Netflix niedawno podzielił się ze światem trailerem Saint Seiya: Knights of the Zodiac! Polscy widzowie mogą kojarzyć tę serię bardziej pod nazwą “Rycerze Zodiaku”, bo pod taką nazwą można było natrafić na transmisje w naszym kraju. 

Niby ładnie, twarze na pewno lepsze niż w trailerze Pokemon, ale… widząc nowe sezony Saint Seiya twierdzę, że klasyczne rysunki (wspierane co najwyżej CG) byłyby lepszym wyborem. 

NO I CHOLERA JASNA. Shun kobietą?! Zawsze był z deczko zniewieściały, różowa zbroja i tak dalej, ale robić z niego kobietę?! Toż to zaburza zasady świata prezentowanego w Saint Seiya . Dla osób nieobeznanych z tematem, kobiety będące “Rycerzami” mają obowiązek nosić maski zasłaniające całą twarz, co jak widać w trailerze, dalej jest obecne – nauczycielka Seiyi posiada swoją klasyczną maskę. 

Cóż… łąpcie trailer. Do mnie moja Cosmo! 

Artykuł Remake Saint Seiya: Knights of the Zodiac z zwiastunem! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Tak się złożyło, że Weekly Shōnen Jump, czyli legendarny japoński tygodnik z mangami, w 2018 obchodził swoje 50 urodziny! W tym samym roku otrzymaliśmy trailer gry, która spodziewałoby się, że będzie spełnieniem marzeń fanów anime i mangi. Mowa oczywiście o Jump Force! Dlatego czemu by nie zacząć  właśnie od tej gry?

Jeżeli wolicie streszczoną wersję recenzji, to zapraszamy do obejrzenia tego klipu:

Na początek pragnę podziękować firmie Cenega za dostarczenie nam kopii gry do recenzji. Serdecznie zachęcamy do odwiedzenia ich strony i zrobienia zakupów!  Cenega.pl!

Chcieliście kiedykolwiek ujrzeć Goku dostającego wciry od Naruto? Może jednak chcielibyście wiedzieć, jak skończyłby się pojedynek Luffy’ego z Ichigo? Nie da się ukryć, że wraz z pierwszym trailerem gry, powstał wielki hype na tę produkcję. W finalnym produkcie otrzymujemy aż 40 grywalnych postaci znanych z kart Shonena! Czy Jump Force spełnia oczekiwania zatwardziałych fanów tychże bohaterów? Cóż, zależy kto, czego po tej grze oczekiwał.

Po dłuższym namyśle, stwierdziłem, że najlepiej będzie zacząć od najgorszej części całości, czyli…fabuły. Spike Chunsoft, czyli twórcy, chcieli stworzyć coś w nad wyraz ambitnego, epickiego, a wyszło…Cóż, w tym przypadku najłatwiej byłoby mi to przyrównać do filmowego Justice League. O ile fani manga/anime mogą wyciągnąć z tego jakikolwiek fun, czerpać radość z różnych interakcji zachodzących pomiędzy bohaterami, tak wszyscy pozostali nie bardzo mają czego tu szukać.

Uważam również, że nie stanowiłoby to takiego problemu, gdyby nie fakt, że przerywniki filmowe zostały wykreowane nieco ‘sztywno’, a postacie zostały pozbawione swoich emocji. Jeżeli chodzi o sam przebieg fabuły, to nastawcie się na robienie w kółko tego samo – idziesz po misję, „nawracasz” kogoś, ten ktoś dołącza do Jump Force. Osobiście odczułem, jakby ten cały tryb, jak i hub, po którym dane nam jest biegać przez cały czas, były dodane bardzo na siłę. Wielka szkoda, bo naprawdę byłoby można wykreować w tym miejscu coś o wiele lepszego.  Jeżeli miałbym się doszukać plusów, to tym na pewno byłby kreator postaci. Na samym wstępie jesteśmy zmuszeni do stworzenia własnego herosa, który ma wspomóc naszych ulubionych bohaterów w tejże wielkiej misji. Opcji customizacji jest dość sporo, także twórcy dali nam niemałe pole do popisu.

Czy miałka fabuła jest wystarczającym powodem, abyście skreślili tę produkcję na starcie? Zdecydowanie nie! Odpalając Jump Force, oczekiwałem przede wszystkim soczystej bijatyki, czegoś, co poskromi mój apetyt po starusieńkim już Budokai Tenkaichi 3 i nie zawiodłem się! System walki nie jest wprawdzie tak zróżnicowany jak w wyżej wymienionej produkcji, jednak sprawia masę frajdy.

Tak jak wspomniałem na początku, do dyspozycji mamy 40 różnych bohaterów, którzy charakteryzują się różnymi atakami i umiejętnościami, same walki prowadzone są w systemie trzech na trzech, jednak nie oznacza to, że gdy jeden z naszych herosów zostanie pokonany, to walczymy dalej pozostałą dwójką, gdyż pasek życia jest jeden dla całej trójki. Z tego powodu walki są krótkie, efektywne i bardzo dynamiczne, a prosty schemat sterowania powoduje, że Jump Force to świetna gra na imprezy, gdyż naprawdę wystarczy kilka minut rozgrywki, abyśmy mogli cieszyć się wspólną rozgrywką na podobnym poziomie umiejętności, czego nie mogę powiedzieć o takich tytułach jak Tekken, czy Mortal Kombat – w ich przypadku, bardziej doświadczeni gracze zawsze będą królować nad amatorami.

W sieci wyczytuję również mnóstwo negatywnych opinii dotyczących grafiki w grze, z którymi nie do końca się zgadzam. O ile  w wyżej wymienionym „lobby” faktycznie nie ma co oczekiwać graficznych fajerwerków, a wręcz czasem można się załamać, tak walki zwizualizowane są naprawdę w porządku, w szczególności na wyższych ustawieniach. Jest strasznie efekciarsko, a to chyba najważniejsze w tego przypadku produkcji, prawda?

Pod względem audiowizualnym jest po prostu w porządku, nie ma co oczekiwać po tej grze utworów, które na lata pozostaną w pamięci, a wy będziecie je w kółko katować na słuchawkach, ale po prostu muzyka odgrywa swoją robotę.

Jako że recenzuję wersję PC, to chciałbym wspomnieć również nieco o optymalizacji, która wypada naprawdę w porządku. O ile pamiętam, to miałem nieco problemów z wyborem rozdzielczości, tak jednak sama pozycja chodzi bardzo płynnie, nawet na starszych komputerach, to znaczy, chodzi mi wyłącznie o same walki, gdyż we wspomnianym już tu nie raz lobby, gra bardzo często gubi klatki. Niemniej jeżeli nie jesteście pewni, czy takie Jump Force ruszy wam na nieco przestarzałej karcie graficznej (Mówię tutaj o kartach typu GTX650), to nie bójcie się – raczej na spokojnie możecie cieszyć się rozgrywką.

Podsumowując: Jump Force to gra skierowana głównie do fanów manga/anime, której esencją jest walka, także najbardziej poleciłbym sięgnąć po ten tytuł tym, którzy oczekują solidnego mordobicia, a jeżeli dosyć często wpadają do was znajomi, to tym bardziej zakup najnowszej produkcji firmy Spike Chunsoft na pewno będzie strzałem w dziesiątkę. Zdecydowanie boli niewykorzystany potencjał fabularny, wystarczyło zapożyczyć pewnych mechanik znanych z różnych produkcji, nawet z takich gier jak seria Ultimate Ninja Storm. Wydaje mi się, że ludzie zbyt wiele oczekiwali po tej produkcji. Ja otrzymałem dokładnie to, czego chciałem, także jestem wielce zadowolony, gdyż w końcu dostałem okazję, aby moim ukochanym gumiakiem móc skopać tyłek Naruto!

Myślę, że nie ma sensu wystawiać cyferek, gdyż jestem przekonany, że to, co sądzę o tej pozycji, wynieśliście z całej tej recenzji.

W ramach zakończenia chciałbym ponownie podziękować firmie Cenega za dostarczenie mi kopii gry!

Artykuł Flarrow i anime? Recenzja „Jump Force”! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Rozdział I – Obrońca Star City… 

Ukryty za rogiem Oliver Queen zastanowił się, której strzały użyć przeciw swoim kolejnym napastnikom. Wybrał tę specjalną, zrobioną w nocy. Różniła się ona od tych, których zazwyczaj używa z tego powodu, iż tę skonstruował po jednej z medytacji, które pozwoliły mu oczyścić umysł, bowiem przeżył w swoim życiu wiele drastycznych scen. Lecz Green Arrow znalazł sposób na to, by móc iść naprzód. Postanowił, iż jego umysł stanie się sanktuarium, które niesie bezinteresowną pomoc.

Rozdział II – Flash i Tytani

Armin, będący za murem, uciekał przez tytanem. W przeciwieństwie do innych jego siła leżała w potędze umysłu. Musiał wykorzystać spryt, aby przystosować się do warunków, w których łatwo można ponieść śmierć. Wystrzelił zieloną flarę, aby powiadomić swoich towarzyszy z grupy Zwiadowczej o skupisku Tytanów Odmieńców na lewej flance. Usłyszał huk za plecami i zobaczył trzech tytanów – mieli po 40 metrów. Co?! przecież tak wielkich tytanów nie widziano od ponad 60 lat! „Już po mnie” – pomyślał Armin. Gdy byli już 5 metrów od niego, poddał się – wiedział, iż spotkał go smutny koniec. Lecz kątem oka zobaczył coś niezrozumiałego i niespotykanego.

Sam nie wiedział, co o tym myśleć. Po środku rzeczywistości pojawił się portal, a z niego wymknął czerwony błysk. Był tak szybki, że aż ledwo postrzegalny. Zatrzymał się tuż przed Arminem. Młodzieniec spostrzegł, iż ten „błysk” to tak naprawdę człowiek albo przynajmniej istota podobna do człowieka. Na jego zbroi, na piersi widniało logo z piorunem. Przybysz zbadał szybko teren, próbując przystosować się do sytuacji. Przez chwilę Arminowi wydawało się, iż dostrzegł na jego twarzy strach, lecz nie zdołał się bardziej mu przyjrzeć, gdyż dziwna istota pomknęła w kierunku najbliższego tytana. Obok olbrzyma zaczął wytwarzać wielkie tornado. Zdezorientowany potwór nie wiedział, co się dzieje. Próbował uderzyć wielką łapą zagrożenie. Jednakże Flash był za szybki, jego determinacja była potężna, ale wiedział, że tylko wykona jeden niewłaściwy ruch i olbrzym go zniszczy. Kontrolując każdy atom swojego ciała, postanowił przejść do ofensywy. Przypomniał sobie nauki Jaya Garricka i zaczął biec, tworząc piorun, który trafił olbrzyma w plecy. Tytan padł na ziemie sparaliżowany.

 – Tak właśnie musiało być, leż, twardzielu – rzekł pewny siebie przybysz.
Podbiegł do chłopca z wyciągniętą ręką.
– Jestem Barry. Barry Allen, miło mi Cię poznać, jak…
– Jestem Armin. Armin Arlert – przerwał mu chłopiec.
– Skąd się tu wziąłeś, kim jesteś?

– Biegłem po hamburgera do Big Belly Burger, aż tu nagle otworzył się portal i znalazłem się tutaj.

– Co to jest Big Belly Burger? – spytał młodzieniec.
– Nie wiesz, co to jest hamburger? – spytał zdumiony Barry.
– Ham… co?
– Gdzie ja jestem? Co to za świat, na którym nie ma fast foodów?
Rozglądał się z niepokojem, to na pewno nie jest XXI wiek, gdzie ja wylądowałem?
– Który mamy rok, chłopcze?
– Rok? 850 n.e
– 850?! Jakim Cudem znalazłem się tak daleko?
– Co masz na myśli?

– Nie mamy czasu, musimy pomóc moim towarzyszom…
– Twoim towarzyszom? Co się dzieje? – Spytał Barry.
– Krótko mówiąc, od naszej misji zależy los ludzkości – odparł chłopiec.
– Jak to? Nie pamiętam aby w IX wieku coś groziło
ludzkości, książki historyczne…
– Nie ma czasu na rozmowy, chodź za mną, Barry…
– Jestem za szybki, nie nadążysz za mną, chłopcze.
– Dzięki naszemu największemu odkryciu, jesteśmy w stanie podróżować szybciej niż jakikolwiek człowiek.
– Co masz na plecach? Co to za sprzęt? – Spytał zaskoczony Flash.
Wcześniej nie przyglądał się zbytnio Arminowi. Chłopiec na plecach miał wielką butlę, a z przodu zauważył wspaniałej roboty lśniące miecze…
– Dzięki tej butli mogę wykonywać trójwymiarowy manewr…
– Trójwymiarowy co?
Armin nie odpowiedział, uniósł się w powietrze i przyciągnął się do najbliższego drzewa. Barry pobiegł do niego, a gdy znalazł się wystarczająco blisko, zapytał.
– Kim Ty jesteś?
– Jestem z Grupy Zwiadowczej, jak mówiłem, towarzysze z tej grupy są jedyną nadzieją ludzkości…

Artykuł The Flash: Podróż do przeszłości… pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Zagorzali fani prawdopodobnie wiedzą, że powstaje serial oparty na wydarzeniach wyżej wymienionej serii, a sam autor mangi będzie czuwał nad tym projektem. Na chwilę obecną nie mieliśmy zbytnio wielkiej okazji, by obejrzeć jakieś dobre ekranizacje mang, ba! Dużą część z nich pewnie chcielibyście wymazać sobie z pamięci (Dragon Ball Ewolucja…).

Nic więc dziwnego, że wiadomość o tym, iż powstaje serial oparty na przygodach piratów, nie przyjęła się zbyt pozytywnie wśród fanów anime.  Czy słusznie? Osobiście mam mieszane uczucia. Jakby nie patrzeć – seriale poświęcone superbohaterom są coraz lepsze i lepsze, efekty coraz bardziej cieszą oko, a co za tym idzie – ze Słomkowymi również nie powinno być problemu, by ich zanimować.

Za świetny przykład może posłużyć ostatni odcinek The Flash, gdzie mieliśmy okazję ujrzeć Elongated Mana, którego mocą jest właśnie rozciągliwość – zupełnie jak w przypadku Luffy’ego. Całość wyglądała komicznie, ale sam efekt robił wrażenie. Dlatego nie miałbym już jakichś większych obaw co do serialowej wersji Słomkowego.

Producent nadchodzącego serialu, Marty Adelstein,  wypowiedział się co nieco o całej sytuacji:

„Jestem fanem One Piece’a od 12 lat. To wielki zaszczyt i honor, że Pan Oda i wydawnictwo Shueisha  zaufało mi i powierzyło ten projekt. Do wszystkiego podchodzę z wielkim entuzjazmem, który postaram się przelać na serial. Sądzę, że uda nam się ustanowić nowy rekord co do budżetu poświęcanego na fabularne seriale.”

Jeżeli Adlestein nie żartuje, to jedyną rzeczą, o którą powinniśmy się martwić, jest casting. Chociaż nie powinno być z tym problemu. Pan Oda wszystkiego dopilnuje. Miejmy nadzieję…

Artykuł Najnowszy odcinek The Flash pokazał, że nie musimy obawiać się serialowego Luffy’ego pochodzi z serwisu FLARROW.pl.