Carmine Falcone wrócił do miasta, gdyż Oswald Cobblepot naskarżył na jego córkę, jako że wywołała wojnę. Sofia została ukarana i tak dalej, miała wrócić z tatą do willi nad morzem. Lecz to nie byłoby Gotham, gdyby rzeczy były takie proste. Nadjechał czarny van, wybuchła strzelanina, w wyniku której Don Falcone i jego przyboczni zginęli, a Sofia została ranna. Jimowi Gordonowi, również obecnemu, jak zawsze nic się nie stało.

Trzy dni później odbył się pogrzeb gangstera, który niegdyś trzymał w szachu całe miasto. Wszyscy myślą, że śmierć Falcone’a jest winą Pingwina. Jim postanawia skończyć to, co zaczął i pokonać Oswalda, Sofia tymczasem wciąż knuje swoje intrygi. Oswald zostaje aresztowany i skazany (dziwnie szybko, ale nie wnikam) za zamordowanie Martina, czego nie zrobił, po czym zostaje osadzony w Arkham Asylum. Pomogły (fałszywe) zeznania Victora Zsasza (prawdopodobnie – ten akcent nie brzmiał jak Zsasz…). Jim odwiedza Sofię i cała prawda zostaje odsłonięta: to ona zleciła morderstwo Carmine’a, Pyg pracuje dla niej, a jej wszystkie działania miały na celu pogrążenie Jima i zniszczenie jego życia za to, że zabił jej brata, Mario. Bo dobry zwrot akcji nie jest zły.

W międzyczasie Tabitha, Barbara i Selina odzyskują klub, zostają uwięzione, uciekają i generalnie są wspaniałe. Bruce jest rozpuszczonym bachorem i po przegraniu walki, którą sam zaczął, zwalnia Alfreda. A złe alter-ego Edwarda Nygmy twierdzi, że ten prawdziwy Ed Nygma jest zakochany w Lee Thompkins. Solomon Grundy, aka Butch Gilzean, zostaje porwany przez Tabithę Galavan, która usiłuje przypomnieć mu, kim jest, dosłownie usiłuje wbić mu to do głowy. I okazuje się, że jej się udaje.

O czymś zapominam? Nie. Ale najlepsze zawsze warto zostawić na koniec. Jerome Valeska powraca i wygląda na to, że zaprzyjaźni się z Pingwinkiem. Czy tylko ja nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć jak ta dwójka rujnuje wszystko, co udało się zbudować Sofii? (Choć i tak wszyscy wiemy, że skończy się to zdradą. Ten serial zaczyna się już robić pod tym względem przewidywalny).

Reasumując, odcinek oceniłabym jako dobry. Nie był tym, czego oczekiwałam, zdecydowanie nie podoba mi się wątek miłosny Lee i Eda (chyba że wykorzystają to, by Nygma znów stał się Riddlerem, to byłoby niezłe), ani zdrada Zsasza (pod warunkiem, że rzeczywiście był to Zsasz, gdyż, jak już wspominałam, ten południowy akcent i emocjonalność niezbyt pasują mi do postaci). Plusem za to jest fakt, że Sofia jednak nie zapomniała, że Jim zabił jej brata. Wspomniana już Tabitha, będąca kompletnym badassem, do tego planowana współpraca Jerome’a i Oswalda. Od strony technicznej warto wyróżnić scenę pogrzebu z jej idealnie podkreślonymi i zbalansowanymi kolorami.

A co Wam się podobało? Co się nie podobało? Czego oczekujecie od drugiej części sezonu, którą ujrzymy niestety dopiero wiosną?

Artykuł Gotham: Queen Takes Knight – RECENZJA pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Ale zacznijmy od początku. Jakieś cztery miesiące temu padła decyzja, by edycję oraz kręcenie dodatkowych scen do filmu powierzyć Jossowi Whedonowi. Moim zdaniem (i zdaniem sporej części internetu) decyzja była błędna. Oglądając Justice League łatwo można było zauważyć, jak odmienne wizje mieli oryginalny reżyser Zack Snyder i Joss Whedon. Film wydawał się niespójny, część scen w ogóle nie pasowała i nadawała się tylko do wywalenia, ale mimo to, oglądało się go całkiem przyjemnie. Styl niski mieszał się z patosem, głupie żarciki i najazdy na tyłek Whedona (tyłek był Diany, ale to Whedon za tym stał) kontrastowały z artystyczną wizją Snydera, słowem: groteska.

Całą powagę sytuacji uświadomimy sobie, dopiero oglądając wycięte sceny. Każdy, kto obejrzał zwiastuny, powinien zdać sobie sprawę z ich braku. Choćby wizualnie prześliczna scena, gdzie widzimy zaręczynowy pierścionek Lois, który dostała od Clarka, i słyszymy Supermana, informującego ją, że „bierze to za tak”. Brakuje też możliwej już do znalezienia w internecie sceny, w której Barry Allen pierwszy raz spotyka Iris West i ratuje jej życie. A co dostaliśmy w zamian? Barry’ego upadającego twarzą na biust Diany i Lois, mówiącą Clarkowi, że ładnie pachnie. Bo wiecie, to bardzo ważne, że Clark ładnie pachnie. A fakt, że słodki i uroczy Barry z początku swojej kariery superbohaterskiej przynajmniej by Dianę przeprosił, wcale nie jest ważny dla budowania i rozwoju jego postaci. No co wy… Iris kto?

Zabiegi te, przynajmniej według samych zainteresowanych, miały służyć niezwykle szlachetnemu celowi: przyciągnięciu większej ilości przeciętnych zjadaczy chleba, którym film się spodoba, a w efekcie zarobieniu większej ilości hajsów. Czy wyszło? Z własnego doświadczenia wiem, że nie. Byłam na filmie z dziewczyną, która w zasadzie to obejrzała tylko wszystkie filmy z DCEU i wie tyle o uniwersum, ile jest w nich powiedziane. Po filmie musiałam więc wyjaśniać jej genezy postaci, które zostały przedstawione nie tylko niejasno, ale i były mocno okrojone (ja rozumiem, że zostawiają je na solowe filmy, ale dodanie dwóch linijek o każdym z bohaterów naprawdę nie byłoby takie trudne). Podczas seansu musiałam też tłumaczyć jej, kto jest kim. Więc, dla takiego przeciętnego zjadacza kina superbohaterskiego, film nie był zrozumiały, co automatycznie sprawia, że podobał się mniej (choć dziewczyna zaświadcza, że był fantastyczny. Kochana istota).

Mogłabym jeszcze napisać o tym, że wybór kompletnie nieznanego Steppenwolfa na głównego antagonistę pierwszego „dużego” filmu uniwersum do najtrafniejszych nie należy, ale tę decyzję również rozumiem. Najlepszych złoczyńców zostawiamy sobie na potem, żeby wszyscy na nich czekali i żebyśmy zarobili jeszcze więcej hajsów. A poza tym [SPOJLER!] Deathstroke w drugiej scenie po napisach kompletnie zneutralizował wszystkie moje złe odczucia dotyczące złoczyńców w tym filmie.

Nie zmienia to faktu, że film jest moim zdaniem jednym z najlepszych tego roku (dokładniej to jest na trzecim miejscu). Był przepełniony akcją, miał fabułę (nie to, co nowy Thor…), postaci były mocno zarysowane – zaznaczono to, że każdy jest inny. Efekty specjalne były naprawdę znośne, kolorystyka i głębokie czernie sprawiały, że wizualnie „Justice League” jest prawdziwą ucztą artystycznych duszy. No i były dżołki. Wszyscy lubią dżołki. Szczególnie, gdy żarciki są sytuacyjne. I, oczywiście, pozwolili Flashowi przeklinać.

Jakie są wasze odczucia odnośnie filmu? Podobał Wam się ten bigos, który wyszedł z niego za sprawą Whedona?

Artykuł O tym, jak Joss Whedon zrujnował „Justice League”, słów kilka pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Producent wykonawczy serialu, Danny Cannon powiedział TVLine, że postać pojawi się w kilku odcinkach i jeden z wątków sezonu będzie jej całkowicie poświęcony.

W komiksach Pyg aka Lazlo Valentin był noszącym maskę świni schizofrenikiem, przywódcą Circus of Strange (Cyrku Dziwów). Jego głównymi pomagierami była mała armia tak zwanych „Dollotronów” – ofiar, do których twarzy przytwierdził lalkopodobne maski. Jeżeli Gotham pójdzie tym tropem, nie da się ukryć, że w połączeniu ze zwyczajowym naturalizmem serialu, rzeczy mogą potoczyć się przerażająco…

Artykuł Michael Cerveris jako Professor Pyg w 4 sezonie Gotham! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

1. Idea crossoverów nie jest obca tym serialom.
Arrowersum praktycznie jest jednym wielkim crossoverem pięciu seriali, nie muszę więc tego tłumaczyć. Supernatural natomiast ma dostać swój animowany crossover ze Scooby’m Doo już w nadchodzącym sezonie. Skoro da się wrzucić Winchesterów i spółkę do kreskówki dla dzieci, czemu by nie wrzucić ich również do świata superbohaterów?

2. Ta sama stacja.
Fakt, że oba seriale nadawane są na CW sprawia, że sprawa technicznie będzie o wiele prostsza.

3. Przyjaciele w prawdziwym świecie.
Fani aktorów dobrze wiedzą, że Stephen Amell z Arrow oraz Jared Padalecki z Supernatural to dobrzy przyjaciele. Nie musimy się więc martwić o niesnaski między aktorami w ewentualnym odcinku.

4. Zmiana świata – nic prostszego!
Raczej wątpię, by akcja Supernatural rozgrywała się w Arrowersum, jednakże zmiana świata nie powinna być dla łowców żadnym problemem. Już nie raz podróżowali w czasie lub przenosili się do alternatywnej rzeczywistości. Zawsze może też pomóc Flash, podrzucając Arrowa do świata Supernatural.

5. Kłopoty z magią.
Co prawda to czwarty sezon Arrow opowiadał o walce z magią, można by jednak przywrócić ten wątek choć na jeden odcinek. A skoro Constantine siedzi w piekle, myślę że Winchesterowie mogliby okazać się wtedy jedynym ratunkiem dla Starling City. I fabuła gotowa. Ewentualnie Zielona Strzała może napatoczyć się na jakiegoś wilkołaka czy pomóc łowcom w rozgromieniu gniazda wampirów. To też z chęcią bym zobaczyła.

Czy waszym zdaniem crossover jest możliwy? O czym zapomniałam? Co chcielibyście w nim zobaczyć? Dajcie znać w komentarzach!

Artykuł Dlaczego crossover Arrow i Supernatural jest możliwy? pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

„Historia pochodzenia Gotham w dalszym ciągu się odsłania, a gdy serial wkracza w swój czwarty sezon, stawka jest wyższa niż kiedykolwiek! Gdy Trybunał Sów został zdziesiątkowany, konsekwencje wirusa Tetcha wyczerpują miasto, a każdy złoczyńca (który wciąż żyje) w podziemiach Gotham ściga szachruje po władzę, Jim Gordon i GCDP mają ręce pełne roboty. A to dopiero początek! Jakim zagrożeniem jest Ra’s al Ghul, czy Pingwin odzyska swój tytuł Króla Gotham? Jakich nowych złoczyńców „zachowano w magazynie” na czwarty sezon i co odsłonięcie nowej twarzy Bruce’a Wayne’a w finale sezonu znaczy dla Gotham – i dla jego ostatecznego przeznaczenia?”

Artykuł Zapowiedź 4 sezonu Gotham! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

1.Pierwszy porządny film superbohaterski opowiadający o kobiecie
Zgoda, była już „Elektra” i była już „Catwoman”, ale są to filmy, o których wszyscy wolą raczej zapomnieć. Poza tym, jest to pierwszy film z tak zwanych kinowych uniwersów, którego główną bohaterką jest kobieta.

2.Wyreżyserowany przez kobietę
I co z tego, że wyreżyserowany przez kobietę? A to, że nigdy nie dowiesz się, jak różna jest perspektywa kobieca od męskiej, jeżeli nie zobaczysz filmu wyreżyserowanego przez kobietę. Szczególnie w takim gatunku. Zero ujęć, które mają pokazać jakie to seksowne bohaterki nie są, zero niezręcznych póz, które mają za zadanie tylko wyeksponowanie ich ciał. I mój osobisty faworyt: udo Wonder Woman podczas „superhero landing” nie zachowuje się jakby było ze skały, bo ma wyglądać dobrze, tylko się trzęsie, ponieważ (szok!) tak zachowują się mięśnie podczas rozkurczu. Czyli w skrócie: kobiety są (znów szok!) ludźmi, a nie wyidealizowanymi laleczkami, które mają ładnie wyglądać i być wyłącznie obiektem pożądania. Ponadto Patty Jenkins po prostu odwaliła doskonałą robotę.

3. Gal Gadot
Jest nie tylko prześliczną i wspaniałą aktorką i byłą modelką oraz Miss Izraela z 2004 roku, ale również odbyła dwuletnią służbę wojskową w Izraelskich Siłach Obronnych, studiuje prawo, od dziecka trenuje sztuki walki i wszystkie sceny walki wykonywała sama, bez pomocy kaskaderów. To nie wystarczy? Podczas zdjęć dodatkowych (re-shoots) była w piątym miesiącu ciąży. Wciąż nie chciała, by zastępowali ją kaskaderzy. Przy okazji, jej babcia jest Polką i mieszka w Warszawie.

4. Różnorodność
Kto nie jest znudzony stereotypowym, białym, heteroseksualnym, macho-męźczyźniano-męsko-męskm, amerykańskim superbohaterem i jego czarnoskórym side-kickiem niech pierwszy rzuci kamień (jestem przygotowana na kamienie rzucane przez typowych fanboyów)! Zamiast tego główną „drużynę” stanowi amazońska księżniczka kopiąca tyłki, angielski szpieg, wyborowy strzelec ze Szkocji, indiański przemytnik i Turek, który zawsze chciał być aktorem.

5. Brak gloryfikacji wojny
Ile razy już widzieliśmy „Hura! Wojna! Wreszcie stanę się mężczyzną i udowodnię swoją wartość, bo przecież walka to jedyny na to sposób!”? Żołnierze w większości produkcji choćby Marvela są wytrenowani do zabijania i walki, jakby wojna była ich największym i często jedynym celem. W Wonder Woman ludzie walczą, bo muszą. Główni bohaterowie nie chcą wojny, wręcz przeciwnie, chcą jej zapobiec, chcą ją zatrzymać, zakończyć. Wonder Woman musi spełnić swe przeznaczenie, zapobiegając rozlewowi krwi, kończąc wojny, Steve chce, by ludzie przestali ginąć. Pozostali z „drużyny” walczą, bo muszą. Sammy chciał tylko być aktorem. Charlie woli śpiewać i nie potrafi się nawet zmusić do pociągnięcia za spust. A jedynym celem Wodza jest wolność, nie odpowiada się nawet po żadnej ze stron konfliktu.

6. Miłość jest siłą
Motyw miłości jest wykorzystany w prawie wszystkich współczesnych filmach o superbohaterach. W prawie wszystkich jest też pokazany jako słabość: Ukochana naszego superbohatera jest jego jedyną słabością, więc Główny Zły ^TM ją porywa, by go osłabić. Czasem nawet pozwala sobie na zabicie delikwentki i jest Wielka Żałoba ^TM . Nie w Wonder Woman. Nie dość, że wątek miłosny nie jest głównym wątkiem (czego tak bardzo się obawiano), to jego rozwiązanie, choć tragiczne, wzmacnia główną bohaterkę. Steve Trevor jest reprezentacją tego, co w ludzkości najlepsze, uczy ją o tym, jak działa ludzkie społeczeństwo, jak wygląda nasz świat. Miłość do niego pozwala Dianie wygrać, nie poddać się [SPOJLER, ale i tak już chyba wszyscy wiedzą] Aresowi. I choć było to smutne, nie poddaje się również żałobie. Żyje dalej. Walczy o ludzkość, pamiętając o tym, kto ukazał jej dlaczego ma o nią walczyć.

7. Rozkmina nad ludzkością i człowieczeństwem
Filmy rozrywkowe, które poza rozrywką prowokują do myślenia i zadają pytania o naturę człowieka, jego słabości, lęki, całe zło drzemiące w jego duszy, to to, co tygryski lubią najbardziej.

8. Diana Prince
Jest przepiękna, słodka, urocza, bezinteresowna, naturalna, kocha dzieci, ale od dziecka była trenowana, by stać się najlepszą z Amazonek, jest odważna, silna, skopie ci tyłek i rzuci w ciebie czołgiem. Nie obchodzi jej, co jej rozkażesz, jest panią swojego życia, nawet nie zauważa, że nie powinno jej być w pokoju pełnym mężczyzn, ponieważ ludzkość za czasów pierwszej wojny to taki głupi gatunek, w którym kobiety nie mają praktycznie żadnych praw. Tak, właśnie takiej bohaterki potrzebował ten świat.

9. Żarciki
Tak, dobrze przeczytaliście! DC ośmieliło się zabawić komizmem w swoim nowym filmie!

10. Bardziej kolorowy niż poprzednie filmy od DC
Bajkowość i fantastyczność wyspy Themysciry odrobinę wymusiła na scenografach więcej kolorów, które w dodatku są zdecydowanie żywsze. Jest też świecąca woda! Generalnie, wizualnie wypada to o wiele lepiej niż wcześniejsze podejścia do DCEU.

11. Chris Pine
DC wreszcie zdobyło swojego Chrisa, nazwało go Steve, [SPOJLER] zabiło podczas lotu samolotem, a ja mogłam komentować film odwołując się do niego jako do kapitana Jamesa Tiberiusa Kirka i wszyscy zadowoleni.

12. David Thewlis aka Remus Lupin
DC postanowiło też ukraść sobie aktora z serii o Harry’m Potterze, wywołując okrzyk zaskoczenia na sali i głupie komentarze mojej przyjaciółki dotyczące jego wąsów. Thewlis, jak to Thewlis, zagrał bardzo dobrze i ponownie wszyscy zadowoleni.

13. Pierwszy film z DCEU, który naprawdę jest DOBRY!
Czyli wreszcie mam porządny argument na „Wymień jeden film z DCEU lepszy od (tu wstaw cokolwiek z MCU).”!

Artykuł 13 powodów, by ruszyć swój tyłek i iść do kina na Wonder Woman! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.

Głównym czarnym charakterem pierwszej połowy, czyli “Mad City” jest Jervis Tetch, aka Mad Hatter. Jego siostra, Alice, a właściwie jej krew zawiera wirus, który wyzwala w ludziach ich najmroczniejszą stronę. Smutnym faktem jest to, że dziewczyna ginie przebita rurą już w czwartym odcinku, a kropla jej krwi skapuje do oka komisarza Barnesa, zarażając go wirusem. Jervis sam w sobie też jest ciekawą postacią. Jest doskonałym hipnotyzerem i (prawie) udaje mu się zmusić Jima Gordona do popełnienia samobójstwa i wmanewrować go w swoje chore gierki, cały czas stawiając go przed wyborami kogo uratować. Zwieńczeniem gry jest porwanie Lee i Valerie i kazanie Jimowi wybrać tę, którą ma zabić. Gordon wybiera Lee, więc naturalnie, Jervis strzela do Valerie.

Oswald Cobblepot, który całą swą fortunę odziedziczył po ojcu, a kampanię polityczną opierał na nienawiści do jednej z warstw społeczeństwa, zostaje burmistrzem, co jest fantastycznym ukłonem w stronę obecnej sytuacji w USA. Przy okazji wyciąga Edwarda Nygmę z więzienia i czyni go swoim szefem sztabu. Do serialu wraca gang Red Hooda, tym razem pod kierownictwem zazdrosnego o Nygmę i jego miejsce przy Pingwinie Butcha. Cóż, intelekt Nygmy pozwala mu na zdemaskowanie zdrajcy, co sprawia, że Gilzean musi uciekać z miasta. Oswald orientuje się, że jest zakochany w Edwardzie, lecz zanim ten zdąży się o tym dowiedzieć, spotyka Isabellę – kobietę podejrzanie mocno przypominającą jego byłą dziewczynę, którą zamordował. Traktuje to jako drugą szansę na miłość i jesteśmy zmuszeni do oglądania kolejnej heteronormatywnej historii miłosnej.

Klon Bruce’a tymczasem próbuje poderwać Selinę Kyle, co, jak zazwyczaj z Catwoman, nie kończy się dobrze. Prawdziwy Bruce, już wypuszczony z rąk Trybunału, wyznaje jej swoje uczucia. Kilka odcinków później napatacza się na nich dorosła Ivy Pepper mająca spore kłopoty z powodu naszyjnika, który ukradła. Jego właściciel jest martwy, w biżuterii znajduje się klucz, którego jakiś gang wyjątkowo mocno pożąda…

Valerie wkurza się na Jima za zmanipulowanie Tetcha do zastrzelenia jej zamiast Lee i kończy ich związek (w sumie to jej się nie dziwię). Tetch postanawia się włamać do kostnicy i odsączyć krew Alice do wykorzystania na Balu Założycieli, gdzie znajdą się wszystkie najważniejsze osoby w Gotham. Po raz kolejny “uszkadza” Jima, tym razem traktując go silnym halucynogenem, ale ratuje go Mario, narzeczony Lee. Harvey Bullock tymczasem ratuje wszystkim tyłki i powstrzymuje Jervisa przed zakażeniem wszystkich wirusem, a Jim wraca do GCPD.

Barnes pod wpływem wirusa planuje morderstwo wszystkich “winnych”, czyli po prostu wszystkich mieszkańców Gotham. Próbuje wrobić Jima w przestępstwo (co jest w zasadzie odgrzewaniem kotletów), ale mu się nie udaje i ostatecznie ląduje w Arkham.

Pingwin zleca zabójstwo Isabelli, aczkolwiek Nygma podejrzewa o to Butcha. Oswald obiecuje mu pomoc w zemście i zamordowaniu Gilzeana. Ed porywa więc Butcha i Tabithę i ich torturuje, orientuje się jednak, że to nie oni zabili Isabellę. Niemniej jednak, zanim ich wypuszcza, odcina Tabithcie dłoń. Barbara szuka swojej ukochanej po całym mieście, przy okazji dowiadując się, że Oswald jest zakochany w Edwardzie i z tego powodu zabił Isabellę. Nie omieszka się również poinformować o tym Nygmę.

Bruce, Ivy i Selina współpracują z gangiem, który wcześniej ich ścigał, w celu dopadnięcia Trybunału Sów, który okazał się odpowiedzialny za morderstwo Wayne’ów. Klucz otwiera tajemną kryjówkę Trybunału, w której trójka nastolatków oraz Alfred Pennyworth znajdują kryształową statuetkę sowy. Wtedy też pojawia się matka Seliny, która zabija Talona (sługus Trybunału) czyhającego na życie wcześniej wspomnianych.

Cudowny narzeczony Lee, Mario, również okazuje się zarażony wirusem. Co jest jego mroczną stroną? Zazdrość. Nie jest w stanie znieść myśli, że Lee może wciąż kochać Jima, przysięga więc sprawić, że go znienawidzi. W tym celu aranżuje serię wypadków, które mają wyglądać, jakby Gordon sabotował ich ślub. Udaje mu się i Lee mówi, że nie chce go już nigdy więcej widzieć. Młodemu Falcone wciąż jednak coś nie pasuje, postanawia więc zabić Lee, by nigdy nie mogła pokochać nikogo innego. Zjawia się Jim i ratuje sytuację, zabijając Maria. Co oczywiste, sprawia to, że Lee nienawidzi go jeszcze bardziej. Carmine pragnie zemsty za śmierć syna, wysyła więc Victora Zsasza (, który zawsze jest plusem) by zabił Jima. Ale jako że Jim to główny bohater, to nic mu się nie stało, mimo że Zsasz walił do niego salwą kul niczym Rambo do Wietnamczyków. Lee idzie tymczasem odwiedzić Barnesa i w pełni uświadamia sobie, co wirus robi z człowiekiem. Dostrzega, że Mario rzeczywiście mógł chcieć ją skrzywdzić, odwołują Zsasza.

Nygma współpracuje z Barbarą, Tabithą i Butchem w celu odsunięcia Pingwina od władzy i wystawienia go na pośmiewisko, gdyż dowiedział się, że to właśnie jego najlepszy przyjaciel zabił mu dziewczynę (taka miła odmiana, bo poprzednią zabił sam zainteresowany). W jakiś sposób znajdują Clayface’a, który zamienia się w ojca Cobblepota i udaje jego ducha. Oswald, któremu palma zaczyna odbijać bardziej niż zwykle, morduje swojego nowego szefa sztabu, wyzywa ludzi w publicznej telewizji (kolejne odniesienie do politycznej rzeczywistości USA) i traci poparcie oraz szacunek. Nie ma pojęcia, że to Ed za wszystkim stoi.

Selina zgadza się na powrót matki do swojego życia. Dowiaduje się, że kobieta wici kasę pewnemu kryminaliście. Okazuje się, że kobieta wróciła tylko po hajs, a Selina jest wkurzona na Bruce’a, bo ten się domyślił, a jej nie powiedział.

A teraz to, na co wszyscy czekali: Jerome Valesca! Jim i Harvey śledzą podejrzanego typa, Dwighta i orientują się, że planuje on wskrzesić wcześniej wspomnianego protoplastę Jokera. Początkowo mu się nie udaje, a że musi uspokoić rozwrzeszczany kult, odcina mu twarz i robi sobie z niej maskę. Zwłoki Jerome’a przetransportowane są na GCPD, gdzie szaleniec zmartwychwstaje. Zabija kilku gliniarzy, Dwighta, przypina sobie twarz spinaczami biurowymi i rozpoczyna Noc Oczyszczenia poprzez wysadzenie w powietrze elektrowni. Wybuchają bunty, na ulice wychodzą szaleńcy i generalnie jest zabawa. Jerome porywa Bruce’a i chce go zabić na oczach wszystkich zgromadzonym w (nie za bardzo) wesołym miasteczku. GCPD stara się ogarnąć całą sytuację, a Bullock, Gordon i Pennyworth kierują się do wesołego miasteczka, by uratować Bruce’a. Przyszły Batman tymczasem ucieka Jerome’owi, a gdy ten go dogania, staczają walkę w domu krzywych zwierciadeł. Gordon go dopada i zabawa się kończy, gdy psychopata wraca do Arkham. Gordon spotyka swojego wujka Franka, a klon Bruce’a zostaje porwany przez Trybunał Sów.

Barbara tymczasem przekonuje Oswalda, że wszyscy mafijni bossowie zwrócili się przeciw niemu. Ed manipuluje go do przybycia do opuszczonego magazynu, gdzie próbuje go zabić poprzez wylanie na niego kwasu. Burmistrza ratuje zbłąkany policjant. Płonąc zemstą, wraca do rezydencji, gdzie już czekają na niego Barbara, Tabitha i Butch, którzy chcą jego pomocy w znalezieniu i zabiciu Nygmy. Pingwin nie jest jednak zdolny im go wydać, zdał sobie bowiem sprawę, że naprawdę go kocha (o czym dalej twórcy zdają się zapomnieć). Okazuje się, że wszystko było podstępem Eda, który chciał ukazać Oswaldowi, że nie jest on zdolny do miłości. Choć Pingwin udowodnił mu pomyłkę (a może właśnie z tego powodu) Nygma bierze go do doków, gdzie strzela do niego i wrzuca go do rzeki.

Druga część, „Heroes will Rise” rozpoczyna się odcinkiem, w którym Edward Nygma ostatecznie zostaje Riddlerem, łącznie z zielonym garniturem i głupim kapeluszem. Jego nowym arcywrogiem zostaje Lucius Fox, który należy do osób dorównujących Riddlerowi intelektem. Przez cały odcinek zażywa również narkotyk, który powoduje u niego halucynacje osoby Oswalda. Prawdziwy Bruce zostaje porwany przez Trybunał i wysłany do Nanda Parbat, a jego miejsce zajmuje klon. Wujek Gordona próbuje przekonać go do zostania członkiem Trybunału Sów. Pingwin budzi się u Ivy Pepper, która wyłowiła go z wody i pomogła mu powrócić do zdrowia. Planuje stworzyć armię i zemścić się na Nygmie, w tym celu wzywa Gabe’a, który okazuje się jednak zdrajcą. Ivy używa jednak swoich perfum, ratując życia ich obojgu, co jest początkiem ich sojuszu. Wspólnie znajdują Mr. Freeza i Firefly, którzy dołączają do małej wendetty. Niestety, po pomocy Jimowi Gordonowi zostaje porwany przez Trybunał.

Bruce tymczasem jest szkolony i trenowany przez Szamana, który wywołuje u niego halucynacje przywracające wspomnienia. Uczy chłopaka, w jaki sposób ma pozbyć się emocji związanych z tymi wspomnieniami, by pokonać czyhający w nim mrok i stać się zbawcą dla Gotham.

Jim dowiaduje się, że do miasta przetransportowana zostanie potężna broń, mająca zniszczyć miasto. Jego wujek Frank dostaje rozkaz zabicia go, jednak zamiast tego zabija samego siebie, co zmusza Gordona do wstąpienia do Trybunału, by inwigilować go od środka. Lee bada śmierć Franka i chce przesłuchać w związku z tym Jima, jednak dobrzy przyjaciele Lucius i Harvey odciągają ją od tego pomysłu. Gordon ratuje miasto przed zakusami Trybunały, po czym Trybunał orientuje się, że jest zdrajcą.

Nygma chce rozwiązać zagadkę, z którą boryka się od swego pobytu w Arkham: Kto rządzi w Gotham? Barbara mówi mu o Trybunale, a więc Ed próbuje go szantażować, co skutkuje w porwaniu świeżo narodzonego na nowo Riddlera. Odcinek później dołącza do niego Cobblepot.

Klon Bruce’a tymczasem stara się zdobyć zaufanie Alfreda i Seliny. Z tą drugą nie idzie mu za dobrze i w wyniku kłótni wypycha ją przez okno. Kotka nie może jednak przecież tak skończyć, w szpitalu znajduje ją Ivy, która przy pomocy swoich magicznych roślinek (jakkolwiek dziwnie to nie brzmi) przywraca ją do życia. Pierwszą rzeczą, którą przyszła Catwoman robi, jest skierowanie się do Wayne Manor w celu zabicia klona, któremu udaje się jednak uciec i wrócić do Trybunału.

Trybunał nie próżnuje i porywa Barnesa, po czym wypuszcza go na ulice z zadaniem zabicia Jima Gordona. Hugo Strange pod przymusem uzbraja wirus Alice Tetch i już wiemy, co planuje Trybunał: uwolnić wirus i patrzeć jak miasto jest rozrywane na kawałki.

Nygma i Cobblepot są zmuszeni do współpracy, by uciec przed Trybunałem, jednak powracają do swoich planów zabicia się nawzajem tuż po ucieczce. Od pewnej śmierci z rąk Riddlera ratuje Pingwina Fish Mooney. Niegdysiejsi wrogowie postanawiają współpracować i razem przejąć władzę nad Gotham. Fish porywa Hugo Strange’a i każe mu stworzyć antidotum na wirus.

Alfred stara się znaleźć Bruce’a, Jim i Harvey poszukują tymczasem bomby zawierającej wirus. NA GCPD wbija Barnes, drąc japę, że wszyscy są winni i zabija Kathryn, rzeczniczkę Trybunału, którą akurat przesłuchiwano, więc Gordon odstrzela mu rękę. Lee odwiedza Jervisa, który uświadamia jej, że w zasadzie to ona jest odpowiedzialna za śmierć MArio, kradnie więc fiolkę z krwią Alice z GCPD i zaraża samą siebie. Potem zakopuje Jima żywcem i daje mu wybór: albo zarazi się wirusem, albo zginie. Detektyw wybiera pierwszą opcję.

Szaman i Bruce tymczasem przy pomocy Talonów wyżynają cały Trybunał Sów i uświadamiają nam, że to jednak nie on kierował całym miastem. Bomba ulokowana jest na głównym dworcu, gdzie też zostaje zdetonowana. Alfred zabija Szamana, Bruce jest wściekły.

W finale Jim zabija Fish, niszcząc antidotum, następuje jedna z najdziwniejszych i najmniej udanych wymian zakładników w historii, a Bruce odnajduje Ra’s Al Ghula, Tabitha wreszcie mści się na Barbarze i ją zabija, jednak szalona blondyna wcześniej strzela w głowę Butcha. Pojawia się Jama Łazarza, dzięki której przebity przez Bruce’a mieczem Alfred ożywa (czyżby to samo zrobił Oliver w finale połowy sezonu trzeciego?). Oswald raz jeszcze udowadnia, że jest zbyt przebiegły i dumny, by można go było się pozbyć tak łatwo, czego wynikiem jest zamrożony Ed Nygma. Przy okazji, wraz z Ivy zamierza otworzyć nowy klub pod nazwą “The Iceberg Lounge” (powinno brzmieć znajomo ). Tabitha zostaje mentorem Seliny, Jim i Lee są uleczeni, a pani doktor znów opuszcza Gotham, a Bruce zostaje zamaskowanym mścicielem…

Muszę przyznać, że sezon był wręcz fenomenalny i wywindował Gotham na sam szczyt mojego osobistego rankingu seriali na podstawie komiksów. Scenarzyści od początku wiedzieli, do czego dążą, nie błądzili, nie wypełniali odcinków zbędnym fillerem. Odnoszę wrażenie, że taka ilość akcji w przypadku np. Arrow zostałaby rozciągnięta na przynajmniej dwa-trzy sezony, a tu proszę, wszystko w jednym. Świetnie zabrano się za postacie pod względem emocjonalnym i psychologicznym. Sezon był sporą ewolucją dla zdecydowanej większości, od Bruce’a, powoli zamieniającego się w Batmana po Pingwina, wreszcie stającego się tym bezwzględnym i bezdusznym złoczyńcą, którego znamy z komiksów. Końcówka wyjawiła nam, że Butch Gilzean to w rzeczywistości Cyrus Gold, szerzej znany jako Solomon Grundy, jednocześnie w finale ponoć zobaczyliśmy Harley Quinn (wciąż stawiam, że to Barbara), możemy więc być pewni, że następny sezon wyprowadzi nowe postaci.

Gra aktorska również nie pozostawiła wiele do życzenia. Robin Lord Taylor jako Oswald Cobblepot jak zawsze rozwalał, Cory Michael Smith jako Ed Nygma dotrzymywał mu kroku (zaczęłam się nawet martwić o jego zdrowie psychiczne, tak świetnie wypada jako szaleniec opętany żądzą zemsty). Erin Richards jako Barbara Kean weszła na wyższy poziom szaleństwa, udowadniając, że potrafi grać, Maggie Geha okazała się wyjątkowo dobra jako starsza wersja Ivy Pepper. Nawet gra Bena McKenziego nie była tak płaska i drewniana jak we wcześniejszych sezonach.

Nie sposób również nie wyróżnić charakteryzatorów i scenografów, którzy jak zawsze odwalili kawał dobrej roboty, pilnując, by wyjątkowy, mroczny i jednocześnie w pewien sposób artystyczny klimat serialu został zachowany.

Jedyne, do czego mogę się przyczepić to niewyjaśniona historia Isabelli. Kim była? Skąd się wzięła? Dlaczego wyglądała jak Kristen Kringle? Była tworem Strange’a czy radzieckim agentem? Mam nadzieję, że odpowiedzi na te pytania otrzymamy w przyszłym sezonie. Osobiście ciekawi mnie również, co stało się z Valerie Vale, gdyż od odcinka, w którym zrywa z Jimem ani o niej widu, ani słychu. No i oczywiście nie dałoby się odczytać mapy z posklejanej statuetki sowy, ale to taki tam drobiazg, który jestem w stanie wybaczyć, w końcu nikt chyba nie oczekuje od dzieła kultury na podstawie komiksu jakiejś wybitnej realistyczności.

Podsumowując, sezon zdecydowanie polecam i to nie tylko fanom Gacka. To po prostu kawał dobrze zrobionej kinematografii, mającej własny klimat i zachowującej swój potencjał, co daje nam nadzieje na kolejne wspaniałe sezony.

A jakie są wasze odczucia? Nowe Gotham was zawiodło, czy jesteście równie zadowoleni z sezonu, jak ja?

Artykuł Gotham – Szalone Miasto & Bohaterowie Powstaną, czyli recenzja trzeciego sezonu Gotham! pochodzi z serwisu FLARROW.pl.