Dzięki komiksom nikt tak naprawdę nie umiera, a organizacje zawsze mogą się ponownie połączyć. Dlatego jest zaskakujące, że Hydra nie wróciła jeszcze na duży ekran po widocznym zniszczeniu grupy podczas otwarcia Avengers: Age of Ultron. 

Biorąc pod uwagę, jak wybitni byli w filmach o Kapitanie Ameryce, wydawało się, że będą ostoją w Marvel Cinematic Universe. Jasne, byli w całej serii Agents of SHIELD – ale nie widzieliśmy ich na dużym ekranie od jakiegoś czasu. Szef Marvel Studios, Kevin Feige, zasugerował, że wszystko może się zmienić w przyszłości.

Artykuł Kevin Feige szef Marvel Studios mówi o potencjalnym powrocie Hydry i S.H.I.E.L.D. pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

 Tym razem dostaliśmy więcej świata zewnętrznego rządzonego przez Hydrę. Widzimy żyjące w strachu społeczeństwo, kontrole na ulicach oraz organizację o właściwie nieograniczonej władzy. Cieszę się, iż zaprezentowano tego więcej, ponieważ czekałem na coś takiego od finału „Self Control”.

 Najlepjej według mnie wypadł wątek Macka. W Framework córka agenta żyje i ma się dobrze. W tej rzeczywistości są oni jedynie zwyczajną rodziną, żyjącą w rządzonym przez Hydrę społeczeństwie. Spodobało mi się to, bo możemy dzięki temu obserwować wirtualny świat z innej perspektywy. Świetnie także wychodzi przedstawienia relacji pomiędzy ojcem, a córką. Od samego początku można odczuć łączącą ich więź oraz przywiązanie, np. poprzez dialogi między nimi. Jest tylko jedna rzecz, do której mógłbym się przyczepić. Dlaczego nie ma żony Mackenziego? Nie mówię, iż jest to jakaś szczególna wada, ale uważam, że dzięki temu można by jeszcze lepjej oddać sytuację normalnej rodziny w takim świecie.

 Wciąż jestem zachwycony nowym wcieleniem Fitza. Aktor nadal świetnie oddaje bezwzględnego i okrutnego naukowca, któremu zależy jedynie na osiągnięciu swojego celu. Nie mogę powiedzieć, aby którakolwiek scena z nim była słaba. Otrzymujemy także relacje pomiędzy Leo, a jego ojcem, jednak nie było tego aż tak dużo, żeby się w to zaangażować, ale na pewno nie wypada źle. Przeszkadza mi tylko jedna rzecz, a mianowicie skrupuły naukowca. Oczywiście musi się on w końcu obudzić i stanie się to najprawdopodobniej za sprawą Jemmy, ale mimo to, chciałbym, żeby pozostałym tym zimnym, bezlitosnym agentem Hydry jak najdłużej, bo świetnie się to ogląda.

 Oprócz tego nadal w tle występuje kilka innych postaci. Melinda May, co do której nie mam żadnych zastrzeżeń. Wciąż interesująco ogląda się ją w roli agentki nazistowskiej organizacji, a jej końcowa zmiana strony była zgodna w związku z wcześniejszymi wydarzeniami, więc tutaj nie narzekam. Jeffrey Mace, który jako twardy, silny i wciąż dosyć charyzmatyczny dowódca ruchu oporu zrobił na mnie wrażenie. No i Grant Ward, który wypada dobrze, ale nic poza tym. Póki co nie wyróżnia się on na tle innych postaci i ciężko coś o nim powiedzieć oprócz tego, że tam jest. Mam nadzieję, że zdąży się to jeszcze zmienić, ponieważ sam byłem zachwycony jego powrotem.

 Część agentów, z dyrektorem na czele, udaje się na misję do ośrodka badawczego Hydry, gdzie dochodzi do kilku zdarzeń, wartych do omówienia. Na sam początek powrócił Antoine Triplett, którego fani mogą kojarzyć z początkowych sezonów serialu. Sam nie byłem z nim związany na tyle, żeby wywołało to u mnie jakiś szczególny zachwyt, ale to zawsze ciekawe nawiązanie do pierwszych serii. Następnie ma miejsce pojedynek pomiędzy Mace’m, a May. Jest on całkiem dobrze zrealizowany, jednak nie jest niczym szczególnym i nie przykuje, aż tak bardzo uwagi widza. Na samym końcu akcji Jeffrey bohatersko poświęca się, aby uratować dziecko oraz pozostałych agentów z walącego się budnyku, po czym umiera, zarówno w Framework, jak i prawdziwym świecie. Niestety, właśnie to nie pasuje mi najbardziej. Dyrektor wykazał się heroizmem ratując dziecko, ale wiadomo, że nie dzieje się to naprawdę i oddał on swoje życie praktycznie za nic. Wciąż mam cichą nadzieję, iż okaże się, że Mace nie zginął w prawdziwym świecie i jeszcze go zobaczymy, bo na przestrzeni całego sezonu okazał się być interesującą postacią, zasługującą na lepsze odejście.

 Podsumowując, były to dobre, ciekawe epizody, które dostarczały rozrywkę z oglądania i nastawiły mnie pozytywnie na kolejne odcinki.

Odcinek „Identity in Charge” oceniam na 7/10

Odcinek „No Regrets” oceniam na 6/10

Artykuł Agents of S.H.I.E.L.D S04E17-18 – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

 Większość odcinka oglądamy z perspektywy Daisy i Jemmy, które wyruszyły do Framework w celu ocalenia swoich przyjaciół. Aspekt Quake (tutaj znów nazywa się Skye) jest dosyć ciekawy, daje nam możliwość poznania alternatywnych wesrsji niektórych postaci, np. May czy Vijaya oraz działania wnętrza nazistowskiej agencji. Nie mogę powiedzieć, aby wyszło to w sposób szczególnie rewelacyjny, jednak nadal było nawet interesująco. Natomiast jeśli chodzi o temat Simmons… muszę powiedzieć, że naprawdę mnie zaskoczył. Na końcu poprzedniego odcinka dowiedzieliśmy się, że w rzeczywistości stworzonej przez doktora Radcliffe’a, agentka zginęła. Byłem pewien, że biochemiczka po prostu obudzi się w prawdziwym świecie po skończeniu zadania, ale jednak nie, druga protagonistka obudziła się zakopana żywcem. Był to zaskakujący zwrot akcji, więc jak najbardziej muszę go docenić. Poza tym całość jej wątku wychodzi naprawdę wciągająco, ponieważ widziwy jak funkcjonuje społeczeństwo oraz sami ludzie w świecie opanowanym przez Hydrę. Wychodzi to wiarygodnie i wciągająco, dzięki czemu tą część oceniam zdecydowanie na plus.

 Nie zabrakło także czasu dla agentów, którzy nie zdają sobie sprawy z prawdziwej sytuacji. W Strukturze Coulson jest nauczycielem w liceum, wiernie oddanym panującym władzom. Spdobało mi się to, iż nie jest on np. tajnym członkiem ruchu opru, tylko zwyczajnym obywatelem. Jedyne do czego mógłbym się przyczepić to jego błyskawiczne odzyskanie pamięci. Oczywiście, motyw tego jak do tego doszło został sprawnie poprowadzony, chcoiaż uważam, że stało się to trochę za szybko. Jeśli zaś chodzi o Fitza, to tutaj jestem pod dużym wrażeniem. W Framework Leo jest bezwzględnym, pozbawionym skrupułów, naukowcem Hydry, który przeprowadza, wręcz nieludzkie, eksperymenty na nieludziach. Aktor bardzo dobrze zagrał taką postać i mam nadzieję, że w następnych epizodach zobaczymy tego więcej.

 Nie można także zapomnieć o wielkim powrocie Granta Warda. Bardzo mnie to ucieszyło, bo już od samego początku serialu lubiłem tego bohatera. W wirtualnej rzeczywistości, również pracuje on dla nazistowskiej organizacji, lecz tak naprawdę, jest on członkiem ruchu oporu. Ogólnie cały występ tej postaci wyszedł na plus  i tak samo jak w przypadku Fitza, także oczekuje większej roli zmarłego agenta w kolejnych odcinkach.

 Twórcy poprawnie przedstawili wizje świata, w któym rządy sprawuje Hydra. Widać wyraźną nienawiść władz skierowaną do inhumans oraz strach i sprzeciw zwyczajnych obywateli wobec agencji. Żałuje jedynie, iż nie pokazano tego więcej, ale tutaj tak samo można oczekiwać jedynie dalszego rozwoju wydarzeń.

 W tym epizodzie nie było wątku Superiora ani Yo-Yo w prawdziwym świecie, ale cieszy mnie mnie to, ponieważ w połączeniu z całą resztą byłoby to za dużo, jak na jeden odcinek.

Artykuł Agents of S.H.I.E.L.D S04E16 „What If…” – recenzja pochodzi z serwisu FLARROW.pl.