Nie da się ukryć, że Cyberpunk 2077 to istny fenomen i jedna z najbardziej wyczekiwanych gier dekady, a obsuwa premiery na grudzień stworzyła idealną okazję dla twórców „God’s Trigger”, aby ich najnowsza produkcja zalśniła najmocniej.

Technicznie Ghostrunnera można przyrównać do znanych z gier mobilnych endless runnerów, gdzie gnamy przed siebie i staramy się unikać przeszkód, ale byłaby to zwykła trywializacja,  gdyż tak jak tamte tytuły odpuszczamy zazwyczaj po godzinie, tak do tego tytułu ciężko nie wracać, szczególnie gdy macie bzika na bicie rekordów.

Jaki jest w ogóle nasz cel? Już na samym początku nasz główny bohater, tytułowy Ghostrunner, słyszy w głowie głos niejakiego Architekta, który potrzebuje naszej pomocy w powtrzymaniu nikczemnego, a raczej nikczemnej Klucznik, aby uwolnić ludzkość z jej tyranii. Nie jest to wielce ambitna fabuła, ale sama gra też tego nie ukrywa, lecz nic dziwnego, bo i tak ciężko za czymkolwiek nadążyć. Tempo tutaj jest ogromne.

Początkowo można odnieść wrażenie, że przez całą rozgrywkę będziemy wyłącznie biegać po ścianach, bawić się w zatrzymywanie czasu i przecinać coraz to kolejnych przeciwników – nic bardziej mylnego! Poza podstawową umiejętnością przepoławiania naszych oponentów z czasem odkrywamy nasze ukryte zdolności, jak np. Burza, którą najłatwiej przyrównać do odepchnięcia mocą niczym w Gwiezdnych Wojnach.

Byłoby zbyt banalnie, gdyby wrogowie po prostu stali i kierowali w naszą stronę pociski, prawda? Dlatego istnieje kilka rodzajów naszych adwersarzy – jedni będą na nas szarżować z mieczem, inni próbowali nas zaatakować ze skokiem z zaskoczenia, a jeszcze inni teleportować i puszczać promienie, których nasz miecz niestety nie jest w stanie odbić. Gdyby tego było mało, to czasami jeszcze chronieni są specjalną barierą, a by się jej pozbyć, to trzeba zniszczyć specjalny generator.

Wszystko to w połączeniu z tempem oraz faktem, iż giniemy od pierwszego strzału/ciosu, powoduje, że giniemy częściej, niż w produkcjach From Software, które nie bez powodu służą jako punkt odniesienia „śmiertelności w grach”.

Ekran porażki ogląda się naprawdę często (osobiście ginąłem średnio po 60-70 razy za pierwszym podejściem do poziomu), jednakże w ogóle nie wprawiało mnie to we frustrację, jak to miało miejsce np. w najnowszym Crashu Bandicoocie, gdyż każa śmierć tylko bardziej mnie motywowała, abym wymyślił magiczne rozwiązanie na pokonanie konkretnego etapu.

Otwiera nam to furtkę na różne możliwości przejścia poziomów, bo to od nas zależy czy danego przeciwnika poćwiartujemy, poczęstujemy go jego własnym pociskiem, zepchniemy w przepaść czy przejmiemy kontrolę nad jego umysłem, aby ten zlikwidował za nas swoich towarzyszy.

Gra faktycznie jest bardzo ciężka, ale sprawiedliwa. Poziomy nie są sadystycznie zaprojektowane (no może poza ostatnim…), dlatego trudno jest się denerwować. Każdy sukces napawał mnie ogromną satysfakcją, a poprawnie wykonane sekwencje najczęściej wyglądały niezwykle efektownie i pokusiłoby się to o tryb powtórki, rodem ze wspomnianego wcześniej SUPERHOT, ale tutaj levele są  na to zbyt długie.

Klimat jest bajeczny. To cyberpunk pełną gębą i choć ciężko doszukiwać tu się jakiejś większej oryginalności, tak jeszcze ciężej jest się tym wszystkim nie zachwycać, a w szczególności, gdy opuścimy „kanały” i wyjdziemy na powierzchnię (a raczej dachy miasta!).

Pełno tu charakterystycznych dla stylu futurystycznych elementów i innych neonów oraz świecidełek. Wizualnie całokształt bardzo cieszy oko, aż momentami chciałoby się pospacerować na spokojnie, jednakże zapomnijcie, że gra wam na to pozwoli.

Nie mogło zabraknąć także dawki solidnego synthwave’u, który nie tylko idealnie komponuje się z całością, ale i niezwykle relaksuje oraz kojąco wpływa na gracza, co w przypadku tej pozycji jest akurat bardzo potrzebne. Mógłbym się co najwyżej przyczepić, iż w pewnym momencie możemy odnieść, iż ścieżka dźwiękowa nieco się powtarza, ale nie jest to jakoś wielka wada.

Bardzo pozytywnie jestem zaskoczony od strefy technicznej. Osobiście ogrywałem wersję na zwykłym PS4, ale klatki utrzymywane były na stałym poziomie i zaledwie kilka razy można było poczuć delikatny spadek, a same poziomy wczytywały się naprawdę szybko, co jest bardzo ważne przy grze, w której ginie się dosłownie co chwilę.

Spodziewałem się także, iż przez rozgrywkę na kontrolerze, nie będę w stanie poczuć tej dynamiki i frajdy płynącej z biegania i wymachiwania mieczem, pamiętam, że miałem z tym wielki problem przy np. DOOMie, ale gra jest tak zaprojektowana, iż nie sposób to odczuć. Dość szybko idzie się przyzwyczaić i poczuć się „naturalnie”. Ukłony w stronę twórców!

Czy w takim razie mamy do czynienia z grą idealną, bez skaz? Pomimo niezwykle pozytywnych wrażeń, to nie sposób jest przyczepić się do dwóch aspektów tejże produkcji.

Wyżej wspominałem, iż fabuła nie należy do zbyt ambitnych, jednakże mimo wszystko człowiek chciałby ją jakoś śledzić i tak jak osobiście nie miałem z tym większego problemu, to jestem przekonany, iż sporo osób będzie miało jednak problem z nadążaniem z dialogami, które odbywają się w trakcie przechodzenia poziomów.

Często musimy skupiać się na kilku rzeczach jednocześnie, a wsłuchiwanie się w to, co bohaterowie mają do powiedzenia, będzie w takich chwilach najmniejszym priorytetem.

Poza tym w grze występują dwie walki z bossami i tak jak tę finałową wspominam nawet pozytywnie, tak już tę pierwszą nie do końca. Wspominałem, iż ciężko się przy tej grze zdenerwować, ale to był właśnie ten jeden z nielicznych momentów, przy których było można się złamać. Sama walka nie należy do najcięższych – gracz po prostu nie otrzymuje żadnej podpowiedzi jak sobie z oponentem poradzić i nie zdziwiłbym się, gdyby większości udało się to odkryć przez przypadek.

Ghostrunnera wyczekiwałem od pierwszej zapowiedzi, gdyż już wtedy zainteresował swoim konceptem. Summa summarum gra sprostała moim oczekiwaniom i wnioskując po opiniach internautów – nie tylko ja jestem zachwycony najnowszym produktem studia One More Level.

Nie jest to pozycja dla wszystkich – to bardzo wymagający tytuł i jestem świadom, że nie każdemu podoba się wizja zgonów co pięć sekund, lecz sam tytuł to świetna rozgrzewka przed premierą „Cyberpunka”, która rozkochuje w sobie nie tylko klimatem, ale i bardzo satysfakcjonującym gameplay’em.

Zdecydowanie warto zainteresować się tą grą szczególnie iż cena jest zdecydowanie dużo niższa od większości obecnych premier.

Artykuł Cyberpunkowy parkour- Recenzja Ghostrunner od One More Level! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Dzięki uprzejmości sklepu Mepel.pl mogłem przewertować strony potężnego podręcznika i przetestować kilka gadżetów. 

PODRĘCZNIK

Po otwarciu pudełka moim oczom ukazała się masywna księga z naszym kochanym Geraltem na okładce. Już wcześniej miałem okazję trzymać podręczniki do RPGów, ale nie przypominam sobie, żeby któryś z nich był tak POTĘŻNY, a przy okazji dobrze wykonany. Można go śmiało kłaść na półkę jako ładnie wydaną książkę.

Na 336 stronach znajdziemy oczywiście wszystko, czego potrzebujemy. Wszelkie mechaniki, postacie, klasy, przedmioty, jakąś wstępną fabułkę i… bestiariusz! Tak, na samym końcu przywita nas spis potworów oraz innych przeciwników, którzy będą czyhać na nas podczas przygody. Wrażenie robią też, dołączone, mrożące krew w żyłach grafiki. Nie da się ukryć, że większość inspiracji jest wyciągnięta prosto z gier, ale to dobrze, bo pozwoli na łatwiejsze zaklimatyzowanie się nowicjuszom.

W swoim krótkim życiu mało miałem do czynienia z papierowymi grami fabularnymi. Ograłem kilka RPGów, ale żaden nie miał tylu mechanik i jednocześnie ułatwiaczy. Tutaj jest totalnie wszystko, od czarów i klątw przez rzemiosło, po techniki miłosne, romans i seks. Wszystko jest jakoś odgórnie ustalone, dzięki czemu znacznie ułatwi to sprawę naszemu Game Masterowi.

Dla graczy zostało przygotowane kilka tabelek z historiami, które zawierają jakiś wstępny  origin story i pomagają w nawiązywaniu znajomości oraz rozwoju fabuły.

Największym, w moim mniemaniu, plusem jest to, że wszystko jest poważnie i klarownie przedstawione. Każde zaklęcie, broń, postać, przedmiot ma jakiś opisowy background lub dołączony cytat, co zwyczajnie pozwala wsiąknąć w świat przedstawiony. I, co zdecydowanie przyspiesza czytanie, nie są to wielkie poematy na kilkanaście stron, a jedynie krótkie przypisy. Oczywiście te teksty wcale nie oznaczają, że podręcznik czyta się wolno, a wręcz przeciwnie. Wszystko jest czytelne oraz skondensowane na tyle, aby dać jak najwięcej wiadomości w jak najmniejszej notatce.

Trudno doszukać mi się w tym minusów, ot bardzo dobrze skonstruowany podręcznik. Przechodząc dalej otrzymałem kilka gadżetów. Jedne usprawniają rozgrywkę, inne dodają immersji, a kolejne dodają mechaniki.

Książkę kupicie tutaj: >>KLIK<< 

SMOK I KOŚCI

Na pierwszy rzut oka z pudła wyłania się kolejny karton, w którym mamy… smoka! Ale nie byle jakiego smoka, nie zwykłą figurkę, o nie. To potężna, drewniana wieża do kości.

W planszówki gram od małego i zawsze jest jeden i ten sam problem – odpowiednie rzucanie. Raz za lekko i trzeba powtarzać rzut, a raz tak mocno, że trzeba szukać kostek po całym mieszkaniu…

Idealnym rozwiązaniem jest nasz smok (pic. rel.), który, po wrzuceniu kości, tasuje je i „wypluwa”. Oczywiście w środku nie ma żadnego potężnego mechanizmu, ale są deseczki, które powodują obracanie sześcianów. Po „wypluciu” kostki lądują elegancko na tacce zamontowanej do naszego monstrum. Całość jest o tyle fajna, że nie musimy się martwić o oszukiwanie w rzutach, a cała konstrukcja wygląda nieziemsko i świetnie pasuje do wszelkich fantasy klimatów!

Dodatkowo dzięki Mepel.pl dostałem do rąk piękne kosteczki z dziwacznie narysowanymi, jakby wypalonymi, cyframi. Całe są białe, a do tego wyglądają odrobinę, jakby były stworzone z kwarcu. Stylistyka przywodzi na myśl jakieś przyrządy w akademii magicznej czy coś w tym stylu. Kości dostaniecie tutaj >KLIK<, a wieże, kubki i tacki tutaj >KLIK<. Polecam zajrzeć, bo asortyment jest naprawdę mega ciekawy!

MAPY, PLANSZE, FIGURKI, I INNE…

Przyjemną rzeczą, która zdecydowanie ułatwia i urozmaica rozgrywkę, jest ścieralna mapa lub plansza. Ja, dzięki uprzejmości sklepu Mepel, mogłem je przetestować (a właściwie będę mógł – patrz na kategorię ROZGRYWKA) i, muszę powiedzieć, że to niezła frajda. Te sprytne maty zawierają na sobie wydruk jakiegoś terenu lub powierzchni (jezioro, plaża, podłoga zamku, polana itp.) pokryty kwadratami. Ma to pomóc w organizowaniu walk podczas naszego RPGa. Sprawi, że potyczki będą bardziej taktyczne. Do tej pory albo ignorowaliśmy z ekipą wszelkie zasady dt. odległości i przeszkód, albo robiliśmy to „na czuja”. Teraz możemy wszystko rozgrywać z przepisami i, co najważniejsze, strategicznie! Ja osobiście korzystałem z książki zawierającej 24 grafiki, wielkości A4, dodające niesamowitej immersji. Można w niej rysować, mazać, kreślić, a to wszystko jest suchościeralne! Przecieracie planszę ściereczką i wszystko znika. Świetne, nie? Katalog z planszami kupicie tutaj: >>KLIK<<, a pojedyncze maty i plansze tutaj: >>KLIK<<

Ale po co nam taktyczna plansza, skoro nie mamy figurek? Ależ mamy! Mepel zawiera w swojej ofercie wiele fantastycznych „ludzików”. Większość służy do Dangeons and Dragons, ale są na tyle uniwersalne, że dadzą radę we wszystkich fantastycznych uniwersach. Ja, dzięki uprzejmości sklepu, dostałem do recenzji elfich oraz ludzkich wojowników, bardów i krasnoludzkich czarowników. Wykonanie miniaturek (mimo ich niskiej ceny) jest bardzo szczegółowe, oraz, co najważniejsze, solidne. Wszystkie są zapakowane w ładnych paczkach, które z chęcią postawiłem na półkę. Ciekawostka: są one przeznaczone również do malowania, a z tyłu pudełek znajdziemy przykładowe wzory. Kupicie je wszystkie tutaj, do wyboru, do koloru: >>KLIK<<

Aby jeszcze bardziej dodać realistyczności naszej rozgrywce, Mepel oferuje niesamowite stalowe monety z różnorakimi tłoczeniami. Wszystkie idealnie imitują prawdziwą walutę. Moje egzemplarze, jak widać na zdjęciu, po jednej stronie zawierają wartość „wiszącą” nad tarczami, a po drugiej grafikę jakiegoś smoka. Co ciekawe, pieniądze różnią się wielkością i kolorem w zależności od wartości bilonu.

Na koniec warto wspomnieć o sympatycznych zasłonkach, które mogą się przydać zwłaszcza dla Game Mastera, który chce ukryć przed graczami notatki. Chyba że gracze również mają jakieś rzeczy, którymi nie chcą dzielić się z innymi, droga wolna! Wszystkie są zrobione z tektury o określonym kolorze. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby dodać im jakieś fantastyczne grafiki!

ROZGRYWKA

Wszystkie powyższe przedmioty i gadżety (oprócz tego, że z chęcią użyje ich prywatnie) zostaną wykorzystane do nagrywanej rozgrywki RPG, którą zobaczycie na Youtube’owym kanale Flarrow.pl. Całe nagranie z sesji powinno pojawić się gdzieś na przełomie lipca i sierpnia. Planujemy również pokazać bloopery, czyli śmieszne momenty z sesji nagraniowej lub samych przygotowań, zatem jeśli będziecie mieli wolny wieczór przy drinku, herbacie czy lemoniadzie, to zapraszamy serdecznie do obejrzenia przyjaciół radzących sobie z Bruxami, Strzygami, Biesami oraz Babami Wodnymi w świecie Wiedźmina!

ZAPRASZAMY DO SKLEPU MEPEL.PL PO WSZELAKIE GRY PLANSZOWE I INNE AKCESORIA

Artykuł Wiedźmin – papierowy RPG! [i inne gadżety] pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Tuż po ogłoszeniu planów realizacji serialu Wiedźmin w sieci powstał pewnego rodzaju hype na ten serial, nawet wśród ludzi, którzy nie znają dokładnie historii powstania tej popularnej w Polsce postaci. Ba, ciekawe ile osób zna Andrzeja Sapkowskiego?!

Teraz temat Wiedźmina przeżywa drugą młodość, ponieważ ostatnia gra o tej tematyce wyszła 3 lata temu i nie zapowiada się na to, by CD Projekt RED pracował nad kolejną wersją gry.

Ale my fani świata filmów i seriali nacieszymy się serialem, w którym to główną rolę odegra były Superman, Henry Cavill!

Zobaczcie zwiastun:

Artykuł [Zobacz]: Pierwszy oficjalny zwiastun serialu Wiedźmin! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.