu, magicznym atakom, bloku i uniku – nic skomplikowanego, same starcia też nie powinny stanowić większego wyzwania, ale wszystko wypada na tyle przyjemnie, że do samego końca ciężko się tym znużyć.

Spora w tym zasługa animacji i płynności rozgrywki. Już na bazowym PS4 gra chodzi bez żadnych spadków klatek, bohater porusza się zwinnie, a sterowanie nim jest lekkie i naturalne. Wielkim plusem jest również to, że na zmianę ekwipunku lub czarów nie musimy czekać, aż wybijemy wszystkie shades, tylko możemy zrobić to w trakcie bitew. Dodaje to sporo dynamizmu.

Jak już o samych potyczkach mowa, to na spore wyróżnienie zasługują bossowie. Z racji, że jest to japońska produkcja, to oczywiście należy się spodziewać monstrualnych kreatur, z którymi musimy sobie jakość poradzić. Niektóre z nich po prostu musimy zasiekać na śmierć, przy innych musimy nieco wytężyć mózgownicę. Walki są bardzo widowiskowe, a ataki wykańczające, które są niczym fatality, stanowią ich wisienkę na torcie!

Niestety nie wszystko jest takie kolorowe. Gra ma trzy większe wady, dwie bardziej istotne, jedną już mniej. Pierwszą z nich jest konieczność backtrackingu, czyli ciągłego powracania do odwiedzonych wcześniej lokacji. Wprawdzie później będzie możliwość szybkiej podróży, ale w żaden sposób nie jest ona pomocna, bo ostatecznie dalej będziemy musieli się sporo nabiegać. Jest to najżmudniejsza część rozgrywki, która faktycznie może nieco odepchnąć.

Kiepsko wypadają też zadania poboczne, czyli klasyczne „przyjdź, przynieś, pozamiataj”. Nie dość, iż nie są one zbyt interesujące, to też przy ich przyjmowaniu trzeba nieco się skupić, gdyż potem możemy mieć problem z odnalezieniem konkretnych składników.

Trzecią rzeczą, która kuje w oczy jest…interfejs! Wypada on bardzo archaicznie, zmian w stosunku do oryginału jest niewiele. Menu jest dość nieczytelne i niewygodne w użytkowaniu, choć z czasem zapewne i tak korzysta się głównie z mapy oraz „edytora słów”.

Jeżeli dotarliście do tego etapu recenzji, to raczej już wiecie, jaki będzie werdykt. NieR Replicant ver.1.22474487139 to kawal przepięknej gry, której historia jest iście intrygująca, a eksterminacja kolejnych shades sprawia wielką frajdę. Całość może wydawać się nieco przytłaczająca dla „szarego” gracza, jednakże jeżeli macie ochotę na nieco „growej sztuki”, to dzieło Yoko Taro jest dla Was pozycją obowiązkową.

Fani „Automaty” zapewne nie będą nawet się zastanawiali przy zakupie, pozostałym radzę zerknąć na screeny/gameplaye i samemu osądzić, czy chcecie zaryzykować. Osobiście bardzo się cieszę, że „nasza” część świata mocno otworzyła się na produkcje wychodzące z kraju kwitnącej wiśni, bo często są to przepiękne i bardzo wciągające gry, zupełnie jak w tym przypadku.

Za kod recenzencki dziękujemy oficjalnemu dystrybutorowi gry w Polsce, czyli CENEGA.

INFO:
Pełny tytuł gry: NieR Replicant ver.1.22474487139…
Data premiery: 23.04.2021 r.
Producent: Toylogic Inc. / PlatinumGames
Wydawca: Square-Enix / Eido
Wydawca PL: Cenega S.A.

Artykuł NieR Replicant ver.1.22474487139… – RECENZJA [PS4] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Chcielibyśmy podziękować wydawnictwu Cenega za podesłanie kopii do recenzji – dzięki!

Na samym wstępie chciałbym zaznaczyć, że choć jestem wielkim fanem całej serii, to siódma część zawsze budziła we mnie mieszane uczucia. Choć lubię do niej wracać, to zdecydowanie nie znajduje się na górze listy moich ulubionych „fajnali”. Jednak z wielkim zapałem oczekiwałem na remake, gdyż jedną z rzeczy, która urzekła mnie w oryginale, był klimat i byłem bardzo ciekaw, jak zostanie od przeniesiony na dzisiejsze standardy.

Skłamałbym, że fabularnie jest bez zmian. Owszem, nie ma ich zbyt wiele, ale znacząco wpływają na oryginalną opowieść. Większość będzie się zgadzać – wcielamy się w Clouda, byłego członka grupy SOLDIER i to jeszcze z tego najlepszego segmentu, bo pierwszej klasy. Obecnie stara się zaistnieć w świecie jako najemnik, a poznajemy go w momencie, gdy pomaga grupie eko-terrorystów znanej jako AVALANCHE, którzy starają się ocalić ich ukochaną ziemię, stając naprzeciwko wielkiej, złej korporacji rządzącej całym Midgarem, czyli Shinra.

Właśnie na tym konflikcie skupia się cała historia remake’u, gdyż wydarzenia, które zostały przedstawione w odświeżonej wersji, nie pokrywają nawet całego pierwszego krążka oryginału. Nie oznacza to, że historia jest wybrakowana i okrojona, wręcz przeciwnie – niektóre postaci drugoplanowe w końcu otrzymały swoje pięć minut. Tak jak Biggs, Jessie and Wedge nie wzbudzali we mnie większych odczuć, tak teraz na serio idzie się z nimi zżyć! Ot taka fajna gromadka, z którą poszlibyśmy rozwalić reaktor lub dwa.

Poza tym spory wpływ na odbiór całokształtu ma także zamienienie tekstu na mowę. Bohaterowie, których wcześniej nie słyszeliśmy, w końcu przemówili! Osobiście zupełnie inaczej odbieram obecnie Aerith, która wcześniej mnie bardzo irytowała, a teraz? Już szykuję paczkę chusteczek! (Przecież nie będę spoilerował!)

Swoje pięć groszy dorzucają także cutscenki, także jeżeli jesteście fanami animowanego Advent Children, to poczujecie się jak w domu. Wprawdzie Square Enix już przyzwyczaiło nas do znakomitej jakości, jeżeli chodzi o ich przerywniki filmowe, ale nie można przejść obok ich obojętnie, wszakże to uczta dla oczu.

Jak już wspomniałem wcześniej – nie ma zbyt wielu zmian w stosunku do oryginału, jednakże są one bardzo istotne, a najwięcej smaczków wyciągną weterani serii. Poza wczesnym pojawieniem się Sephirota napotkamy także tzw. „Whispers”, którzy wyglądają, jakby dopiero co urwali się z Azkabanu, a zakończenie pewnie zaskoczy niejednego z was. Czy pozytywnie? To już zależy jak się na to nastawiacie, osobiście z niecierpliwością nie mogę się doczekać kontynuacji wątku.

Jak natomiast wypada sama rozgrywka? Wszakże to był główny powód obiekcji wobec remake’u. Nie każdemu podpasował system walki w Final Fantasy XV, który swoim mechanizmem przypominał bardziej Kingdom Hearts, niżeli kolejną odsłonę cyklu. Choć sam bawiłem się przednio, to nie da się ukryć, że momentami wkradał się zbyt duży chaos.

Właśnie na to samo nastawiałem się i w tym przypadku, ale zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony. Już na samym początku mocno się zdziwiłem, gdyż w momencie, kiedy chciałem podskoczyć do przeciwników…po prostu nie mogłem tego zrobić! Forma walki, która została podana w FF7R, powinna zadowolić zarówno fanów dynamicznej rozgrywki, jak i wielbicieli klasycznego, turowego systemu. O ile na wczesnym etapie może i naciskamy z wściekłością kwadrat, tak im dalej w las, tym więcej kombinowania.

W ciągu całej podróży wcielimy się łącznie w czwórkę bohaterów – Walczącego wielkim mieczem Clouda, wykorzystującą potęgę swoich pięści i kopniaków Tifę, przerośniętego Barreta, który przeciwnikami zajmował się będzie z dystansu, a Aerith poza leczeniem swoich towarzyszy, zajmie się także eliminacją oponentów za pomocą magii. Podczas podróży zdobywamy także doświadczenie, dzięki któremu możemy ulepszyć naszą broń, a na dodatek każdy element ekwipunku wyposażyć w znane nam już materie, dzięki którym nie tylko będziemy mogli skorzystać z różnych elementarnych zaklęć, ale i skorzystać z pewnych profitów, które mogą okazać się niezawodne na polu bitwy.

Nie mogło także zabraknąć systemu summonów, jednak tym razem nie w formie „ataku”, a dosłownego przyzwania towarzysza, który wspomoże nas na polu bitwy. Nie nastawiajcie się jednak, ze skorzystać z nich będziecie mogli w przypadku każdej walki – zarezerwowani są tylko dla poważniejszych zagrożeń.

Przed większymi walkami zazwyczaj stoi automat, w którym możemy obłowić się w obowiązkowe przedmioty oraz ławka, na której odnowimy swoje zdrowie i punkty magii. Niejednokrotnie przyjdzie wam wymienić materie, aby odpowiednio skontrować wrogów.

A co w momencie, kiedy odpoczywamy od krzyżowania planów Shinry? Sam świat można powiedzieć, że jest pół-otwarty, gdyż w teorii mamy nieco swobody w poruszaniu się, ale tereny, po których możemy się poruszać, zależne są od danego momentu w fabule. Znalazło się także miejsce na zadania poboczne! Jest ich 26, ale za pierwszym podejściem idzie wykonać ich wyłącznie 24. Niestety nie spodziewajcie się tu wielce rozbudowanych wątków rodem z trzeciego Wiedźmina, gdyż w większości to są zadania 3xP, czyli pójdź, przynieś, pozamiataj. Znalazło się jednak miejsce dla nieco bardziej przyjemnych aktywności, takich jak gra w rzutki, zawody w pompkach, czy…niszczenie pudeł na czas!

Najbardziej cieszy fakt, iż wątek z Don Corneo w ogóle nie został ugrzeczniony, a tego się ludzie wielce obawiali. Całość została przedstawiona wzorcowo, a Cloud wymiatający na parkiecie – złoto!

Chciałbym wypowiedzieć się w samych superlatywach o warstwie graficznej tytułu, ale niestety nie do końca mogę. O ile sam przedstawiony świat wypada obłędnie, a w paru miejscach z wielką chęcią staniecie i będziecie podziwiać widoki, tak bardzo kują w oczy doczytujące się tekstury, tak, że momentami gra sprawia wrażenie, iż połowę elementów zaczerpnięto z wczesnych tytułów na PS3. Poza tym nie bardzo jest się do czego przyczepić, gdyż gra jest po prostu zjawiskowa.

Nie ma czego się obawiać także w przypadku ścieżki dźwiękowej. Usłyszycie wiele znanych wam melodii, ale w unowocześnionej wersji! Początkowo może nieco brakować wam fanfarów na koniec bitwy, ale z czasem dość często będziecie słyszeć pośpiewującego je Barreta. Poza tym trzeba będzie jakość wypełnić szafę grającą – w trakcie podróży możecie znaleźć 31 płyt wraz z utworami, które w większości na pewno dobrze kojarzycie.

Na samym początku wspomniałem, że fabuła nie pokrywa nawet pierwszego dysku z oryginalnej siódemki. Ile więc zajmuje przejście remake’u? W moim przypadku były to 32 lub 33 godziny, a na koncie miałem wykonane wszystkie możliwe przy pierwszym podejściu zadania poboczne (czyli 24/26). Wyczytując opinie innych w sieci, można założyć, że grę średnio można ukończyć w 25-30 godzin, gdy mowa jest o samej głównej historii oraz 35-40, jeżeli bierzemy pod uwagę side-questy. Wydaje mi się, że to rewelacyjny wynik, jedna z drugiej strony momentami można odczuć, że twórcy wręcz na siłę starali się przedłużyć rozgrywkę, która czasami się nieco dłużyła.

Co w momencie, gdy miną napisy końcowe? Mamy dwie opcje – albo udamy się do menu wyboru rozdziałów i kolokwialnie rzecz ujmując – wymaxujemy je, albo rozpoczniemy grę od nowa, ale na trudnym poziomie trudności.

Werdykt?

Remake siódmego Final Fantasy tchnął w nią nowe życie. To nie tylko ukłon w stronę fanów oryginału, ale także nieco świeże podejście do sprawy, które nowsze pokolenie może skłonić do zapoznania się z serią, a osoby, które wcześniej sceptycznie były do 7-ki nastawione mają szansę odkryć tę grę „na nowo”. Znakomicie rozwiązany system walki, przepiękne przerywniki filmowe, a klimat Midgaru wylewa się wręcz z ekranu. Z niecierpliwością czekam na kontynuację, aby dowiedzieć się, co konkretnego szykują dla nas twórcy, gdyż zapowiada się nieco większy misz-masz, niż w przypadku oryginału.

Artykuł Final Fantasy VII Remake – Nowe oblicze Midgaru? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Już wkrótce rozpocznie się najnowsze wydarzenie Destiny 2, Zawody Strażników, dostępne dla wszystkich za darmo! Począwszy od 21 kwietnia gracze będą mieli trzy tygodnie na to, aby udowodnić, że ich klasa jest najlepsza, zdobywając punkty w codziennych wyzwaniach. O tym, która klasa zwycięży, przez cały rok będzie nas informowało specjalne przypomnienie, które zostanie dodane do Wieży, aby inne klasy nie zapomniały, kto zdobył złoto.

Aby wziąć udział w Zawodach Strażników, spotkaj się z Evą Levante i Zavalą w Wieży i odbierz swoje codzienne wyzwania klasowe. Każdy punkt ma znaczenie, jeśli chcesz odnieść zwycięstwo! Sprostaj wyzwaniu, znajdź się na szczycie tabeli wyników i pochwal się swoją pozycją dzięki nowym klasowym przedmiotom w metalicznym kolorze i zdobytym egzotykom.

Zawody Strażników są bezpłatne dla wszystkich graczy, dołącz zatem do rywalizacji klas, w której gra toczy się o wysoką stawkę i udowodnij wszystkim, która klasa jest najlepsza. Zwycięska klasa będzie przez cały rok honorowana w Wieży.

Dowiedz się więcej o Zawodach Strażników, oglądając zwiastun poniżej:

zdjęcia i grafiki można znaleźć pod tym adresem

Kluczowe cechy Zawodów Strażników to:

• Rywalizacja klas, w której gra toczy się o wysokie stawki
• Nowe codzienne klasowe wyzwania
• Nowy egzotyk – Prawowity następca
• Nowe przedmioty klasowe w metalicznym kolorze

Zawody Strażników w Destiny 2: Sezonie Zasłużonych rozpoczną się 21 kwietnia. Więcej informacji znajduje się na destinythegame.com/seasonoftheworthy

Artykuł Destiny 2 – rozpoczynają się Zawody Strażników! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Tak się złożyło, że Weekly Shōnen Jump, czyli legendarny japoński tygodnik z mangami, w 2018 obchodził swoje 50 urodziny! W tym samym roku otrzymaliśmy trailer gry, która spodziewałoby się, że będzie spełnieniem marzeń fanów anime i mangi. Mowa oczywiście o Jump Force! Dlatego czemu by nie zacząć  właśnie od tej gry?

Jeżeli wolicie streszczoną wersję recenzji, to zapraszamy do obejrzenia tego klipu:

Na początek pragnę podziękować firmie Cenega za dostarczenie nam kopii gry do recenzji. Serdecznie zachęcamy do odwiedzenia ich strony i zrobienia zakupów!  Cenega.pl!

Chcieliście kiedykolwiek ujrzeć Goku dostającego wciry od Naruto? Może jednak chcielibyście wiedzieć, jak skończyłby się pojedynek Luffy’ego z Ichigo? Nie da się ukryć, że wraz z pierwszym trailerem gry, powstał wielki hype na tę produkcję. W finalnym produkcie otrzymujemy aż 40 grywalnych postaci znanych z kart Shonena! Czy Jump Force spełnia oczekiwania zatwardziałych fanów tychże bohaterów? Cóż, zależy kto, czego po tej grze oczekiwał.

Po dłuższym namyśle, stwierdziłem, że najlepiej będzie zacząć od najgorszej części całości, czyli…fabuły. Spike Chunsoft, czyli twórcy, chcieli stworzyć coś w nad wyraz ambitnego, epickiego, a wyszło…Cóż, w tym przypadku najłatwiej byłoby mi to przyrównać do filmowego Justice League. O ile fani manga/anime mogą wyciągnąć z tego jakikolwiek fun, czerpać radość z różnych interakcji zachodzących pomiędzy bohaterami, tak wszyscy pozostali nie bardzo mają czego tu szukać.

Uważam również, że nie stanowiłoby to takiego problemu, gdyby nie fakt, że przerywniki filmowe zostały wykreowane nieco ‘sztywno’, a postacie zostały pozbawione swoich emocji. Jeżeli chodzi o sam przebieg fabuły, to nastawcie się na robienie w kółko tego samo – idziesz po misję, „nawracasz” kogoś, ten ktoś dołącza do Jump Force. Osobiście odczułem, jakby ten cały tryb, jak i hub, po którym dane nam jest biegać przez cały czas, były dodane bardzo na siłę. Wielka szkoda, bo naprawdę byłoby można wykreować w tym miejscu coś o wiele lepszego.  Jeżeli miałbym się doszukać plusów, to tym na pewno byłby kreator postaci. Na samym wstępie jesteśmy zmuszeni do stworzenia własnego herosa, który ma wspomóc naszych ulubionych bohaterów w tejże wielkiej misji. Opcji customizacji jest dość sporo, także twórcy dali nam niemałe pole do popisu.

Czy miałka fabuła jest wystarczającym powodem, abyście skreślili tę produkcję na starcie? Zdecydowanie nie! Odpalając Jump Force, oczekiwałem przede wszystkim soczystej bijatyki, czegoś, co poskromi mój apetyt po starusieńkim już Budokai Tenkaichi 3 i nie zawiodłem się! System walki nie jest wprawdzie tak zróżnicowany jak w wyżej wymienionej produkcji, jednak sprawia masę frajdy.

Tak jak wspomniałem na początku, do dyspozycji mamy 40 różnych bohaterów, którzy charakteryzują się różnymi atakami i umiejętnościami, same walki prowadzone są w systemie trzech na trzech, jednak nie oznacza to, że gdy jeden z naszych herosów zostanie pokonany, to walczymy dalej pozostałą dwójką, gdyż pasek życia jest jeden dla całej trójki. Z tego powodu walki są krótkie, efektywne i bardzo dynamiczne, a prosty schemat sterowania powoduje, że Jump Force to świetna gra na imprezy, gdyż naprawdę wystarczy kilka minut rozgrywki, abyśmy mogli cieszyć się wspólną rozgrywką na podobnym poziomie umiejętności, czego nie mogę powiedzieć o takich tytułach jak Tekken, czy Mortal Kombat – w ich przypadku, bardziej doświadczeni gracze zawsze będą królować nad amatorami.

W sieci wyczytuję również mnóstwo negatywnych opinii dotyczących grafiki w grze, z którymi nie do końca się zgadzam. O ile  w wyżej wymienionym „lobby” faktycznie nie ma co oczekiwać graficznych fajerwerków, a wręcz czasem można się załamać, tak walki zwizualizowane są naprawdę w porządku, w szczególności na wyższych ustawieniach. Jest strasznie efekciarsko, a to chyba najważniejsze w tego przypadku produkcji, prawda?

Pod względem audiowizualnym jest po prostu w porządku, nie ma co oczekiwać po tej grze utworów, które na lata pozostaną w pamięci, a wy będziecie je w kółko katować na słuchawkach, ale po prostu muzyka odgrywa swoją robotę.

Jako że recenzuję wersję PC, to chciałbym wspomnieć również nieco o optymalizacji, która wypada naprawdę w porządku. O ile pamiętam, to miałem nieco problemów z wyborem rozdzielczości, tak jednak sama pozycja chodzi bardzo płynnie, nawet na starszych komputerach, to znaczy, chodzi mi wyłącznie o same walki, gdyż we wspomnianym już tu nie raz lobby, gra bardzo często gubi klatki. Niemniej jeżeli nie jesteście pewni, czy takie Jump Force ruszy wam na nieco przestarzałej karcie graficznej (Mówię tutaj o kartach typu GTX650), to nie bójcie się – raczej na spokojnie możecie cieszyć się rozgrywką.

Podsumowując: Jump Force to gra skierowana głównie do fanów manga/anime, której esencją jest walka, także najbardziej poleciłbym sięgnąć po ten tytuł tym, którzy oczekują solidnego mordobicia, a jeżeli dosyć często wpadają do was znajomi, to tym bardziej zakup najnowszej produkcji firmy Spike Chunsoft na pewno będzie strzałem w dziesiątkę. Zdecydowanie boli niewykorzystany potencjał fabularny, wystarczyło zapożyczyć pewnych mechanik znanych z różnych produkcji, nawet z takich gier jak seria Ultimate Ninja Storm. Wydaje mi się, że ludzie zbyt wiele oczekiwali po tej produkcji. Ja otrzymałem dokładnie to, czego chciałem, także jestem wielce zadowolony, gdyż w końcu dostałem okazję, aby moim ukochanym gumiakiem móc skopać tyłek Naruto!

Myślę, że nie ma sensu wystawiać cyferek, gdyż jestem przekonany, że to, co sądzę o tej pozycji, wynieśliście z całej tej recenzji.

W ramach zakończenia chciałbym ponownie podziękować firmie Cenega za dostarczenie mi kopii gry!

Artykuł Flarrow i anime? Recenzja „Jump Force”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Od czego tu zacząć? Lego Marvel Super Heroes 2 jest kontynuacją gry wydanej w 2013 roku przez studio Traveller’s Tales. Zupełnie jak poprzedniczka, opowiada nową, oryginalną historię, nakreśloną przez samego Kurta Busieka, jednak nie spodziewajcie się cudów – przecież w końcu jest to gra skierowana bardziej w stronę młodszej widowni, prawda?

Choć opowiadana historia jest nowa, nie brakuje w niej wielu nawiązań do ostatnich filmów spod szyldu Marvela, gdyż dostrzeżecie tutaj trochę ostatniego Thora, trochę Strażników, czy nawet Doktora Strange’a, jednak w tym przypadku wszyscy muszą połączyć siły, aby stawić czoła wielkiemu złu – Kangowi Zdobywcy! Ten nieprzyjemny jegomość ma dość nietypowe hobby. Poza ogólnym sianiem zniszczenia i dominacją postanowił ‘porywać’ sobie poszczególne części planety i umieszczać je w jednym miejscu zwanym Chronopolis, a nasi bohaterowie (jak nietrudno się domyślić) muszą go powstrzymać i przywrócić świat do porządku!

Choć motyw działania antagonisty być może nie jest wielce głęboki, to jednak sam pomysł z połączeniem różnych ikonicznych placówek z Marvela jest bardzo trafionym pomysłem  – gracz ma okazję zwiedzić takie miejsca jak Nowy Jork w wersji Noir, Asgard,Wakandę czy nawet Attilan! A przechodzenie między nimi odbywa się w szybki i płynny sposób. Wszystkie poszczególne części Chronopolis nie są nie wiadomo jakich rozmiarów, co jest całkowicie zrozumiałe – chyba lepsze to niż pusty świat, prawda? Wszystkie te miejsca prezentują się naprawdę nieźle, wiadomo – to wciąż tylko LEGO, jednak wszystko ma swój urok i miło czasem zawiesić oko na tym kanciastym krajobrazie.

No dobra, mamy dość rozbudowany świat, ale kim dane nam będzie go przemierzyć? Choć fabuła nie należy do najbogatszych, to nie można tego powiedzieć o ilości herosów, bo tych jest cała masa! Poza oczywistymi postaciami, jak Avengersi czy Strażnicy Galaktyki, dane nam będzie wcielić się w Spider-Mana 2099, Gwenpool czy Inhumans i w wielu innych.

Na pewno jest w czym przebierać, ale jednak całość pozostawia pewien niesmak… Gdzie są X-Meni i Fantastyczna Czwórka? Gra nie bazuje wyłącznie na filmowych licencjach, ale i komiksowych, także nie powinno być problemu z ich wprowadzeniem. Chociaż z drugiej strony może to i dobrze, że ich nie ma? Postaci jest wystarczająco dużo, by i tak plątały się klawisze, gdyż każdy bohater ma inny zestaw umiejętności. W szczególności spodobał mi się element ‘metamorfozy’ poszczególnych postaci – manipulacja rozmiarem Ms. Marvel, Spider-Man zamieniający się miejscami z Peterem, czy sam Stark pozbywający się kostiumu. Tak samo na plus zasługuje tryb fotograficzny – niby nic wielkiego, a cieszy!

Zaraz, zaraz… Skoro mamy połączenie filmowych wzorców postaci z tymi komiksowymi, to czy przy nieznajomości komiksu nie mam tu czego szukać? Na szczęście zwykły, 'szary’ człowiek całą fabułę może zrozumieć bez większego problemu, oczywiście comicgeeki na pewno uśmiechną się raz czy dwa, ale gra jest ogólnie przystosowana dla każdego. W końcu nie oczekujmy, że dzieciaki będą nie wiadomo jak oczytane w komiksach.

Co do uśmiechania się – humor w grze jest naprawdę spoko! Nie wiem, jak wypadł w oryginale, gdyż dane mi było ograć tylko polską wersję językową, jednak wszystko wyszło w porządku, chociaż nie da się ukryć, że część gagów jest nietrafiona. Sam polski dubbing wypadł nieźle, niektórzy aktorzy zupełnie nie pasują do postaci, a inni natomiast idealnie pasują do swej roli. Na wielki plus zasługują również wstawki J. Jonah Jamesona, który co chwile komentuje, oczywiście w humorystyczny sposób, bieżące wydarzenia. Fajne!

Skoro mamy jakąś tam fabułę, bogaty roster postaci i nienajgorszy humor to pozostała jedna kwestia – sama rozgrywka. Przypominam, że mój ostatni kontakt z grami z serii LEGO był około dekady temu, więc osobiście bawiłem się nieźle, chociaż z czasem odczuwałem lekką monotonię.

Rozgrywka jest dość wtórna, mało urozmaicona. W większości przypadków chodzi o to, by rozwiązać jakąś zagadkę, odnaleźć bossa, którego zazwyczaj zabija się notorycznym klikaniem jednego przycisku. Za mało jest elementów typu kosmiczne strzelaniny, czy możliwość operowania działami jak na samym początku gry. Jak już trzymamy się minusów to warto wspomnieć o bugach – tych nie napotkałem zbyt wiele, jednak gdy już się zdarzyły to były dość denerwujące. Na przykład w momencie, gdy potrzeba było dane mi użyć konkretnej postaci, ta biegła w miejscu i za nic na świecie nie dało rady się w nią zamienić, przez co było trzeba restartować poziom, jednak jak wspomniałem – to raczej spontaniczne sytuacje, a zaraz po ukończeniu gry pobrał mi się najnowszy update, który pewnie usprawnił rozgrywkę.

Osoby, które z grami z serii Lego są na bieżąco oraz ludzie, którzy nie są jakimiś większymi fanami świata Marvela, prawdopodobnie mają szansę się zanudzić. Niby dostajemy dość bogaty kreator postaci, czy arenę (która też nie do końca jest wypałem), ale to po prostu za mało. Już pomijam fakt, że gra została wydana w 2017 roku, a dalej nie posiada internetowego trybu co-op (sic!). Na samym początku miałem także problem z ogarnięciem wszystkiego, co się dzieje na ekranie, ale to już kwestia przyzwyczajenia.

WERDYKT

Koniec, końców – przy grze bawiłem się bardzo dobrze! Przyjemna, odmóżdżająca rozgrywka pełna gagów to na pewno to, czego potrzebowałem w ostatnim czasie, a  całość ozdobiona jest w niezła oprawę i bogaty wybór postaci. Jeżeli jesteś fanem uniwersum Marvela i nie straszna Ci powtarzalność – zdecydowanie tytuł dla Ciebie! Jeżeli nie wiesz, co kupić swojemu dziecku – również będzie zadowolone! Niemniej – zmiany by się przydały.

PLUSY

+ Bogactwo postaci
+ Humor
+ Chronopolis i lokalizacje ogólnie!
+ Niewymagający, przyjemny Gameplay

MINUSY

– Powtarzalność
– Brak większych innowacji
– Brak X-Menów i Fantastycznej Czwórki
– Pomniejsze bugi, które jak się trafią to potrafią zdenerwować

Krótki gameplay z rozgrywki: 

Artykuł Lego Marvel Super Heroes 2 – Recenzja FLARROW.pl pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Czekacie na Injustice 2? Przygotowałem dla was nową nowinkę, z której jestem pewny, że będziecie szczęśliwi. Gra ukażę się w oryginalnym wydaniu, ale firma Cenega zapowiedziała, że stworzy polskie napisy do tej gry. Nie będzie żadnych wyjątków, polonizację ujrzymy na każdej platformie.

Jeżeli nie znacie Injustice, ale bardzo w to wątpię, to tutaj macie informacje → Informacje o grze (klik!)

Artykuł Injustice 2 po polsku? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.